Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2022–2023

36 218

Wijziging van de Uitvoeringswet huurprijzen
woonruimte (wijziging maximering
huurprijsverhoging geliberaliseerde
huurovereenkomsten)

Nr. 4

ADVIES AFDELING ADVISERING RAAD VAN STATE EN NADER
RAPPORT
Hieronder zijn opgenomen het advies van de Afdeling advisering van de
Raad van State d.d. 17 augustus 2022 en het nader rapport d.d. 4 oktober
2022, aangeboden aan de Koning door de Minister voor Volkshuisvesting
en Ruimtelijke Ordening, mede namens de Staatssecretaris van Financiën.
Het advies van de Afdeling advisering van de Raad van State is cursief
afgedrukt.
Blijkens de mededeling van de directeur van Uw kabinet van 29 juni 2022,
nr. 2022001420 machtigde Uwe Majesteit de Afdeling advisering van de
Raad van State haar advies inzake het bovenvermelde voorstel van wet
rechtstreeks aan mij te doen toekomen. Dit advies, gedateerd 17 augustus
2022, nr. W04.22.0105/I, bied ik U hierbij aan.
De tekst van het advies treft U hieronder aan, voorzien van mijn reactie.
Bij Kabinetsmissive van 29 juni 2022, no.2022001420, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, mede namens de Staatssecretaris van Financiën, bij de Afdeling
advisering van de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het
voorstel van wet tot intrekking van de Wet maatregelen woningmarkt 2014
II en wijziging van de Uitvoeringswet huurprijzen woonruimte (afschaffing
verhuurderheffing en wijziging maximering huurprijsverhoging geliberaliseerde huurovereenkomsten), met memorie van toelichting.
Het wetsvoorstel voorziet in de eerste plaats in afschaffing van de
verhuurderheffing, en daarmee van de heffingsverminderingen daarop,
vanaf 2023. Daarvoor in de plaats zijn nationale prestatieafspraken
gemaakt met de sector en de Vereniging van Nederlandse Gemeenten
(VNG). Een instrument van projectsteun, te financieren met een heffing
voor verhuurders, maakt onderdeel uit van die afspraken. In de tweede
plaats voorziet het voorstel in wijziging van de maximering van de
huurprijsverhoging voor geliberaliseerde huurovereenkomsten.

kst-36218-4
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2022

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 218, nr. 4

1

De Afdeling advisering van de Raad van State wijst erop dat het voorstel
met de gemaakte afspraken vergelijkbaar is met het beleid ten tijde van de
krachtwijken van het kabinet Balkenende IV. Ook toen was immers sprake
van prestatieafspraken met betrekking tot maatschappelijke gewenste
investeringen die worden gefinancierd op basis van onderlinge solidariteit
met daarbij de inzet van projectsteun, bekostigd uit heffingen. In het
verleden is bewust afgestapt van deze werkwijze. Het voorstel verdient op
dit punt dan ook een nadere motivering.
Over het voorstel tot wijziging van de maximering van de huurprijsverhoging voor geliberaliseerde huurovereenkomsten merkt de Afdeling op
dat het voorstel – op een beperking in tijd na – geen waarborg bevat om te
verzekeren dat een evenwichtige belangenafweging plaatsvindt en dat de
hoogte van de maximale huurprijsverhoging voldoet aan de eisen van
noodzakelijkheid en proportionaliteit. Delegatie naar een ministeriële
regeling acht de Afdeling hierbij onverantwoord.
Tot slot merkt de Afdeling op dat het niet wenselijk is om in één
wetsvoorstel twee maatregelen op te nemen die geen verband met elkaar
houden en waarover debat mag worden verwacht. Zij adviseert daarom
het wetsvoorstel te splitsen.
In verband met deze opmerkingen dient het voorstel nader te worden
overwogen.
1. Afschaffen verhuurderheffing
Onderdeel van het wetsvoorstel is de afschaffing van de verhuurderheffing (en daarmee de heffingsverminderingen) per 2023. Ter vervanging
hiervan wordt voorzien in nationale prestatieafspraken met Aedes, de
Woonbond en de VNG over investeringen in volkshuisvestelijke opgaven
en over de financiering daarvan.
a. Achtergrond
Al langere tijd vindt discussie plaats over de noodzaak van investeringen
in woningen, leefbaarheid en betaalbaarheid door woningcorporaties, en
over de financiering daarvan. Zo is in het kabinet-Balkenende IV op basis
van een onderhandelingsakkoord met de sector een tienjarig investeringsprogramma opgesteld met het oog op leefbaarheid, in het bijzonder in
zogenoemde krachtwijken, en herverdeling tussen woningcorporaties om
die investeringen mogelijk te maken daar waar die het hardste nodig zijn.1
Dit resulteerde in een opzet waarbij het Centraal Fonds Volkshuisvesting
projectsteun verleende, bekostigd uit heffingen die aan de sector werden
opgelegd.2 De resultaten van deze aanpak waren niet onverdeeld positief.3

