Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2012–2013

33 334

Aanvulling van Boek 7 van het Burgerlijk
Wetboek met een nieuwe titel 2D (regels met
betrekking tot pandbeleningen)

Nr. 5

VERSLAG
Vastgesteld 18 januari 2013
De vaste commissie voor Veiligheid en Justitie, belast met het voorbereidend onderzoek van dit voorstel van wet, heeft de eer als volgt verslag
uit te brengen. Onder het voorbehoud dat de hierin gestelde vragen en
gemaakte opmerkingen voldoende zullen zijn beantwoord, acht de
commissie de openbare behandeling van het voorstel van wet genoegzaam voorbereid.
Inhoudsopgave

blz.

1. Inleiding
2. Schets van de markt
3. Noodzaak tot intrekking van de Pandhuiswet 1910
4. Inhoud wetsvoorstel
5. Overleg en advisering
6. Artikel I

1
2
3
3
7
7

1. Inleiding
De leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het voorliggende wetsvoorstel. Zij menen dat in een tijd van
economische crisis waarin banken minder bereidwillig zijn tot het
verstrekken van leningen mensen eerder geneigd zijn om (vaak kostbare)
bezittingen te verpanden bij pandhuizen. Deze instellingen voorzien in een
behoefte van een groot aantal particulieren, maar gelet op de niet zelden
nijpende positie waarin deze particulieren verkeren, vinden voornoemde
leden het van belang dat aan de particulier die een pandbelening verkrijgt
voldoende bescherming wordt geboden. Dat sluit aan bij de vaak
vergaande bescherming die consumenten geboden wordt in het rechtsverkeer.
De leden van de PvdA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het voorliggende wetsvoorstel ter actualisatie van de Pandhuiswet
1910. Mensen die goederen verpanden bij een pandhuis hebben nauwe-

kst-33334-5
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2013

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 334, nr. 5

1

lijks andere mogelijkheden om snel aan geld te komen en bevinden zich
hierdoor in een kwetsbare en afhankelijke positie. Juist nu de regels ten
aanzien van kredietverlening steeds meer worden aangescherpt om
mensen tegen overkreditering te beschermen, kunnen commerciële
pandhuizen tegen woekerrentes geld uitlenen. Deze leden vinden het erg
belangrijk dat bij een groeiend aantal commerciële pandhuizen actie
wordt ondernomen tegen woekerrentes, waardoor mensen in financiële
nood nog verder in de problemen raken. Pandhuizen voorzien duidelijk in
een maatschappelijke behoefte, maar naast de eigen verantwoordelijkheid
van consumenten is het belangrijk dat zij adequate bescherming geboden
krijgen. Voornoemde leden hebben over dit onderwerp nog aanvullende
vragen.
De leden van de SP-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van
het voorliggende wetsvoorstel en hebben hierover een aantal vragen en
opmerkingen.
De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het wetsvoorstel. Zij hebben daarover nog enkele vragen.
De leden van de D66-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het wetsvoorstel en hebben een aantal vragen dienaangaande.
De leden van de ChristenUnie-fractie hebben kennisgenomen van het
wetsvoorstel. Zij steunen het feit dat er nieuwe regels komen voor
pandbeleningsovereenkomsten en dat hierbij een beperking wordt
opgelegd aan de in rekening te brengen rente per maand waarmee er een
einde komt aan woekerrentes van 20% per maand.
2. Schets van de markt
De leden van de VVD-fractie vragen of de vrees van de Afdeling
advisering van de Raad van State dat het wetsvoorstel ertoe zal leiden, in
ieder geval toe zou kunnen leiden, dat ook de gemeentelijke pandhuizen
strengere voorwaarden zullen gaan hanteren terecht is. Als de door de
gemeentelijke pandhuizen gehanteerde rentepercentages inderdaad
zullen stijgen, welke groepen raakt dat dan? Hebben gemeentelijke
pandhuizen als sociale voorziening nog wel bestaansrecht na invoering
van dit wetsvoorstel, nu hiermee ook de commerciële sector sterk wordt
gereguleerd?
De leden van de CDA-fractie lezen dat de regering met onderhavig
wetsvoorstel voorstelt om in te grijpen in de markt voor pandbeleningen,
onder meer door de pandbeleningsvergoeding aan een maximum te
binden. De regering wil daarbij enerzijds de pandbelener beschermen en
anderzijds het voortbestaan van commerciële pandhuizen waarborgen.
Het belang van de pandbelener heeft voorrang, aldus de regering.
De aan het woord zijnde leden merken op dat er op dit moment twee
gemeentelijke pandhuizen actief zijn (al dan niet met meerdere vestigingen) en zo’n zestig particuliere pandhuizen. De gemeentelijke
pandhuizen hebben geen winstoogmerk en kunnen daarom gunstiger
voorwaarden bieden. Kan de regering tegen het achtergrond van dit
wetsvoorstel nader ingaan op de noodzaak daarvan? Juist uit oogpunt
van consumentenbescherming stelt de regering in onderhavig wetsvoorstel voor om onder meer de pandbeleningsvergoeding aan een
maximum te binden. Acht de regering het dan ook nog nodig dat
gemeenten pandhuizen in stand houden? Die kunnen immers gunstiger
voorwaarden bieden, zelfs nog gunstiger dan is voorgeschreven in het
wetsvoorstel en de daarop gebaseerde algemene maatregel van bestuur.
Zou onderhavig wetsvoorstel, waarin reeds duidelijk voorrang is gegeven

