Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2012–2013

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

1229
Vragen van het lid Van Gerven (SP) aan de staatssecretaris van Infrastructuur
en Milieu over de charitatieve kledinginzameling (ingezonden 7 januari 2013).
Antwoord van staatssecretaris Mansveld (Infrastructuur en Milieu) (ontvangen
8 februari 2013)
Vraag 1
Is het bericht waar dat steeds meer gemeenten geld verdienen door het
openbaar aanbesteden van inzameling van tweedehandskleding? Onderkent u
dat hier een prijsopdrijvend effect vanuit gaat en het dus nadelige effecten
heeft voor charitatieve instellingen?1
Antwoord 1
Zoals ik in mijn antwoorden op de vragen van het lid Dik-Faber (CU) over
kledinginzamelaars heb aangegeven, weet ik van de afzonderlijke gemeenten
in Nederland niet wat hun beleid is voor textielinzameling. Daarom heb ik
geen overzicht van inzamelmethoden, aanbestedingen, kosten en inkomsten.
Vraag 2
Kunt u aangeven hoe de inzameling van tweedehandskleding in Nederland is
georganiseerd en welke rol de gemeenten daarin spelen?
Antwoord 2
De gemeente is op grond van de Wet milieubeheer en het Landelijk afvalbeheerplan 2009–2021 (LAP) verplicht om de (gescheiden) inzameling van textiel
te organiseren. De wijze waarop men aan die verplichting uitvoering geeft,
behoort tot de autonome bevoegdheid en verantwoordelijkheid van de
gemeente. Vanwege die autonomie heb ik geen totaalbeeld over hoe de
inzameling van textiel is vorm gegeven.
Vraag 3
Kunt u aangeven wat het verschil is tussen inzameling van kleding door
charitatieve instellingen en commerciële inzamelaars?

1

ah-tk-20122013-1229
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2013

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2686/Binnenland/article/detail/3371822/2013/01/04/Gemeenteverdient-aankledinginzamelaars.dhtml?utm_source=scherm1&utm_medium=button&utm_campaign=Cookiecheck

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, Aanhangsel

1

Antwoord 3
Charitatieve instellingen en commerciële inzamelaars moeten allen toestemming hebben van de gemeente om op het grondgebied van de gemeente
textiel te mogen inzamelen. Het vormgeven van een overeenkomst tussen
gemeenten en inzamelaar en het in rekening brengen van de kosten die met
de inzameling zijn gemoeid, is een verantwoordelijkheid van de afzonderlijke
gemeenten.
Er is geen verschil in inzamelmiddelen, omdat allen gebruik kunnen maken
van dezelfde typen verzamelcontainers, zakken voor huis-aan-huis inzameling,
voertuigen, enz.
Er kan wel een verschil zijn in personeel: charitatieve instellingen maken vaak
gebruik van vrijwilligers, terwijl commerciële inzamelaars in het algemeen
gebruik maken van betaalde arbeidskrachten.
Uiteraard zit er een duidelijk verschil in de bestemming van de opbrengst van
de ingezamelde kleding: een charitatieve instelling zal de opbrengst ten
goede laten komen aan het belang van een ander (een goed doel), terwijl een
commerciële inzamelaar de opbrengst ten goede zal laten komen aan het
eigen voortbestaan.
Vraag 4
Op grond van welke wetten en regels is ingezamelde kleding een afvalstof?
Bent u bereid tot heroverweging van de definitie van afval voor kleding die
voor hergebruik wordt ingezameld? Zo nee waarom niet?
Antwoord 4
Op grond van de Europese Kaderrichtlijn afvalstoffen (2008/98/EG) en de Wet
milieubeheer zijn alle stoffen, preparaten of voorwerpen, waarvan de houder
zich ontdoet, voornemens is zich te ontdoen of zich moet ontdoen, afvalstoffen.
Omdat deze definitie in Europese regelgeving is vastgelegd, is het niet zo
maar mogelijk daar als lidstaat van af te wijken en een bepaalde afvalstof
ineens niet meer als afvalstof te benoemen. In het kader van het verder vorm
geven aan de circulaire economie, zal ik bezien wat de mogelijkheden zijn om
afval steeds meer als grondstof te gaan benoemen.
Vraag 5
Vindt u het een achtenswaardige manier om de inkomsten van gemeenten te
verhogen ten koste van charitatieve instellingen? Zo nee, welke middelen
heeft u ter beschikking om gemeenten tot een ander beleid voor inzameling
van kleding te bewegen?
Antwoord 5
Zoals ik in mijn antwoorden op de vragen van het lid Dik-Faber over
kledinginzamelaars heb aangegeven, ben ik van mening dat een gemeente
aan derden een vergoeding in rekening mag brengen die noodzakelijk is voor
het voldoen van de kosten die de gemeente moet maken. Dat geldt dus ook
voor textielinzameling. Ik vind het niet gepast dat voor textielinzameling een
vergoeding in rekening wordt gebracht, waarmee ook andere kosten van de
gemeente worden voldaan.
Verder heb ik in de genoemde antwoorden aangegeven dat het ministerie van
Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties hierover in overleg zal treden met
de VNG en de Kamer over het resultaat zal informeren.
Vraag 6
Bent u bereid gemeenten te verplichten aan hun inwoners kenbaar te maken
hoe in de betreffende gemeente wordt omgegaan met inzamelen van kleding
en aan wie de opbrengsten ten goede komen?
Antwoord 6
Nog afgezien van de vraag of ik een dergelijke verplichting kan opleggen, wil
ik die verplichting niet opleggen vanwege de autonomie van de gemeenten
op dit punt.
Ik ga er overigens vanuit dat gemeenten hun inwoners actief informeren over
hoe de afvalinzameling in de gemeente is geregeld, want anders weten de
burgers immers niet hoe en wanneer ze hun afvalstoffen voor inzameling
moeten aanbieden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, Aanhangsel

2