Bussemaker
Rijksbijdrage krijgen. Wij willen die gemeenten tegemoetkomen zodat de verdeling evenwichtiger wordt. Dit
is niet voor alle gemeenten een fijn model, althans de
uitkomsten zijn niet fijn voor alle gemeenten. Sommige
gemeenten gaan erop achteruit. Ik prijs mij gelukkig dat,
na drie of vier jaar van discussie en gedoe, alle
gemeenten de redelijkheid van deze verdeelsleutel
uiteindelijk zien. Het lijkt mij zeer ongewenst om dat
precaire draagvlak dat wij met elkaar hebben ontwikkeld,
op deze manier weer teniet te doen. Mijn conclusie is dat
die gemeenten eigenlijk gewoon te weinig betalen. Wij
vragen niet om dat van het ene op het andere moment
bij te plussen. Daar is een goede overgangsregeling
voor. Wat wij doen lijkt mij alleszins verantwoordelijk.
De voorzitter: Dank u wel. Nee, mevrouw Sap, ik wil het
hierbij laten.
Mevrouw Sap (GroenLinks): Ik wil geen discussie met de
staatssecretaris. Ik wil alleen zeggen dat ik, gezien de
afwijzende reactie van de staatssecretaris op dit moment,
besluit om de motie aan te houden totdat wij cases
hebben, zoals mevrouw Joldersma die ook heeft. Dan
kunnen wij er eventueel op terugkomen.
De voorzitter: Op verzoek van mevrouw Sap stel ik
voor, haar motie (29325, nr. 41) van de agenda af te
voeren.
Daartoe wordt besloten.
De beraadslaging wordt gesloten.
De voorzitter: Stemmingen over de ingediende moties
vinden morgenavond plaats, aan het einde van de
vergadering.
De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.
Aan de orde is de behandeling van:
- het wetsvoorstel Regeling voor niet-indexering
van kinderbijslagbedragen per 1 juli 2009 (31966).
De algemene beraadslaging wordt geopend.
©
Mevrouw Langkamp (SP): Voorzitter. Ik weet het, we
zitten in een economische crisis. Iedereen moet de
broekriem aanhalen en iedereen moet zijn steentje
bijdragen. Maar ook onze kinderen die opgroeien in
armoede en geen enkel aandeel hebben gehad in deze
crisis? Dat vindt de SP een beetje te veel van het goede.
Ik weet het, de gevolgen van het niet indexeren van de
kinderbijslag per 1 juli 2009 zijn marginaal. Het gaat om
een bedrag per kind variërend van € 3,96 tot € 5,68 op
jaarbasis. Waar hebben we het dan over? We hebben het
over de 377.000 kinderen in Nederland die opgroeien in
armoede. Dat zijn de cijfers over 2006. Inmiddels zitten
we – 2009 – midden in een economische crisis. Niemand
weet hoeveel kinderen als gevolg van deze crisis in
armoede opgroeien. Heeft de minister daar enig idee
van? Over hoeveel kinderen hebben we het anno 2009?
Uit de overschrijding van het kindgebonden budget

