Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2013–2014

33 756

Invoering van een verhuurderheffing over 2014
en volgende jaren alsmede wijziging van enige
wetten met betrekking tot de nadere herziening
van de fiscale behandeling van de eigen woning
(Wet maatregelen woningmarkt 2014)

Nr. 28

BRIEF VAN DE MINISTER VOOR WONEN EN RIJKSDIENST
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 11 november 2013
Tijdens het plenaire debat over het wetsvoorstel Wet maatregelen
woningmarkt 2014 op donderdag 7 november jl. (Handelingen II 2013/14,
nr. 21) heb ik gereageerd op het amendement onder nummer 22 van de
kamerleden Omtzigt en Knops (beide CDA). Na afloop van het debat
hebben de indieners dit amendement gewijzigd (Kamerstuk 33 756, nr. 23)
en tevens hebben zij twee nieuwe amendementen ingediend (Kamerstuk
33 756, nrs. 25 en 26). Op al deze amendementen zal ik in deze brief nader
ingaan.
Amendement onder Kamerstuk 33 756, nr. 23
Het wetsvoorstel heeft tot gevolg dat alle belastingplichtigen te maken
krijgen met de tariefsaanpassing aftrek kosten eigen woning voor zover zij
kosten als bedoeld in artikel 3.120 van de Wet IB 2001 in de vierde schijf in
aftrek brengen. Het wetsvoorstel kan gevolgen hebben voor belastingplichtigen die onder de Hillen-regeling vallen. Dat is echter een beperkte
groep. Immers, de groep belastingplichtigen die onder de Hillen-regeling
valt en de eigenwoningschuld geheel heeft afgelost, komt niet binnen het
bereik van de tariefsaanpassing (zij trekken immers geen kosten af). Ook
de groep belastingplichtigen die onder het bereik van de Hillen-regeling
valt maar nog wel een kleine eigenwoningschuld heeft, komt grotendeels
niet in aanraking met de tariefsaanpassing aftrek kosten eigen woning.
Immers, als de kosten (alleen) tegen het tarief van de eerste, tweede of
derde schijf in aftrek worden gebracht, heeft dit wetsvoorstel ook geen
gevolgen. Dat is anders voor de groep die onder de Hillen-regeling valt,
nog een kleine eigenwoningschuld heeft en kosten (mede) in de vierde
schijf in aftrek brengt.
Een belastingplichtige met een eigenwoningforfait van bijvoorbeeld
€ 1.000 en € 800 aan aftrekbare rente krijgt – ook in 2014 – recht op de
aftrek wegens de Hillen-regeling. Die aftrek is gelijk aan het verschil

