Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2017–2018

34 887

Verbeteringen in enkele wetten van het
Ministerie van Justitie en Veiligheid
(Verzamelwet Justitie en Veiligheid 2018)

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
ALGEMEEN
In de grote hoeveelheid wetgeving die jaarlijks tot stand komt of gewijzigd
wordt door het Ministerie van Justitie en Veiligheid is het mogelijk dat er,
ondanks inachtneming van grote zorgvuldigheid tijdens dit proces,
abusievelijk onvolkomenheden in wetgeving terecht komen. Hierbij kan
gedacht worden aan verschrijvingen, taalkundige omissies, foutieve
verwijzingen en andere technische gebreken. Idealiter worden deze
onvolkomenheden al geconstateerd en hersteld tijdens het proces van
concept wetsvoorstel tot wet. Is dit, om welke reden dan ook, niet
mogelijk, dan kan herstel enkel plaatsvinden middels een apart
wetsvoorstel. Gelet op de wenselijkheid om de kwaliteit van wetgeving te
waarborgen, worden deze verbeteringen op periodieke basis aan de
Staten-Generaal aangeboden. Daarbij worden verbeteringen doorgaans
gezamenlijk in één wetsvoorstel opgenomen, om de Kamers zo min
mogelijk te belasten met het oordelen over wetsvoorstellen van
technische aard.
Het onderhavige wetsvoorstel is een product van een dergelijke verzameling van wijzigingsvoorstellen voor herstel van (technische) onvolkomenheden. Dit wetsvoorstel beoogt de opvolger te worden van de
voorgaande «Verzamelwet Veiligheid en Justitie 2013»(Stb. 2014, 540) De
samenhang tussen de onderwerpen in deze wet is gewaarborgd door het
feit dat de wijzigingsvoorstellen voor herstel enkel de wetten op het
terrein van Ministerie van Justitie en Veiligheid beslaan. Het grootste deel
van de in dit wetsvoorstel opgenomen wijzigingen behelst technische
verbeteringen, waardoor een korte toelichting volstaat. Daarnaast heeft
een aantal wijzigingen tot doel om verheldering aan te brengen in de
huidige wetgeving (zie ter illustratie de wijzigingen van artikel 25c van de
Auteurswet en artikel 9a van de Wet op de naburige rechten). of om meer
consistentie in het bestuursprocesrecht te brengen (zoals enkele wijzigingen in de rechtsgang, zie de wijzigingen van de bijlagen van de
Algemene wet bestuursrecht). Laatstgenoemde wijzigingen behoeven
daarom een meer uitgebreide toelichting. Daarnaast zijn er enkele
wijzigingen die ogenschijnlijk verder strekken dan technisch herstel. Ook
dit zijn echter wijzigingen van ondergeschikte aard, die omissies

kst-34887-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2018

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

1

herstellen van zaken die de wetgever reeds in een eerder stadium
beoogde te bewerkstelligen (zoals de wijziging van de Wet controle op
rechtspersonen en de invoeging van een nieuw artikel 550 in het Wetboek
van Burgerlijke Rechtsvordering). Deze wijzigingen worden derhalve
eveneens van een uitgebreidere toelichting voorzien. Nu dit wetsvoorstel
enkel technische wijzigingen bevat, of wijzigingen van ondergeschikte
aard die omissies van de wetgever herstellen, is voldaan aan het criterium
dat een verzamelwetgeving geen (politiek) omstreden wijzigingsvoorstellen mag behelzen.1
ARTIKELSGEWIJS
Artikel I (Artikel 48aa Advocatenwet)
Artikel XVI, onderdeel c (Artikel 78 Gerechtsdeurwaarderswet)
Artikel XXXI, onderdeel a en onderdeel b, onderdeel 1 (Artikelen
87 en 103a, vierde lid, Wet op het notarisambt)
Op 1 januari 2018 is de Wet van 7 december 2016, houdende wijziging van
de Advocatenwet, de Gerechtsdeurwaarderswet en de Wet op het
notarisambt in verband met het doorberekenen van de kosten van toezicht
en tuchtrechtspraak aan de beroepsgroepen (Wet doorberekening kosten
toezicht en tuchtrecht juridische beroepen, Stb. 2016, 500) in werking
getreden (Stb. 2017, 86). Met de inwerkingtreding van die wet zijn enkele
onjuistheden in artikel 48aa, derde lid, Advocatenwet, artikel 78, eerste lid,
Gerechtsdeurwaarderswet en de artikelen 87, eerste lid, en 103, vierde lid,
van de Wet op het notarisambt terecht gekomen.
De voorgestelde wijzigingen in onderhavig wetsvoorstel die betrekking
hebben op artikel 78 van de Gerechtsdeurwaarderswet en artikel 87 van
de Wet op het notarisambt strekken er toe enkele kennelijke verschrijvingen te herstellen. Deze verschrijvingen zijn het gevolg van het
gewijzigd amendement van het lid Recourt ter vervanging van dat gedrukt
onder nr. 9 dat voor juridische beroepsorganisaties een grondslag in het
leven roept om bij verordening de kosten voor toezicht en tuchtrechtspraak door te berekenen aan hun leden (Kamerstukken II 2015/16, 34 145,
nr. 20). Voorts brengen de voorgestelde wijzigingen met betrekking tot
artikel 48aa, derde lid, Advocatenwet en 103a, vierde lid, Wet op het
notarisambt technische verbeteringen aan.
Artikel II (Algemene wet bestuursrecht)
A (Artikel 11:2)
Dit onderdeel bevat een redactionele verbetering van artikel 11:2 van de
Algemene wet bestuursrecht, met name gelet op aanwijzing 34, derde
lid,2 van de Aanwijzingen voor de regelgeving. Het gebruik van de term
«gewijzigd» in het eerste lid leidt tot vervanging van de formulering «aan
de ontwikkeling van de consumentenprijsindex» door de ook in het
tweede lid van artikel 11:2 gebruikte formulering «voor zover de consumentenprijsindex daartoe aanleiding geeft». Beide wijzigingen zijn louter
tekstueel. Ongewijzigd blijft dus dat het eerste lid regelt voor welke
bedragen een verplichte indexering geldt en dat het tweede lid regelt dat
voor de overige bedragen een facultatieve indexering geldt.
Aanvankelijk maakte deze wijziging deel uit van het voorstel tot wijziging
van de Algemene wet bestuursrecht, de Wet griffierechten burgerlijke
1
2

Kamerstukken I 2010/11, 32 500 VI, M.
«In een delegatiebepaling waarin wijziging van een hogere regeling door een lagere regeling
mogelijk wordt gemaakt, wordt uitsluitend de term «wijzigen» gebruikt.»

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

2

zaken en de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek in
verband met aanpassing van griffierechten (Kamerstukken 33 757). Dat
voorstel is inmiddels ingetrokken, om redenen die geen verband houden
met de hier voorgestelde wijziging van artikel 11:2 Awb.
B (Bijlage 2)
Artikelen 1, 2 en 9
Op 1 januari 2017 is de Wet natuurbescherming in werking getreden, die
onder meer in de plaats is gekomen van de voormalige Flora- en
faunawet. Artikel 10.2 van de Wet natuurbescherming voorzag in een
wijziging van artikel 1 van bijlage 2 bij de Algemene wet bestuursrecht.
Daarbij is per abuis de mogelijkheid uitgesloten om beroep in te stellen bij
de bestuursrechter tegen besluiten van de korpschef tot het weigeren,
wijzigen of intrekken van een jachtakte om de reden van misbruik van de
jachtbevoegdheid die aan de akte verbonden is. Net als destijds onder de
Flora- en faunawet moet het mogelijk zijn om deze besluiten voor te
leggen aan de bestuursrechter nadat de procedure van administratief
beroep bij de Minister is doorlopen. Met de nu voorgestelde wijziging
wordt de toegang tot de bestuursrechter ten aanzien van dit type
besluiten hersteld.
Voorts schrapt dit onderdeel in de artikelen 1, 2 en 9 van de Bevoegdheidsregeling bestuursrechtspraak (bijlage 2 bij de Awb) vier wetten die al
enkele jaren niet meer gelden.
Tevens worden twee artikelen toegevoegd aan artikel 2. Het gaat daarbij
om de aanwijzingsbesluiten van de Minister van Sociale Zaken en
Werkgelegenheid aan colleges van burgemeester en wethouders op
grond van de Participatiewet en de Wet structuur uitvoeringsorganisatie
werk en inkomen. Door opname van deze artikelen in artikel 2 van bijlage
2 komt tegen deze besluiten rechtstreeks beroep open te staan bij de
Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Daarmee wordt
aangesloten bij de rechtsbescherming die gebruikelijk is bij interbestuurlijk toezicht. Zowel de aanwijzing op grond van artikel 2.6.8 van de
Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 als de indeplaatsstelling op
grond van artikel 124 Gemeentewet zijn reeds in artikel 2 van bijlage 2
opgenomen. In samenhang met deze wijziging van artikel 2 zijn in artikel 9
(hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep, met schorsende werking)
deze artikelen uitgezonderd.
Artikel 8
Deze wijziging ziet op een aanpassing van de bevoegdheidsregeling in
geval van beroep tegen besluiten als bedoeld in afdeling 2 van hoofdstuk
V van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (hierna: AWR). Het gaat
hierbij onder meer om beroepen tegen belastingaanslagen.
Het huidige artikel 8, tweede lid, van de bijlage bij de Algemene wet
bestuursrecht (Hierna: Awb) geeft op dit moment al een bijzondere
regeling voor de bevoegdheidsverdeling. Kort gezegd komt die bepaling
erop neer dat tegen besluiten als bedoeld in artikel 26, eerste lid, AWR
(dat onderdeel vormt van afdeling 2 van hoofdstuk V van die wet) beroep
kan worden ingesteld bij de rechtbanken Noord-Nederland, Gelderland,
Noord-Holland, Den Haag en Zeeland–West-Brabant in het ressort
waarvan de indiener van het beroepschrift zijn woonplaats heeft. Deze
bevoegdheidsverdeling, die is ontstaan met de invoering van de Wet
herziening gerechtelijke kaart, heeft het onbedoelde gevolg dat indieners
van een beroepschrift die woonachtig zijn in het ressort Arnhem–
Leeuwarden ervoor kunnen kiezen het beroepschrift in te dienen bij ofwel
de rechtbank Noord-Nederland, ofwel de rechtbank Gelderland. Beide

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

3

rechtbanken zijn immers gelegen binnen het ressort Arnhem–
Leeuwarden. Door deze keuzemogelijkheid bestaat de kans dat alle of het
overgrote deel van de beroepschriften worden ingediend bij één van de
twee bevoegde rechtbanken binnen het ressort. Dit is onwenselijk gelet op
een evenwichtige spreiding van zaken over de verschillende bevoegde
gerechten, de mogelijkheid tot behoud van specialistische kennis in dit
type zaken binnen de betreffende gerechten en de mogelijkheid om bij de
capaciteitsverdeling rekening te houden met te verwachten instroom van
zaken.
Met de voorgestelde wijziging wordt erin voorzien dat zaken als bedoeld
in afdeling 2 van hoofdstuk V AWR die afkomstig zijn uit het ressort
Arnhem–Leeuwarden behandeld worden door de rechtbank Gelderland,
indien deze zaken komen uit de arrondissementen Gelderland, Overijssel
en Midden-Nederland (met uitzondering van zaken uit de provincie
Flevoland), en door de rechtbank Noord-Nederland, indien het gaat om
zaken uit het arrondissement Noord-Nederland en de provincie Flevoland.
Zodoende is sprake van een evenwichtige spreiding van zaken over de
gerechten.
In de praktijk bestaat deze bevoegdheidsverdeling reeds als gevolg van de
Regeling tijdelijke aanwijzing bevoegde gerechten. Dit is een ministeriële
regeling van de Minister van Veiligheid en Justitie, die – voor dat
onderdeel – gebaseerd is op artikel 46a van de Wet op de rechterlijke
organisatie. Een ministeriële regeling op grond van artikel 46a kan slechts
voor beperkte tijd gelden en is bedoeld om tijdelijke capaciteitsproblemen
bij gerechten op te lossen. In geval een permanente voorziening gewenst
is, dienen hiertoe permanente wettelijke maatregelen te worden getroffen.
Deze wijziging wordt voorgesteld mede op verzoek van de Raad voor de
rechtspraak, die heeft aangegeven te hechten aan duidelijkheid over de
relatieve competentie in AWR-zaken alsmede aan een evenwichtige
verdeling van het zaaksaanbod.
Artikel 10
Bij de Invoeringswet Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en
inkomen is er indertijd voor gekozen om tegen uitspraken van de
rechtbank op een beroep tegen besluiten over arbeidsbemiddeling en
subsidieverlening die worden genomen door de opvolger van de
Arbeidsvoorzieningsorganisatie, hoger beroep open te stellen bij de
Centrale Raad van Beroep.3 Sinds de inwerkingtreding van de Wet
aanpassing bestuursprocesrecht op 1 januari 2013 is dit geregeld doordat
de Wet allocatie arbeidskrachten door intermediairs (Waadi) wordt
genoemd in artikel 10 van bijlage 2 Awb. Het algemene vergunningenregime voor bureaus voor arbeidsbemiddeling is in 2003 komen te
vervallen4 en de mogelijkheid voor een speciaal vergunningenregime op
grond van de Waadi is vanaf het opheffen van de Arbeidsvoorzieningsorganisatie in 2002 niet ingevuld, zodat er op die grond geen besluiten op
grond van de Waadi worden genomen. Met ingang van 1 juli 2012 bevat
de Waadi een plicht tot registratie in het Handelsregister voor ondernemingen en rechtspersonen die arbeidskrachten ter beschikking stellen. Bij
overtreding van die registratieplicht wordt een bestuurlijke boete
opgelegd door de Inspectie SZW. Die inspectie is ook belast met de
handhaving, eveneens met bestuurlijke boetes, van de andere arbeidswetten: de Arbeidsomstandighedenwet, de Arbeidstijdenwet, de Wet
arbeid vreemdelingen en de Wet minimumloon en minimumvakantie-

