Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2009–2010

31 412

Wijziging van de Telecommunicatiewet in
verband met de Nota frequentiebeleid 2005

Nr. 19

VIERDE NOTA VAN WIJZIGING
Ontvangen 23 februari 2010
Het voorstel van wet wordt gewijzigd als volgt:
Na onderdeel Aa wordt een nieuw onderdeel ingevoegd, luidende:
Ab
Na artikel 7.8 wordt een nieuw artikel ingevoegd, luidende:
Artikel 7.9
Bij ministeriële regeling kunnen voorschriften worden gesteld met
betrekking tot het door een aanbieder van een openbaar elektronisch
communicatienetwerk of openbare elektronische communicatiedienst
innen van gelden verschuldigd voor andere diensten dan het door hem
geleverde openbare elektronische communicatienetwerk of de door hem
geleverde openbare elektronische communicatiedienst.
Toelichting
Het bij deze nota van wijziging voorgestelde artikel 7.9, en de nadere
regelgeving die hierop zal worden gebaseerd, heeft tot doel de kwetsbare
positie van consumenten ten aanzien van bijvoorbeeld sms-dienstverlening te versterken. Het is de bedoeling om bij ministeriële regeling te
regelen aan welke voorschriften moet zijn voldaan, wil de aanbieder van
een openbaar elektronisch communicatienetwerk of openbare elektronische communicatiedienst (hierna: operator) incassodiensten mogen
verrichten betreffende andere diensten dan de door hem geleverde
openbare elektronische communicatiedienst. Deze andere diensten zullen
voornamelijk contentdiensten betreffen. Een voorbeeld van een dergelijke
contentdienst betreft de zogenaamde «Premium SMS-diensten». Dit zijn
diensten waarbij een operator namens de sms-dienstverlener voor het
versturen dan wel ontvangen van een SMS-bericht bij de eindgebruiker
kosten in rekening brengt, waarvan het tarief kan afwijken van het tarief
dat door de operator normaliter bij de eindgebruiker in rekening wordt
gebracht voor het versturen van sms-berichten.
Met deze regelgeving wordt bereikt dat een operator alleen onder strikte

KST141105
0910tkkst31412-19
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2010

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 31 412, nr. 19

1

voorwaarden op zijn eigen factuur voor de door hem geleverde elektronische communicatiediensten kosten mag opnemen, die in rekening
worden gebracht voor de levering van contentdiensten. In geval van een
prepaidkaart mogen alleen bij voldoening aan dezelfde strikte
voorwaarden kosten voor contentdiensten van het beltegoed worden
afgeschreven. Is niet aan deze voorwaarden voldaan, dan mag de betaling
voor contentdiensten niet via de factuur voor de elektronische communicatiedienst plaatsvinden. De contentleverancier zal dan een andere wijze
van betaling moeten regelen.
Op dienstverlening is in principe Richtlijn nr. 2006/123/EG van het
Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 12 december
2006 (Pb EU L 376) (Dienstenrichtlijn) van toepassing. De Dienstenrichtlijn
beoogt het vrij verkeer van diensten binnen de Europese Unie te
bevorderen en stelt daarom strenge eisen aan het opleggen van beperkingen aan dienstverleners. Met de voorgestelde regelgeving worden
beperkingen opgelegd aan de (incasso)diensten die een operator mag
verrichten ten aanzien van de levering van contentdiensten. Het beperken
van de verlening van incassodiensten door operators is toegestaan op
grond van artikel 2, tweede lid, onderdeel b, van de Dienstenrichtlijn. Deze
bepaling stelt namelijk dat financiële diensten, met inbegrip van de
diensten die zijn opgenomen in bijlage I bij Richtlijn 2006/48/EG betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van
kredietinstellingen, zijn uitgezonderd van de werkingssfeer van de
Dienstenrichtlijn. Aangezien onderdeel 4 van bijlage I van Richtlijn
2006/48/EG betalingsverrichtingen noemt, mogen aan het verrichten van
incassodiensten beperkingen worden opgelegd. De vereisten voor het
mogen verrichten van een incassodienst ten behoeve van contentleveranciers zullen worden opgenomen in een ministeriële regeling. De reden dat
gekozen is voor een ministeriële regeling is de volgende. De beoogde
maatregelen behelzen vrij specifieke waarborgen die relatief snel aan de
ontwikkelingen binnen de markt moeten kunnen worden aangepast.
Daarnaast zal het zo kunnen zijn dat de noodzakelijke waarborgen niet
voor elke contentdienst gelijk hoeven te zijn. Wanneer blijkt dat voor een
bepaalde contentdienst andersoortige waarborgen gewenst zijn, kan hier
makkelijk op worden ingesprongen.
Volledigheidshalve zij opgemerkt dat ook op grond van het Europese
regelgevende kader voor de elektronische communicatiesector nadere
voorschriften kunnen worden gegeven aan aanbieders van openbare
elektronische communicatiediensten, die er op zijn gericht de consument
te beschermen. In verband met de facturering van andere diensten dan de
geleverde elektronische communicatiedienst mogen specifieke
voorschriften voor de presentatie van die vorderingen op de factuur
worden gegeven. Daarmee kan worden bereikt dat het voor de consument
onmiddellijk duidelijk is welke bedragen verschuldigd zijn voor de
elektronische communicatiedienstverlening en welke bedragen betrekking
hebben op andere vorderingen, zoals die ten aanzien van geleverde
contentdiensten. Dergelijke voorschriften kunnen op basis van het
voorgestelde artikel 7.9 worden gegeven.
Samengevat komt het beoogde systeem neer op het volgende: de wet
biedt een grondslag die het mogelijk maakt de incasso voor andere
diensten dan de openbare elektronische communicatiedienst aan
voorschriften te verbinden. Het gaat dan om de betaling van kosten van
andere diensten dan die de operator in rekening brengt voor de door hem
verrichte elektronische communicatiedienst. Die voorschriften zijn er op
gericht de consument de bescherming te bieden, waar in de motie
Gerkens (Kamerstukken II 2009 – 2010, 31 412, nr. 17) om wordt gevraagd.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 31 412, nr. 19

