Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2007–2008

30 907

Aanpassing van enige wetten in verband met de
invoering van het burgerservicenummer
(Aanpassingswet burgerservicenummer)

Nr. 7

BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN BINNENLANDSE ZAKEN
EN KONINKRIJKSRELATIES
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 3 maart 2008
Invoering burgerservicenummer
Op 26 november 2007 is de Wet algemene bepalingen burgerservicenummer (Wabb) van kracht geworden. In de periode tussen de behandeling van het wetsvoorstel in uw Kamer en het tijdstip van inwerkingtreding van de Wabb, zijn de nodige maatregelen getroffen die ertoe bijgedragen hebben dat de invoering van het burgerservicenummer succesvol
is verlopen. De belangrijkste van deze maatregelen bespraken wij tijdens
de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel. Ik ga hieronder in op
deze maatregelen en de toezeggingen die ik u daarover heb gedaan.

Onderzoeksrapporten «Onderzoek online
dienstverlening» en «Campagne Burgerservicenummer» zijn beschikbaar bij het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.
2
De andere aanbeveling betrof de wenselijkheid om burgers de gelegenheid bieden om
te zien welke instanties over welke gegevens
kunnen beschikken. Vastgesteld werd dat de
website www.burgerservicenummer.nl die
daarvoor is ontwikkeld, een prima middel
vormt.
3
Zie bijlage 1 voor de publieksfolder. Ter
inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt
Tweede Kamer.

Tijdens de behandeling van het wetsvoorstel is aangedrongen op een
gepaste communicatiecampagne waarbij de behoeften van de burger
centraal staan. Daarvoor zijn in augustus 2007 twee onderzoeken uitgevoerd naar de beleving bij de burger bij het burgerservicenummer1. Uit
het kwantitatief onderzoek bleek dat een substantieel deel van de mensen
wel eens van het burgerservicenummer had gehoord maar nog niet goed
kon aangeven wat het precies is. Als men verdere informatie wilde, dan
betrof dat vooral algemene informatie. Het kwalitatieve onderzoek liet zien
dat het burgerservicenummer door burgers werd gezien als de opvolger
van het sociaal-fiscaalnummer. Op zich is er volgens hen niet veel nieuws
onder de zon. Bij het burgerservicenummer steekt volgens de onderzoekers steeds weer het misverstand de kop op dat wanneer overal hetzelfde
nummer wordt gebruikt voor de registratie van gegevens, er ook één
centraal verzamelpunt van deze gegevens zal komen. De voornaamste
aanbeveling was dat het niet raadzaam zou zijn om een uitgebreide
(massamediale) campagne op te zetten om het burgerservicenummer toe
te lichten omdat de informatiebehoefte te laag is2. Op grond van deze
onderzoeken is de communicatiecampagne op het aanbevolen, bescheiden niveau uitgevoerd en is afgezien van het gebruik van televisie. In de
publieksfolder is de informatiebehoefte van de burger op maat geadresseerd3.

KST117069
0708tkkst30907-7
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2008

Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 30 907, nr. 7

1

1

Tijdens de parlementaire behandeling is veel aandacht geweest voor het
in algemeen begrijpelijke termen vastleggen van de voorwaarden
waaraan gebruikers van het burgerservicenummer moeten voldoen. In de
handleiding BSN is de regelgeving in kaart gebracht en maakt de lezer
door middel van stappenplannen gestructureerd kennis met de voorwaarden waaraan moet worden voldaan. De toezegging dat deze handleiding BSN gereed zou zijn vóór de invoering van burgerservicenummer, is
gerealiseerd. De gebruikers van het burgerservicenummer konden vanaf
de eerste dag de handleiding op het internet raadplegen. Een gedrukt
exemplaar van de handleiding heb ik bij deze brief gevoegd.
Ik gaf u de toezegging dat er een BSNpunt zou komen om ervoor te
zorgen dat de burger met zijn vragen en problemen ergens terecht kan en
hij niet van het kastje naar de muur wordt verwezen. Dat BSNpunt is in
snel tempo gerealiseerd en was op de datum van inwerkingtreding van
het burgerservicenummer gereed. Tot en met eind februari hebben bijna
achthonderd burgers van de gelegenheid gebruik gemaakt om vragen te
stellen aan het BSNpunt1. Veelal betrof het eenvoudige vragen zoals «hoe
krijg ik een BSN» of «ik ben niet ingeschreven in de GBA». Verder zijn tot
en met eind februari vijftien klachten over gegevensverwerking behandeld. Het is nog niet voorgekomen dat een burger het BSNpunt heeft
verzocht om het dossier met de zienswijze van het BSNpunt naar het
College bescherming persoonsgegevens door te leiden.
Ik zei u ook toe overleg te voeren met de minister van Justitie en de voorzitter van het College bescherming persoonsgegevens (Cbp) om ervoor te
zorgen dat het College over voldoende capaciteit beschikt om haar toezichtstaken voor wat betreft het burgerservicenummer uit te voeren. Er
wordt nu samen met het ministerie van Justitie en het Cbp gewerkt aan
heldere criteria om objectief vast te stellen welke verandering in het
capaciteitsbeslag op het Cbp wordt veroorzaakt doordat het burgerservicenummer in plaats is gekomen van het sociaal-fiscaalnummer. Uit de
ervaringen tot dusver met het BSNpunt, trek ik voorzichtig de conclusie
dat het BSNpunt in ieder geval in een behoefte voorziet. Ik verwacht
binnenkort het toegezegde overleg te kunnen voeren.
Voor de invoering van het burgerservicenummer hebben veel overheidsorganen inspanningen moeten verrichten. Zo hebben alle gemeenten,
maar ook de Belastingdienst en het agentschap Bpr, in het weekend voorafgaand aan de inwerkingtreding conversie werkzaamheden moeten
verrichten. Daaraan is door iedereen, met inbegrip van de Vereniging van
Nederlandse Gemeenten en de Nederlandse Vereniging voor Burgerzaken, goed meegewerkt. Waar het nodig bleek om bestaande procedures
bij te stellen, is dat flexibel ter hand genomen2.
Breder gebruik

1

De capaciteit van het BSNpunt is flexibel;
dat wil zeggen dat de capaciteit wordt
vergroot als er bijzonder veel vragen zouden
worden gesteld.
2
Zo bleek recent dat de procedures niet
scherp genoeg waren om in bijzondere
omstandigheden te voorkomen dat een
persoon zowel inschrijving in de GBA
aanvraagt bij een gemeente en zo een BSN
verkrijgt als ook een sociaal-fiscaalnummer
aanvraagt bij de Belastingdienst.
3
Kamerstukken II, 2005–2006, 30 312, nr. 16.

Nu het burgerservicenummer succesvol is ingevoerd voor gebruik door
de overheid, kan de blik worden gericht op de mogelijkheden en onmogelijkheden om het zogeheten breder gebruik van het burgerservicenummer
door het bedrijfsleven te regelen. Ik zegde u toe om u hierover binnen drie
maanden na inwerkingtreding van de Wabb op de hoogte te stellen3. In
samenhang daarmee heb ik toegezegd om aandacht te besteden aan de
wijze waarop ik mijn coördinerende rol ten aanzien van het burgerservicenummer vorm ga geven.
Ik begin met een beschrijving van de situatie zoals deze bestond tot
26 november 2007. Daarop volgend wordt geschetst welke veranderingen
de invoering van de Wabb heeft veroorzaakt. Vervolgens wordt de
behoefte aan breder gebruik geanalyseerd en de wijze waarop daarmee

Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 30 907, nr. 7

2

wordt omgegaan. Daarbij komt ook mijn coördinerende rol aan de orde en
de daarbij gehanteerde normen. Tenslotte wordt het bredere gebruik van
het burgerservicenummer in de context van het identiteitsmanagement
geplaatst.
Wat is er niet gewijzigd?
Het gebruik van het burgerservicenummer (tot dusverre: het sociaalfiscaalnummer) door het bedrijfsleven wordt in en krachtens een aantal
verschillende sectorale wetten geregeld. Een bekend voorbeeld vormt het
vastleggen van het nummer door werkgevers met het oog op de afdracht
van belastingen aan de Belastingdienst. Het nummer wordt buiten de
overheid ook, zoals wettelijk geregeld, gebruikt in de onderwijssector,
door zorgverzekeraars en door pensioenfondsen. Het gebruik van het
nummer wordt weergegeven op de zogeheten landkaart die bij de
totstandkoming van het burgerservicenummer is ontwikkeld1.
Bij het gebruik van het burgerservicenummer door het bedrijfsleven gaat
het vaak om het verstrekken van gegevens door het bedrijfsleven aan een
overheidsorgaan. In andere situaties gaat het om gegevensuitwisseling
waarbij organisaties betrokken zijn die vroeger tot de overheid behoorden. Een voorbeeld vormt het gebruik van het burgerservicenummer door
voorheen de ziekenfondsen en inmiddels de ziektekostenverzekeraars. Bij
het gebruik van het nummer door scholen zoals dat in de Wet op het
persoonsgebonden nummer in het onderwijs is geregeld, kunnen de
scholen die geen overheidsorgaan zijn het toch gebruiken. Een van de
redenen hiervoor is geweest dat een onderscheid in dit verband tussen
scholen die tot een overheidsorganisatie behoren en andere scholen, door
de wetgever onwenselijk werd geacht.
In alle gevallen waarin het burgerservicenummer gebruikt wordt door
(delen van) het bedrijfsleven is dit dus wettelijk geregeld. Er zijn vele
uiteenlopende redenen geweest voor de wetgever om het gebruik van het
burgerservicenummer toe te staan of te verplichten. Die veelheid van
gevallen is niet onder één noemer te vatten. Verschillende motieven zoals
fraudebestrijding, doelmatigheid en het voorkomen van fouten, hebben
een rol gespeeld. Er is één rode draad, namelijk dat de regelgever per
geval heeft beslist over het gebruik door het bedrijfsleven voor het
verrichten van een bepaalde, welomschreven taak. De regelgeving is
gemotiveerd met het bijzondere maatschappelijke belang dat met het
toestaan of verplichten van het gebruik voor de taak in kwestie was
gemoeid. Het bijzondere maatschappelijke belang is in de gegeven
situatie nader ingevuld.
Het gebruik van het burgerservicenummer door het bedrijfsleven
kenmerkt zich derhalve door binding aan een bepaalde taak die wettelijk is
omschreven. Zo mogen werkgevers het burgerservicenummer gebruiken
voor de opgave van bepaalde informatie aan de Belastingdienst en verder
niet. Uit dit gebruik vloeit niet voort dat de werkgever het burgerservicenummer zou mogen gebruiken als klantnummer. Datzelfde geldt voor het
gebruik van het burgerservicenummer door banken en andere financiële
instellingen. Ook het gebruik van het burgerservicenummer door zorgverzekeraars is beperkt. Deze organisaties moeten het burgerservicenummer van hun verzekerden opnemen in hun administratie met het oog
op de uitvoering van de Zorgverzekeringswet. Ze mogen het dus niet
gebruiken voor andere verzekeringen die zij aanbieden.

1

De landkaart is te raadplegen op
www.burgerservicenummer.nl.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 30 907, nr. 7

3

Wat wijzigt er wel?
Met de invoering van de Wabb is een belangrijke wijziging gebracht in het
nummerregime voor de overheid. Het burgerservicenummer is het algemene persoonsnummer binnen de overheid dat in beginsel door alle
overheidsorganen wordt gebruikt indien er sprake is van uitwisseling van
persoonsgegevens met behulp van een persoonsnummer. Tegelijk is met
de Wabb het beheer van het nummer versterkt en zijn er heldere voorwaarden voor het gebruik zoals de vergewisplicht.
De mogelijkheden voor gebruik van het burgerservicenummer buiten de
overheid zijn met de inwerkingtreding van de Wabb niet veranderd.
Gebruik is toegestaan voor zover daar een specifieke wettelijke grondslag
voor is, zoals hiervoor beschreven. De grondslag die bestond voor het
gebruik van het sociaal-fiscaalnummer is overgegaan in een grondslag
voor het gebruik van het burgerservicenummer. Ingeval er geen wettelijke
grondslag is terwijl er wel een bijzonder maatschappelijk belang is om het
gebruik van het burgerservicenummer voor de uitvoering van een
bepaalde taak mogelijk te maken, dan moet die grondslag worden
gecreëerd. Een voorbeeld wordt gevormd door het Wetsvoorstel gebruik
burgerservicenummer in de zorg.
Behoefte aan breder gebruik
Bij verschillende gelegenheden zijn voorstellen voor breder gebruik van
het burgerservicenummer gedaan. De kern van deze voorstellen is
verwoord in de brief die door VNO/NCW voorafgaand aan de bespreking
in de Tweede Kamer van de Wabb is gezonden1.
Het meest vergaande voorstel in deze brief bestaat eruit dat het burgerservicenummer door het gehele bedrijfsleven kan worden gebruikt als
ordeningsmiddel voor de eigen administratie. Tijdens de parlementaire
behandeling van de Wabb is gesteld dat het kabinet geen voornemens in
deze richting heeft. Dat standpunt blijft ongewijzigd. Het gebruik van het
burgerservicenummer moet een bijzonder maatschappelijk belang dienen
dat tot uitdrukking wordt gebracht in een wetsvoorstel waarin de taak
waarvoor het burgerservicenummer wordt gebruikt geëxpliciteerd wordt
zodat daarover en over de inzet van het burgerservicenummer voor die
taak, een parlementaire discussie kan plaatsvinden. Het bedrijfsleven blijft
dus zelf verantwoordelijk voor de eventuele «nummering» van de eigen
klanten tenzij bij een specifieke wet anders wordt bepaald.
Het tweede voorstel betreft het gebruik van het burgerservicenummer als
hulpmiddel om persoonsgegevens te achterhalen die over de persoon in
de gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens (GBA) zijn opgeslagen. Hierbij gaat het dus niet over het gebruik van het burgerservicenummer zelf maar om het gebruik van persoonsgegevens die door de
overheid in de GBA zijn opgenomen. Deze gegevens kunnen geraadpleegd worden zonder dat daarvoor het burgerservicenummer van de
persoon in kwestie vereist is. Daaruit volgt dat het hier niet om een vraagstuk betreffende het gebruik van het burgerservicenummer gaat maar om
het vraagstuk van het gebruik van de persoonsgegevens in de GBA door
het bedrijfsleven. De spelregels voor raadpleging van de GBA zijn vastgelegd in de Wet gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens. Die
spelregels staan los van de spelregels die gelden voor het gebruik van het
burgerservicenummer.