3
4

Kamerstukken II 2000/01, 27 665, nr. 3, p. 16.
Stb. 2003, 192.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

4

bijslag.5 Bij die andere arbeidswetten is in hoger beroep echter de
Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State bevoegd. Gezien de
samenhang van de verschillende arbeidswetten ligt het voor de hand om
de Afdeling ook bevoegd te maken als hogerberoepsrechter voor
besluiten over bestuurlijke boetes (en de openbaarmaking van die
besluiten) op grond van de Waadi. Daartoe worden de bepalingen van de
Waadi die daarop betrekking hebben (artikel 15b en hoofdstuk 5),
uitgezonderd van artikel 10 van bijlage 2 Awb. Het gaat overigens niet om
veel zaken: onlangs is hierover voor het eerst sinds medio 2012 een zaak
aanhangig gemaakt bij de Centrale Raad van Beroep.
Artikel 12 Waadi blijft onder de rechtsmacht vallen van de Centrale Raad
van Beroep. Dat betekent dat dat college de hogerberoepsrechter blijft
voor de vergunningplicht, als deze alsnog wordt ingevoerd.
C (Artikel 2 van bijlage 3)
Het toevoegen van de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen
(Awir) aan bijlage 3 bij de Awb (Regeling verlaagd griffierecht) zorgt
ervoor dat het lagere griffierecht, bedoeld in de artikelen 8:41, tweede lid,
onder a (eerste aanleg), en 8:109, eerste lid, onder a (hoger beroep en
beroep in cassatie), van de Awb gaat gelden voor alle zaken over
inkomensafhankelijke regelingen (zorg-, huur- en kinderopvangtoeslag en
kindgebonden budget). Bijlage 3 Awb geldt onder meer voor geschillen
over sociale uitkeringen en studiefinanciering en voor beroepen van
natuurlijke personen in de meeste belastingzaken. Wat betreft beroepen
over toeslagen vermeldt bijlage 3 nu alleen de Wet op de huurtoeslag. In
het nader rapport bij het wetsvoorstel dat heeft geleid tot de Veegwet
aanpassing bestuursprocesrecht is onderschreven dat, mede gezien de
huidige toepassingspraktijk, een betere onderlinge afstemming van het
griffierecht in deze zaken in de rede ligt.6 Het is niet in het belang van de
rechtzoekende dat in bestuursrechtelijke zaken over toeslagen onduidelijkheid kan bestaan over de hoogte van het verschuldigde griffierecht.
Daarom wordt voorgesteld om voor alle bestuursrechtelijke zaken over
toeslagen hetzelfde lagere tarief te rekenen.
Toevoeging van de Awir aan bijlage 3 maakt het overbodig om de
afzonderlijke wetten te vermelden. Behalve de Wet op de huurtoeslag zijn
dat de Wet op de zorgtoeslag, de Wet op het kindgebonden budget en de
Wet kinderopvang en kwaliteitseisen peuterspeelzalen (kinderopvangtoeslag).
Aanvankelijk maakte deze wijziging deel uit van het voorstel tot wijziging
van de Algemene wet bestuursrecht, de Wet griffierechten burgerlijke
zaken en de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek in
verband met aanpassing van griffierechten (Kamerstukken 33 757). Dat
voorstel is inmiddels ingetrokken, omdat het slechts op beperkt draagvlak
kon rekenen.7 De hier voorgestelde wijziging van bijlage 3 Awb leidt
echter niet tot hogere griffierechten maar tot uitbreiding van de categorie
zaken waarvoor het verlaagde tarief geldt.
De Wet gemeentelijke schuldhulpverlening (Wgs) is gericht op het bieden
van hulp aan personen met problematische schulden. Gezien de
kwetsbare financiële positie van de doelgroep van de Wgs wordt
voorgesteld om de Wgs toe te voegen aan bijlage 3 van de Awb. Voor
degene voor wie het ook met dat verlaagde tarief onmogelijk of uiterst
moeilijk is om gebruik te maken van de rechtsgang, bestaat volgens vaste
jurisprudentie van de hoogste bestuursrechters de mogelijkheid om de
bestuursrechter uiterlijk voor het einde van de betalingstermijn om
5

Stb. 2015, 464, Kamerstukken 34 273.
Kamerstukken II 2012/13, 33 455, nr. 4, blz. 2.
7
Kamerstukken II 2015/16, 33 757, nr. 11.
6

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

5

vrijstelling te verzoeken, volgens de daarvoor in de rechtspraak ontwikkelde criteria. Die criteria houden in dat betrokkene aannemelijk moet
maken dat hij beschikt over een inkomen dat minder bedraagt dan 90%
van de voor een alleenstaande geldende (maximale) bijstandsnorm en dat
hij niet beschikt over vermogen.8
Voor deze wijzigingen geldt het overgangsrecht dat is opgenomen in
artikel 11:3 Awb: «Bij een wijziging van een bijlage bij deze wet blijft de
bijlage zoals deze luidde voor het tijdstip van inwerkingtreding van de
wijziging van toepassing op het beroep of hoger beroep tegen een besluit
dat, onderscheidenlijk een uitspraak die voor dat tijdstip is bekendgemaakt.»
De Wet werk en inkomen kunstenaars en de Wet investeren in jongeren
zijn enkele jaren geleden ingetrokken en kunnen worden geschrapt uit
bijlage 3 Awb. De aanwijzing, bedoeld in artikel 76 Participatiewet, richt
zich enkel tot het college van burgemeester en wethouders en leent zich
derhalve niet voor verlaagd griffierecht.
Artikel III (Artikel 4 Algemene wet erkenning
EU-beroepskwalificaties)
De positie van de waarnemer in de Wet op het notarisambt behoeft
verheldering. De kandidaat-notaris valt onder de werking van richtlijn
2005/36/EG omdat deze niet bij een officieel overheidsbesluit is benoemd.
Echter, de kandidaat-notaris kan ook als waarnemer worden benoemd
hetgeen een officieel overheidsbesluit is. De kandidaat-notaris die
waarneemt dient dus ook – en in zoverre – uitgezonderd te worden van de
werking van de richtlijn. Hiertoe dient deze wijziging.
Artikel IV (Auteurswet)
A (Artikel 15c)
Met deze wijziging wordt verduidelijkt dat de Koninklijke Bibliotheek (KB)
is vrijgesteld van het betalen van een vergoeding voor de uitleningen die
zij als onderzoeksinstelling verricht op basis van de uitleenexceptie van
artikel 15c Auteurswet. Met de inwerkingtreding van de Wet stelsel
openbare bibliotheekvoorzieningen (Wsob) per 1 januari 2015 heeft de KB
tevens tot taak om als onderdeel van het stelsel van openbare bibliotheken een landelijke digitale openbare bibliotheek in stand te houden. De
KB profileert zich in dat kader primair als openbare bibliotheek en niet als
onderzoeksinstelling. Het beschikbaar stellen van de digitale kopieën van
een boek geschiedt op basis van licenties die de KB van rechthebbenden
verkrijgt. In de uitspraak van 10 november 2016 in de zaak C-174/15
(VOB/Stichting Leenrecht) heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie
bepaald dat onder bepaalde voorwaarden de uitlening van een digitale
kopie van een boek ook onder de openbare uitleenexceptie zou kunnen
vallen. Het is evident dat indien de KB zou overgaan tot het zich beroepen
op de openbare uitleenexceptie zoals opgenomen in artikel 15c van de
Auteurswet voor het uitvoeren van haar openbare bibliotheektaak zij niet
optreedt als onderzoeksinstelling en er derhalve geen aanleiding bestaat
om de KB vrij te stellen van de betaling van een vergoeding aan
rechthebbenden.

8

CRvB 13 februari 2015, ECLI:NL:CRVB:2015:282; HR 20 februari 2015, ECLI:NL:HR:2015:354;
ABRvS 20 april 2015, ECLI:NL:RVS:2015:1341. Zie voorts www.rechtspraak.nl, zoekterm
«betalingsonmacht griffierecht bestuursrecht».

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

6

B (Artikel 25b)
1.

2.

Hiermee wordt de correcte aanduiding van het Benelux-verdrag
inzake de Intellectuele Eigendom (merken en tekeningen of modellen)
opgenomen in artikel 25b Auteurswet.
Artikel 25f, derde lid, Auteurswet was in het voorontwerp van wet
onderdeel van artikel 25b. Bij de indiening van het wetsvoorstel is er
alsnog voor gekozen de bepaling onder te brengen in artikel 25f
zonder dat hierbij rekenschap is gegeven van het feit dat aan artikel
25f een veel breder bereik wordt toegekend doordat dit artikel
ingevolge artikel 25b, tweede lid, Auteurswet van toepassing is op
alle overeenkomsten waarbij het auteursrecht wordt overgedragen of
exclusief gelicentieerd. Met deze wijziging wordt overeenkomstig de
inhoud en strekking van het wetsvoorstel verhelderd dat de maker
zich alleen op artikel 25f, derde lid, kan beroepen in het geval er
sprake is van een exploitatieovereenkomst in de zin van artikel 25b
Auteurswet.