1

Kamerstukken II 2007/08, 30 995, nr. 41. Uiteindelijk is het Besluit Centraal Fonds Volkshuisvesting gewijzigd op grond waarvan het CFV projectsteun verleende, bekostigd uit heffingen
aan de sector opgelegd door het CFV.
2
Door wijziging van het Besluit Centraal Fonds Volkshuisvesting, Stb. 2008, 239.
3
Zie onder andere Algemene Rekenkamer, Krachtwijken, monitoring en verantwoording van
beleid, 2008, Kamerstukken II 2008/09, 31 723, nr. 2, Voortgangsrapportage Wijkenaanpak 2010,
Kamerstukken II 2010/11, 30 995, nr. 84, SCP, Werk aan de wijk. Een quasi-experimentele
evaluatie van het krachtwijkenbeleid, 2013.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 218, nr. 4

2

Uiteindelijk is die aanpak, onder meer vanwege de vraag naar een
evenwichtige lastenverdeling binnen de sector, al binnen drie jaar verlaten
en is in 2013 gekozen voor de invoering van de verhuurderheffing.4 De
verhuurderheffing had als hoofddoel het genereren van budgettaire
opbrengst. Daarnaast was het doel om de bedrijfsvoering van
verhuurders in het gereguleerde segment te beïnvloeden en – via de
heffingsverminderingen – maatschappelijk gewenste investeringen te
stimuleren.5 Verder is voorzien in verschillende (financiële) regelingen op
het punt van leefbaarheid, duurzaamheid en woningbouw (zoals de
woningbouwimpuls).
b. Prestatieafspraken
Volgens de toelichting bij dit wetsvoorstel is geconstateerd dat de
middelen van de corporatiesector op middellange termijn niet toereikend
zijn om de opgaven rond nieuwbouw, renovatie en verduurzaming te
kunnen realiseren en is verlaging van de verhuurderheffing een
doeltreffend instrument om opgaven en middelen op sectorniveau beter
in balans te brengen.6 De volledige afschaffing per 2023 geeft ruimte om
te blijven inzetten op betaalbaarheid, naast de noodzakelijke investeringen
in de woningvoorraad, zowel verduurzaming als nieuwbouw, aldus de
toelichting. Met het intrekken van de verhuurderheffing vervallen ook de
heffingsverminderingen waarmee maatschappelijk gewenste investeringen werden gestimuleerd.
De toelichting vermeldt voorts dat met het oog op die noodzakelijke
investeringen, het kabinet – zoals in het coalitieakkoord aangekondigd –
een akkoord zal sluiten met de sector over nationale volkshuisvestelijke
doelen en hoe deze vertaald zullen worden in regionale prestatieafspraken. Inmiddels zijn nationale prestatieafspraken gemaakt met de
sector en de VNG.7 Deze betreffen onder andere de bouw van sociale
huurwoningen en middenhuurwoningen. In dat verband wordt de
afschaffing van de markttoets onderzocht. Ook vindt overleg plaats over
voldoende financieringsmogelijkheden voor de niet-diensten van
algemeen economisch belang (niet-DAEB) met als doel om eventuele
financiële belemmeringen weg te nemen.8