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 334, nr. 5

2

aan de belangen van pandbeleners, geen aanleiding moeten zijn om het
voortbestaan van gemeentelijke pandhuizen zonder winstoogmerk te
heroverwegen?
3. Noodzaak tot intrekking van de Pandhuiswet 1910
De leden van de SP-fractie zijn het met de regering eens dat het Burgerlijk
Wetboek de aangewezen plaats is voor overeenkomsten van pandbelening en dat de Pandhuiswet 1910 sterk is verouderd. Gezien de crisis is
het niet vreemd dat er meer behoefte is aan dergelijke overeenkomsten,
maar waarom zijn er dan niet meer gemeentelijke pandhuizen bijgekomen? Kan de regering toelichten waarom het niet in stand houden van
een vergunningsplicht volgens haar niet het belang van de consument
miskent?
4. Inhoud wetsvoorstel
Naar de mening van de leden van de VVD-fractie wijst de Afdeling
advisering van de Raad van State terecht op de mogelijkheid van
differentiatie van te hanteren rentepercentages, waarbij aan de belening
van risicovolle goederen een hoger rentepercentage zou kunnen worden
gekoppeld dan aan de belening van minder risicovolle goederen, zoals
goud en zilver. Deze leden maken uit de memorie van toelichting op dat
praktische moeilijkheden in de weg hebben gestaan aan het voorstellen
van een gedifferentieerd rentepercentage. Met name zou het de lasten van
de sector verhogen. Is de sector betrokken geweest bij de beslissing om al
dan niet te kiezen voor een gedifferentieerd rentepercentage? Is te
verwachten dat door de keuze voor een gemaximeerd vast rentepercentage personen die waardevaste goederen wensen te belenen, worden
geconfronteerd met een hoger rentepercentage dan waarmee zij zouden
zijn geconfronteerd op het moment dat wel was gekozen voor een
gedifferentieerd rentepercentage? Als dat laatste het geval is, acht de
regering dat dan wenselijk? Verwacht de regering dat de door de Afdeling
gesignaleerde zorg dat door het terugbrengen van het rentepercentage op
risicovolle beleningen het uit te keren bedrag zal dalen (ook wel
aangeduid als de inkoopprijs)?
De leden van de VVD-fractie hebben uit de pandbeleningspraktijk
vernomen dat er in bepaalde gevallen substantiële bedragen aan
administratie- en taxatiekosten zijn gemoeid met een pandbelening
(bijvoorbeeld met betrekking tot juwelen). Is de regering hiervan op de
hoogte? Wat is er op tegen om deze kosten separaat aan de pandbelener
in rekening te brengen, mits zij in redelijkheid zijn gemaakt?
In de memorie van toelichting wordt aangegeven dat na een afweging
tussen het belang van de pandhuizen bij het terugverdienen van het door
hen genomen risico en het belang van de pandbelener bij het terugkrijgen
van het door hem verpande goed, is gekozen voor een minimale
beleentermijn van twee maanden. Kan de regering in het algemeen
aangeven of de verwachting is dat de duur van de beleentermijn vaak de
twee maanden zal overstijgen of dat vrij structureel gekozen zal gaan
worden voor een beleentermijn van twee maanden? Valt ook aan te geven
of het bij een beleentermijn van twee maanden vaak zal voorkomen dat
een pandbelener het door hem verpande goed verkocht ziet worden?
Waarom is niet gekozen voor een langere beleentermijn, nu consumentenbescherming het voornaamste doel van het voorliggende wetsvoorstel
is?
Voornoemde leden lezen met instemming over de op de pandhuizen
rustende informatieplichten, zoals benoemd in de voorgestelde artikelen
7:133 en 7:134 BW. Wat deze leden echter niet lezen, is wat de precieze
gevolgen zijn van schending van een van deze informatieplichten. Kan de
regering inzicht geven in de gevolgen van een dergelijke schending?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 334, nr. 5