Tweede Kamer

Niet-indexering kinderbijslagbedragen

kunnen we afleiden dat het aantal gezinnen met een laag
inkomen in ieder geval groter blijkt dan geraamd.
Hoewel dit wetsvoorstel alleen de niet-indexering van
de kinderbijslag per 1 juli 2009 regelt, heeft het kabinet al
wel aangegeven ook van plan te zijn, de kinderbijslag in
2010 en 2011 niet te indexeren. Ook het kindgebonden
budget zal aangepast worden. Behalve deze marginale
eerste bezuiniging staan de gezinnen met kinderen dus
nog verdergaande bezuinigingsmaatregelen te wachten.
Dat is voor mijn fractie onacceptabel, vooral omdat
kinderen die opgroeien in armoede niet worden ontzien
bij de crisismaatregelen.
Nu is de SP een realistische partij die vindt dat tijden
van crisis vragen om een andere koers. De SP heeft heel
duidelijk een andere koers voor ogen dan dit kabinet. Wij
willen de lasten naar draagkracht verdelen. Dat kan door
de kinderbijslag inkomensafhankelijk te maken. Wij zijn
daar al sinds jaar en dag voorstander van. Als we een
maximum stellen aan het inkomen waarbij je in
aanmerking komt voor kinderbijslag – je legt de grens
bijvoorbeeld bij € 100.000 – kunnen wij de kinderbijslag
gewoon blijven indexeren, maar levert dat toch een
aanzienlijke bezuiniging op.
We staat hierin niet alleen. De SP krijgt regelmatig
brieven van mensen die het op dit punt met ons eens
zijn, bijvoorbeeld de heer R. te H. die ons het volgende
schreef: ″Ik denk dat er volop kansen zijn om te
bezuinigen op bepaalde overheidsuitgaven die mijns
inziens bij de verkeerde mensen terecht komen.″ Daar
ben ik er zelf ook een van, want kan iemand nog
uitleggen dat een bijstandsmoeder even veel kinderbijslag krijgt als ik, de goedverdienende Nederlander? Als
we het dan toch over hervormingen hebben, mag deze
van mij bovenaan het lijstje. Maak de kinderbijslag
inkomensafhankelijk, geef de sociale minima ietsje meer
dan een goedverdienende Nederlander die de kinderbijslag toch al op de spaarrekening van de kinderen laat
storten, omdat hij hem niet nodig heeft. Geef die
helemaal niets meer en de inkomensverdeling is weer
een stukje rechtvaardiger geworden. Ik lever mijn
kinderbijslag graag in.
Het moge duidelijk zijn dat de SP van mening is dat
kinderen die opgroeien in armoede moeten worden
ontzien bij de crisismaatregelen. Daarom zijn wij tegen
het niet indexeren van de kinderbijslag. Bovendien is er
een redelijk alternatief: inkomensafhankelijke kinderbijslag. Dit alternatief houdt rekening met de draagkracht
van mensen, zodat de sterkste schouders de zwaarste
lasten dragen. Wie kan daar nu tegen zijn?
©
De heer Dibi (GroenLinks): Voorzitter. De minister moet
op zijn begroting bezuinigen. Dat heeft meerdere
redenen, maar de economische crisis is een van de
boosdoeners. Een deel van het benodigde geld wil de
minister binnenhalen door de jaarlijkse indexering van
de kinderbijslag niet toe te passen per 1 juli 2009. In
heerlijk helder Hollands betekent dit gewoon dat de
kosten voor de kinderen stijgen maar de kinderbijslag
niet. De minister heeft ook plannen voor 2010 en 2011,
maar daarover hebben wij het op een ander moment.
Dat komt aan de orde bij zijn andere maatregelen. Hij is
nog meer van plan. Zo wil de minister het kindgebonden
budget niet indexeren, de inkomensgrens van het
kindgebonden budget verlagen, het afbouwpercentage