4

«Er is bezwaar binnen een deel van de sector tegen de heffing, vooral omdat er onvoldoende
rekening wordt gehouden met de financiële positie van zowel donerende als ontvangende
corporaties, waardoor de situatie kan ontstaan dat een armere corporatie steun verleent aan
een rijkere collega. Bovendien is de steun eenzijdig bedoeld voor corporaties in achterstandswijken, terwijl de opgave voor corporaties in bijvoorbeeld krimpgebieden niet minder groot is.»
Daarnaast zijn er meer dan 200 bezwaarschriften ingediend tegen de oplegging van de heffing
en is een aantal woningcorporaties in beroep gegaan. Zie Kamerstukken II 2010/11, 30 995, nr.
87.
5
Als rechtvaardiging voor de verhuurderheffing werd destijds aangegeven: «Het nu en in het
verleden gevoerde rijksbeleid heeft ertoe geleid dat er een marktsegment voor betaalbare
huurwoningen is ontstaan dat een hoge mate van stabiliteit en gewaarborgde inkomsten kent
voor verhuurders. De markt van gereguleerde woningen met een betaalbare huur is gecreëerd
door de overheid door middel van objectsubsidies gericht op de bouw van sociale huurwoningen. Voor de minst draagkrachtige huishoudens is bovendien de huurtoeslag in het leven
geroepen, die vraagondersteunend en prijsondersteunend werkt. Het kabinet acht het tegen
deze achtergrond redelijk dat alle verhuurders die op de gereguleerde markt actief zijn en een
belang hebben bij stabiliteit en gewaarborgde inkomsten door middel van deze heffing een
bijdrage leveren aan de uitgaven van het Rijk.» Zie Kamerstukken II 2012/13, 33 407, nr. 3, p. 3
en Kamerstukken 2013/14, 33 756, nr. 3, p. 6–7.
6
Toelichting, paragraaf 1.
7
Rijksoverheid, Kabinet sluit nationale prestatieafspraken volkshuisvesting met Aedes,
Woonbond en VNG, persbericht 30 juni 2022.
8
De Afdeling gaat ervan uit dat in verband met de Unierechtelijke aspecten van de gemaakte
afspraken contact opgenomen zal worden met de Europese Commissie.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 218, nr. 4

3

Voorts zijn afspraken gemaakt over verduurzaming, betaalbaarheid en
leefbaarheid.9 De nationale prestatieafspraken zijn gekoppeld aan en
mede mogelijk door de aangekondigde afschaffing van de verhuurderheffing vanaf 2023. De vaststelling van de voorliggende nationale
prestatieafspraken geeft invulling aan de politieke afspraak om in ruil voor
afschaffing van de verhuurderheffing afdwingbare prestatieafspraken te
maken over de volkshuisvestelijke opgave van corporaties.
Wat betreft de financiële aspecten is vastgelegd dat corporaties eerst
maximale onderlinge solidariteit tonen door waar mogelijk ook investeringen te doen in delen van hun provincie waar zij zelf nog niet actief zijn
en waar mogelijk ook daarbuiten, zolang de opgave in de eigen regio
haalbaar blijft. Zo nodig wordt door de Minister voor Volkshuisvesting en
Ruimtelijke Ordening het instrument van projectsteun ingezet. De inzet
van projectsteun volgt nadat corporaties zich maximaal hebben ingezet
binnen hun regio en onderlinge solidariteit in de corporatiesector geen
soelaas biedt. De door de corporatie aangevraagde projectsteun maakt
het mogelijk om volkshuisvestelijke opgaven waarvoor anders onvoldoende financiële middelen beschikbaar zijn gezamenlijk te realiseren,
door middel van een bijdrage aan corporaties, opgebracht uit een heffing
bij alle corporaties.
c. Overwegingen Afdeling
De Afdeling merkt op dat de afschaffing van de verhuurderheffing
gepaard gaat met aanzienlijke investeringsambities voor de corporaties.
Dat betreft niet alleen hun eigen activiteiten, maar ook – in het kader van
onderlinge solidariteit – de ondersteuning van andere corporaties.
Daarenboven kunnen zij alsnog met een heffing worden geconfronteerd
ter financiering van projectsteun.
Uit de toelichting, noch uit de gemaakte afspraken valt af te leiden hoe de
investeringsambities, inclusief de beoogde solidariteitsbijdragen en de
heffing ter financiering van projectsteun, zich per saldo verhouden tot de
huidige aanpak van de verhuurderheffing inclusief de heffingsverminderingen voor investeringen.
De Afdeling merkt op dat de verhuurderheffing weliswaar de investeringsruimte voor woningcorporaties beperkt maar dat de heffingsverminderingen als instrument corporaties een duidelijke prikkel geeft om te
investeren. Het is de vraag welk stimulerend instrumentarium bij de
gemaakte prestatieafspraken gebruikt zal worden. Uit de gemaakte
afspraken blijkt dat op dat punt nog wet- en regelgeving wordt
voorbereid.10 Het voorstel verdient op dit punt een nadere toelichting,
mede gegeven het feit dat met de gemaakte afspraken het gekozen beleid
weer vergelijkbaar is met dat ten tijde van de krachtwijken van het kabinet
Balkenende IV. Ook toen was immers sprake van prestatieafspraken met
betrekking tot maatschappelijke gewenste investeringen die worden
gefinancierd op basis van onderlinge solidariteit met daarbij de inzet van
projectsteun, bekostigd uit heffingen. In het verleden is bewust afgestapt
van deze werkwijze. Zonder nadere toelichting is niet duidelijk waarom nu
opnieuw voor deze route wordt gekozen.
De Afdeling adviseert in de toelichting nader op het voorgaande in te
gaan.
9