3

De leden van de PvdA-fractie zijn van mening dat het voorliggende
wetsvoorstel een te beperkte strekking heeft. Zij zouden graag zien dat het
wetsvoorstel ook zou ingaan op het toezicht op pandhuizen als het om de
in- en verkoop van gestolen goederen gaat.
Naar instemming van deze leden wordt er geen gebruik meer gemaakt
van een drempelbedrag. Ongeacht de hoogte van de beleensom is de wet
van toepassing. Dit is een grote stap vooruit, gezien het feit dat het
overgrote deel van alle beleningen boven dit bedrag zitten.
Voornoemde leden zijn verheugd dat er een maximaal toegestaan
wettelijke pandbeleningsvergoeding komt, inclusief kosten voor veiling,
administratie, taxatie, etc. voor alle pandbeleningen. De woekerrentes
waar commerciële pandhuizen mee rekenen zijn deze leden een doorn in
het oog. Deze enorme rentes zorgen slechts voor verdere financiële
problemen bij mensen die al moeite hebben het hoofd boven water te
houden. De aan het woord zijnde leden zijn echter van mening dat de
maximale pandbeleningsvergoeding moet voldoen aan de maximale
rentevergoeding voor geldkrediet zoals vastgelegd in de Wet op het
consumentenkrediet. Dit betekent een flink lagere maximale maandelijkse
vergoeding dan de voorgestelde 4,5%. Omdat pandhuizen voorzien in een
maatschappelijke behoefte, willen deze leden de pandhuizen de tijd geven
om te anticiperen op deze verlaging. Zij denken bijvoorbeeld aan het
verlengen van de overgangstermijn tot drie of vier jaar om te komen tot
een maximum van 18% per jaar. Een andere oplossingsrichting kan zijn
dat er weliswaar wordt gerekend met een maximale pandbeleningsvergoeding van 4,5% per maand, maar dat de wettelijke verplichting uit de
Pandhuiswet 1910 om overwaarde na veiling of verkoop aan pandbelener
uit te betalen, blijft bestaan.
De leden van de PvdA-fractie hebben zorgen bij de beleentermijn die
wordt verkort naar twee maanden. De gemeentelijk pandhuizen hanteren
een termijn van drie (met optie verlenging) of zes maanden en geven aan
dat deze termijn optimaal voor de klant is. De gemeente Den Haag geeft
aan dat meer dan 90% van de goederen binnen deze termijn is teruggehaald. Waarom wijkt de regering toch af van de minimale termijn van drie
maanden? Deze menen dat gebruiksgoederen zoals elektronica in deze
beperkte tijdsperiode niet zoveel van hun waarde verliezen dat dit een
verkorting van de termijn rechtvaardigt.
Voornoemde leden vragen de regering waarom de minimale leeftijd voor
pandbelening uit de wet is gelaten, daar waar in de Pandhuiswet 1910 nog
over een minimale leeftijd van zestien jaar werd gesproken? Is de regering
bereid om een minimale leeftijd van achttien jaar op te nemen in
voorliggend wetsvoorstel?
De aan het woord zijnde leden zijn van mening dat heling een groot
probleem vormt. Zij vinden dat de keten van diefstal, helen en kopen
doorbroken moet worden. Een kanaal dat zich leent voor de in- en
verkoop van goederen betreft de pandhuizen. Lang niet alle pandhuizen
blijken afdoende te controleren of aangeboden goederen uit diefstal
afkomstig zijn.1 Verandert het voorliggende wetsvoorstel iets ten aanzien
van het voorkomen van heling via pandhuizen? Zo ja, wat dan? Zo nee,
waarom niet? Over welke mogelijkheden beschikken justitiële autoriteiten
om te controleren of pandhuizen gestolen goederen in- of verkopen? Kan
de regering aangeven in welke mate pandhuizen controleren of goederen
die worden aangeboden uit diefstal afkomstig zijn? Zijn pandhuizen
verplicht de identiteit en het adres, dat door de pandbelener wordt
opgegeven, daadwerkelijk te controleren? Deelt de regering de mening
dat pandhuizen verplicht zouden moeten worden om van aangeboden
goederen met serienummers, de nummers checken aan de hand van de
1