1 juli 2009
TK 102

102-8137

Dibi
verhogen en een minder grote verhoging toepassen voor
kinderen tussen de twaalf en achttien jaar. Omdat wij niet
alle maatregelen in een keer kunnen behandelen,
ontbreekt het nu aan een totaalplaatje. Wij weten niet
wat wij kunnen verwachten. Ik wil allereerst graag weten
hoeveel de minister in totaal met de hele set maatregelen wil bezuinigen. Wat gaan, alles bij elkaar opgeteld,
gezinnen in hun portemonnee voelen? Hoeveel gaan
gezinnen met lage, modale en hoge inkomens er in
totaal op achteruit?
Er is kennelijk een berg geld nodig. Het is dan logisch
om op een creatieve manier naar geld te zoeken. Het kan
betekenen dat gezinnen iets moeten gaan inleveren. Voor
de GroenLinksfractie en voor andere sociale partijen
geldt dan wel – dat is al eerder gezegd – dat de sterkste
schouders de zwaarste lasten moeten dragen. Helaas
geldt dat niet voor de minister. In zijn voorstel gaan alle
gezinnen erop achteruit. Dat hakt er natuurlijk vooral in
bij de armere gezinnen. Voor hen is elke verlaging een
verlaging te veel. Juist in tijden van economische crisis
worden deze gezinnen het hardst getroffen. Voor hen is
het soms knap lastig om rond te komen. Voor de
ouderen levert dat een hoop kopzorgen op. Kinderen die
in armoede leven, hebben een grotere kans op slechtere
onderwijsprestaties, een slechtere gezondheid, zijn
minder vaak lid van een voetbalclub en zijn vaker
neerslachtig.
Als de minister slim en tegelijkertijd sociaal is, valt er
nog veel meer te halen. De nu voorgestelde bezuiniging
is een ″lousy″ bedrag vergeleken met het voorstel van de
GroenLinksfractie waarin de kinderbijslag inkomensafhankelijk wordt gemaakt. Ik hoorde net dat de SP-fractie
dat ook wil. In ons voorstel krijgen gezinnen met een
inkomen boven de € 100.000 geen kinderbijslag en
gezinnen met een inkomen tot € 50.000 gaan er juist op
vooruit. Dat levert 250 mln. op. Met de miljoenen euro’s
die vrijkomen door de kinderbijslag inkomensafhankelijk
te maken, kan minister Rouvoet zijn begrotingstekorten
wegwerken en blijft er extra geld over. Wij hoeven dan
niet te bezuinigen op het onderwijs of de kinderopvang.
Het is jammer dat ons sociale voorstel er voorlopig
niet zal komen, zo realistisch ben ik ook wel weer. Wij
blijven desondanks creatief meedenken met de minister
om tot een oplossing te komen om geld te besparen
zonder dat gezinnen met een laag inkomen erop
achteruitgaan. Mijn amendement is bedoeld om deze
angel uit de wetswijziging te halen. Dat amendement
regelt dat gezinnen met een laag inkomen worden
ontzien van de niet-indexering: voor gezinnen met een
laag inkomen wordt de hoogte van de kinderbijslag
gecorrigeerd voor de jaarlijkse inflatie.
In dit ene geval gaat het misschien om niet veel geld,
maar wij moeten ons realiseren dat deze niet-indexering
ook geldt in 2010 en 2011. Er komen meer van dit soort
maatregelen. Bij elkaar opgeteld zullen armere gezinnen
er nog veel meer op achteruitgaan. Bij de nog te
behandelen wetsvoorstellen kunnen hetzelfde soort
amendementen worden verwacht van de GroenLinksfractie. Op dit moment is het lastig om op de zaken vooruit
te lopen. Ik hoop dat dit sympathieke en rechtvaardige
amendement kan rekenen op de steun van de aanwezige
politieke partijen.
De voorzitter: Wij zijn nu gekomen aan het eind van de
termijn van de Kamer. Is de minister in staat om direct te
antwoorden of heeft hij even schorsing nodig?