1

Zie bijlage 2 bij deze brief. Ter inzage gelegd
bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.

Het derde voorstel betreft het gebruik van het burgerservicenummer bij
de verstrekking van persoonsgebonden gegevens door (delen van) het
bedrijfsleven aan overheidsinstanties in die gevallen waarin nu niet wette-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 30 907, nr. 7

4

lijk is geregeld dat daarbij het burgerservicenummer moet of mag worden
gebruikt. In deze gevallen zal alsnog in de specifieke wetgeving de
gegevensuitwisseling en/of het gebruik van het burgerservicenummer
daarbij geregeld moeten worden wanneer in de specifieke situatie een
bijzonder maatschappelijk belang dit gebruik rechtvaardigt.
Samenvattend kan worden gesteld dat de brief van VNO/NCW geen
gronden bevat om anders om te gaan met het gebruik van het burgerservicenummer door het bedrijfsleven dan omgegaan werd met het gebruik
van het sociaal-fiscaalnummer door het bedrijfsleven voorafgaand aan de
inwerkingtreding van de Wabb. In nieuwe gevallen waarin niet-overheidsorganen het burgerservicenummer wensen te gebruiken, moet de regelgever daarvoor een expliciete wettelijke grondslag creëren. Deze stap
wordt gezet als een bijzonder maatschappelijk belang dat rechtvaardigt.
De Wet gebruik burgerservicenummer in de zorg is daarvan zoals eerder
aangegeven bij uitstek een voorbeeld.
Coördinatie en normering
In de parlementaire behandeling hebben we stilgestaan bij mijn coördinerende rol in relatie tot het burgerservicenummer. Ik zegde u toe om u te
informeren over de invulling die ik aan deze coördinerende rol ga geven
en hoe ik aankijk tegen de normering in de verschillende sectoren. Ik maak
daarbij dankbaar gebruik van de ervaringen van de tweede helft van het
afgelopen jaar. Toen zekerheid bestond over het in werking treden van de
Wabb zijn organisaties in verschillende sectoren aan de slag gegaan met
het verkennen van de mogelijkheden die het burgerservicenummer biedt
om een bijdrage te leveren aan het beheersbaar maken van de maatschappelijke vraagstukken waarmee zij kampen. Het gaat daarbij om
uiteenlopende vraagstukken zoals eerwraak en anonimiteit, schuldpreventie, melden van ongebruikelijke transacties en risicojongeren. Over
de mogelijke inzet van het burgerservicenummer hierbij wordt door de
betrokken sectoren overleg met mijn ambtenaren gevoerd. Mijn coördinerende rol bestaat uit informeren, stimuleren, adviseren en bewaken.

