Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2020–2021

35 595

Wijziging van de Verzamelwet Brexit in verband
met aanpassing van de termijn waarbinnen
regelgevende bevoegdheden ten behoeve van
overgangssituaties gelden alsmede wijziging
van enkele andere wetten in verband met de
Brexit

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
Samenvatting
Dit wetsvoorstel beoogt het mogelijk te maken om op grond van artikel X
van de Verzamelwet Brexit tijdelijke voorzieningen als daar bedoeld te
kunnen treffen in de zes maanden na de afloop van de overgangsperiode.
De mogelijkheid om voorzieningen te treffen op het terrein van de zorg is
eveneens verlengd en tegelijkertijd geharmoniseerd met het terrein van
de sociale zekerheid. Daarnaast bevat dit wetsvoorstel wijzigingen van de
Wet inkomstenbelasting 2001 (Wet IB 2001) en de Wet op de loonbelasting
1964 (Wet LB 1964) die beogen de Nederlandse wetgeving in overeenstemming te brengen met het ingevolge het op 12 november 2019
gesloten Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van
Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese
Gemeenschap voor Atoomenergie (PbEU 2020, L 29), hierna aangehaald
als het Terugtrekkingsakkoord, na afloop van de overgangsperiode
geldende Unierecht. Het wetsvoorstel is onderdeel van de zogenaamde
readiness voorbereidingen.
Inleiding
In het Terugtrekkingsakkoord tussen de Europese Unie (EU) en het
Verenigd Koninkrijk (VK) is een overgangsperiode opgenomen. Tijdens
deze overgangsperiode die eindigt op 31 december 2020 verandert er niet
zoveel in de juridische situatie. Rechten en plichten blijven in die periode
voor burgers en bedrijven vrijwel gelijk. De overgangsperiode had op
grond van het Terugtrekkingsakkoord nog met maximaal 24 maanden
kunnen worden verlengd. De overgangsperiode wordt gebruikt om een
akkoord over het toekomstige partnerschap tussen de EU enerzijds en het
VK anderzijds tot stand te brengen. Bij de onderhandelingen over het
toekomstige partnerschap is tot nu toe weinig voortgang geboekt.
Het kabinet bereidt zich voor op de nieuwe relatie met het VK na afloop
van de overgangsperiode per 1 januari 2021 (zie ook Kamerstukken II
2019/20, 35 393, nr. 5). Ongeacht de uitkomst van de onderhandelingen
over het toekomstige partnerschap zal er na het aflopen van de
overgangsperiode veel veranderen, ook als er goede afspraken over het