Tweede Kamer

Niet-indexering kinderbijslagbedragen

De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.
©
Minister Rouvoet: Voorzitter. Er zijn twee sprekers bij dit
wetsvoorstel dat aanvankelijk als hamerstuk op de
agenda stond en nu onderwerp is van dit debat. De
strekking van dit wetsvoorstel is qua inhoud en beslag
relatief overzichtelijk en beperkt. Misschien is het goed
om even de samenhang aan te geven met de voorstellen
die nog onderweg zijn. Beide sprekers hebben daarover
gesproken.
Er zijn drie redenen die ook mij ertoe nopen om
maatregelen te treffen die ik wellicht liever niet had
getroffen. Ik wijs erop dat een en ander overigens niet
alleen samenhangt met de crisis. Zoals de Kamer heeft
kunnen zien bij de begrotingsbehandeling in november,
is in mijn begroting van 2009 al een taakstelling
opgenomen voor de periode 2010-2014.
Vervolgens zijn er vanaf 2009 overschrijdingen van het
kindgebonden budget geconstateerd. Dat heeft te maken
met de ramingen van het CPB waarop het totaal van het
kindgebonden budget gebaseerd wordt.
De derde reden is dat het kabinet in het kader van de
maatregelen gericht op de bestrijding van de gevolgen
van de financiële crisis heeft besloten tot pro rato
bijdragen aan de macroproblematiek van die crisis.
Deze drie redenen nopen ook mij, maatregelen te
treffen in mijn begroting. Het grootste deel van het
pakket dat naar de Kamer onderweg is, hoeft niet
onmiddellijk besproken te worden omdat dit vooral effect
heeft vanaf 1 januari aanstaande.
Zoals u weet, wordt het kindgebonden budget jaarlijks
geïndexeerd per 1 januari; de kinderbijslag wordt indien
nodig halfjaarlijks geïndexeerd, namelijk per 1 januari en
1 juli. Dat onderdeel van de te treffen maatregelen moest
eerder behandeld worden omdat dit per 1 juli, dus
heden, in werking moet treden. Ik heb de techniek in het
wetsvoorstel uiteengezet. Vandaar dat dit onderdeel in
een apart wetsvoorstel is neergelegd en ik ben de Kamer
erkentelijk dat zij de mogelijkheid biedt dat wij dit
onderdeel nu met elkaar kunnen bespreken, zodat dat
deel alvast gerealiseerd kan worden.
De Kamer begrijpt dat er wetsvoorstellen zijn die ik
met meer enthousiasme kan verdedigen, maar ik
verdedig het onderhavige wetsvoorstel wel omdat ook
de minister voor Jeugd en Gezin er niet aan ontkomt op
de eigen begroting ruimte te zoeken om tegemoet te
komen aan de geconstateerde financiële en budgettaire
problematiek. Ik heb de drie aspecten daarvan genoemd.
Het gaat bij dit wetsvoorstel om het niet indexeren.
Afhankelijk van de hoogte van de consumentenprijsindex
levert dat op dit moment het beeld op dat wij praten
over € 1,80 per kind per kwartaal. De hier genoemde
bedragen zijn inderdaad adequaat. Mevrouw Langkamp
noemt de bedragen marginaal; enkele euro’s per jaar. Ik
realiseer mij natuurlijk zeer wel dat het, ongeacht de
hoogte van het bedrag, in relatieve zin altijd zwaarder
wordt gevoeld aan de onderkant. Tegelijkertijd permitteer
ik mij mevrouw Langkamp bij te vallen in haar kwalificatie ″marginaal″ van hetgeen in dit wetsvoorstel sec aan
de orde is. Natuurlijk is het vervelend, maar het gaat
inderdaad om € 1,80 per kind per kwartaal. Dat is voor
een gezin met twee kinderen op minimumniveau een
negatief inkomenseffect van 0,06%. Ik maak het niet
mooier dan het is, maar wij moeten de inkomens-