C (Artikel 25c)
Met deze wijziging wordt verduidelijkt dat de Minister van Onderwijs,
Cultuur en Wetenschap de algemene maatregel van bestuur voordraagt
waarin het adviesorgaan wordt aangewezen dat door de Minister van
Onderwijs, Cultuur en Wetenschap moet worden gehoord alvorens deze
overgaat tot vaststelling van een billijke vergoeding.
Artikel V (Boek 1 BW)
A (Artikel 80a)
In de Verzamelwet Veiligheid en Justitie 2013 is in artikel 80a, achtste lid,
van Boek 1 BW de zinsnede «de artikelen 78 en 79» vervangen door de
artikelen 78, 79 en 80. Op het bewijs van het bestaan van de partnerschapsregistratie is ook artikel 80, dat ziet op het bewijs van het huwelijk
ten aanzien van kinderen, van overeenkomstige toepassing verklaard
(Kamerstukken II 2013/14, 33 771, nr. 8, blz. 9). In de Wet elektronische
dienstverlening burgerlijke stand is per 1 september 2015 artikel 80a
gewijzigd, onder meer is het achtste lid vernummerd tot zevende lid. In de
Wet tegengaan huwelijksdwang is artikel 80a eveneens gewijzigd. In de
artikelen van de Wet tegengaan huwelijksdwang die de samenloop
regelen met de Wet elektronische dienstverlening burgerlijke stand, is
echter in artikel 80a, zevende lid, per abuis de verwijzing naar artikel 80
niet opgenomen. Met de voorgestelde wijziging wordt dit hersteld.
B (Artikel 253s)
In Artikel XXIII, onderdeel F, van het wetsvoorstel Veegwet VWS 2015
(34 191) wordt voorgesteld in artikel 1:336a, tweede lid, tweede volzin, BW
«de kinderrechter» te vervangen door «de rechtbank». Hiermee wordt een
onjuiste formulering rechtgetrokken. Per abuis is deze wijziging niet
tevens voorgesteld voor artikel 1:253s, tweede lid, BW, hetgeen hierbij
wordt hersteld.
C (Artikel 267a)
De mogelijkheid om in geval van afwijzing van een verzoek tot beëindiging van het gezag, voorheen ontheffing of ontzetting van het gezag,
ambtshalve een minderjarige onder toezicht te stellen was tot 1 januari
2015 opgenomen in artikel 272a. Bij de herziening van de maatregelen van
kinderbescherming is artikel 272a abusievelijk geschrapt (Stb. 2014, 130)

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

7

en is alleen het opleggen van een ondertoezichtstelling in plaats van een
schorsing in de uitoefening van het gezag behouden gebleven (huidig
artikel 332a). Dit wordt nu hersteld, zodat de rechter als hij het verzoek om
beëindiging van het gezag afwijst, evenals voorheen het geval was,
ambtshalve de ondertoezichtstelling kan uitspreken.
D (Artikel 331a)
De wijziging van artikel 331a betreft een redactionele aanpassing aan het
per 1 januari 2015 in werking getreden artikel 255 over de ondertoezichtstelling.
E (Artikel 432)
Bij de Wet wijziging curatele, beschermingsbewind en mentorschap (Stb.
2013, 414) zijn het tweede tot en met vierde lid van artikel 1:432 BW
vernummerd tot derde tot en met vijfde lid. Het vijfde lid verklaart op een
bestuursopdracht, of een verzoek daartoe als bedoeld in artikel 1:91 BW,
het tweede en derde lid van artikel 1:432 BW van overeenkomstige
toepassing. Het derde en vierde lid moeten echter van overeenkomstige
toepassing zijn. De voorgestelde wijziging regelt daartoe dat het vijfde lid
naar het derde en vierde lid verwijst.
F (Artikel 447)
Artikel 447, eerste lid, eerste volzin, van Boek 1 van het BW bevat de
grondslag voor een ministeriële regeling inzake de beloning van bewindvoerders. Deze grondslag is hierin opgenomen bij de Wet wijziging
curatele, beschermingsbewind en mentorschap (Stb. 2013, 414) en in
werking getreden op 1 januari 2015 (Stb. 2014, 439). Op die dag is ook de
op deze grondslag gebaseerde Regeling beloning curatoren, bewindvoerders en mentoren (hierna: «Regeling beloning»; Stcrt. 2014, 32149) in
werking getreden. Uit de tweede volzin van het eerste lid van artikel 1:447
BW volgt dat de kantonrechter een hogere beloning aan de bewindvoerder kan toekennen dan in de Regeling beloning is voorgeschreven.
Per abuis is deze tweede volzin niet uit het eerste lid geschrapt in
voornoemde Wet wijziging curatele, beschermingsbewind en mentorschap. In de Regeling beloning is bepaald dat voor een extra beloning
alleen in uitzonderlijke gevallen plaats is (zie art. 2, zesde lid). De
kantonrechter beslist hierover. Nu de Regeling beloning voorziet in een
grond voor extra beloning, kan de grond hiervoor in artikel 1:447, eerste
lid, BW vervallen. Daartoe wordt de tweede volzin van dit lid geschrapt.
Dit leidt overigens tot gelijkschakeling met de regelingen van de beloning
van curatoren en mentoren. De grond voor extra beloning voor curatoren
en mentoren – ook «uitzonderlijke omstandigheden» – is evenmin in de
wet opgenomen, maar in de Regeling beloning.
Artikel VI (Boek 2 BW)
Op 1 november 2015 is in werking getreden de Uitvoeringswet richtlijn
jaarrekening (Stb. 2015, 349). Hiermee is de Europese richtlijn jaarrekening 2013/34/EU geïmplementeerd (Kamerstukken 34 176). In het
onderhavige artikel wordt een aantal gebreken in Boek 2 van het
Burgerlijk Wetboek hersteld die met de uitvoering van de richtlijn
samenhangen.
A (Artikel 386)
In het derde lid van artikel 2:386 BW wordt de werkwoordsvorm hersteld
(enkelvoud in plaats van meervoud).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

8

B (Artikel 392)
Met de verlettering van de onderdelen van lid 1 van artikel 2:392 BW,
alsmede met het verplaatsen van de informatie van artikel 2:392 lid 1
onder c BW naar artikel 2:380c BW is geen rekening gehouden in de
overige leden van dit artikel. Dit wordt hersteld.
C (Artikel 394)
De voorgestelde wijziging herstelt een foutieve verwijzing.
D (Artikel 395a)
Per abuis is nagelaten in artikel 2:395a BW, dat ziet op het regime voor
micro-ondernemingen, een toelichtingsvereiste uit artikel 36 lid 1 onder a
van de richtlijn jaarrekening op te nemen. Op basis hiervan dient een
micro-onderneming het gebruik van de vrijstelling van de verplichting om
in de balans opgave te doen van overlopende posten wat betreft de
overige bedrijfskosten, onderaan de balans te vermelden.
Micro-ondernemingen dienen op grond van artikel 2:395a lid 4 BW in de
balans het totaal aan schulden op te nemen. Dit volgt uit een verwijzing
naar artikel 2:375 lid 1 waarbij is aangegeven dat de posten worden
samengetrokken tot één post. Uit bijlage IV van de richtlijn jaarrekening
blijkt echter dat micro-ondernemingen het totaal aan schulden dienen op
te nemen met een looptijd van minder dan een jaar (kortlopende
schulden) en het totaal aan schulden met een looptijd van meer dan een
jaar (langlopende schulden). Dit wordt hersteld.
E (Artikel 396)
Micro-ondernemingen dienen op grond van artikel 2:395a BW in hun
balans de kosten die verband houden met de oprichting en met de uitgifte
van aandelen (art. 2:365 lid 1 onder a) en opgevraagde stortingen van
geplaatst kapitaal (art. 2:370 lid 1 onder d) op te nemen. Nagelaten is deze
posten ook voor te schrijven aan kleine rechtspersonen. Daarom wordt
voorgesteld de opgaven in het derde lid van artikel 2:396 BW hiermee aan
te vullen. In de praktijk komen deze posten overigens weinig voor omdat
de gebeurtenissen waarmee ze samenhangen zich zelden voordoen of
omdat de kosten doorgaans niet geactiveerd worden. Tevens wordt de
situatie hersteld dat kleine rechtspersonen ten aanzien van vorderingen
met een looptijd van meer dan een jaar (art. 2:375 lid 2, eerste volzin)
alleen het totaalbedrag dienen te vermelden. In het vijfde lid wordt een
overbodige komma geschrapt.
F (Artikel 397)
In het vijfde lid van artikel 2:397 BW worden de vermeldingen van kosten
die verband houden met de oprichting en met de uitgifte van aandelen
(art. 2:365 lid 1 onder a) en opgevraagde stortingen van geplaatst kapitaal
(art. 2:370 lid 1 onder d) ook voorgeschreven aan middelgrote rechtspersonen. Zie de toelichting onder E hierboven. Bij nota van wijziging is het
toelichtingsvereiste van het totaalbedrag van herwaarderingen van vaste
activa (art. 2:368 lid 2 onder a) voorgeschreven voor kleine rechtspersonen (vgl. Kamerstukken II 2014/15, 34 176, nr. 7). Nagelaten is deze
opgave ook voor te schrijven aan middelgrote rechtspersonen. Dit wordt
hersteld door dit vereiste ook toe te voegen aan het vijfde lid.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

9

G (Artikel 408)
Bij het vervangen van een verwijzing naar de zevende richtlijn betreffende
de geconsolideerde jaarrekening in artikel 2:408 BW door een verwijzing
naar de richtlijn jaarrekening is ten onrechte de verwijzing naar de
specifieke richtlijnen voor de jaarrekening van banken en verzekeraars
geschrapt. Dat wordt hersteld.
Artikel VII (Boek 3 BW)
A (Artikel 264)
De voorgestelde wijziging corrigeert een verschrijving.
B (Artikel 267a)
Zie de toelichting bij de invoering van artikel 550 in het Wetboek van
Burgerlijke Rechtsvordering.
Artikel VII onderdeel C (Artikel 3:305c BW)
Artikel X (Artikel 6:240 BW)
De richtlijn nr. 98/27/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 19 mei 1998 betreffende het doen staken van
inbreuken in het raam van de bescherming van consumentenbelangen
(PbEG L 166) is vervallen en vervangen door Richtlijn 2009/22/EG van het
Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 betreffende het doen
staken van inbreuken in het raam van de bescherming van de consumentenbelangen (PbEG L 110). In artikel 305c van Boek 3 en artikel 240 van
Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek wordt de verwijzing naar eerstgenoemde richtlijn daarom eveneens vervangen door een verwijzing naar de
laatstgenoemde richtlijn. De inhoud van artikel 4 lid 3 van deze richtlijnen
is gelijkluidend. De verwijzing naar dit artikellid in de artikelen 3: 305c lid 1
BW en 6: 240 lid 6 BW hoeft daarom niet te worden aangepast.
Artikel VIII (Artikel 4:192 BW)
Artikel 4:192 lid 1 BW regelt wanneer een erfgenaam een nalatenschap
zuiver aanvaardt door gedragingen. Bij de Wet bescherming erfgenamen
tegen schulden (Stb. 2016, 226) is verduidelijkt wanneer hiervan sprake is.
Dat is alleen nog het geval wanneer een erfgenaam goederen van de
nalatenschap verkoopt, bezwaart of op andere wijze aan het verhaal van
schuldeisers onttrekt. Naar aanleiding van een vraag van de Eerste Kamer
over de gekozen terminologie, heb ik toegezegd artikel 4:192 lid 1 BW te
verduidelijken door meer aan te sluiten bij de formulering van artikel 1:88
lid 1, onder a, BW (Kamerstukken I 2015/16, 34 224, D). Met deze juridischtechnische aanpassing wordt geen inhoudelijke wijziging beoogd.
Gedragingen die tot zuivere aanvaarding leiden, blijven derhalve
handelingen waarbij een erfgenaam zich gedraagt als heer en meester
over goederen van de nalatenschap door deze te koop aan te bieden, met
hypotheek of een ander beperkt recht te bezwaren of op een andere wijze
aan het verhaal van schuldeisers te onttrekken. Een voorbeeld van dit
laatste is het zich toe-eigenen van zaken uit de nalatenschapsboedel door
de erfgenaam.
Artikel IX (Artikel 5:8 BW)
Op 1 januari 2013 is artikel 3:2a BW in werking getreden (toegevoegd via
artikel 11.2 van de Wet dieren). Artikel 3:2a, eerste lid, BW bepaalt dat