kst-35595-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2020

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 595, nr. 3

1

toekomstige partnerschap worden gemaakt. In alle gevallen zijn dus
voorbereidingen op de veranderingen als gevolg van het aflopen van de
overgangsperiode nodig door alle actoren: overheden, instellingen,
bedrijven en burgers.
In aanloop naar het einde van de overgangsperiode spreekt Nederland in
navolging van de Europese Commissie van readiness voorbereidingen.
Deze readiness voorbereidingen zijn gebaseerd op de preparedness- en
contingency-maatregelen zoals eerder voorbereid in aanloop naar de
verschillende eerdere Brexit-data. Readiness maatregelen ter voorbereiding op het aflopen van de overgangsperiode zullen in alle gevallen
genomen moeten worden, niet alleen om voorbereid te zijn op een
mogelijke «no deal». Deze voorbereidingen worden getroffen op nationaal
niveau en op EU-niveau. Op nationaal niveau heeft het kabinet een
inventarisatie gemaakt van de voorbereidingen die op dit moment
voorzien zijn voor het aflopen van de overgangsperiode. De te treffen
maatregelen zijn divers en strekken zich uit over de beleidsterreinen van
vrijwel alle ministeries. Het gaat dan bijvoorbeeld om maatregelen om
uitvoering te geven aan het burgerrechtengedeelte van het Terugtrekkingsakkoord, communicatie over veranderende grenscontroleprocessen
en verkeerscirculatieplannen om congestie zo veel als mogelijk te
voorkomen. EU wet- en regelgeving zal na de overgangsperiode namelijk
in beginsel niet meer van toepassing zijn op het VK zoals nu nog het geval
is. Het soort maatregelen en acties hangt deels nog af van de uitkomst
van de onderhandelingen, maar in alle gevallen zullen er bijvoorbeeld
grenscontroles voor goederen komen met de bijbehorende maatregelen
en procedures omdat het VK niet langer deel uitmaakt van de douane-unie
en de interne markt.
Alleen voor het geval het de EU en het VK niet lukt om op een aantal
specifieke terreinen tot overeenstemming te komen zullen opnieuw
tijdelijke contingency maatregelen worden getroffen, bedoeld om de
meest nadelige gevolgen van «no deal» op te vangen.
Communicatie en voorlichting, via bijvoorbeeld overleg van departementen met hun stakeholders en via rijksoverheid.nl/brexit, brexitloket.nl
en de Brexit Impact Scan voor zowel bedrijven als (mede)overheden,
hebben hierbij nadrukkelijk de aandacht van het kabinet. Het is namelijk
van belang dat niet alleen het kabinet, maar ook burgers, bedrijven,
instellingen en medeoverheden zich voldoende realiseren dat er na het
aflopen van de overgangsperiode hoe dan ook veranderingen zullen zijn,
dat zij in beeld hebben hoe zij door deze veranderingen geraakt kunnen
worden en dat zij zich hier tijdig op voorbereiden. Als gevolg van de grote
impact van de coronacrisis zijn de mogelijke implicaties van de Brexit
begrijpelijkerwijs tijdelijk meer naar de achtergrond verdwenen. Daarom
werden ook enige tijd geen specifieke campagnes gevoerd, maar websites
worden wel bijgehouden en het kabinet houdt nauwlettend in de gaten
dat doelgroepen steeds tijdig geïnformeerd worden. Rekening houdend
met de ontwikkelingen in de corona-crisis zullen de communicatie en
voorlichting gedurende de overgangsperiode worden geïntensiveerd.
Dit wetsvoorstel bevat een aantal noodzakelijke wetswijzigingen voor een
vangnet, voor de basiszorg, voor de inkomstenbelasting en voor de
loonbelasting die hierna worden toegelicht.
Wijziging vangnet van artikel X Verzamelwet Brexit
Zoals blijkt uit de brief van het kabinet van 5 mei 2020 (Kamerstukken
2019–2020, 35 393 nr. 5) is in de onderhandelingen met het VK weinig tot
geen voortgang geboekt. Uit die brief blijkt ook dat ondanks de brede en
ambitieuze inzet van de EU en Nederland, de relatie met het VK onherroepelijk in diepte en intensiteit zal afnemen als gevolg van de terugtrekking
van het VK uit de EU. Daar komt bij dat de beschikbare tijd voor onderhandelingen in alle gevallen beperkt is en het aantal complexe onderwerpen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 595, nr. 3