10

Door de afschaffing van de verhuurderheffing kunnen, zo is afgesproken, corporaties additioneel investeren in de betaalbaarheid van hun woningen.
Nationale prestatieafspraken, p. 16 e.v. (Bijlage bij Kamerstukken II 2021/22, 29 453/27 826, nr.
551). Ook ten aanzien van de verhuurderbijdrage voor de huurcommissie, al wordt deze pas
later ingetrokken.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 218, nr. 4

4

De geconstateerde disbalans tussen de opgave voor de corporatiesector
en de beschikbare middelen is reden om de verhuurderheffing af te
schaffen. Een verbetering van de kasstromen leidt tot een hogere
woningwaarde en een hoger leenvermogen. Dat kan met heffingskortingen niet in die mate worden bereikt.
Desondanks kunnen regionaal tekorten blijven bestaan als gevolg van een
grote opgave. Om die tekorten weg te nemen wordt gekeken naar
solidariteit binnen de sector in de vorm van herverdeling van middelen;
projectsteun is een van de mogelijke manieren van herverdeling. In de
nationale prestatieafspraken is die solidariteit verankerd. De wijze waarop
dat wordt vormgegeven is nog onderwerp van nadere uitwerking.
De memorie van toelichting is op dit punt aangevuld.
2. Huurverhoging geliberaliseerde huursector
Het voorstel wijzigt artikel 10, derde lid, van de Uitvoeringswet
huurprijzen woonruimte. Ingevolge dat artikel is thans, voor drie jaren
vanaf 1 mei 2021, geregeld dat in de geliberaliseerde huursector de
maximum jaarlijkse huurverhoging wordt vastgesteld op – kort gezegd –
de inflatie plus één procent. Bij de huurverhogingen in juli 2021 en 2022
leidde dit tot gematigde maximale huurverhogingen (2,3% en 3,3%). Met
de inmiddels sterk toegenomen inflatie moet bij de geldende systematiek
rekening worden gehouden met een veel hoger percentage voor de
huurverhogingen in 2023. Daarom wordt – bij wijze van noodgreep11 –
aanpassing van de bestaande systematiek voorgesteld en wordt het
maximale huurverhogingspercentage bij ministeriële regeling vastgesteld.
Blijkens de toelichting is er nog geen idee over een te kiezen grondslag,12
en beoogt het kabinet om in de loop van 2022 overleg te voeren met de
sector over de te hanteren grondslag.
a. Noodzaak en proportionaliteit
De Afdeling merkt, in aansluiting op hetgeen zij eerder over deze regeling
heeft opgemerkt, op dat de geliberaliseerde huursector een belangrijke
functie heeft voor het functioneren van de woningmarkt als geheel: een
gezonde geliberaliseerde huursector is in het bijzonder van belang voor
een goede doorstroming.13 Verdere beperking voor verhuurders in deze
sector om kostenstijgingen waarmee zij worden geconfronteerd door te
kunnen berekenen kan leiden tot verdere verschraling van het aanbod in
de geliberaliseerde huursector. De Afdeling begrijpt dat de sterk gestegen
inflatie aanleiding geeft om de bestaande regeling opnieuw te bezien.
Daarbij dient, mede in het licht van het voorgaande, evenwel niet alleen
rekening te worden gehouden met de belangen van de huurder, maar ook
met die van de verhuurder.
Een evenwichtige afweging is temeer van belang uit een oogpunt van de
uit het hoger recht voortvloeiende eigendomsbescherming, nu de
maximering van de huurprijsstijging een beperking van het eigendomsrecht meebrengt. Overheden hebben de nodige ruimte om woningbouwbeleid te voeren. Artikel 1 van het Eerste Protocol van het Europees
Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) verlangt echter wel dat
daarbij een «redelijk evenwicht» wordt gevonden tussen de belangen die
met dat beleid worden nagestreefd en de belangen van degenen die in
hun eigendomsrecht worden beperkt. Voorts is van belang dat
maximering van de huurprijsstijging op gespannen voet kan staan met de
11