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

10

dieren geen zaken zijn. Het tweede lid bepaalt dat bepalingen met
betrekking tot zaken van toepassing zijn op dieren, maar met in
achtneming van de op wettelijke voorschriften en regels van
ongeschreven recht gegronde beperkingen, verplichtingen en rechtsbeginselen, alsmede de openbare orde en de goede zeden. Het dier wordt
ook in Boek 5 van het Burgerlijk Wetboek op enkele plaatsen genoemd,
onder meer in de artikelen 8, 19 en 23. Alleen in artikel 5:8, derde lid, BW,
over de situatie dat een dier wordt gevonden, is de formulering van de
bepaling zodanig dat deze niet past bij het uitgangspunt van artikel 3:2a
BW dat een dier geen zaak is. De voorgestelde wijziging regelt dat ook het
derde lid van artikel 5:8 BW aansluit bij het uitgangspunt dat dieren geen
zaken zijn.
Artikel XI (Boek 7 BW)
A tot en met D (Artikelen 104, 105, 114 en 116)
Deze onderdelen betreffen verbeteringen van enkele verschrijvingen in
afdeling 2 van titel 2b van boek 7 BW betreffende huurkoop, die op
1 januari 2017 in werking is getreden (Wet van 5 oktober 2016, houdende
aanvulling van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek met de nieuwe
afdelingen 7.2a.2 en 7.2b.1 en 2 en een nieuwe titel 7.2c (Consumentenkredietovereenkomsten, goederenkrediet en geldlening), Stb. 2016, 360).
E (Artikel 118)
Bij nota van wijziging bij het wetsvoorstel ter implementatie van Richtlijn
2014/17/EU is artikel 7:121 lid 2, onderdeel a, BW geschrapt (Kamerstukken II 2015/16, 34 292, nr. 11). Hiermee is de mogelijkheid voor
kredietgevers om het openen of aanhouden van een bankrekening bij het
aangaan van een kredietovereenkomst verplicht te stellen, als uitzondering op het verbod op koppelverkoop vervallen. Bij de nota van
wijziging is vergeten artikel 7:118 lid 3 BW, dat een definitie bevat over het
jaarlijks kostenpercentage, hieraan aan te passen. De daarin opgenomen
woorden «wanneer er een rekening moet worden geopend of aangehouden ter verkrijging van het krediet» hebben met het schrappen van de
uitzondering op het verbod op koppelverkoop geen betekenis meer. Het
openen van een bankrekening bij het sluiten van een kredietovereenkomst
kan alleen nog als onderdeel van een pakket onder geadverteerde
voorwaarden aan de consument verplicht worden gesteld. De consument
heeft echter de vrijheid om de kredietovereenkomst ook zonder het
openen van een bankrekening te sluiten, maar daarbij gelden dan niet
noodzakelijkerwijs dezelfde voorwaarden als wanneer de consument
daarbij de bankrekening opent.
F (Artikelen 124 en 126)
Artikel 7:122 lid 2 BW bepaalt dat precontractuele informatie van de
kredietgever aan de consument moet worden verstrekt door middel van
het in bijlage K van het in artikel 112d Besluit gedragstoezicht financiële
ondernemingen Wft (Bgfo) opgenomen model. Dit model is het in Bijlage
II van Richtlijn 2014/17/EU bedoelde standaardmodel, dat bij de implementatie van de richtlijn is overgenomen in een bijlage van het Bgfo. In
artikel 7:122 lid 2 BW is de verwijzing naar het model in het Bgfo
opgenomen, maar in de artikelen 7:124 leden 2 en 3, en artikel 7:126 lid 6
BW, is vergeten de verwijzing naar het model van de richtlijn aan te
passen in een verwijzing naar het model in het Bgfo. Dit wordt nu alsnog
gedaan.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

11

G (Artikel 126)
Artikel 126 lid 1
In artikel 7:126 BW is zowel de mogelijkheid tot het omzetten van een
lening in een andere valuta als het aanspraak kunnen maken op andere
regelingen ter beperking van wisselkoersrisico’s in het kader van een
overeenkomst in vreemde valuta opgenomen, ter uitvoering van artikel 23
van Richtlijn 2014/17/EU. De kredietgever heeft hier op grond van de
richtlijn een keuzemogelijkheid en kan de consument dus één of beide
mogelijkheden aanbieden. In de praktijk is gebleken dat artikel 7:126 lid 1
BW zo wordt uitgelegd dat de consument die een lening in vreemde
valuta is aangegaan, steeds een beroep kan doen op beide mogelijkheden
als gevolg waarvan de kredietgever ook steeds beide mogelijkheden aan
de consument zou moeten aanbieden. Daarom wordt de wettekst
tekstueel aangepast, zodat duidelijker tot uitdrukking komt dat het aan de
kredietgever is om de consument de mogelijkheid te bieden een overeenkomst in vreemde valuta in een andere valutasoort om te zetten of om de
consument een beroep te kunnen laten doen op andere maatregelen die
het wisselkoersrisico waaraan de consument gedurende de overeenkomst
in vreemde valuta blootstaat, te beperken. Aan de mogelijkheid om de
overeenkomst in een andere valutasoort om te zetten, kan de kredietgever
voorwaarden verbinden. Die voorwaarden moet de kredietgever in het
Europese gestandaardiseerde informatieblad (ESIS) bij de belangrijkste
kenmerken van het krediet vermelden. Dit ESIS, dat is opgenomen in
bijlage K van het in artikel 112d Bgfo opgenomen model, moet ingevolge
artikel 7:122 lid 2 en 3 BW uiterlijk bij het doen van een bindend aanbod
aan de consument worden verstrekt. De mogelijkheid tot het stellen van
bepaalde voorwaarden kwam in het eerste lid van artikel 7:126 BW nog
niet uitdrukkelijk naar voren.
Artikel 126 leden 2–4
Aanvankelijk was het eerste lid, conform de richtlijnbepaling, uitgesplitst
in een onderdeel a en b. In een nieuwe ontwerpversie zijn de onderdelen a
en b vervolgens in één zin opgenomen. De leden 2 tot en met 4 waren
abusievelijk daaraan niet aangepast.
H (Artikel 910)
De voorgestelde wijziging corrigeert een verschrijving.
Artikel XII (Artikelen 8:362, 8:363, 8:364, 8:366, 8:621,
8:1031,8:1211, 8:1671, 8:1720 en 8:1754 BW)
De voorgestelde wijzigingen corrigeren een taalkundig gebrek.
Artikel XIII (Artikel 10:161 BW)
De voorgestelde wijzigingen corrigeren een taalkundig gebrek.
Artikel XIV (Faillissementswet)
A (Artikel 239)
In de Wet werken na de AOW-gerechtigde leeftijd is onder vernummering
van het derde tot en met tiende lid tot vierde tot en met elfde lid een
nieuw derde lid ingevoegd in artikel 7: 672 BW. Deze vernummering is per
abuis niet doorgevoerd in artikel 239, tweede lid, van de Faillissementswet.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

12

B (Artikel 299a)
Met deze wijziging wordt een incorrecte verwijzing naar de Wet studiefinanciering 2000 hersteld.
Hierdoor wordt de wetgeving in overeenstemming gebracht met de
bestaande praktijk om de schuldsaneringsregeling niet van toepassing te
laten zijn op studieschulden van debiteuren die voor het studiejaar
2009–2010 voor het eerst studiefinanciering ontvingen, tenzij er sprake is
van achterstallige schulden. Verder wordt geregeld dat overeenkomstig de
bestaande praktijk de aflosfase wordt opgeschort zolang de schuldsaneringsregeling van toepassing is op debiteuren die voor het studiejaar
2009–2010 voor het eerst studiefinanciering ontvingen.
Onderdeel 1
De schuldsaneringsregeling werkt niet ten aanzien van vorderingen uit
hoofde van studieschulden waarop hoofdstuk 6 van de Wet studiefinanciering 2000 (hierna: «WSF 2000») van toepassing is, aldus artikel 299a
van de Faillissementswet.
Hoofdstuk 10a WSF 2000
Hetzelfde zou moeten gelden voor studieschulden waarop hoofdstuk 10a
van de WSF 2000 van toepassing is. Dit zijn studieschulden van
debiteuren die voor het studiejaar 2009–2010 voor het eerst studiefinanciering ontvingen. Hoofdstuk 10a is bij Wet van 23 april 2009 tot wijziging
van onder meer de Wet studiefinanciering 2000 en de Wet op het hoger
onderwijs en wetenschappelijk onderzoek in verband met de verhoging
van het collegegeld en de aanpassing van het aflossingssysteem
studieschulden (Stb. 2009, 246) aan de WSF 2000 toegevoegd om te
regelen dat de nieuwe, bij die wet ingevoerde voorwaarden niet gelden
voor studenten die reeds onder de voorwaarden van het destijds
geldende aflossingssysteem een lening zijn aangegaan bij de Dienst
Uitvoering Onderwijs (destijds de IB-groep). Bij deze wijziging van de WSF
2000 is er per abuis niet in voorzien om hoofdstuk 10a van de WSF 2000
eveneens toe te voegen aan artikel 299a, eerste lid, van de Faillissementswet. Met deze wijziging wordt dit hersteld, zodat geregeld wordt dat
de schuldsaneringsregeling evenmin werkt ten aanzien van vorderingen
uit hoofde van studieschulden waarop hoofdstuk 10a van de WSF 2000
van toepassing is.
Achterstallige schulden
De schuldsaneringsregeling geldt overigens wel voor zover de vorderingen uit hoofde van studieschulden waarop hoofdstuk 10a van de WSF
2000 van toepassing is, betrekking hebben op de in artikel 6.8 van de WSF
2000 bedoelde achterstallige schulden die bestaan ten tijde van de
uitspraak tot de toepassing van de schuldsaneringsregeling. Voor
studieschulden waarop hoofdstuk 6 van de WSF 2000 van toepassing is,
was dit al geregeld. Artikel 6.8 van de WSF 2000 is op grond van artikel
10a.3 van de WSF 2000 van overeenkomstige toepassing op hoofdstuk10a-studieschulden; dat geldt dus ook voor het tweede zinsdeel van artikel
299a, eerste lid, van de Faillissementswet.
Onderdeel 2
In het tweede lid is geregeld dat de aflosfase bedoeld in artikel 6.7 van de
WSF 2000 zolang de schuldsaneringsregeling van toepassing is, wordt

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

13

opgeschort. Door artikel 10a.4 van de WSF 2000 toe te voegen aan dit
tweede lid wordt dit eveneens geregeld voor de aflosfase bedoeld in dat
artikel.
Artikel XV (Artikel 154k Gemeentewet)
Artikel 154b Gemeentewet, dat in 2009 in werking is getreden, biedt
gemeenten de bevoegdheid om een bestuurlijke boete op te leggen voor
overtreding van plaatselijke voorschriften betreffende gedragingen die
kunnen leiden tot overlast in de openbare ruimte. Tot voor kort maakten
gemeenten geen gebruik van de mogelijkheid om deze overlastfeiten
middels de bestuurlijke boete te handhaven. Sinds 1 januari 2017 zijn
evenwel enkele gemeenten overgegaan van de strafrechtelijke
handhaving (de strafbeschikking) op bestuursrechtelijke handhaving (de
bestuurlijke boete) (Stb. 2016, 512). Eerst nu ervaring wordt opgedaan met
de bestuurlijke boete overlast in de openbare ruimte, is een kennelijke
misslag in artikel 154k, tweede lid, Gemeentewet aan het licht gekomen.
Artikel 154k, dat per amendement is ingevoegd (Kamerstukken II 2005/06,
30 101, nr. 14), strekt ertoe het (hoger) beroep op de rechter voor de
bestuurlijke boete overlast in de openbare ruimte te regelen overeenkomstig de Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften (Wahv). Hiertoe verklaart artikel 154k, tweede lid, enkele artikelen
uit de Wahv van overeenkomstige toepassing, waarbij tevens expliciet is
bepaald dat waar in de Wahv «officier van justitie» staat, telkens de
«burgemeester of college» moet worden gelezen. De gedachte hierachter
is geweest de rol van het openbaar ministerie in het (hoger) beroep tegen
een bestuurlijke boete te schrappen en daarentegen het bestuursorgaan
procespartij te maken. Daarbij is volstaan met een regeling voor de
officier van justitie en is over het hoofd gezien dat ingevolge artikel 18,
eerste lid, Wahv ook de advocaat-generaal procespartij is, namelijk in
hoger beroep. De verwijzing naar artikel 18 Wahv, die voorziet in
vervanging van de officier van justitie door de advocaat-generaal en in
informatie-uitwisseling tussen de officier van justitie en de advocaatgeneraal, kan daarom komen te vervallen. Alleen het bestuursorgaan is
daarmee procespartij in (hoger) beroep inzake deze bestuurlijke boetes,
zoals van meet af aan de bedoeling was.
Tevens wordt van de gelegenheid gebruik gemaakt om de terminologie
van artikel 154k voortaan overeen te laten komen met de overige artikelen
uit de Gemeentewet die betrekking hebben op de bestuurlijke boete
overlast in de openbare ruimte (artikelen 154b tot en met 154n). Daartoe
wordt «burgemeester of college» vervangen door «het bestuursorgaan».
Artikel XVI (Gerechtsdeurwaarderswet)
A (Artikel 35)
Met de voorgestelde wijziging wordt artikel 35, zesde lid, wat betreft
terminologie in lijn gebracht met de andere artikelen uit de Gerechtsdeurwaarderswet waarin over de secretaris van de kamer voor gerechtsdeurwaarders gesproken wordt.
B (Artikel 43)
Zie de toelichting bij de wijziging van artikel 103a, vijfde lid, van de Wet op
het notarisambt.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