2

groot. Binnen die beperkingen blijft het kabinet inzetten op de best
mogelijke uitkomst, waarbij rekening moet worden gehouden met het
risico dat er aan het einde van dit jaar een beperkter akkoord ligt dan het
kabinet zou wensen, of zelfs geen akkoord. Mede daardoor bestaat het
risico dat aan het einde van de overgangsperiode op velerlei terreinen
geen afspraken zullen zijn gemaakt die tot gevolg hebben dat op
deelterreinen de verhoudingen en relatie met het VK op dezelfde voet
komt als met een derde land.
Bij een einde van de overgangsperiode zonder een akkoord over de
voorwaarden van een toekomstig partnerschap is het mogelijk daarop
voorbereidingen te treffen en tot op zekere hoogte te voorzien welke
regelingen zullen moeten worden aangepast. Deze voorbereidingen
hebben ook deels al plaatsgevonden ten tijde van de onderhandelingen
over het Terugtrekkingsakkoord. De readiness voorbereidingen en de
Verzamelwet Brexit, alsmede een aantal algemene maatregelen van
bestuur op grond daarvan, vormen daarvan de weerslag. De omvang en
de complexiteit (de Brexit kan alle domeinen van regelgeving raken, zoals
ook is gebleken uit de interdepartementale inventarisatie van de thans
voorziene voorbereidingen op het aflopen van de overgangsperiode)
leiden er desalniettemin toe dat niet op voorhand kan worden uitgesloten
dat in een laat stadium alsnog blijkt dat op een bepaald terrein acuut
ingrijpen nodig is. De wetgever is daarnaast afhankelijk van maatregelen
die nog op EU-niveau kunnen worden getroffen. Zelfs indien er wel een
akkoord over het toekomstige partnerschap tot stand komt, kunnen zich
eveneens situaties voordoen waarin op enig moment met grote spoed
nationale wetgeving moet worden aangepast. Dit komt omdat de
definitieve inhoud van een akkoord en de doorwerking daarvan in de
nationale rechtsorde mogelijk pas in een zeer laat stadium bekend zal zijn
en het onzeker is of de Uniewetgever tijdig de noodzakelijke
implementatie- en uitvoeringsmaatregelen treft en de Nederlandse
wetgeving de benodigde voldoende grondslagen bevat om hier effectief
uitvoering aan te kunnen geven. Een extra complicatie vormt bovendien
dat de al genoemde coronacrisis belemmeringen kan opwerpen voor
bijvoorbeeld de nieuwe logistieke processen die nodig zullen zijn ten
vervolge op de overgangsperiode. Om deze redenen kan ook een situatie
met een akkoord met onzekerheid gepaard gaan die in bepaalde gevallen
een noodvoorziening noodzakelijk kan maken.
Wel is het zo dat de langere voorbereidingsperiode die is ontstaan door
het herhaalde uitstel van de Brexit en de overeengekomen overgangsperiode in het Terugtrekkingsakkoord, alsmede het in het Terugtrekkingsakkoord opgenomen overgangsrecht, de kans verkleint dat ook daadwerkelijk gebruik zal moeten worden gemaakt van artikel X. Dat doet echter
niet af aan bovengenoemde overwegingen waaruit blijkt dat niet kan
worden uitgesloten dat in een laat stadium op een bepaald terrein acuut
ingrijpen nodig is. Die noodvoorziening is opgenomen in artikel X van de
Verzamelwet Brexit. Echter de toepassingsperiode van deze bepaling is
geëindigd 6 maanden na 1 februari 2020 (datum Brexit), namelijk op
1 augustus 2020.
Voorafgaand aan het indienen van het wetsvoorstel van de Verzamelwet
Brexit bij de Tweede Kamer in het najaar van 2018 en tijdens de behandeling in de Tweede Kamer werd al gedacht aan de mogelijk noodzakelijke
voorzieningen na afloop van een overgangsperiode. Het was echter gelet
op de politieke situatie in het VK zeer onzeker of er een akkoord met een
overgangsperiode zou komen, en zo ja, hoe deze precies zou komen te
luiden, laat staan wat de uitkomst van de onderhandelingen na afloop van
deze overgangsperiode zou zijn. Daarom is destijds niet reeds voorzien in
de mogelijkheid om ook na afloop van een eventuele overgangsperiode
op basis van artikel X tijdelijke maatregelen te kunnen treffen.
Uiteindelijk is het Terugtrekkingsakkoord met de overgangsperiode pas na
de Britse verkiezingen (december 2019) in januari 2020 tot stand gekomen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 595, nr. 3