Pandhuizen in Nederland. Onderzoek naar markt en maximale vergoeding voor belening.
Eindrapport Een onderzoek in opdracht van ministerie van Financiën, L.S. de Ruig, C.M. van
Ommeren, A. Vennekens, Zoetermeer, 2 juni 2009.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 334, nr. 5

4

lijst van gestolen goederen die op www.stopheling.nl staan? Zo ja, hoe zal
dit worden bewerkstelligd? Zo nee, waarom niet? In het verlengde hiervan
vragen deze leden of pandhuizen een sluitend register bijhouden waarin
onder andere het ingenomen goed omschreven staat inclusief de naam en
het adres van degene van wie die het goed de zaak is verkregen? Vragen
pandhuizen gericht naar de herkomst van een goed, naar de aankoop bon
of een gebruiksaanwijzing? Over welke mogelijkheden beschikken
gemeenten (bijvoorbeeld via een algemene plaatselijke verordening) om
pandhuizen te verplichten om een doorlopend register bij te houden
waarin onder andere wordt vastgelegd: de datum van de (ver)koop, een
omschrijving van de zaak, daaronder begrepen – voor zover mogelijk – de
soort, het merk en het nummer van de zaak; de prijs en de naam en het
adres van degene die de zaak heeft verkregen?
Acht de regering het wenselijk dat pandhuizen gebonden worden aan
regels te aanzien van de in- en verkoop van goederen ten einde heling te
voorkomen? Zo ja, hoe zal dit worden bewerkstelligd? Zo nee, waarom
niet? Acht de regering het in dit kader wenselijk dat pandhuizen vergunningplichtig worden? Zo ja, hoe zal dit worden bewerkstelligd? Zo nee,
waarom niet? Acht de regering een Bibob-toets voor de eigenaar/
exploitant van het pandhuis nuttig en wenselijk?
De leden van de SP-fractie vinden dat een pandhuis meer maatschappelijke verantwoordelijkheid moet nemen dan waartoe dit wetsvoorstel
verplicht. Zij zijn het met de regering eens dat de focus op armoede en
schuldhulpverlening onlosmakelijk is verbonden met de pandbelening. Dit
zien deze leden echter onvoldoende terugkomen in onderhavig
wetsvoorstel. Het belang van consumenten is uiteindelijk dat ze uit de
schulden raken. In hoeverre is het mogelijk dat pandhuizen worden
verplicht om hun klanten te wijzen op schuldhulpverlening of deze in te
lichten indien klanten vaker dan een aantal keer per jaar langskomen?
Voornoemde leden pleiten ervoor dat in de overeenkomst tevens
uitdrukkelijk wordt opgenomen wat de consequenties zijn van het niet
tijdig betalen of het niet tijdig ophalen van hun roerende zaak. Deelt de
regering dit standpunt?
Deelt de regering het standpunt dat het informeren van klanten
mondeling of schriftelijk moet en dat een etalageruit met informatie
onvoldoende is? Zo nee, waarom niet? Waarom wordt in dit wetsvoorstel
ook genoegen genomen met informeren via een etalageruit? Hoeveel tijd
is volgens de regering voldoende voor pandbeleners om kennis te hebben
genomen van de consequenties die verbonden zijn aan de pandbelening?
In hoeverre zijn er reparatiemogelijkheden indien een klant tijdelijk, maar
wel langer dan een maand, de totaalsom of gedeeltelijke betaling niet kan
voldoen?
Waarom is een pandhuis vrij om te bedingen dat de rente voor de nog
lopende maand geheel in rekening wordt gebracht, ondanks dat de
pandbelener het recht heeft de zaak eerder op te halen? Waarom is dit in
het belang van de consument en dus niet in strijd met artikel 140 van
onderhavig wetsvoorstel?
De leden van SP-fractie vinden het een vooruitgang dat uitschieters van
20% aan pandbeleningsvergoeding dankzij het wetsvoorstel niet meer
voor zullen komen. Nog steeds is het verschil tussen de 1,33% die
gemeentelijke pandhuizen vragen en de maximumvergoeding die de
regering voorstel erg groot. Nog steeds is onvoldoende duidelijk waarom
gemeentelijke pandhuizen de 1,33% toereikend vinden en waarom de
regering dit uitgangspunt niet deelt. Wat is volgens de regering het
verschil in kostenopbouw tussen de gemeenten en de particuliere
pandhuizen? Hoe komt het dat 1,33% voor particuliere pandhuizen niet
toereikend is of zal zijn en voor gemeentelijke pandhuizen wel? Onvoldoende is onderbouwd welke kostenposten hebben kunnen leiden tot