14

Artikel XVII (Artikel 17 Implementatiewet buitengerechtelijke
geschillenbeslechting)
Richtlijn 2013/11 van het Europees Parlement en de Raad betreffende
alternatieve beslechting van consumentengeschillen en tot wijziging van
verordening (EG) nr. 2006/2004 en richtlijn 2009/22/EG (Pb EU L 165/ 63) is
geïmplementeerd in de Implementatiewet buitengerechtelijke geschillenbeslechting consumenten. Deze richtlijn beoogt minimumharmonisatie.
Het staat lidstaten vrij om verdergaande eisen te stellen aan de instanties
tot buitengerechtelijke geschillenbeslechting dan voorgeschreven in de
richtlijn. Deze eisen moeten vanzelfsprekend in overeenstemming zijn met
de doelstelling van de richtlijn en het Unierecht: het verbeteren van de
toegang tot de interne markt en het realiseren van een hoog niveau van
consumentenbescherming. De implementatiewet biedt eveneens de
ruimte om andere eisen te stellen aan instanties tot buitengerechtelijke
geschillenbeslechting dan die in de wet zelf zijn opgenomen (artikel 17,
eerste lid, onderdeel j). Het thans voorgestelde nieuwe vierde lid maakt
het mogelijk dat deze eisen op grond van de Implementatiewet buitengerechtelijke geschillenbeslechting consumenten kunnen worden gesteld bij
algemene maatregel van bestuur of ministeriële regeling.
Artikel XVIII (Implementatiewet richtlijn privaatrechtelijke
handhaving mededingingsrecht)
Artikel III van de Implementatiewet richtlijn privaatrechtelijke handhaving
mededingingsrecht (Stb. 2017, 28) regelt dat de implementatiebepalingen
van niet-materiële aard niet van toepassing zijn op zaken die vóór
26 december 2014 bij de rechter aanhangig zijn gemaakt. Dit is in
overeenstemming met artikel 22, tweede lid, van de richtlijn (2014/104/EU,
PbEU 2014, L 349/1). Per abuis is in Artikel III verwezen naar artikel 6:193s
BW (inzake verjaring). Onderhavige voorgestelde wijziging regelt dat naar
het juiste artikel wordt verwezen: artikel 6:193r BW (inzake het aanhouden
van een zaak door de rechter).
Artikel XIX (Politiewet 2012)
A (Artikel 7)
1.

2.

9

Het nog niet in werking getreden artikel III van de Wet van 21 mei
2014 tot wijziging van de Gemeentewet, de Wet wapens en munitie
en de Politiewet 2012 (verruiming fouilleerbevoegdheden) (Stb. 2014,
191) strekt tot verruiming van de fouilleermogelijkheden voor de
politie voor situaties in de dagelijkse politiepraktijk. Daartoe worden
wijzigingen aangebracht in artikel 7 van de Politiewet 2012. De
wijzigingen houden onder meer in (nieuw vijfde lid) dat het hoofd van
de regionale politie-eenheid, zijn plaatsvervanger «of de ambtenaar
van politie, belast met de zorg voor ingeslotenen» kan bepalen dat
degene die wordt ingesloten in een politiecel, aan zijn lichaam wordt
onderzocht op de aanwezigheid van gevaarlijke voorwerpen. Blijkens
de wetsgeschiedenis doelt die zinsnede op het hoofd arrestantenzorg,9 dus op de ambtenaar belast met de leiding over de zorg voor
ingeslotenen. Voorgesteld wordt om dat ook in de tekst van de wet
tot uitdrukking te brengen.
Artikel I, onderdeel G, van het bij koninklijke boodschap van
15 januari 2014 ingediende voorstel van wet tot wijziging van de
Penitentiaire beginselenwet, de Beginselenwet verpleging ter
beschikking gestelden en de Beginselenwet justitiële jeugdinrichtingen en enkele andere wetten in verband met het vervoer, het medisch

Kamerstukken II 2011/12, 33 112, nr. 3, p. 17 en nr. 6, p. 15.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

15

klachtrecht en enkele andere onderwerpen (Kamerstukken 33 844)
voegt een nieuw tweede lid toe aan artikel 29 van de Penitentiaire
beginselenwet (Pbw). In verband daarmee moet de verwijzing naar
artikel 29 Pbw in het toekomstige vijfde lid van artikel 7 Politiewet
2012 («tweede, derde en vierde lid») worden aangepast.
B (Artikel 45)
In artikel 45, tweede lid, van de Politiewet 2012 worden de bepalingen uit
diezelfde wet genoemd waarin voor bepaalde functies benoeming,
schorsing en ontslag bij koninklijk besluit wordt voorgeschreven. In deze
opsomming ontbreekt ten onrechte artikel 42, vierde lid. Dit gebrek wordt
met deze wijziging gecorrigeerd.
C (Artikel 63)
De voorgestelde wijziging corrigeert een verschrijving.
Artikel XX (Artikel XXVI Verzamelwet Veiligheid en Justitie 2013)
Artikel XXVI, onderdeel C, van de Verzamelwet Veiligheid en Justitie 2013
beoogde een verkeerde verwijzing in artikel 475d van het Wetboek van
Burgerlijke Rechtsvordering te repareren. Artikel XLII van het Besluit
aanpassing wetten inzake verhoging AOW-leeftijd had in artikel 475d,
eerste lid, onderdeel c, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering
de omschrijving «65 jaar of ouder» vervangen door «de pensioengerechtigde leeftijd, bedoeld in artikel 7a, eerste lid, van de Algemene Ouderdomswet». Hierdoor leek de verwijzing aan het slot van onderdeel c naar
«de norm genoemd in artikel 22, onderdeel a en b, van die wet»
onbedoeld een verwijzing naar artikel 22, onderdeel a en b, van de AOW
te zijn geworden, terwijl een verwijzing naar artikel 22, onderdeel a en b,
van de toenmalige Wet werk en bijstand was beoogd. In artikel 475d werd
de zinsnede «van die wet» daarom voor de duidelijkheid vervangen door
de zinsnede «van de Wet werk en bijstand».
Artikel XXVI, onderdeel C, is uiteindelijk nooit in werking getreden. Ten
tijde van de inwerkingtreding van de Verzamelwet Veiligheid en Justitie
2013 was de in dit artikel voorgestelde wijziging namelijk achterhaald. De
Verzamelwet Veiligheid en Justitie 2013 is met ingang van 1 januari 2015
in werking getreden (Stb. 2014, 541). Met ingang van diezelfde datum is
de Participatiewet in werking getreden, die onder meer de citeertitel van
de Wet werk en bijstand wijzigde in Participatiewet. De verwijzing in
artikel 475d Rv naar de Wet werk en bijstand klopte daardoor niet meer.
De correcte wijziging van artikel 475d Rv is uiteindelijk meegenomen in de
Verzamelwet SZW 2015 (Stb. 2014, 504). In de nota van toelichting bij het
inwerkingtredings-KB van de Verzamelwet Veiligheid en Justitie 2013 van
14 december 2014 (Stb. 2014, 541) is aangekondigd dat artikel XXVI,
onderdeel C, van de Verzamelwet Veiligheid en Justitie 2013 bij
gelegenheid van een volgende verzamelwet zou worden geschrapt. Met
dit artikel wordt gevolg gegeven aan deze aankondiging.
Artikel XXI (Artikel V Wet aanpassing wettelijke gemeenschap
van goederen)
Als gevolg van de Wet tot wijziging van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek
en de Faillissementswet teneinde de omvang van de wettelijk gemeenschap van goederen te beperken (Stb. 2017, 177) – die per 1 januari 2018
in werking is getreden (Stb. 2017, 178) – is de regeling omtrent de
schulden van de gemeenschap in artikel 94 van Boek 1 van het Burgerlijk
Wetboek (BW) verplaatst van het vijfde naar het zevende lid. Daarbij is bij
de opsomming van de schulden die niet in de gemeenschap vallen, een

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

16

onderdeel ingevoegd, waardoor de oorspronkelijke in artikel 1:94, vijfde
lid, onderdeel b, BW uitgezonderde schulden nu in onderdeel c van artikel
1:94, zevende lid, staan. Bij de wijziging van de Wet aanpassing wettelijke
gemeenschap in de hiervoor genoemde wet is met deze laatste vernummering abusievelijk geen rekening gehouden. Dit wordt nu hersteld.
Artikel XXII (Artikel II Wet auteurscontractenrecht)
In het wetsvoorstel Wet auteurscontractenrecht is via de tweede nota van
wijziging (Kamerstukken II 2014/15, 33 308, nr. 12) een wijziging van artikel
9a van de Wet op de naburige rechten opgenomen. Bij het opstellen van
deze nota van wijziging is ten onrechte geen rekening gehouden met een
samenloopbepaling (artikel II) uit de Wet houdende wijziging van de Wet
op de naburige rechten in verband met de omzetting van Richtlijn
2011/77/EU tot wijziging van de Richtlijn 2006/116/EG betreffende de
beschermingstermijn van het auteursrecht en bepaalde naburige rechten
(Stb 2013, 383). Op grond van dit artikel II is artikel 9a van de Wet op de
naburige rechten bij inwerkingtreding van de Wet auteurscontractenrecht
gewijzigd. Hierdoor is de in artikel II, onderdeel C, van de Wet auteurscontractenrecht opgenomen wijziging van artikel 9a (oud) zinledig geworden
en kon deze niet worden uitgevoerd. Duidelijkheidshalve wordt voorgesteld om deze wijzigingsbepaling te laten vervallen. De beoogde wijziging
wordt alsnog doorgevoerd via de elders in dit wetsvoorstel opgenomen
wijziging van artikel 12 van de Wet op de naburige rechten.
Artikel XXIII (Artikel VII Wet Consumentenkredietovereenkomsten, goederenkrediet en geldlening)
Artikel XL, onderdeel A (Wetboek van Burgerlijke rechtsvordering)
Abusievelijk was in artikel VII van de Wet van 5 oktober 2016, houdende
aanvulling van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek met de nieuwe
afdelingen 7.2a.2 en 7.2b.1 en 2 en een nieuwe titel 7.2c (Consumentenkredietovereenkomsten, goederenkrediet en geldlening) (Stb. 2016, 360)
een verkeerde tekst van artikel 93 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering aangepast. In dit wetsvoorstel wordt dit verzuim hersteld.
Artikel XXIV (Artikel 1 Wet van 26 oktober 2016, houdende
uitvoering van de op 28 juni 2006 te Wenen tot stand gekomen
Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek IJsland
en het Koninkrijk Noorwegen betreffende de procedures voor
overlevering tussen de lidstaten van de Europese Unie en IJsland
en Noorwegen (PbEU L 292) (Stb. 2016, 412)
Ten einde de foutieve lettering van de onderdelen te corrigeren, wordt
voorgesteld om dit artikel opnieuw vast te stellen.
Artikel XXV (Artikel I, onderdeel U, Wet herziening regeling
internationale samenwerking in strafzaken)
Per abuis zijn twee woorden uit het artikellid weggevallen, met de
voorgestelde wijziging worden deze woorden weer toegevoegd.
Artikel XXVI (Artikel 3 Wet controle op rechtspersonen)
1.

Voorgesteld onderdeel waarin de bij de wet ingestelde openbare
registers worden genoemd stond tot 1 januari 2008 in de wettekst van
de Wet documentatie vennootschappen (de voorloper van de Wet
controle op rechtspersonen). Dit onderdeel is door artikel 44 van de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

17

2.

