Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2012–2013

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

2692
Vragen van het lid Kooiman (SP) aan de minister van Veiligheid en Justitie
over de inrichting van de politie dienstencentra (ingezonden 1 mei 2013).
Antwoord van minister Opstelten (Veiligheid en Justitie) (ontvangen 26 juni
2013) Zie ook Aanhangsel Handelingen, vergaderjaar 2012–2013, nr. 2365
Vraag 1, 3 en 6
Herinnert u zich uw argumentatie om niet te kiezen voor één landelijk
politiedienstencentrum maar dit te spreiden over drie dienstencentra, omdat
daarmee optimaal tegemoet gekomen kan worden aan het behoud van
bestaande en toekomstige werkgelegenheid en een maximale reisafstand van
1,5 uur bij deze keuze leidend is, omdat – gelet op de politie-cao – die
maximale reisafstand nog passend is?1
Hoe verhoudt zich dit tot uw eerdere voornemen om rekening te houden met
het huidige personeel en de afspraken in de politie-cao? Deelt u de mening
dat door het onderbrengen van diensten in één van de drie dienstencentra
(en dus niet te kiezen voor een gelijkmatige spreiding van diensten over deze
drie dienstencentra) u deze afspraken niet na kunt komen? Zo nee, waarom
niet?
Hoe gaat u uw afspraak met de bonden nakomen om deze reorganisatie zo
sociaal mogelijk te laten verlopen? Kunt u aangeven wat u voor deze mensen
gaat doen? Kunnen zij binnen de politieorganisatie aan het werk blijven? Zo
nee, hoe gaat u dan zorgen dat zij elders aan een baan komen?
Antwoord 1, 3 en 6
Rekening houdend met een efficiëntere bedrijfsvoering en het behoud van
bestaande en toekomstige werkgelegenheid is het besluit genomen tot het
oprichten van één politiedienstencentrum met drie locaties. Dit maakt
onderdeel uit van de totale vorming van de Nationale Politie zoals in het
inrichtingsplan nationale politie en realisatieplan nationale politie is beschreven (29 628 nr. 346). De vorming van de nationale politie leidt tot een
personele reorganisatie. Hiertoe zijn afspraken gemaakt met de vakorganisaties, onder andere in een aangepast Landelijk Sociaal Statuut (LSS).
De vorming van de nationale politie betekent onder meer dat in totaal bijna
3.100 fte van de circa 8.500 fte niet-operationele sterkte bij de NP onderge-