Informeren
Goede sectorale regelgeving met duidelijke normen die op de concrete
situatie zijn toegesneden, begint met helderheid over de mogelijkheden
en onmogelijkheden die het burgerservicenummer biedt. Dat vereist dat
niet alleen passief maar ook actief informatie over het burgerservicenummer wordt verschaft. Daarbij gaat het bijvoorbeeld over de voorwaarden die aan het gebruik van het burgerservicenummer zijn verbonden, de inspanningen die het kost om het burgerservicenummer te
gebruiken en de faciliteiten die het nieuwe stelsel biedt. Verder bestaat het
informeren uit het wegnemen van onjuiste beelden over het burgerservicenummer. Een voorbeeld daarvan is de idee dat het burgerservicenummer een geheim nummer is dat gebruikt kan worden om anonimiteit
te bewerkstelligen of dat als wachtwoord kan worden ingezet.
Stimuleren
Het burgerservicenummer is het algemene persoonsnummer voor
overheidsorganen. Er zijn echter nog genoeg situaties waarin overheidsorganen geen persoonsnummer inzetten bijvoorbeeld omdat daarvoor tot
dusverre wettelijke barrières waren. Ik reken het tot mijn aandachtgebied
om toepassingen die gebruik maken van het burgerservicenummer met
een innovatief karakter te identificeren en te verspreiden zodat andere
organisaties daar hun voordeel mee kunnen doen. En uiteraard wordt de
toepassing van het burgerservicenummer door mij bevorderd als dit tot
verbetering van de dienstverlening van de overheid leidt. Dat kan bijvoorbeeld als de burger minder gegevens hoeft aan te leveren omdat deze

Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 30 907, nr. 7

5

gegevens met behulp van het burgerservicenummer uit een (basis)registratie kunnen worden ontleend.

Adviseren
Het burgerservicenummer blijkt veelal één element te zijn van een pakket
van maatregelen die genomen kunnen worden. Het is zelden een alleenstaande oplossing voor een probleem. Door voorgenomen regelgeving
tijdig te bestuderen kan worden voorkomen dat ondoordachte toepassingen van het burgerservicenummer het licht zien. Tot mijn coördinerende taak behoort dan ook in voorkomende gevallen te adviseren over de
inzet van het burgerservicenummer net zoals over andere bouwstenen die
in het kader van de elektronische overheid beschikbaar komen.
Bewaken
Opgrond van mijn stelselverantwoordelijkheid voor het burgerservicenummer bewaak ik of wetsvoorstellen van andere ministeries passen
binnen het stelsel. Daarbij spelen algemene aspecten als een goede afbakening van het gebruik door niet-overheidsorganen naast technische en
organisatorische vragen die met de specifieke toepassing samenhangen.
Wat betreft dit laatste kan bijvoorbeeld gedacht worden aan het gebruik
van een sectorale berichtenvoorziening om de gegevensuitwisseling
binnen het stelsel beheersbaar te houden.
Normenkader
Er zijn drie belangrijke pijlers voor de manier waarop ik kijk naar de
toepassing van het burgerservicenummer: in de eerste plaats het
bijzonder maatschappelijke belang, ten tweede het bewerkstelligen van
een optimale dienstverlening, ten derde de bescherming van de persoonlijke levenssfeer. Aan dat laatste punt wil ik hier nog explicieter aan de
orde stellen.
Iedere verwerking van persoonsgegevens, met inbegrip van de verwerking van het burgerservicenummer, moet passen binnen de grenzen die
zijn gesteld in de Europese privacyrichtlijn, de algemene wetgeving (als
de Wet bescherming persoonsgegevens) en de sectorale regelgeving.
In dit normenkader is bijvoorbeeld vastgelegd dat gegevens alleen voor
welbepaalde, uitdrukkelijk omschreven en gerechtvaardigde doeleinden
mogen worden verkregen en vervolgens alleen mogen worden verwerkt
op een wijze die verenigbaar is met die doeleinden. De verwerking dient
toereikend en niet bovenmatig te zijn. Als verwerking van een gegeven als
het burgerservicenummer geen toegevoegde waarde heeft, dient zij
achterwege te blijven. Anderzijds, als de overheid privacy enhancing
technologies (PET) beter in kan zetten door het burgerservicenummer te
gebruiken, verdient het gebruik aanbeveling.
Voorstellen van andere departementen, die de verwerking van persoonsgegevens betreffen, vallen onder het bereik van dit normenkader. Voor
zover de voorstellen een relatie hebben (of kunnen hebben) met het
burgerservicenummer, zal ik mijn bijdrage leveren door op de bovenomschreven manier te informeren, te stimuleren en te bewaken.
Identificatie en authenticatie
Het burgerservicenummer is een van de hulpmiddelen die de overheid
hanteert in verband met het vaststellen, vastleggen en verifiëren van de
identiteit van haar burgers. Andere bestaande hulpmiddelen zijn identiteitsdocumenten zoals het paspoort en het rijbewijs. Bij de ontwikkeling
van de elektronische dienstverlening worden nieuwe hulpmiddelen
ingezet zoals de authenticatievoorziening DigiD. Bij deze hulpmiddelen
speelt het burgerservicenummer vaak een rol. Zo is het burgerservice-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 30 907, nr. 7