Wet politiegegevens (Wet van 21 juli 2007, Stb. 2007, 300) echter ten
onrechte verdwenen uit de wettekst. Met de voorgestelde wijziging
wordt dit hersteld.
Ook dit onderdeel stond reeds in de wettekst van de Wet documentatie vennootschappen, maar is per 1 januari 2008 door artikel 44 van
de Wet politiegegevens ten onrechte op de plaats van artikel 3, eerste
lid, onderdeel c van de Wet controle op rechtspersonen geplaatst (zie
wijzigingsonderdeel 1 van dit artikel). Daarnaast is in de Wet
politiegegevens een foutieve verwijzing naar onderdeel g opgenomen. Dit moet onderdeel f zijn, zoals de wettekst van de Wet
documentatie vennootschappen ook luidde voor 1 januari 2008.
Zowel de inhoudelijke fout als de foutieve verwijzing wordt hersteld
met de voorgestelde wijziging.

Artikel XXVII (Bijlage bij Wet griffierechten in burgerlijke zaken)
De voorgestelde wijziging betreft een tekstuele verbetering van het
opschrift van de tabel.
Artikel XXVIII (Artikel 3 Wet Nationaal rapporteur mensenhandel)
Per 15 november 2013 is de positie van de Nationaal rapporteur mensenhandel en seksueel geweld tegen kinderen (hierna ook: Nationaal
rapporteur) wettelijk verankerd. De Wet Nationaal rapporteur mensenhandel en seksueel geweld tegen kinderen voorziet in bepalingen met
betrekking tot – onder andere – de taken van de Nationaal rapporteur en
de wijze waarop de Nationaal rapporteur wordt benoemd en ontslagen.
Nagelaten is echter om een delegatiebepaling op te nemen op grond
waarvan nadere bepalingen omtrent de rechtspositie van de Nationaal
rapporteur kunnen worden vastgesteld. Het voorgestelde artikel 3, nieuw
derde lid, Wet Nationaal rapporteur mensenhandel en seksueel geweld
tegen kinderen voorziet alsnog daarin.
Het voorgestelde artikellid voorziet voorts in de mogelijkheid om bij
ministeriële regeling regels te stellen met betrekking tot vereisten voor
benoembaarheid tot Nationaal rapporteur. Daarbij kan bijvoorbeeld
worden gedacht aan eisen met betrekking tot opleiding en werkervaring.
De onderhavige wijziging herstelt voorts een onjuiste lidnummering in
artikel 3 van de Wet Nationaal rapporteur mensenhandel en seksueel
geweld tegen kinderen.
Artikel XXIX (Artikel 8 Wet internationale misdrijven)
Bij de wet van 22 december 2005 tot wijziging van het Wetboek van
Strafrecht en de Wegenverkeerswet 1994, in verband met de herijking van
een aantal wettelijke strafmaxima (Stb. 2006, 11) is de duur van de in het
Nederlandse strafrecht ten hoogste op te leggen tijdelijke gevangenisstraf
gewijzigd van twintig jaar naar dertig jaar. De maximale tijdelijke
gevangenisstraf kan worden opgelegd voor misdrijven waarvoor ook een
levenslange gevangenisstraf kan worden opgelegd. In artikel 8, eerste lid,
van de Wet internationale misdrijven is thans nog bepaald dat voor het
misdrijf van foltering (door een ambtenaar of anderszins ten dienste van
de overheid werkzame persoon in de uitoefening van zijn functie)
levenslange gevangenisstraf of tijdelijke gevangenisstraf van ten hoogste
twintig jaren kan worden opgelegd. Voorgesteld wordt om ook in deze
bepaling de maximale tijdelijke gevangenisstraf te wijzigen van twintig
jaar naar dertig jaar.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

18

Artikel XXX (Wet op de naburige rechten)
A (Artikel 9a)
Met deze wijziging wordt overeenkomstig artikel II van de Wet houdende
wijziging van de Wet op de naburige rechten in verband met de omzetting
van Richtlijn 2011/77/EU tot wijziging van de Richtlijn 2006/116/EG
betreffende de beschermingstermijn van het auteursrecht en bepaalde
naburige rechten (Stb 2013, 383) verduidelijkt dat een uitvoerend
kunstenaar die zich via de schakelbepaling van artikel 2b van de Wet op de
naburige rechten beroept op de non usus-bepaling van artikel 25e van de
Auteurswet, in de in artikel 9a aangeduide omstandigheden altijd een
termijn in acht dien te nemen van ten minste een jaar. Het bepaalde in
artikel 25e, derde lid, van de Auteurswet doet daaraan dus niet af. De
voorgestelde wijziging beoogt zulks buiten twijfel te stellen.
B (Artikel 12)
In de samenloopbepaling uit de Wet houdende wijziging van de Wet op de
naburige rechten in verband met de omzetting van Richtlijn 2011/77/EU tot
wijziging van de Richtlijn 2006/116/EG betreffende de beschermingstermijn van het auteursrecht en bepaalde naburige rechten (Stb. 2013,
383) is niet opgenomen dat de rechten van producent van het fonogram
komen te vervallen als de uitvoerende kunstenaar onder de in artikel 9a
Wet op de naburige rechten (hierna Wnr) aangeduide omstandigheden jo.
artikel 2b Wnr en artikel 25e Auteurswet de overeenkomst ontbindt. De
tweede nota van wijziging (Kamerstukken II 2014/15 33 308, nr. 12)
beoogde daarin te voorzien. Hiervoor is bij de wijziging van de Wet
auteurscontractenrecht toegelicht dat die wijziging door een over het
hoofd geziene samenloopbepaling in een andere wet abusievelijk geen
doel kon treffen. Met deze bepaling wordt de met de tweede nota van
wijziging beoogde wijziging materieel-inhoudelijk gerepareerd in artikel
12 Wnr dat ziet op de beschermingsduur van de verschillende rechten uit
de Wet op de naburige rechten. Nu artikel 9a Wnr artikel 3 lid 2bis van
voornoemde richtlijn implementeert, wordt hier ten overvloede
opgemerkt dat een beroep op de non-usus bepaling in de in artikel 9a Wnr
bedoelde omstandigheden richtlijnconform dient te worden uitgelegd. Dit
houdt in dat er in ieder geval sprake is van onvoldoende exploiteren
indien de producent van de fonogrammen «verzuimt voldoende kopieën
van het fonogram ten verkoop aan te bieden of voor het publiek
beschikbaar te stellen, per draad of draadloos, op zodanige wijze dat deze
voor leden van het publiek op een door hen individueel gekozen plaats en
tijdstip toegankelijk zijn».
Artikel XXXI, onderdeel b, onderdeel 2 (Artikel 103a, vijfde lid,
Wet op het notarisambt)
De Gerechtsdeurwaarderswet (Gdw) en Wet op het notarisambt (Wna) zijn
gewijzigd door de Wet doorberekening kosten toezicht en tuchtrecht
juridische beroepen (Stb. 2016, 500), die op 1 januari 2018 (Stb. 2017, 86)
in werking is getreden. Met die wet zijn een artikel 43b aan de Gdw en een
artikel 103c aan de Wna toegevoegd. In deze artikelen is bepaald dat bij
algemene maatregel van bestuur regels worden gesteld over de tenuitvoerlegging van beslissingen tot het opleggen van een geldboete of een
proceskostenveroordeling. Artikel 103a, vijfde lid, Wna dat nadere regels
over de invordering van geldboetes mogelijk maakt, is hiermee overbodig
en kan dus vervallen. Hetzelfde geldt voor de laatste zin in artikel 43, zesde
lid, Gdw.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

19

Artikel XXXII (Artikel 44 Wet rechtspositie rechterlijke
ambtenaren)
Met de Wet van 2 december 2015 tot wijziging van de Wet rechtspositie
rechterlijke ambtenaren en enkele andere wetten in verband met een
herziening van de opleiding van rechters en officieren van justitie (Wet
opleidingshuis rechterlijke macht; Stb. 2015, 456), in werking getreden op
1 januari 2017, is de opleiding van rechters en officieren van justitie
herzien. Met die wetswijziging zijn de rechters in opleiding en de
officieren in opleiding onder de definitie van het begrip «rechterlijk
ambtenaar» in de zin van artikel 1, onderdeel b, van de Wet op de
rechterlijke organisatie (Wet RO) gebracht. Het begrip «rechterlijk
ambtenaar in opleiding» (de raio) is met die wetswijzing komen te
vervallen en geschrapt uit onder meer de Wet RO en de Wet rechtspositie
rechterlijke ambtenaren (Wrra). Daarbij is ook artikel 44, eerste lid, Wrra
aangepast. Op grond van die bepaling geldt als hoofdregel dat rechterlijke
ambtenaren niet tevens advocaat of notaris kunnen zijn dan wel
anderszins beroepsmatig rechtskundige bijstand kunnen verlenen. Van die
hoofdregel zijn tot de invoering van de Wet opleidingshuis rechterlijke
macht, onder meer uitgezonderd degenen die een opleiding tot rechter of
officier van justitie volgen. Zoals in de nota naar aanleiding van het
verslag bij de Wet opleidingshuis rechterlijke macht is benadrukt, is het
wenselijk dat rechters en officieren in opleiding ook in het kader van de
nieuwe opleiding stages kunnen volgen bij, onder meer, de advocatuur.
De stages dienen bij te dragen aan het verwerven of versterken van de
competenties die nodig zijn voor het uitoefenen van het ambt van rechter
of officier van justitie en kunnen in duur variëren van een week tot een
half jaar.10 Met de Wet opleidingshuis rechterlijke macht is uit artikel 44,
eerste lid, Wrra de tekst «en rechterlijke ambtenaren in opleiding
gedurende de binnenstage» geschrapt (abusievelijk) zonder te voorzien in
een vervangende tekst waaruit uitdrukkelijk blijkt dat het voor betrokkenen
mogelijk blijft om tijdens hun opleiding, en uitsluitend in het kader van
een stage, het beroep van advocaat of notaris uit te oefenen dan wel
anderszins beroepsmatig rechtskundige bijstand te verlenen. Met de
voorgestelde wijziging van artikel 44, eerste lid, wordt dit hersteld.
Artikel XXXIII (Wet verevening pensioenrechten bij scheiding)
Artikel 3, tweede lid, van de Wet verevening pensioenrechten bij scheiding
(Wvps) ziet op de indexering van een eenmaal ingegane pensioenuitkering. De indexering tijdens de opbouw van een pensioenaanspraak valt
hier op grond van de tekst van dit artikellid buiten. Volgens de memorie
van toelichting worden echter de verhogingen of verlagingen van de
pensioenaanspraak gelegen tussen het tijdstip van scheiding en de
ingangsdatum van het pensioen, dus ook van nog niet ingegane pensioenen, in aanmerking genomen (Kamerstukken II 1990/91, 21 893, nr. 3,
blz. 10 en blz. 26). In het kabinetsstandpunt met betrekking tot de evaluatie
van de Wvps is aangegeven dat een aanpassing van deze bepaling zal
worden bezien (Kamerstukken II 2008/09, 29 481, nr. 19, blz. 16).
Gebleken is dat artikel 3, tweede lid, in de praktijk niet tot problemen leidt
en dat pensioenuitvoerders conform de uit de parlementaire geschiedenis
blijkende bedoeling het verevende deel van het nog niet ingegane
pensioen in een verhoging of verlaging meenemen.
Om enig misverstand te voorkomen, wordt deze bedoeling alsnog in de
tekst van artikel 3, tweede lid, tot uitdrukking gebracht.
Voorts is van de gelegenheid gebruik gemaakt om in artikel 3, tweede lid,
Wvps een taalkundige onvolkomenheid te herstellen.