3

Artikel X van de Verzamelwet Brexit kent ingevolge het eerste lid een
toepassingsperiode van zes maanden na de datum van terugtrekking van
het VK uit de EU. Bij het bereiken van deze einddatum is artikel X
weliswaar niet komen te vervallen, maar het kan in zijn huidige vorm
derhalve geen grondslag meer vormen voor maatregelen die genomen
zouden moeten worden na afloop van deze termijn, en dus evenmin voor
voorzieningen ten vervolge op het einde van de overgangsperiode.
Door de wijziging van het eerste lid wordt artikel X toepasbaar verklaard
voor het treffen van voorzieningen in de periode van zes maanden
volgend op het einde van de overgangsperiode. Alle overige toepassingscriteria en procedurevoorschriften voor de toepassing van artikel X blijven
ongewijzigd, er wordt slechts een nieuwe termijn vastgesteld waarbinnen
een voorziening kan worden getroffen op basis van dit artikel.
Het aanvangsmoment van deze nieuwe toepassingsperiode is het
moment met ingang van wanneer de overgangsperiode is geëindigd. Op
dit moment is dat voorzien met ingang van 1 januari 2021. Indien nog tot
een verlenging van de overgangsperiode zou worden besloten schuift ook
de startdatum van de toepassingsperiode op.
Als gevolg van deze wijziging vormt artikel X niet langer een basis voor
voorzieningen welke zouden zijn getroffen in de originele toepassingsperiode van 1 februari 2020 tot 1 augustus 2020. Omdat er echter geen
gebruik is gemaakt van dit artikel gedurende die periode zijn geen
overgangsrechtelijke bepalingen nodig met betrekking tot deze wijziging.
Wijzigingen op het terrein van de zorg (Verzamelwet Brexit, Verzamelwet
VWS 2020, Wlz, Zvw)
Specifiek voor de zorg zijn met de Verzamelwet Brexit en de Verzamelwet
VWS 2020 delegatiegrondslagen opgenomen in de Wet langdurige zorg
(Wlz) en de Zorgverzekeringswet (Zvw) om voorzieningen te kunnen
treffen in verband met de Brexit. Nu de Brexit met een terugtrekkingsakkoord heeft plaatsgevonden, is een nieuwe fase aangebroken waarin
tijdens de overgangsperiode onderhandeld wordt over de toekomstige
relatie met het VK. In het kader van de zogenaamde readiness voorbereidingen is het, ook gelet op de huidige coronapandemie, wenselijk
genoemde grondslagen in de Wlz en de Zvw te verlengen respectievelijk
uit te breiden zodat indien noodzakelijk ook na afloop van de overgangsperiode voorzieningen ten behoeve van de zorg kunnen worden getroffen.
De grondslagen in de Wlz en de Zvw waren toegespitst op de terugtrekking van het VK uit de EU. De grondslag in de Wlz is beperkt tot twaalf
maanden vanaf de datum van terugtrekking van het VK en de grondslag in
de Zvw heeft alleen betrekking op de terugtrekking van het VK zonder
akkoord over de voorwaarden. Ten tijde van de uittreding is gebleken dat
de onderhandelingen over zorg zijn gekoppeld aan de andere elementen
van de sociale zekerheid. Daarom is ervoor gekozen ter gelegenheid van
de verlenging respectievelijk uitbreiding de grondslagen ten behoeve van
de zorg te harmoniseren met de grondslagen voor de sociale zekerheid.
Daartoe is artikel IXa in de Verzamelwet Brexit opgenomen, dat gelijkluidend is aan het reeds bestaande artikel VII voor het terrein van het
Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.
Het Terugtrekkingsakkoord ziet op bestaande situaties waarbij mensen op
het einde van de transitieperiode in een grensoverschrijdende situatie met
het VK zitten en hun huidige rechten behouden. De grondslag is noodzakelijk voor de situatie dat pas kort voor – of zelfs kort na – het einde van de
transitieperiode afspraken gemaakt worden over de inrichting van de
nieuwe relatie met het VK die slechts geïmplementeerd kunnen worden
met behulp van aangepaste regelgeving. Dit betreft nieuwe gevallen die
niet onder het Terugtrekkingsakkoord vallen.
Hiermee zijn de grondslagen in de Wlz en de Zvw overbodig geworden.
Met de artikelen II, IV en VI, onderdeel A, van dit wetsvoorstel worden de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 595, nr. 3