kst-33756-28
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2013

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 756, nr. 28

1

tussen het eigenwoningforfait en de aftrekbare kosten. In dit geval
bedraagt de aftrek wegens de Hillen-regeling € 200. Het saldo van het
belastbare inkomen uit eigen woning (€ 200) en de aftrek wegens de
Hillen-regeling (-/- € 200) is dan ook nihil. De eigen woning heeft derhalve
geen invloed op de hoogte van het belastbare inkomen uit werk en
woning (de belastinggrondslag in box 1). Dat is zo onder het thans
geldende recht en, als de Tweede en Eerste Kamer met dit wetsvoorstel
instemmen, blijft dat zo. Vervolgens wordt het tabeltarief toegepast op het
box 1-inkomen.
Deze belastingplichtige loopt, zoals opgemerkt, vanaf 2014 tegen de
tariefsaanpassing aan voor zover de kosten in de vierde schijf in aftrek zijn
gebracht. Als wordt aangenomen dat dat voor het gehele bedrag aan
rente het geval is, krijgt deze belastingplichtige in 2014 te maken met een
tariefsaanpassing aftrek kosten eigen woning ter grootte van 0,5% van
€ 800 (de te betalen belasting wordt met € 4 verhoogd).
De indieners van het amendement zijn van mening dat een belastingplichtige die onder het bereik van de Hillen-regeling valt in het geheel niet
te maken zou moeten hebben met de tariefsaanpassing aftrek kosten
eigen woning. De indieners geven hun standpunt vorm door in het
tariefsartikel (artikelen 2.10 en 2.10a van de Wet IB 2001) een expliciete
uitzondering voor deze specifieke groep belastingplichtigen op de
toepasselijkheid van de tariefsaanpassing aftrek kosten eigen woning op
te nemen. Voor alle andere belastingplichtigen die niet onder de Hillenregeling vallen, blijft de systematiek van het wetsvoorstel onverkort in
stand. Over de juridische houdbaarheid van zo’n uitzondering heb ik
tijdens het debat van 7 november jl. twijfels geuit omdat belastingplichtigen die niet onder de Hillen-regeling vallen, met een beroep op het
gelijkheidsbeginsel, eenzelfde uitzondering zouden kunnen proberen af te
dwingen. Om die reden ontraad ik het amendement onder nummer 23.
Overigens biedt het wetsvoorstel belastingplichtigen die onder de
Hillen-regeling vallen en een kleine eigenwoningschuld hebben, zoals de
indieners terecht opmerken, de ruimte om de gevolgen van de tariefsaanpassing te voorkomen. Belastingplichtigen kunnen er in dat geval voor
kiezen om de kosten vanaf 2014 niet in box 1 in aftrek te brengen.
Amendementen onder Kamerstuk 33 756, nrs. 25 en 26
Voorts heeft de fractie van het CDA na afloop van het debat een tweetal
amendementen ingediend onder de nummers 25 (grens van tien naar vijf
huurwoningen) en 26 (inkomensafhankelijke huurverhoging wordt
afhankelijk van de heffingsplicht).
Het amendement onder nummer 25 regelt een verlaging van de heffingsvrije voet in de verhuurderheffing van tien woningen naar vijf woningen.
De grens van tien woningen is bepaald op basis van twee criteria,
doelmatigheid en bedrijfsmatige verhuur. Naar het oordeel van de
regering valt de grens van tien woningen goed samen met de overgang
tussen privé- en bedrijfsmatige verhuur. Een even belangrijk criterium is
echter de doelmatigheid. Wanneer de grens verder naar beneden
bijgesteld wordt neemt het aantal belastingplichtigen sterk toe, terwijl het
aantal in de heffing te betrekken woningen minder sterk toeneemt. Dit
betekent dat de administratieve lasten en uitvoeringskosten ten opzichte
van de budgettaire opbrengst disproportioneel groot zijn. Wanneer de
grens bij vijf woningen wordt gelegd en de vrijstelling wordt ingeperkt
van tien tot vijf woningen leidt dit tot een toename van het aantal
belastingplichtigen met 4.500, ten opzichte van het huidige aantal van
7.000. De uitvoeringskosten zullen daardoor toenemen met € 6 miljoen
per jaar. Dit komt doordat de groep veel niet-professionele verhuurders
bevat, waardoor de dienstverlening in de vorm van bijvoorbeeld
voorlichting fors moet toenemen. Ook wordt de controlelast van de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 756, nr. 28

2

Belastingdienst verzwaard. De extra opbrengst van ongeveer € 40 miljoen
voor het grootste deel (70%) worden opgebracht door de verhuurders die
reeds bij de verhuurderheffing betrokken zijn. De 4.500 nieuwe belastingplichtigen zullen ongeveer slechts € 10 miljoen opbrengen. Gezien deze
geringe opbrengst in relatie tot de uitvoeringslasten van € 6 miljoen
ontraad ik dit amendement.
Het amendement onder nummer 26 regelt dat een verhuurder die niet
heffingsplichtig is voor de verhuurderheffing geen inkomensafhankelijke
boveninflatoire huurverhoging mag toepassen. Ik heb in het wetgevingsoverleg opgemerkt dat de inkomensafhankelijke huurverhoging niet
uitsluitend als dekking dient voor de verhuurderheffing, maar een
zelfstandig doel heeft, namelijk het aanpakken van scheefhuren en het
bevorderen van de doorstroming in het gereguleerde huursegment. Ik zie
geen reden om de regelgeving inzake de inkomensafhankelijke huurverhoging op dit punt te wijzigen en ontraad dit amendement.
Ten slotte
Volledigheidshalve merk ik op dat de fractie van D66 c.s. nog een
amendement onder Kamerstuk 33 756, nr. 24 heeft ingediend, ter
vervanging van het amendement onder Kamerstuk 33 756, nr. 11. Dit
amendement behoeft geen bespreking, nu dit al tijdens voormeld debat is
besproken en het gewijzigde amendement slechts redactionele wijzigingen bevat.
Ten slotte heeft de heer Omtzigt tijdens het plenaire debat een motie
ingediend met betrekking tot de communicatie over de eigenwoningregeling (onder Kamerstuk 33 756, nr. 19). Op 28 oktober jl. heb ik de heer
Omtzigt al toegezegd dat ik in december 2013 tezamen met de Staatssecretaris van Financiën met een brief over de wijze van communicatie zal
komen. Ook ik zie het belang van een goede informatievoorziening van
deze soms complexe materie rondom de vernieuwde eigenwoningregeling. In die brief zullen wij een plan van aanpak schetsen. In de motie
van de heer Omtzigt wordt op dit plan van aanpak vooruitgelopen en
hieraan een naar mijn mening te krap tijdpad gekoppeld. Om die reden
heb ik de heer Omtzigt gevraagd zijn motie aan te houden. Indien dit niet
wordt gedaan, ontraad ik deze motie.
De Minister voor Wonen en Rijksdienst,
S.A. Blok

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 756, nr. 28

3