10

Kamerstukken II 2014/15, 34 162, nr. 6, p. 5.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

20

Artikel XXXIV (Wet tijdelijk huisverbod)
A (Artikel 2)
Deze wijziging van de Wet tijdelijk huisverbod is nodig vanwege de
intrekking van de Wet op de jeugdzorg en de invoering op 1 januari 2015
van de Jeugdwet en de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo
2015), waarbij de bureaus jeugdzorg («de stichting, bedoeld in artikel 1,
eerste lid, van de Wet op de jeugdzorg») zijn opgeheven en de advies- en
meldpunten huiselijk geweld en de advies- en meldpunten kindermishandeling zijn samengevoegd tot advies- en meldpunten huiselijk geweld en
kindermishandeling (Veilig Thuis) en in de Wmo 2015 zijn geregeld.
B (Artikel 5)
Artikel XIV van het bij koninklijke boodschap van 19 februari 2015
ingediende voorstel van wet tot wijziging van het Wetboek van Strafvordering en enige andere wetten in verband met aanvulling van bepalingen
over de verdachte, de raadsman en enkele dwangmiddelen (Kamerstukken 34 159) wijzigt artikel 5 van de Wet tijdelijk huisverbod. Het
voorgestelde tweede lid verklaart diverse bepalingen van overeenkomstige toepassing, maar de naam van de betrokken wet ontbreekt: het
Wetboek van Strafvordering. Voorgestelde wijziging herstelt die omissie.
Artikel XXXV (Artikel 16d Wet toelating en uitzetting BES)
Dit onderdeel betreft de correctie van een verwijzing. Vanuit het artikel
16d, eerste lid, onder b, van de Wet toelating en uitzetting BES wordt nu
nog verwezen naar de maatregel, bedoeld in het artikel 39, derde lid, van
het Wetboek van Strafrecht BES, dat handelde over de maatregel van
terbeschikkingstelling. Deze verwijzing was vergelijkbaar met de
verwijzing die vanuit onder meer artikel 21 van de Vreemdelingenwet
2000 werd gemaakt naar het artikel 37a van het Wetboek van Strafrecht
dat in Europees Nederland geldt.
Het artikel 39, derde lid, van het Wetboek van Strafrecht BES, waarnaar nu
nog wordt verwezen, is echter vervallen ingevolge artikel 8.64, onderdeel
J, van de Aanpassingswet openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en
Saba. Weliswaar is de bedoelde maatregel ingevolge artikel 8.64,
onderdeel II, van die Aanpassingswet verplaatst naar en opgenomen in
het artikel 38h van bedoeld wetboek, maar dat onderdeel is nog niet in
werking getreden. Daarom wordt in de inwerkingtredingsbepaling van het
onderhavige wetsvoorstel het tijdstip van inwerkingtreding van het
onderhavige artikel bepaald op het tijdstip waarop laatstbedoeld
onderdeel alsnog in werking zal treden.
Artikel XXXVI (Wet toezicht en geschillenbeslechting collectieve
beheersorganisaties)
A (Artikel 2g)
Voorgestelde wijziging corrigeert het getal van het zelfstandig
naamwoord, van meervoud naar enkelvoud.
B (Artikel 17)
Deze zinsnede wordt ingevoegd ter verduidelijking dat het College van
Toezicht Auteurs- en naburige rechten alleen collectieve beheersorganisaties moet aanmelden bij de Europese Commissie die onder haar
toezicht staan.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

21

C (Artikel 24)
De verwijzing in artikel 24 is per abuis niet vernummerd bij de wetswijziging in verband met de implementatie van Richtlijn 2014/26/EU van het
Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het
collectieve beheer van auteursrechten en naburige rechten en de
multiterritoriale licentieverlening van rechten inzake muziekwerken voor
het online gebruik ervan op de interne markt. Artikel 22 Wet toezicht is
daarbij vernummerd naar artikel 23 en de vernummering is niet doorgevoerd in artikel 24. Deze vernummering wordt daarom alsnog doorgevoerd.
Artikel XXXVII (Artikel 11 Wet veiligheidsregio’s)
Artikel 11, eerste lid, van de Wet veiligheidsregio’s regelt de samenstelling
van het algemeen bestuur van de veiligheidsregio’s. Een veiligheidsregio
is een openbaar lichaam als bedoeld in artikel 13 van de Wet gemeenschappelijke regelingen. Dat artikel bevat voorschriften over de samenstelling van het bestuur van een openbaar lichaam, waarbij bepalend is
hoe de regeling waarbij een openbaar lichaam is ingesteld, tot stand is
gebracht. Het eerste lid van artikel 13 ziet op regelingen die uitsluitend
door gemeenteraden zijn getroffen. Veiligheidsregio’s zijn ingesteld bij
regelingen die uitsluitend door colleges van burgemeester en wethouders
zijn getroffen; op dergelijke regelingen ziet het zesde lid van artikel 13. In
artikel 11 van de Wet veiligheidsregio’s wordt afgeweken van artikel 13
van de Wet gemeenschappelijke regelingen, maar abusievelijk is die
afwijking gerelateerd aan artikel 13, eerste lid, van de Wet gemeenschappelijke regelingen. Die fout wordt nu hersteld.
Artikel XXXVIII (Artikel 6a Wet wapens en munitie)
Tijdens de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel tot wijziging
van de Wet wapens en munitie, de Flora- en faunawet en de Wet
natuurbescherming in verband met de versterking van het stelsel ter
beheersing van het legaal wapenbezit (Kamerstukken 34 432; inmiddels
wet van 29 mei 2017, Stb. 2017, 242) is een amendement ingediend dat
onder andere de onderdelen van artikel 7 verletterde. In artikel 6a van de
Wet wapens en munitie wordt nu abusievelijk naar het verkeerde
onderdeel van artikel 7 verwezen. Met deze wijziging wordt dit hersteld.
Artikel XXXIX (Wijziging van de Wet wapens en munitie, de Floraen faunawet en de Wet natuurbescherming in verband met de
versterking van het stelsel ter beheersing van het legaal
wapenbezit)
Zie de toelichting onder de wijziging van de Wet wapens en munitie.
Artikel XL (Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering)
B (Nieuw artikel 550)
Bij Wet van 1 oktober 2014 tot wijziging van het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering en het Burgerlijk Wetboek in verband met het transparanter en voor een breder publiek toegankelijk maken van de executoriale
verkoop van onroerende zaken (Stb. 2014, 352) is de mogelijkheid
geïntroduceerd om in het kader van een executieveiling tot bewoning
bestemde onroerende zaken eventueel tegen de wil van de bewoner, te
bezichtigen. Deze mogelijkheid bestaat indien de executie van de tot
bewoning bestemde onroerende zaak is aangezegd. Hiervoor is geen
machtiging nodig van de rechter, aangezien bij de invoering van de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

22

Wijziging van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering en het
Burgerlijk Wetboek in verband met het transparanter en voor een breder
publiek toegankelijk maken van de executoriale verkoop van onroerende
zaken uitdrukkelijk is gekozen om de bezichtiging toe te staan buiten het
kader van beheer of ontruiming als bedoeld in artikel 3:267 BW, waarvoor
machtiging is vereist (zie Kamerstukken II 33 484, nr. 3, p. 12 en Kamerstukken II 33 484, nr. 6., p. 20).
Er is echter in de praktijk onduidelijkheid gerezen over de vraag hoe deze
regeling zich verhoudt met of de Algemene wet op het binnentreden
(Awbi), in het bijzonder als in de woning wordt binnengetreden zonder
toestemming van de bewoner, een aanvullende machtiging van de rechter
op grond van de Algemene wet op het binnentreden (Awbi) nodig is, dan
wel of een machtiging op grond van de Awbi is vereist, of geen van
beide.11 Bijgaande wijziging, die na overleg met de praktijk tot stand is
gekomen, neemt deze onduidelijkheden weg door bij wet de tussenkomst
van de gerechtsdeurwaarder te vereisen bij een bezichtiging zonder
toestemming van de bewoner en de deurwaarder voor deze taak bij wet
de bevoegdheid toe te kennen tot het binnentreden in de woning zonder
toestemming van de bewoner. Het woord «hiertoe» brengt tot uitdrukking
dat deze bevoegdheid van de deurwaarder tot binnentreden wordt
gegeven met het oog op deze specifieke taak. De aanwijzing van de
deurwaarder als verantwoordelijke voor het binnentreden zonder
toestemming van de bewoner sluit goed aan bij de expertise van de
deurwaarder in het bestaande systeem van het executierecht. Doordat aan
de deurwaarder bij wet de bevoegdheid wordt toegekend tot het
binnentreden, wordt buiten twijfel gesteld dat geen machtiging is vereist
(zie artikel 2 lid 1 Awbi). De deurwaarder kan zich door anderen doen
vergezellen, voor zover dit voor de bezichtiging redelijkerwijs is vereist
(artikel 8 lid 2 Awbi). Men kan hierbij denken aan een makelaar of de
belangstellenden, bedoeld in artikel 3:267a lid 1 BW. Zij allen hebben
toegang tot elke plaats in de woning voor zover de bezichtiging dat
redelijkerwijs vereist. Zo nodig kan de deurwaarder de hulp van de politie
inroepen (artikel 9, tweede volzin, Awbi). Omdat dit in de Awbi al is
geregeld, is elders in dit wetsvoorstel voorgesteld om dit voorschrift dat
thans nog expliciet in artikel 3:267a, derde lid, is opgenomen, uit
laatstgenoemde bepaling te schrappen. Deze bepalingen (artikel 3:267a lid
3 BW en artikel 9, tweede volzin, Awbi) komen inhoudelijk ook overeen.
Dit betekent dat de deurwaarder nog steeds de hulp van de politie kan
inroepen wanneer dit nodig is voor de bezichtiging. De deurwaarder
maakt van het binnentreden zonder toestemming van de bewoner een
verslag (artikel 10 Awbi), dat hij met toepassing van artikel 11 lid 2 Awbi
aan de bewoner ter beschikking stelt.
Het tweede lid van het voorgestelde artikel 550 schrijft aankondiging van
de bezichtiging voor, door middel van een deurwaardersexploot. Deze
aankondiging is dus alleen vereist als een bewoner niet meewerkt aan
bezichtiging door belangstellenden. In de praktijk kan dit exploot
samenvallen met de aanzegging van de executie, bedoeld in artikel 544
van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv). Zo kan daarin
worden aangekondigd dat bij gebreke van medewerking door de
bewoner, bezichtiging zal plaatsvinden op datum X. De termijn van drie
dagen sluit aan bij de termijn die ook bij gedwongen ontruiming is
voorgeschreven (artikel 555 Rv) en geeft de bewoner gelegenheid om zich
voor te bereiden op de bezichtiging dan wel contact op te nemen met de
11

Zie Rb. Amsterdam 5 maart 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:2064. Zie ook de oproep van de
rechtbank Midden-Nederland inzake het verzoekschrift betreffende een bezichtigingsbeding
(Stcrt. 2015, 43750). In de eerste zaak werd door de rechtbank een machtiging verleend tot het
bezichtigen van de woning, terwijl in de tweede zaak door de hypotheeknemer om een
machtiging tot bezichtiging werd verzocht. Deze machtiging is op grond van artikel 3:267a BW
niet vereist.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

23

deurwaarder om – in onderling overleg – eventueel op een andere dag of
op een ander tijdstip de bezichtiging te laten plaatsvinden.
C (Artikel 616)
Dit onderdeel wijzigt artikel 616, lid 1, Rv inzake een geschil over een
verplichting tot het stellen van zekerheid op basis van een rechterlijke
beslissing of een arbitraal vonnis. De wijziging zorgt ervoor dat artikel 616
Rv overeenkomt met de wijziging van artikel 1058 Rv die per 1 januari
2015 in werking is getreden. De aanpassing van artikel 1058 Rv volgt uit
de Wet van 2 juni 2014 tot wijziging van Boek 3, Boek 6 en Boek 10 van het
Burgerlijk Wetboek en het Vierde Boek van het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering in verband met de modernisering van het Arbitragerecht
(hierna: de Wet modernisering Arbitragerecht). Op grond van de Wet
modernisering Arbitragerecht is het scheidsgerecht niet langer verplicht
om het arbitraal vonnis bij de griffie van de rechtbank van het arrondissement waarin de plaats van de arbitrage is gelegen, te deponeren.
Deponering is thans alleen nog vereist als partijen dat zijn overeengekomen. Doordat deponering niet langer verplicht is, zal artikel 616 Rv
moeten worden aangepast. Het huidige artikel 616 Rv wijst de voorzieningenrechter van de rechtbank ter griffie waarvan het arbitraal vonnis is
nedergelegd aan als bevoegde rechter. In het geval partijen zijn overeengekomen dat een vonnis niet wordt gedeponeerd, is er thans geen
bevoegde rechter aangewezen. De voorgestelde wijziging zorgt ervoor dat
er in alle gevallen, dus zowel bij deponering als bij het afzien van
deponering, een bevoegde rechter is. Dit is de voorzieningenrechter van
de rechtbank van het arrondissement waarin de plaats van de arbitrage is
gelegen. Omdat de plaats van deponering de griffie van de rechtbank van
de plaats van arbitrage is, blijft voor gevallen waarin het vonnis is
gedeponeerd dezelfde rechter bevoegd. De voorgestelde wijziging zorgt
ervoor dat deze regeling tevens geldt voor het geval waarin er wordt
afgezien van deponering.
D (Artikel 807)
Artikel 262a van Boek 1 BW is bij de inwerkingtreding van de wet van
12 maart 2014 inzake herziening van de maatregelen van kinderbescherming (Stb. 2014, 130) vervallen als gevolg van artikel 3.5 van de
Invoeringswet Jeugdwet (Stb. 2014, 442). Daarbij is per abuis de
verwijzing naar dit artikel in artikel 807 Rv niet meegenomen.
E (Artikel 812)
Artikel 1:261 BW is bij de wet van 12 maart 2014 inzake herziening van de
maatregelen van kinderbescherming (Stb. 2014, 130) vervangen door
artikel 1:265b BW. Het artikel regelt de machtiging tot uithuisplaatsing in
het kader van een ondertoezichtstelling. Bij de vervanging van dit artikel is
per abuis de verwijzing in artikel 812 Rv naar artikel 1:261 BW niet
vervangen door een verwijzing naar artikel 1:265b BW.
F (Artikel 823)
Bij de wet van 12 maart 2014 inzake herziening van de maatregelen van
kinderbescherming (Stb. 2014, 130) is onder meer de nummering van de
artikelen met betrekking tot de ondertoezichtstelling gewijzigd en is de
nieuwe nummering per abuis niet gewijzigd in artikel 823 Rv. Deze
omissie wordt nu hersteld. Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om de
onjuiste aanduiding van Boek 1 BW te corrigeren.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