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 334, nr. 5

5

4,5%. Wat is de reden dat niet de huidige wettelijke rente voor consumententransacties als uitgangspunt is genomen, te weten 3%?
Het is goed dat de regering benadrukt dat het te allen tijde vrijstaat om de
meeropbrengst bij verkoop uit te keren aan de pandbelener. In hoeverre is
dit nu al praktijk? Waarom wordt dit niet verder gestimuleerd in het kader
van het armoedebeleid en het terugdringen van schulden? Ziet de
regering ruimte om pandhuizen te verplichten om (een gedeelte van) de
meeropbrengst terug te laten betalen aan de pandbelener? Zo nee,
waarom niet?
De leden van de CDA-fractie lezen dat de regering de pandbeleningsvergoeding aan een maximum wil binden van 4,5% op maandbasis. Deze
leden kunnen zich vinden in dit maximum. Wel vernemen zij graag van de
regering welke verwachtingen zij heeft over de gevolgen hiervan voor het
aantal pandhuizen in Nederland. De vergoeding voor pandbeleningen kan
op dit moment oplopen tot soms wel 20% van de beleensom per maand.
Blijven er, nu de regering de vergoeding – zij het stapsgewijs – wil
maximeren tot 4,5% per maand, voldoende pandhuizen over om aan de
vraag naar pandbeleningen te voldoen? Zo nee, hoe beoordeelt de
regering dit? Zo ja, waarop baseert zij die verwachting?
De leden van de ChristenUnie-fractie lezen dat de regering geen vrees
heeft dat pandhuizen lagere beleensommen aan de pandbeleners zullen
uitkeren om zodoende meer winst uit verkoop te realiseren. Als reden
wordt gegeven dat de rente een percentage is van de beleensom.
Hierdoor zou het pandhuis geprikkeld worden een hogere beleensom te
geven. Deze leden wijzen er echter op dat, nu er een maximum wordt
gesteld aan dit rentepercentage, de hogere winst bij verkoop van een
product met een lagere beleensom meer oplevert dan de lagere
inkomsten door rentederving als gevolg van de lagere beleensom. Zij
vragen daarom of er onderzoek is gedaan naar het mogelijke effect op de
beleensommen. Voornoemde leden geven in dit kader in overweging om
te komen tot een overwinstrestitutie. Zij wijzen op de denkbeeldige
situatie van een schilderij dat voor een paar tientjes wordt overgenomen
door het pandhuis en na het verstrijken van de termijn voor duizenden
euro’s wordt verkocht omdat het een antiek stuk blijkt te zijn.
De aan het woord zijnde leden merken op dat de Pandhuiswet 1910 wordt
ingetrokken. Zij constateren dat onder meer de bijzondere bescherming
voor pandhuizen voor als een zaak gestolen blijkt te zijn wordt geschrapt,
onder meer omdat dit ten koste kan gaan van de bescherming van de
bestolene. Tegelijk wordt echter ook de bepaling geschrapt dat het
pandhuis geen producten tot pand mag opnemen die kennelijk afkomstig
zijn uit instellingen van weldadigheid, tot de eredienst behoren of
waarvoor aangifte van diefstal is gedaan (artikel 28 Pandhuiswet).
Voornoemde leden vragen of de wettelijke bepalingen omtrent heling een
voldoende alternatief zijn of dat het niet toch wenselijk is aanvullende
eisen te stellen aan pandhuizen gezien het risico dat zij goederen
aangeboden krijgen die afkomstig kunnen zijn uit diefstal. Ook vragen
deze leden of het niet wenselijk is net als in dit artikel van de Pandhuiswet
bepaalde goederen uit te sluiten van belening. Deze leden hebben de
indruk dat dit in het voorliggend wetsvoorstel niet meer wordt geregeld.
Tenslotte vragen deze leden of er voorbeelden zijn in ons omringende
landen van regels voor pandhuizen. Zo ja is er een vergelijking gemaakt
waaruit blijkt of deze landen nog aanvullende regels hanteren die niet zijn
opgenomen in voorliggend wetsvoorstel? Ook vragen deze leden of er in
andere landen sprake is van maximale rentes. Zo ja, hoe hoog zijn deze?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 334, nr. 5

