Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2018–2019

29 689

Herziening Zorgstelsel

Nr. 1021

BRIEF VAN DE MINISTER VOOR MEDISCHE ZORG
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 22 augustus 2019
Bij brief van 26 juni 2019 heeft de vaste commissie voor Volksgezondheid,
Welzijn en Sport mij gevraagd te reageren op het aan de commissie
gestuurde bericht over de brandbrief en het krantenbericht uit de
Telegraaf die naar de Minister van VWS zijn gezonden in verband met het
feit dat Zilveren Kruis medische specialistische revalidatie bij aspecifieke
chronische pijn (hierna: MSR) strenger dan voorheen zou controleren en
vaker de vergoeding daarvan zou afwijzen. Uit het krantenbericht volgt dat
Zilveren Kruis deze behandeling in veel gevallen niet meer zou vergoeden,
terwijl andere verzekeraars de behandeling in vergelijkbare gevallen nog
wel zouden vergoeden. Daarnaast zou MSR wel door Zilveren Kruis
vergoed worden als de behandeling bij een gecontracteerde aanbieder
plaatsvindt. Over deze situatie is navraag verricht bij het Zorginstituut
Nederland (hierna: Zorginstituut) en Zilveren Kruis. Naar aanleiding
daarvan kan ik u als volgt berichten.
Traject Zorginstituut
Van het Zorginstituut heb ik begrepen dat ook zij signalen uit de praktijk
hebben ontvangen dat er op dit moment voor sommige patiëntengroepen
onduidelijkheid bestaat wanneer een patiënt redelijkerwijs is aangewezen
op een MSR-behandeling bij chronische pijn. Het Zorginstituut heeft over
MSR in den brede in 2015 een standpunt uitgebracht, maar dit biedt nog
niet afdoende duidelijkheid voor de praktijk. Om die reden is het Zorginstituut gestart met een traject om dit standpunt te actualiseren, waarbij
alle partijen (ook patiënten) worden betrokken. Doel van deze actualisering is om meer duidelijkheid te verschaffen over de reikwijdte van
MSR. Om dit te bereiken heeft het Zorginstituut een plan van aanpak
opgesteld, met vier deelprojecten. Deze projecten moeten samen leiden
tot betere mogelijkheden om te beoordelen wanneer een patiënt
redelijkerwijs is aangewezen op MSR. Het plan van aanpak richt zicht met
name op de volgende vragen:
1. Wanneer is sprake van een medisch-specialistische revalidatiebehandelindicatie?

kst-29689-1021
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2019

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 29 689, nr. 1021

1

2. Wanneer is MSR aangewezen, gelet op de samenhangende en
complexe problematiek die de patiënt ondervindt en gelet op het
zorgtraject dat de patiënt al heeft doorlopen?
Op basis van de uitkomsten van de vier deelprojecten zal het Zorginstituut
naar verwachting eind 2020 het standpunt uit 2015 actualiseren. De
beroepsgroep kan de uitkomsten meenemen in een actualisering van de
nota «Indicatiestelling medisch-specialistische revalidatie1, die de
beroepsgroep zelf heeft opgesteld. Daarnaast kunnen de beroepsgroep en
de zorgverzekeraars op basis van de resultaten een leidraad opstellen
voor passende zorg voor mensen met een revalidatiebehoefte. Meer
informatie over het traject kunt u vinden op: https://
www.zorginstituutnederland.nl/werkagenda/overige-onderwerpen/
standpunt-medisch-specialistische-revalidatie-actualisering.
Zilveren Kruis
Het krantenbericht geeft daarnaast aan dat Zilveren Kruis als enige
verzekeraar MSR niet zou vergoeden en dat zij de behandeling wel bij
gecontracteerde aanbieders vergoeden, maar niet bij niet gecontracteerde
aanbieders.
Over deze twee punten is navraag verricht bij Zilveren Kruis. Van Zilveren
Kruis is vernomen dat zij een machtigen procedure heeft voor MSR. Hierin
wordt niet de indicatie van MSR wordt getoetst, maar de vraag of
navolgbaar is dat er sprake was van stepped care alvorens aan MSR
begonnen wordt. Zilveren Kruis zegt dus niet dat MSR niet effectief is,
maar geeft aan, dat het op basis van de huidige wetenschappelijke
literatuur niet aantoonbaar effectiever is dan een behandeling in de eerste
lijn. Zilveren Kruis toetst dus of er een voortraject is geweest in de eerste
lijn (stepped care) en of er redenen zijn waarom dit traject overgeslagen
zou moeten worden (matched care). Aan de hand van dit kader vindt dan
ook beoordeling plaats. Een groot deel van de aanvragen wordt toegewezen, maar de verhouding tussen toewijzing en afwijzing kan per
zorgaanbieder verschillen.
Wat betreft het niet vergoeden bij niet-gecontracteerde instellingen en wel
vergoeden bij gecontracteerde instellingen heeft Zilveren Kruis bericht dat
dit niet juist is. Zilveren Kruis toetst zowel bij gecontracteerde instellingen
als niet-gecontracteerde instellingen aan bovenstaand kader. Alleen het
moment waarop getoetst wordt is anders. Bij niet gecontracteerde
instellingen gebeurt dit vooraf, omdat er geen contractafspraken zijn. Bij
gecontracteerde zorgaanbieders worden contractafspraken gemaakt over
de criteria waar de zorg aan moet voldoen om voor vergoeding in
aanmerking te komen (volgens datzelfde kader) en wordt achteraf
gecontroleerd of hieraan is voldaan. Om die reden lijkt het voor de
verzekerde mogelijk dat het bij de gecontracteerde instelling de behandeling wel wordt vergoed en bij de niet-gecontracteerde niet. Indien de
verzekerde het niet eens is met de beslissing van zijn zorgverzekeraar om
MSR af te wijzen, kan hij in eerste instantie vragen om een herbeoordeling
bij zijn verzekeraar. Daarnaast heeft hij ook de mogelijkheid om zijn klacht
bij de SKGZ (www.skgz.nl) in te dienen, die eventueel kan bemiddelen
tussen de verzekerde en de verzekeraar of een bindend advies kan
afgeven. Tot slot, Zilveren Kruis en ik betreuren dat er in de praktijk

1

https://revalidatiegeneeskunde.nl/sites/default/files/attachments/Beleid/
nota_indicatiestelling_def_april_2016_rn_vra.pdf.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 29 689, nr. 1021

2

kennelijk onduidelijkheid bestaat over de behandeling van MSR, maar ik
zie dat deze signalen hierover reeds zijn opgepakt en dat er een plan van
aanpak ligt om in de nabije toekomst voor meer duidelijkheid te zorgen.
De Minister voor Medische Zorg,
B.J. Bruins

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 29 689, nr. 1021

3