4

desbetreffende bepalingen geschrapt uit de Wlz en de Zvw; wat betreft de
Wlz wordt daartoe de Verzamelwet VWS 2020 aangepast, aangezien de
daarin opgenomen wijziging van de Wlz nog niet in werking is getreden.
Verder is met artikel VI, onderdeel B, een technische verbetering aangebracht in artikel 123 Zvw. Deze bepaling met betrekking tot grensoverschrijdende zorg is reeds van belang gedurende en na de overgangsperiode. Artikel 123 Zvw is beperkt tot verdragen «waarbij Nederland partij
is». Door deze zinsnede te schrappen, kan artikel 123 Zvw zonder twijfel
ook toegepast worden indien de EU een verdrag met het VK sluit.
Nederland is formeel dan geen verdragspartij, maar wel gebonden. Dit is
reeds het geval met het Terugtrekkingsakkoord en kan zich opnieuw
voordoen na afloop van de overgangsperiode. Om buiten twijfel te stellen
dat artikel 123 Zvw in die gevallen toegepast kan worden, wordt deze
bepaling gewijzigd. Met deze wijziging wordt de definitie van het
verdragsrecht meer in lijn gebracht met de formuleringen in de artikelen
69 Zvw en 2.1.2 Wlz. Artikel 123 Zvw regelt enkele administratieve
procedures voor het orgaan van de woonplaats en het orgaan van de
verblijfplaats. Het betreft de registratie van verdragsgerechtigden en een
vergoeding van het CAK voor oninbare zorg- en incassokosten. In de
praktijk is al in overeenstemming met het Terugtrekkingsakkoord
gehandeld. De Zorgverzekeringswet wordt nu in overeenstemming
gebracht met die praktijk en dus het Terugtrekkingsakkoord. Omdat dit
ook van belang is gedurende de overgangsperiode, wordt aan deze
wijziging van artikel 123 Zvw terugwerkende kracht verleend tot en met
1 februari 2020 (artikel VII, derde lid).
Wijziging Wet inkomstenbelasting 2001
In het Terugtrekkingsakkoord is afgesproken dat zowel inwoners van het
VK in de verhouding met een EU-lidstaat als inwoners van de EU in de
verhouding met het VK na de overgangsperiode de in het Verdrag
betreffende de werking van de Europese Unie genoemde vrijheden
(hierna: de vrijheden) blijven genieten in grensoverschrijdende situaties,
indien hier voor het einde van de overgangsperiode al sprake van was en
deze situatie zich na het einde van de overgangsperiode voortzet. Dit ziet
bijvoorbeeld op werknemers die inwoner zijn van het VK, werkzaam zijn in
Nederland en ook na de overgangsperiode inwoner blijven van het VK en
werkzaam blijven in Nederland.
De inwoners van het VK die aan de in artikel 24 en 25 van het Terugtrekkingsakkoord genoemde voorwaarden voldoen genieten op grond van dat
akkoord na de overgangsperiode nog wel de vrijheden, maar zijn op dat
moment niet meer aan te merken als inwoners van een EU-lidstaat. Artikel
2.7 en artikel 7.8, zesde lid van de Wet op de inkomstenbelasting 2001
hebben echter tot gevolg dat deze groep op basis van de nationale wet
geen aanspraak meer kan maken op enkele fiscale faciliteiten die slechts
gelden voor inwoners van een EU-lidstaat, zoals de kwalificerende
buitenlandse belastingplichten het belastingdeel van de arbeidskorting en
de inkomensafhankelijke combinatiekorting.
Inwoners van een EU-lidstaat waarvan hun inkomen geheel of nagenoeg
geheel is onderworpen aan de loonbelasting of inkomstenbelasting in
Nederland kunnen onder voorwaarden aangemerkt worden als kwalificerende buitenlandse belastingplichtige. Kwalificerende buitenlandse
belastingplichtigen hebben in beginsel recht op dezelfde aftrekposten en
heffingskortingen als belastingplichtigen die in Nederland wonen.
Inwoners van een EU-lidstaat die geen kwalificerende buitenlandse
belastingplichtige zijn, maar waarvan wel een gedeelte van het inkomen
belast is in Nederland, kunnen aanspraak maken op het belastingdeel van
de arbeidskorting en de inkomensafhankelijke combinatiekorting.
Indien inwoners van het VK na de overgangsperiode belastbaar inkomen
genieten in Nederland, kunnen zij op basis van de thans vigerende