6

nummer in beginsel vermeld op Nederlandse identiteitsdocumenten. Voor
DigiD wordt het burgerservicenummer gebruikt om eenduidig het
verband tussen gegevens over een persoon en de persoon zelf te leggen
en door te geven aan organisaties die van DigiD gebruikmaken.
Bestaande hulpmiddelen voor identiteitsmanagement zoals identiteitsdocumenten, worden niet alleen door de overheid gebruikt maar worden
ook door het bedrijfsleven uit eigen beweging ingezet. Een winkelier kan
uit eigen beweging aan klanten om inzage van een identiteitsbewijs
vragen, bijvoorbeeld om zeker te weten met welke persoon hij zaken doet
alvorens een zaak te verhuren of uit te lenen1. Dit gebruik van (bestaande)
identiteitsdocumenten door het bedrijfsleven is relevant voor het breder
gebruik van het burgerservicenummer. Ze leidt immers automatisch tot de
vraag of elektronische hulpmiddelen waarmee de burger zich kan identificeren of authenticeren in zijn contacten met de overheid, ook kunnen
worden gehanteerd als de burger (elektronisch) contact heeft met het
bedrijfsleven. Met andere woorden, mag een voorziening als DigiD die is
opgezet als voorziening voor het verifiëren van de identiteit van burgers in
hun contacten met de overheid, ingezet worden voor de toegang tot
personen en organisaties buiten de overheid? Is het te motiveren waarom
we met elektronische identiteitsmiddelen anders om gaan dan met de
bestaande fysieke identiteitsmiddelen?
Bij het beantwoorden van deze vraag speelt het burgerservicenummer
een rol omdat het bestaande (technische) concept van DigiD impliceert
dat de organisatie die er gebruik van maakt, het burgerservicenummer
verwerkt. Met andere woorden, een breder maatschappelijk gebruik van
DigiD is in de huidige situatie beperkt tot organisaties die het burgerservicenummer mogen gebruiken. En dus kan DigiD in haar huidige vorm
niet op dezelfde schaal gebruikt worden als de bestaande identiteitsdocumenten.
In een aantal Europese landen2 is een vergelijkbaar vraagstuk onderkend.
Het gaat daarbij om het gebruik door het bedrijfsleven van een elektronische identiteitskaart met daarop een persoonsnummer dat door de overheid wordt toegekend. Voor dit probleem zijn verschillende oplossingsrichtingen denkbaar.
De komende periode zal ik onderzoeken welke oplossing het meest geëigend is voor de Nederlandse situatie. Over de resultaten van het onderzoek zal ik de Kamer informeren in de eerste helft van 2009.
Tenslotte
Het burgerservicenummer is nu enkele maanden in gebruik. De invoering
is zonder problemen verlopen. Ik blijf de praktijk natuurlijk goed in de
gaten houden. Daarnaast is continu aandacht nodig voor de invulling van
mijn coördinerende rol.
Over vier jaar wordt het BSNpunt geëvalueerd, zoals ik u toezegde. Ik ga
ervan uit dat bij die gelegenheid geconstateerd wordt dat het burgerservicenummer zijn meerwaarde heeft aangetoond.
De staatsecretaris van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
A. Th. B. Bijleveld-Schouten

1

Het gaat hier niet om door de overheid
voorgeschreven gebruik door het bedrijfsleven zoals het gebruik van identiteitsdocumenten bij de controle van de identiteit van
een persoon die een bankrekening opent.
2
België, Oostenrijk en Denemarken.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 30 907, nr. 7

7