1 juli 2009
TK 102

102-8138

Rouvoet
achteruitgang ook niet zwaarder maken dan die in
werkelijkheid is.
Mevrouw Langkamp meent dat het eenvoudiger kan
en vraagt waarom de kinderbijslag niet inkomensafhankelijk gemaakt wordt. Dat is ook de strekking van de
inbreng van de heer Dibi. Hij heeft een amendement
ingediend dat ertoe strekt om in belangrijke mate een
inkomensafhankelijk element in de kinderbijslag te
brengen. Ik zie aan zijn body-language dat hij langzaam
opschuift van een afwijzende naar een instemmende
reactie. Ik kom straks nog apart over zijn amendement te
spreken. Laat ik het er voorlopig op houden dat hij op
zijn minst een inkomensafhankelijk element in de
kinderbijslag invoegt via zijn amendement. Ik ga er zo
dadelijk meer precies op in.
Wij hebben de discussie over het karakter van de
kinderbijslag tegenover het karakter van het kindgebonden budget al enige keren met elkaar gevoerd. Ik
herinner eraan dat de doelstellingen van beide regelingen echt verschillen. De kinderbijslag is bedoeld als een
tegemoetkoming in de kosten van kinderen en is
daarmee bedoeld om de inkomensverschillen tussen
huishoudens met en huishoudens zonder kinderen te
verkleinen. Het kindgebonden budget, afgeleid van de
vroegere fiscale kinderkorting en inmiddels conform het
coalitieakkoord omgebouwd tot het kgb, is een bedrag
per kind. Daarin onderscheidt het zich ook van de fiscale
kinderkorting. Het is bedoeld als inkomensondersteuning
voor gezinnen met lage en middeninkomens en is wel
inkomensafhankelijk. In de combinatie van beide
regelingen zit de combinatie van inkomensonafhankelijk,
de kinderbijslag en inkomensafhankelijk, het kindgebonden budget. Mevrouw Langkamp zegt: verdeel de
lasten nu naar draagkracht; de sterkste schouders
moeten de zwaarste lasten dragen. Dat uitgangspunt
vindt veel weerklank bij mij en in deze coalitie; vandaar
ook de introductie van het inkomensafhankelijke
kindgebonden budget. Maar zoals bekend en eerder met
de Kamer bediscussieerd, heeft de regering er niet voor
gekozen om van de weeromstuit ook de kinderbijslag
inkomensafhankelijk te maken.
Mevrouw Langkamp vraagt of wij er al zicht op
hebben hoeveel meer kinderen als gevolg van de crisis
in armoede opgroeien. Die cijfers staan mij op dit
moment niet ter beschikking, maar ik kan haar verzekeren dat ook het kabinet er veel waarde aan hecht om op
de geëigende momenten – ik denk aan Prinsjesdag en
aan de behandeling van de begroting Sociale Zaken – zo
adequaat mogelijk geïnformeerd te zijn over de gevolgen
van de crisis en de effecten van het door het kabinet
ingezette beleid. Er komen zeker momenten dat wij
daarop terugkomen.
Mevrouw Langkamp heeft geïllustreerd waarom het
belangrijk zou zijn om ook de kinderbijslag inkomensafhankelijk te maken. Ik heb het een en ander gezegd over
het door haar genoemde redelijk alternatief. Dat zit in
ieder geval niet in dit beperkte wetsvoorstel, waarin het
puur gaat om het niet indexeren. Uitgangspunt van de
kinderbijslagwet is indexeren; dat gebeurt halfjaarlijks bij
ministeriële regeling. Als je niet indexeert, is daarvoor
een wetsvoorstel nodig. Daartoe dient dit beperkte
wetsvoorstel.
De heer Dibi heeft vergelijkbare opmerkingen gemaakt
over inkomensafhankelijk en inkomensonafhankelijk. Dat
heeft hem gebracht tot het indienen van een amendement op stuk nr. 6, waarin hij het ″lousy″ bedrag dat dit

Tweede Kamer

Niet-indexering kinderbijslagbedragen

wetsvoorstel oplevert in een breder perspectief plaatst. Ik
heb er zo-even al iets over gezegd waarom het kabinet
daar niet voor kiest.
Ik kom bij het amendement van de heer Dibi om de
huishoudens met een laag inkomen uit te zonderen van
de niet-indexering van de kinderbijslag per 1 juli 2009.
Het lijkt een sympathieke gedachte om bepaalde
inkomens te ontzien bij het nemen van vervelende
maatregelen. Wij moeten dat wel plaatsen in het
perspectief dat wij hier spreken over een zeer beperkt en,
om met mevrouw Langkamp te blijven spreken,
marginaal bedrag. In dat perspectief is het een heel
stevig amendement van de heer Dibi om voor zo’n
bedrag een inkomensafhankelijk element in te voegen in
de kinderbijslagwet. Ik heb in ieder geval drie bezwaren
tegen het amendement van de heer Dibi.
Het eerste bezwaar is dat het de kinderbijslag wel
degelijk inkomensafhankelijk maakt, doordat de lage
inkomens worden ontzien. Het tweede bezwaar is dat, los
van het niveau waarop je dat doet, er per 1 juli van dit
jaar, per heden twee bedragen kinderbijslag ontstaan.
Gezien de achtergrond van de AKW – een tegemoetkoming in de kosten van kinderen en het wegnemen van
het verschil tussen huishoudens met en huishoudens
zonder kinderen – ontstaan er dan voor gezinnen in
dezelfde omstandigheden twee verschillende bedragen
per 1 juli 2009. En die blijven achttien jaar naast elkaar
doorlopen.
Het derde bezwaar dat ik tegen het amendement van
de heer Dibi heb, is uitvoeringstechnisch van aard. De
SVB voert de AKW uit, maar beschikt niet over de
inkomensgegevens van de ouders. Het kindgebonden
budget is wél inkomensafhankelijk en wordt dan ook niet
door de SVB, maar door de Belastingdienst uitgekeerd,
die wél de beschikking heeft over de inkomensgegevens.
Uitvoeringstechnisch is het amendement dus buitengewoon bezwaarlijk. De SVB zou eerst nog toegang moeten
krijgen tot de inkomensgegevens van de ouders. Dat
wordt een enorme operatie. Als ik dat naast de andere
bezwaren afzet tegen de feitelijke omvang van het
bedrag – € 1,80 per kwartaal – ontraad ik het amendement krachtig.
De heer Dibi (GroenLinks): Zolang de minister niet
indexeert wil ik met mijn amendement de laagste
inkomens ontzien. De minister mag het een marginaal
bedrag noemen, maar opgeteld bij de crisis en bij
mogelijke nieuwe maatregelen van de minister, vind ik
het geen marginaal bedrag. De minister zegt dat in het
kabinet weerklank gevonden kan worden voor het idee
om de sterkste schouders de zwaarste lasten te laten
dragen. Als er echt een politieke wil is, dan moet er ook
een weg zijn.
Minister Rouvoet: Dat is iets te makkelijk. U vindt dat de
SVB over de inkomensgegevens zou moeten kunnen
beschikken om een aantal gezinnen wel indexatie te
bieden. Het gaat om een beperkt verschil per kwartaal. Ik
maak het niet mooier dan het is, maar een wijziging
moet wel proportioneel zijn. Door het wijzigen van de
systematiek komt er een inkomensafhankelijk element in
de wet. Ik noemde al het bezwaar van het achttien jaar
lang naast elkaar bestaan van verschillende bedragen.
Daarnaast zijn er dus die uitvoeringstechnische bezwaren. Ook gelet op de strekking en de reikwijdte van dit