24

G (Artikel 1017)
Deze wijziging brengt de aanduiding van de betreffende rechtbank in
overeenstemming met de wettelijke aanduiding uit artikel 1, onder a, van
de Wet op de rechterlijke indeling.
H, J (Artikel 1018, 1056)
De voorgestelde wijzigingen corrigeren een verschrijving.
I (Artikel 1019e)
In artikel 1019e, eerste lid, Rv wordt overeenkomstig artikel 9, eerste lid,
van richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van
29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten (hierna: de Handhavingsrichtlijn) verduidelijkt dat in spoedeisende
inbreukzaken niet alleen een ex parte onmiddellijke voorziening bij
voorraad jegens de vermeende inbreukmaker kan worden getroffen. Zo’n
voorziening kan ook worden getroffen jegens een tussenpersoon wiens
diensten door een derde worden gebruikt om op een recht van intellectuele eigendom inbreuk te maken. In artikel 1019e, derde lid, Rv wordt
geheel in lijn met artikel 9, vierde lid, van de Handhavingsrichtlijn
geëxpliciteerd dat zo’n tussenpersoon, naast de vermeende inbreukmaker,
herziening van het ex parte gegeven bevel kan vorderen in kort geding.
Artikel 1019e Rv werd in de rechtspraktijk al richtlijnconform geïnterpreteerd (vgl. Vzr. Rb Den Haag 28 april 2015, IEF 14891, Ecatel/Premier
League). Het voorstel strekt ertoe zulks te bestendigen.
K (Artikel 1061)
De voorgestelde wijziging herstelt een taalkundige omissie.
Artikel XLI (Wetboek van Strafrecht)
A (Artikel 176b)
Dit betreft het herstel van een achterhaalde verwijzing.
B (Artikel 401)
Het betreft een verwijzing naar een vervallen artikel.
Artikel XLII (Wetboek van Strafvordering)
A, E, F, K (Artikelen 51g, 314a, 500 en 5.8.1)
De voorgestelde wijzigingen herstellen enkele foutieve verwijzingen.
B (Artikel 126nb)
Deze wijzigingen strekken tot het corrigeren van twee foutieve verwijzingen in artikel 126nb Sv. Aanvankelijk stond in artikel 3.22, eerste lid,
onder a, van de Telecommunicatiewet (Tw) dat «dit gebruik plaatsvindt
met behulp van apparatuur die voldoet aan bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur te stellen eisen en door bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur aan te wijzen ambtenaren,». Bij nota van wijziging
bij het wetsvoorstel tot wijziging van de Telecommunicatiewet in verband
met de Nota frequentiebeleid 2005 (Kamerstukken II 2008/09, 31 412, nr. 9)
is dit onderdeel a van het eerste lid echter verplaatst naar het vierde lid
van het in dat wetsvoorstel voorgestelde artikel 3.22 Tw. Die nota van

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

25

wijziging bevatte echter geen verbetering van de verwijzing in artikel
126nb. In artikel 126nb, eerste lid, moet daarom verwezen worden naar
artikel 3.22, eerste en vierde lid Tw en in artikel 126nb, tweede lid, moet
verwezen worden naar artikel 3.22, vierde lid, Tw.
C (Artikel 142)
De Wet van 6 december 2017 tot wijziging van het Wetboek van Strafvordering en de Wet op de economische delicten strekkende tot aanpassing
van enkele bepalingen betreffende de uitvoering van bijzondere opsporingsbevoegdheden en tot regeling van enkele bijzondere procedures van
strafvorderlijke aard en aanverwante onderwerpen met het oog op een
doeltreffende uitvoeringspraktijk (Stb. 2017, 489) bevat een (nog niet in
werking getreden) bepaling die het tweede lid van artikel 142 van het
Wetboek van Strafvordering vervangt door de volgende tekst:
«2. De opsporingsbevoegdheid van de in het eerste lid, onder a en b,
bedoelde buitengewone opsporingsambtenaren strekt zich uit tot de
strafbare feiten die behoren tot een bij regeling van Onze Minister van
Veiligheid en Justitie vastgesteld en in de akte, onderscheidenlijk
aanwijzing genoemd domein. Een domein kan alle strafbare feiten
omvatten.»
Deze nieuwe bepaling heeft tot doel om de domeinlijsten die nu nog zijn
opgenomen in de Beleidsregels Buitengewoon Opsporingsambtenaar en
die voor een groot deel bepalend zijn voor de reikwijdte van de opsporingsbevoegdheid van buitengewone opsporingsambtenaren (boa’s),
voortaan vast te stellen als algemeen verbindend voorschrift, bij ministeriële regeling. Per abuis houdt de nieuwe bepaling echter geen rekening
met het feit dat de akte of aanwijzing de strafbare feiten waarover de
opsporingsbevoegdheid van een boa zich uitstrekt, niet altijd louter
aanduidt door een verwijzing naar de strafbare feiten die behoren tot een
domein. Soms wordt die aanduiding namelijk gevolgd door een
uitbreiding of beperking ten opzichte van dat domein. Door deze wijziging
wordt deze omissie hersteld. Van de gelegenheid wordt gebruikgemaakt
om de aanduiding van de portefeuille van de betrokken Minister te
actualiseren.
D (Artikel 302)
Gelet op de opzet van titel VI van het Tweede Boek van het Wetboek van
Strafvordering ligt het gebruik van het enkelvoud meer voor de hand.
G (Vierde boek, Titel XI, Tweede afdeling)
Deze wijziging strekt tot afschaffing van de regeling inzake het Europees
bewijsverkrijgingsbevel, zoals thans opgenomen in de Tweede afdeling
van Boek 4 van het Wetboek van Strafvordering (de artikelen 552ww tot
en met 552hhh). Bij Verordening (EU) 2016/95 van het Europees Parlement
en de Raad van 20 januari 2016 tot intrekking van bepaalde handelingen
op het gebied van politiële en justitiële samenwerking in strafzaken, is het
kaderbesluit betreffende het Europees bewijsverkrijgingsbevel (Kaderbesluit 2008/978/JBZ van de Raad van de Europese Unie van 18 december
2008 betreffende het Europees bewijsverkrijgingsbevel ter verkrijging van
voorwerpen, documenten en gegevens voor gebruik in strafprocedures
(PbEU L350/72) namelijk ingetrokken per 22 februari 2016. Artikel 2 van de
Verordening bepaalt dat het kaderbesluit van toepassing blijft op vóór
22 februari 2016 toegepaste Europese bewijsverkrijgingsbevelen, totdat
betrokken strafzaken met een onherroepelijke beslissing zijn afgesloten.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

26

H, I, J (Artikelen 5.4.4, 5.4.10 en 5.4.28)
De voorgestelde wijzigingen corrigeren enkele schrijffouten.
L (Artikel 5.8.8)
De voorgestelde wijziging herstelt een omissie.
Artikel XLIII
De Wet schadefonds geweldsmisdrijven is gewijzigd bij wet van 14 april
2016 tot wijziging van het Wetboek van Strafvordering ter aanvulling van
het spreekrecht van slachtoffers en nabestaanden in het strafproces en
wijziging van de Wet schadefonds geweldsmisdrijven ter uitbreiding van
de mogelijkheid van uitkering aan nabestaanden (Stb. 2016, 160). Die wet
is in werking getreden op 1 juli 2016 (Stb. 2016, 210). Door die wet is
artikel 3, eerste lid, onderdeel c van de Wet schadefonds geweldsmisdrijven gewijzigd. Het bij koninklijke boodschap van 16 juli 2015
ingediende – en inmiddels bij de Eerste Kamer aanhangige – voorstel van
wet tot wijziging van het Burgerlijk Wetboek, het Wetboek van Strafvordering en het Wetboek van Strafrecht teneinde de vergoeding van
affectieschade mogelijk te maken en het verhaal daarvan alsmede het
verhaal van verplaatste schade door derden in het strafproces te
bevorderen (Kamerstukken I 2016/17, 34 257, A) hierna: het wetsvoorstel
affectieschade) maakt deze wijziging abusievelijk ongedaan. In het eerste
en tweede lid van dit wijzigingsartikel wordt dit hersteld.
Het wetsvoorstel affectieschade bewerkstelligt dat behalve nabestaanden
ook naasten van slachtoffers met ernstig en blijvend letsel een beroep
kunnen doen op een uitkering ter zake van affectieschade van het
Schadefonds Geweldsmisdrijven (hierna: het Schadefonds). Het
wetsvoorstel voegt daarom «en naasten» toe aan artikel 3, tweede lid,
aanhef, Wet schadefonds geweldsmisdrijven. De voorgestelde wijziging
(derde en vierde lid) verduidelijkt dat de onderdelen van dit tweede lid op
zowel nabestaanden als naasten van niet overleden slachtoffers van
toepassing zijn. In de onderdelen a tot en met e van artikel 3, tweede lid,
Wsg wordt «de overledene» daartoe telkens vervangen door: het
slachtoffer. Voorts wordt «het overlijden» vervangen door: de gebeurtenis
waarop de aansprakelijkheid berust.
De voorgestelde wijzigingen in dit artikel zijn voorwaardelijk geformuleerd, omdat het wetsvoorstel affectieschade ten tijde van het indienen
van onderhavig wetsvoorstel in behandeling is bij de Eerste Kamer.
Artikel XLIV
Zie de toelichting bij de wijziging van artikel 142 van het Wetboek van
Strafvordering.
Artikel XLV
Op grond van artikel 6a van de Wet wapens en munitie zoals gewijzigd
ingevolge de Wet van 29 mei 2017, houdende wijziging van de Wet
wapens en munitie, de Flora- en faunawet en de Wet natuurbescherming
in verband met de versterking van het stelsel ter beheersing van het
legaal wapenbezit (Stb. 2017, 242; Kamerstukken 34 432), is de Minister
bevoegd een onderzoek aan te wijzen in het kader van een aanvraag voor
een ontheffing, verlof of erkenning onder de Wet wapens en munitie.
Tijdens de parlementaire behandeling is er een verkeerde verwijzing in
artikel 6a terecht gekomen. Dit wordt in dit wetsvoorstel bij de wijziging
van de Wet wapens en munitie hersteld. Teneinde te bevestigen dat de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

27

Minister reeds bij inwerkingtreding van de tot Wet tot Wijziging van de
Wet wapens en munitie, de Flora- en faunawet en de Wet natuurbescherming in verband met de versterking van het stelsel ter beheersing
van het legaal wapenbezit het juiste onderzoek heeft aangewezen, is
voorzien in terugwerkende kracht van de bepaling die de verwijzing
herstelt.
De Minister van Justitie en Veiligheid,
F.B.J. Grapperhaus
De Minister voor Rechtsbescherming,
S. Dekker

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 34 887, nr. 3

28