6

5. Overleg en advisering
De leden van de PvdA-fractie merken op dat de Consumentenautoriteit de
suggestie doet dat het ministerie van Economische Zaken, Landbouw en
Innovatie het initiatief neemt voor overleg met (grote) spelers in de sector
teneinde de totstandkoming van een goede klachtenvoorziening,
transparantie en het naleven van wet- en regelgeving te agenderen. Dit
zou de doeltreffendheid van voorliggend wetsvoorstel ten goede kunnen
komen. Kan de regering aangeven of er vanuit het ministerie van
Economische Zaken, Landbouw en Innovatie een dergelijk initiatief heeft
plaatsgevonden of nog zal plaatsvinden? Kan de regering toelichten wat
uit een eventueel overleg naar voren is gekomen?
De leden van de D66-fractie constateren dat ConsuWijzer verwacht
alternatieve instrumenten in te moeten zetten om de doelgroep te
bereiken. Gedacht wordt hierbij aan regionale bladen en alternatieve
netwerken. Kan hierop verder worden ingegaan? Hoe verwacht
ConsuWijzer concreet de doelgroep te bereiken? Kan de regering
aangeven om welke instanties het gaat als hij het heeft over contact
leggen met instanties die ervaring hebben met het publiek dat Pandhuizen
bezoekt?
De leden van de fractie van D66 vragen hoe de informatievoorziening ten
behoeve van de pandbelener vorm zal krijgen. Welke termijnen worden er
gesteld aan deze informatievergaring? Ook willen deze leden graag weten
wie de controle zal verzorgen op de reclame-uitingen van de pandhuizen.
6. Artikel I
Artikel 130
De leden van de VVD-fractie lezen in het voorgestelde artikel 7:130, eerste
lid, sub b, Burgerlijk Wetboek (BW) de mogelijkheid voor het pandhuis om
de zaak in eigendom overgedragen te krijgen met de verplichting om de
zaak terug te geven op het moment dat de pandbelener binnen de
beleentermijn aan zijn verplichtingen heeft voldaan. Kan de regering
aangeven hoe deze mogelijkheid zich verhoudt tot het fiduciaverbod van
artikel 3:84, derde lid? Wat is meer in het algemeen tegen op de figuur van
fiduciair eigendom zoals deze voor 1992 bestond? Voorziet een dergelijke
rechtsfiguur niet juist in een behoefte in economisch slechtere tijden,
waarin banken minder snel een stil pandrecht als zekerheid accepteren?
Artikel 131
De leden van de D66-fractie constateren dat artikel 7:134, eerste lid, BW
vereist dat de overeenkomst van pandbelening op papier of een andere
duurzame drager aangegaan wordt. Wat onder duurzame drager verstaan
moet worden volgt uit artikel 7:57, eerste lid, onder m, BW. Hoe wordt de
mogelijkheid hiernaar te verwijzen in het begrippenoverzicht van artikel
7:131 BW gezien? Wordt er voor gezorgd dat voor de consument
voldoende duidelijk zal zijn waaraan het bewijs van overeenkomst moet
voldoen?
Artikel 135
De leden van de D66-fractie merken op dat in artikel 7:135 BW wordt
bepaalt dat de beleentermijn ten minste twee maanden is. In de memorie
van toelichting wordt deze keuze voldoende gemotiveerd. Duidelijk is
waarom het advies van de Afdeling advisering van de Raad van State niet
is overgenomen. Desondanks vragen deze leden of er geen onderscheid

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 334, nr. 5

7

tussen gemeentelijke en commerciële pandhuizen dient te worden
gemaakt.
In de memorie van toelichting wordt aangegeven dat de verlening niet ten
minste twee maanden bedraagt, maar ook korter of langer mag zijn.
Voornoemde leden vragen of het niet wenselijk wordt geacht dit duidelijk(er) aan te geven in artikel 7:135 BW?
Artikel 137
De leden van de D66-fractie merken op dat artikel 7:137 regelt dat de
maximale maandrente bij algemene maatregel van bestuur wordt
vastgesteld. Er komt één uniform rentepercentage voor alle soorten
pandhuizen en beleningen. Deze leden vragen of er geen onderscheid
tussen gemeentelijk en commerciële pandhuizen gemaakt dient te
worden.
De voorzitter van de commissie,
Jadnanansing
Adjunct-griffier van de commissie,
Hessing-Puts

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 334, nr. 5

8