1

ah-tk-20122013-2692
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2013

Kamerstuk 29 628, nr. 348

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, Aanhangsel

1

bracht worden bij de drie locaties van het politiedienstencentrum. De overige
niet-operationele sterkte werkt gedeconcentreerd in de eenheden.
In mijn brief van 14 december 2012 heb ik inderdaad aangegeven dat een
reisduur van 1,5 uur nog passend is. Met de vakorganisaties zijn afspraken
gemaakt over de wijze waarop in de reorganisatie zo veel mogelijk kan
worden voorkomen dat medewerkers worden aangewezen als herplaatsingskandidaat. Het is echter niet geheel uitgesloten dat medewerkers – mede door
de gemaakte keuzes bij de inrichting van de PDC-locaties – toch herplaatsingskandidaat worden. In de politie-cao (Arbeidsvoorwaardenakkoord
2012–2014) is echter een werkzekerheidsgarantie overeengekomen, waarbij
met toepassing van het LSS de werkgever ervoor zal zorgdragen dat
medewerkers «die bedreigd worden door de reorganisatie» een passende
functie zullen krijgen binnen of buiten de politie.
De rechtspositie van de politie voorziet in een sociaal vangnet, dat in goed
overleg met de vakorganisaties tot stand is gekomen. Naast de algemene
toepassing van bijvoorbeeld het Besluit reis-, verblijf-, en verhuiskosten
politie (Brvvp) dat voorziet in kilometervergoedingen en een verhuiskostenvergoeding, voorziet het sociaal flankerend beleid uit het LSS bij reorganisaties in onder meer salarisgarantietermijnen, een loonsuppletieregeling, een
vertrekstimuleringspremie en een aanvullende kilometervergoeding (met
afbouw). Ook zullen werknemers die in verband met de reorganisatie door de
vorming van de Nationale Politie op een lagere functie worden geplaatst op
termijn weer terug gebracht worden naar hun oude niveau.
Momenteel is de Korpschef in overleg met de medezeggenschap om te
bezien hoe de inrichting van de drie locaties van het PDC de desbetreffende
medewerkers raakt en wordt er afgesproken hoe uitvoering wordt gegeven
aan de afspraken in de politie-CAO en het LSS.
Vraag 2
Klopt het dat in het huisvestingsplan voor de ondersteunende diensten
gehele diensten alsnog ondergebracht worden bij één van de dienstencentra?
Waarom heeft u voor een dergelijke spreiding gekozen?2
Antwoord 2
Ja. De geconcentreerde taken van het PDC worden op basis van inhoud en
noodzakelijke samenhang gehuisvest op één of meerdere van de drie
PDC-locaties. Dit heeft ertoe geleid dat bepaalde ondersteunende diensten
geheel ondergebracht worden bij één PDC-locatie. Op die manier wordt het
best gehoor gegeven aan de afspraken uit het Inrichtingsplan dat het korps zo
snel mogelijk in werking komt en dat de benodigde verbetering van
effectiviteit en efficiency in de bedrijfsvoering wordt gerealiseerd.
Vraag 4
Wat betekent deze keuze voor het huidige ondersteunende personeel dat nu
niet gespreid gaan worden over de drie dienstencentra?
Antwoord 4
Slechts een deel van de ondersteunende taken wordt ondergebracht bij één
van de drie PDC-locaties. Het overige deel van de ondersteunende taken van
elke eenheid wordt dicht bij de eenheden, in circa 50 gemeenten, gehuisvest.
De gevolgen voor medewerkers zijn sterk afhankelijk van de functie die men
nu uitvoert. De basisregel is: mens volgt functie. Afhankelijk van de matching
met het Landelijk Functiehuis Nationale Politie (LFNP) en het plaatsingsproces
worden de gevolgen voor het personeel inzichtelijk.
Vraag 5
Klopt het dat met dit plan de helft van alle arbeidsplaatsen op ondersteunend
gebied komt te vervallen, waardoor dus ongeveer 5.200 banen verloren gaan?
Zo ja, waarom is het nodig zoveel arbeidsplaatsen te schrappen? Wat is het
gevolg voor de kwaliteit van het politiewerk?

2

http://www.politiebond.nl/informatie-zoeken/npb-%E2%80%98werkgever-wil-ondersteuningniet-reorganiseren-maar-slopen%E2%80%99

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, Aanhangsel

2

Antwoord 5
Nee. In het Inrichtingsplan is aangegeven dat in het korps bijna 8.500 fte
werkzaam zal zijn in de niet-operationele sterkte. Ten tijde van het opstellen
van het Inrichtingsplan was bijna 11.000 fte werkzaam in de niet-operationele
sterkte. Door het concentreren, professionaliseren en uniformeren van de
bedrijfsvoering is het mogelijk om deze reductie van circa 2.500 fte waar te
maken. Hierbij blijft de kwaliteit van de uitvoering minimaal behouden.
Inmiddels is de volledige niet-operationele sterkte door tijdelijke extra fte’s
voor het Aanvalsprogramma IV vastgesteld op circa 9.000 fte. Door de
vacaturestop volgend op het vrijwillige vertrek en de natuurlijke uitstroom
van medewerkers is de hoeveelheid medewerkers in de niet-operationele
sterkte momenteel gedaald naar circa 10.500 fte. De komende jaren is dus
sprake van een verdere daling van het aantal arbeidsplaatsen met circa 1.500
fte. Ook dit zal worden opgevangen met natuurlijk verloop. Met het oog op
de werkzekerheidsgarantie, kan ik u verzekeren dat er voor deze daling geen
gedwongen ontslagen zullen vallen.
Vraag 7
Hoe definitief is dit huisvestingsplan? Gaat u hierover nog in overleg met de
bonden en de ondernemingsraden? Zo nee, waarom niet?
Antwoord 7
De formatieverdeling PDC is een aangelegenheid die formeel de medezeggenschap toekomt en niet de vakorganisaties. De verdeling is dan ook als
voorgenomen besluit ter advies voorgelegd aan de medezeggenschap, de
centrale ondernemingsraad van het korps. De korpschef voert met hen als
bestuurder in de zin van de WOR het overleg. De vakorganisaties hebben
tegelijkertijd vragen gesteld over het voorstel. De korpsleiding zal deze
vragen uiteraard beantwoorden. De Korpsleiding is zich zeer bewust van de
impact die deze reorganisatie op de medewerkers heeft en spant zich ten
volste in om de reorganisatie voor allen zo goed mogelijk te laten verlopen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, Aanhangsel

3