Toelichting, paragraaf 1.
Genoemd worden de inflatie, een maximumpercentage onder inflatieniveau of zelfs een
andere grondslag dan het inflatiepercentage (Toelichting, paragraaf 1).
13
Kamerstukken II 2020/21, 35 488, nr. 4.
12

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 218, nr. 4

5

vrijheid van vestiging en/of het vrij verkeer van diensten, alsook – onder
omstandigheden – het vrij verkeer van kapitaal.14 In dit verband is ook de
vraag aan de orde wanneer en onder welke omstandigheden de
maximering van de huurprijsverhoging er toe leidt dat verhuurders niet
meer aan hun wettelijke verplichtingen (zoals behoorlijk onderhoud)
kunnen voldoen omdat rendabele exploitatie niet langer mogelijk is. Ook
mag de maximering niet verder gaan dan voor het met de maximering
gemoeide belang noodzakelijk is.
Gelet op het voorgaande adviseert de Afdeling nader te motiveren dat de
voorgestelde maximering in het licht van het belang van bescherming van
(bepaalde groepen) huurders in de praktijk ook geschikt is om dit belang
te bereiken en niet verder gaat dan voor dat belang noodzakelijk is. Voorts
dient inzichtelijk te worden gemaakt welke gevolgen de maximering heeft
voor verhuurders en dient een evenwichtige afweging van het met de
maximering te bereiken doel en de gerechtvaardigde belangen van
verhuurders plaats te vinden.
Het voorstel bevat, op een beperking in de werking tot 1 mei 2024 na,
geen enkele waarborg om te verzekeren dat een evenwichtige belangenafweging plaatsvindt en dat de hoogte van de maximale huurprijsverhoging
voldoet aan de eisen van noodzakelijkheid en proportionaliteit.
In reactie op het hieronder onder b gegeven advies van de Afdeling om de
hoogte van de maximale huurverhoging niet bij ministeriële regeling vast
te stellen wordt voorgesteld de wijze van vaststelling van de hoogte van
de maximale huurprijsverhoging uit de Uitvoeringswet huurprijzen
woonruimte te laten blijken. Dat wil zeggen dat de berekeningswijze van
het maximumpercentage in artikel 10, derde lid, van de Uitvoeringswet
huurprijzen woonruimte wordt vastgelegd. In de memorie van toelichting
is verduidelijkt dat de voorgestelde wijziging op gelijke wijze als de
bestaande regeling voor de maximering van de huurprijsstijgingen voor
geliberaliseerde huurovereenkomsten voldoet aan de door de Afdeling
genoemde voorwaarden.
De memorie van toelichting is op dit punt aangevuld.
b. Ministeriële regeling
In het wetsvoorstel is geregeld dat het maximale huurverhogingspercentage bij ministeriële regeling wordt vastgesteld.
Gelet op het primaat van de wetgever dienen de hoofdelementen van een
regeling in de wet te worden vastgelegd.15 Hiermee is gewaarborgd dat
de volksvertegenwoordiging rechtstreeks bij de vaststelling is betrokken.
Van de mogelijkheid van delegatie aan een Minister van de bevoegdheid
tot het vaststellen van algemeen verbindende voorschriften dient daarom
terughoudend gebruik te worden gemaakt.16 Delegatie naar een ministeriële regeling dient bovendien te worden beperkt tot voorschriften van
administratieve aard, uitwerking van details of voorschriften waarvan te
voorzien is dat zij met grote spoed moeten worden vastgesteld of die
dikwijls wijziging behoeven.17 Een keuze voor delegatie naar een
ministeriële regeling moet daarom adequaat worden gemotiveerd in de
toelichting.