1 juli 2009
TK 102

102-8139

Rouvoet
wetsvoorstel, vind ik het amendement buitenproportioneel. Ik ontraad het krachtig.

donderdag 2 juli aan het einde van de vergadering
plaats.

©

De vergadering wordt van 18.01 uur tot 18.45 uur
geschorst.

Mevrouw Langkamp (SP): Voorzitter. Ik had niet echt de
illusie dat ik de minister en de Kamer er vandaag van
zou kunnen overtuigen dat wij het niet indexeren zouden
kunnen tegenhouden. Het is natuurlijk gewoon een deal
binnen de coalitie. Het gaat gewoon door; ik kan koppen
tellen.
Er wordt gesproken van een marginaal bedrag, maar
voor een gezin in armoede telt iedere eurocent. Hoe
marginaal ook, wij vinden zo’n inkomensachteruitgang
dus niet gewenst. Ik steun het amendement van de heer
Dibi van harte. Juist de laagste inkomensgroepen
moeten van deze maatregel worden uitgezonderd.
GroenLinks en de SP strijden voortdurend voor
inkomensafhankelijke kinderbijslag, maar het was, het is
en het blijft helaas onbespreekbaar in deze Kamer. Als
wij echt willen dat de sterkste schouders de zwaarste
lasten dragen, ontkomen wij er niet aan.
©

Aan de orde is de behandeling van:
- het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de
jeugdzorg in verband met de introductie van een
verwijsindex om vroegtijdige en onderling
afgestemde verlening van hulp, zorg of bijsturing
ten behoeve van jeugdigen die bepaalde risico’s
lopen te bevorderen (verwijsindex risico’s jeugdigen) (31855), en van:
- de motie-Dijsselbloem over beperken van het aantal
meldcriteria (31855, nr. 10);
- de motie-Dijsselbloem over borgen van de AntilliaansNederlandse risicojongeren in de AMvB (31855, nr. 11);
- de motie-Dezentjé Hamming-Bluemink over formuleren
van een aantal harde meldcriteria (31855, nr. 17);
- de motie-Dezentjé Hamming-Bluemink over registreren
op etniciteit door gemeenten (31855, nr. 19).
(Zie wetgevingsoverleg van 29 juni 2009.)