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 595, nr. 3

5

nationale wetgeving niet langer aangemerkt worden als kwalificerende
buitenlandse belastingplichtigen, Zij kunnen ook geen aanspraak maken
op het belastingdeel van de arbeidskorting en de inkomensafhankelijke
combinatiekorting. De Nederlandse wetgeving zou zonder wijziging na de
overgangsperiode op dit punt derhalve strijdig zijn met hetgeen is
afgesproken in het Terugtrekkingsakkoord.
In dit kader wordt voorgesteld een overgangsbepaling (artikel 10a.22) in
de Wet op de inkomstenbelasting 2001 op te nemen. Met de voorgestelde
overgangsbepaling wordt de wetgeving in overeenstemming gebracht
met het Terugtrekkingsakkoord, op grond waarvan VK-inwoners na de
overgangsperiode in Nederland aangemerkt kunnen blijven worden als
kwalificerende buitenlandse belastingplichtigen en de groep die niet aan
de voorwaarden daarvoor voldoet aanspraak kan blijven maken op het
belastingdeel van de arbeidskorting en de inkomensafhankelijke combinatiekorting.
Met de voorgestelde invoeging van artikel 10a.22 in de Wet inkomstenbelasting 2001 wordt beoogd een tweetal nationale bepalingen in die wet in
overeenstemming te brengen met onder andere de artikelen 24 en 25 van
het Terugtrekkingsakkoord en het toepasselijke Unierecht.
De groep inwoners van het VK die conform het Terugtrekkingsakkoord de
in het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie genoemde
vrijheden blijft genieten na de overgangsperiode en in het kalenderjaar
Nederlands inkomen geniet, wordt in genoemd artikel 10a.22 voor de
toepassing van de artikelen 2.7 en 7.8, zesde lid, van de Wet op de
inkomstenbelasting 2001 beschouwd als inwoners van een EU-lidstaat. Dit
is van belang voor de toepassing van de arbeidskorting en de inkomensafhankelijke combinatiekorting en voor de mogelijkheid om als kwalificerende buitenlandse belastingplichtige in de zin van artikel 7.8 van de Wet
inkomstenbelasting 2001 te kunnen worden aangemerkt.
Wijziging Wet op de loonbelasting 1964
In het verlengde van de voorgestelde aanpassing van de Wet inkomstenbelasting 2001, wordt voorgesteld ook de Wet op de loonbelasting 1964
aan te passen zodat deze ook na de overgangsperiode in overeenstemming is met het Terugtrekkingsakkoord. Met de voorgestelde
aanpassing wordt bewerkstelligd dat werknemers die in het VK wonen en
Nederlands arbeidsinkomen genieten, aanspraak kunnen blijven maken
op het belastingdeel van de arbeidskorting indien zij op grond van het
Terugtrekkingsakkoord na de overgangsperiode de in het Verdrag
betreffende de werking van de Europese Unie genoemde vrijheden blijven
genieten. Dit wordt bewerkstelligd door in de Wet op de loonbelasting
1964 een artikel 39i in te voegen waarin wordt bepaald dat deze
werknemers voor de toepassing van artikel 20, derde lid, van de Wet op
de loonbelasting 1964 worden beschouwd als werknemers uit een
EU-lidstaat.
Financiële gevolgen en administratieve lasten
Er zijn geen financiële gevolgen en administratieve lasten voorzien. Een
eventuele voorziening op grond van artikel IXb of X van de Verzamelwet
Brexit kan natuurlijk wel financiële gevolgen en administratieve lasten met
zich meebrengen. Daar bestaat nu echter geen zicht op.
De wijzigingen in de Wet inkomstenbelasting 2001 en de Wet op de
loonbelasting 1964 hebben budgettair geen lastenrelevante effecten. Deze
wijzigingen zien namelijk op het in overeenstemming brengen van de
nationale wet met het Terugtrekkingsakkoord, waardoor eventuele
budgettaire effecten zonder deze wijziging ook al plaats hadden
gevonden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 595, nr. 3