2

De voorschriften waaraan moet zijn voldaan kunnen gericht zijn op de
operator, maar kunnen consequenties hebben voor andere partijen. Zo
zou gedacht kunnen worden aan een systeem, waarin operators alleen
incassodiensten mogen verrichten voor partijen die schriftelijk hebben
verklaard een gedragscode na te zullen leven, die minimaal voldoet aan in
de ministeriële regeling opgenomen voorschriften. Voorts zou het kunnen
gaan om eisen die zien op de wijze waarop de factuur van de operator
wordt ingericht, zodat voor de consument voldoende transparant is welke
kosten voor welke diensten in rekening worden gebracht en welke
gevolgen er zijn verbonden aan het niet betalen van die verschillende
categorieën kosten.
De nadere uitwerking kan nu nog niet tot in detail worden gegeven. Dat
zal in de komende tijd gebeuren en daarbij zullen ook de betrokken
partijen worden gehoord. Vanzelfsprekend zijn mijn uitgangspunten in de
brief en de wensen van de Kamer, zoals die in de motie zijn aangegeven,
daarbij leidend. Bij die nadere uitwerking zal moeten worden bezien waar
het aangescherpte systeem van zelfregulering te kort schiet, welke
waarborgen in elk geval wettelijk moeten worden verankerd en wat de
fasering van maatregelen moet zijn als systemen moeten worden
aangepast. Bij de keuze van de te nemen maatregelen moet ook worden
gekeken naar de kosten voor de bedrijfstak. Het is immers van belang dat
de «bonafide»contentdienstverlening gewoon doorgang kan vinden en
niet met aanzienlijke kostenstijgingen worden geconfronteerd.
De verdere uitwerking in de ministeriële regeling zal spoedig ter hand
genomen worden. Op de meeste van deze punten is nog nader overleg
met de sector nodig, onder meer over de technische en financiële
consequenties van de uitwerking en over de doelmatigheid van de
maatregel. Het is denkbaar dat met een combinatie van een (beperkt)
aantal maatregelen de belangen van consumenten voldoende zijn
gewaarborgd en beschermd. Ook is van belang welke maatregelen de
sector, in het bijzonder de operators, voor ogen staat. Gebleken is dat bij
de operators een grote bereidheid bestaat om scherpe voorwaarden te
verbinden aan het verrichten van incasso voor sms-contentdiensten. De
gedachten en voorstellen van de operators zullen bij de nadere uitwerking
worden meegenomen. Bij de uiteindelijke vormgeving van de genoemde
maatregelen, waaronder die met betrekking tot contentdiensten, zal
voorts worden bezien hoe de voorgenomen maatregelen passen binnen
de Europeesrechtelijke regels met betrekking tot elektronische communicatie, met oneerlijke handelspraktijken en met betrekking tot diensten op
de Europese markt.
De staatssecretaris van Economische Zaken,
F. Heemskerk

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 31 412, nr. 19

3