Minister Rouvoet: Voorzitter. Ik denk dat ik hier heel kort
op kan antwoorden. Ik begrijp de overwegingen van
mevrouw Langkamp en de heer Dibi best. Ik begrijp ook
de meer algemene strekking van hun betoog om de
lagere inkomens te ontzien waar dat maar enigszins kan,
waar het gaat om negatieve inkomenseffecten. Dat is ook
in algemene zin de lijn die het kabinet hanteert. Met het
begrip ″marginaal″ bedoel ik niet dat dit effect moet
worden weggeduwd. Natuurlijk begrijp ook ik dat een
bedrag van € 1, € 10 of € 100 aan de onderkant
zwaarder aantikt dan aan de bovenkant. Ik ben mij daar
zeer van bewust.
Ik zou een en ander echter wel in perspectief willen
blijven zien. Als gevolg van de introductie van het
kindgebonden budget door dit kabinet, is er voor het
overgrote deel van de gezinnen met kinderen een mep
geld bij gekomen. In plaats van een fiscale kinderkorting
voor het hele gezin, wordt nu per kind een bedrag
uitgekeerd. Dat doet er niets aan af dat het onaangenaam is als er ook binnen de begroting van Jeugd en
Gezin maatregelen moeten worden genomen. Wij
ontkomen er niet aan om ook naar de kinderregelingen
te kijken, naast de zaken die wij op andere onderdelen
overwegen. De overschrijdingen doen zich voor in de
sfeer van de kinderregelingen.
De Kamer mag mij erop aanspreken dat ik zo veel
mogelijk zoek naar een pakket aan maatregelen waarmee
aan de principes die ik ten volle deel zo veel mogelijk
tegemoet wordt gekomen. Dat doe ik ook in de nadere
maatregelen in de sfeer van de kinderregelingen waar
wij later over komen te spreken. Dit onderdeel moet
eerder worden geregeld. Omdat de kinderbijslag niet
inkomensafhankelijk is, ontkomen wij er niet aan om bij
dit geringe bedrag iedereen daar in dezelfde mate mee te
confronteren. Ik hoop met de Kamer na de zomer het
debat te kunnen voortzetten over een evenwichtig pakket
van nadere maatregelen.

De voorzitter: Dit is de plenaire afronding in één termijn
van de behandeling van de wijziging van de Wet op de
jeugdzorg in verband met de introductie van de
verwijsindex risicojongeren. Het lijkt mij redelijk om in
deze termijn als richtsnoer voor de spreektijd een derde
van de spreektijd in eerste termijn te hanteren. Ik
realiseer mij dat dit wetgeving betreft, dus u hebt alle
vrijheid.
De heer Dijsselbloem (PvdA): Ik denk dat ik namens de
collega’s spreek als ik zeg dat dit echt niet gaat lukken. Er
zijn inmiddels namelijk nog heel veel moties en
gewijzigde en nieuwe amendementen aangekondigd. Ik
heb gehoord wat u zegt, maar ik geef maar even terug
dat u zich niet rijk moet rekenen.
De voorzitter: Wij gaan het proberen. Bij voorbaat dank
voor uw medewerking.
De algemene beraadslaging wordt geopend.
©

De voorzitter: De stemming over het wetsvoorstel vindt

Mevrouw Langkamp (SP): Voorzitter. Afgelopen
maandag hebben wij dit wetsvoorstel in eerste termijn
besproken. Mij bekroop een beetje een ongemakkelijk
gevoel naar aanleiding van de discussie over de
meldcriteria in de handleiding en de risico’s, opgesomd
in artikel 2j van het wetsvoorstel. Dat gevoel werd
veroorzaakt doordat wij als Kamer op dat moment
eigenlijk op de stoel van de hulpverlener gingen zitten.
Wie zijn wij om te beoordelen wanneer en op basis van
welke criteria er al dan niet gemeld moet worden aan de
verwijsindex? Ik ben geneigd, te stellen dat wij ons daar
inhoudelijk niet mee moeten bemoeien, maar dat vooral
aan de hulpverleners moeten overlaten. Tegelijkertijd ben
ik niet helemaal overtuigd van mijn eigen stelling.
Daarom volg ik de verdere discussie hierover met
belangstelling tijdens de tweede termijn in de behandeling van dit wetsvoorstel. Wij moeten natuurlijk wel

Tweede Kamer

1 juli 2009
TK 102

De algemene beraadslaging wordt gesloten.

Verwijsindex risico’s jeugdigen

102-8140