6

Consultatie en uitvoeringstoetsen
Over dit wetsvoorstel heeft geen internetconsultatie plaatsgevonden. Het
kabinet brengt al jaren de gevolgen van de Brexit in kaart en communiceert daarover met burgers en bedrijven.
Bovendien betreft het materie die in essentie uitgebreid aan de orde is
geweest in beide Kamers van de Staten-Generaal en tot twee keer toe is
onderzocht door de Afdeling Advisering van de Raad van State (Kamerstukken 2018/19, 35 084, nr. 4 en G). In die omstandigheden heeft een
consultatie geen toegevoegde waarde.
Ten aanzien van de voorgestelde wijziging van de artikelen IXb en X van
de Verzamelwet Brexit heeft geen toetsing op de uitvoerbaarheid
plaatsgevonden omdat zo’n toets slechts mogelijk zou zijn wanneer
concrete besluiten op grond van dit artikel ontwikkeld zouden worden.
De Belastingdienst acht het bepaalde in het in artikel III opgenomen
nieuwe artikel 10a.22 van de Wet inkomstenbelasting 2001 uitvoerbaar
mits wordt geaccepteerd dat de aangiftesystemen mogelijk niet tijdig zijn
aangepast1. De Belastingdienst zet zich in extra personele capaciteit te
organiseren om de werkzaamheden tijdig te realiseren. Indien dat niet lukt
worden de belastingplichtigen bij het doen van de aangifte niet naar de
juiste regeling geleid met ondersteunende vragen. Dat sluit overigens de
toepassing van de juiste regeling niet uit. Er wordt dan wel meer
zelfredzaamheid van de belastingplichtige verwacht.
Inwerkingtreding en terugwerkende kracht
Dit wetsvoorstel bevat voorzieningen voor de situatie volgend op het
einde van de tussen de EU en het VK overeengekomen overgangsperiode,
thans voorzien op 1 januari 2021. Om te voorzien in de situatie dat deze
wet eerst na deze datum in werking zou treden wordt in artikel VII, tweede
lid, bepaald dat de wet terugwerkende kracht heeft tot en met 1 januari
2021.
De aanleiding om aan artikel VI, onderdeel B, terugwerkende kracht te
verlenen is toegelicht in de paragraaf Wijzigingen op het terrein van de
zorg.
In het vierde lid is tevens bepaald dat aan besluiten die worden gebaseerd
op een met terugwerkende kracht gewijzigd of ingevoegd onderdeel, ook
terugwerkende kracht verleend kan worden tot dezelfde datum. Deze
bepaling is inhoudelijk identiek aan artikel XI, derde lid van de Verzamelwet Brexit, die eenzelfde voorziening bevatte voor het geval die wet
pas na het moment van terugtrekking in werking zou zijn getreden.
De Minister van Buitenlandse Zaken,
S.A. Blok

1

Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 595, nr. 3

7