14

Zie hierover ook Kamerstukken II 2020/21, 35 488, nr. 4.
Zie ook aanwijzing 2.19 van de Aanwijzingen voor de regelgeving.
Advies van 26 januari 2022 betreffende de Wet programmatuur verkiezingsuitslagen
(W04.21.0339/I).
17
Zie aanwijzing 2.24 van de Aanwijzingen voor de regelgeving.
15
16

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 218, nr. 4

6

Gelet op deze uitgangspunten, de beperkte toelichting op dit punt en het
gegeven dat het maximale huurverhogingspercentage een wezenlijk
element vormt voor huurders, verhuurders en de relatie tussen beiden,
acht de Afdeling delegatie naar een ministeriële regeling niet verantwoord.
c. Conclusie
De Afdeling concludeert dat de regeling van de maximale huurprijsverhoging in het wetsvoorstel onvoldoende waarborgen bevat om te voldoen
aan de eisen van noodzakelijkheid en proportionaliteit. Daarnaast is de
delegatie naar een ministeriële regeling niet verantwoord. Zij adviseert
het voorstel op deze punten met inachtneming van het voorgaande
opnieuw te bezien.
Het wetsvoorstel is aangepast. Voorgesteld wordt in de Uitvoeringswet
huurprijzen woonruimte te bepalen dat de maximale huurprijsstijging
voor geliberaliseerde huurovereenkomsten wordt bepaald op de inflatie
plus één procentpunt – de nu geldende berekeningswijze – dan wel op de
ontwikkeling van de loonkosten plus één procentpunt indien de loonontwikkeling lager is dan de inflatie.
Het wetsvoorstel en de memorie van toelichting zijn op dit punt
aangepast.
3. Onderwerpen wetsvoorstel
Het wetsvoorstel regelt twee afzonderlijke onderwerpen. Tot het opnemen
van meerdere inhoudelijke onderwerpen in één (verzamel)wetsvoorstel
wordt in principe slechts overgegaan indien:
– de verschillende onderdelen samenhang hebben;
– de verschillende onderdelen niet van een omvang en complexiteit zijn
die een afzonderlijk wetsvoorstel rechtvaardigen; en
– het op voorhand niet de verwachting is dat één van de onderdelen
dermate politiek omstreden is dat een goede parlementaire behandeling van andere onderdelen in het geding komt.18
De Afdeling heeft begrip voor de wens tot voortvarende regeling van
beide onderwerpen. Dat betekent echter niet dat er een logische
samenhang is tussen de onderwerpen of een noodzaak tot regeling in één
wetsvoorstel. Regeling in aparte wetsvoorstellen behoeft de beoogde
ingangsdatum van 1 januari 2023 niet in de weg te staan. Bovendien
wordt met de regeling in één wetsvoorstel de Eerste Kamer de
mogelijkheid ontnomen om een separaat politiek eindoordeel te vellen
over de zelfstandige onderwerpen, terwijl gelet op de onderwerpen debat
mag worden verwacht.19
In verband met het voorgaande adviseert de Afdeling het wetsvoorstel te
splitsen.
Het wetsvoorstel is gesplitst in een wetsvoorstel tot intrekking van de Wet
maatregelen woningmarkt 2014 II (afschaffing verhuurderheffing) en een
wetsvoorstel tot wijziging van de Uitvoeringswet huurprijzen woonruimte
(wijziging maximering huurprijsverhoging geliberaliseerde huurovereenkomsten).

18
19

Aanwijzing 6.4 van de Aanwijzingen voor de regelgeving.
Advies van 13 september 2021 betreffende het voorstel van wet Belastingplan 2022
(W06.21.0273/III).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 218, nr. 4

7

De Afdeling advisering van de Raad van State heeft een aantal bezwaren
bij het voorstel en adviseert het voorstel niet bij de Tweede Kamer der
Staten-Generaal in te dienen, tenzij het is aangepast.
De vice-president van de Raad van State,
Th.C. de Graaf
Ik moge U, mede namens de Staatssecretaris van Financiën, verzoeken de
hierbij gevoegde gewijzigde voorstellen van wet en de gewijzigde
memories van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te
zenden.
De Minister voor Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening,
H.M. de Jonge

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 218, nr. 4

8