Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2021–2022

36 196

Wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 in
verband met aanscherping van het openbare
ordebeleid voor criminele vreemdelingen

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
1 Algemeen deel
1.1 Inleiding
In de Kamerbrief van 10 september 20201 is het voornemen opgenomen
om de afwijzingsmogelijkheden te verruimen voor aanvragen om
verlening van een verblijfsvergunning regulier voor onbepaalde tijd van
zeer zware criminele vreemdelingen die in Nederland zijn geboren of
opgegroeid. Door middel van de nu voorgestelde wijziging van de
Vreemdelingenwet 2000 (hierna: Vw 2000), wordt deze verruiming
doorgevoerd.
Het huidige wettelijk kader bevat voor vreemdelingen die in Nederland
zijn geboren of reeds voor hun vierde levensjaar in Nederland verbleven,
die hun hoofdverblijf niet buiten Nederland hebben geplaatst, en die
inmiddels meerderjarig zijn slechts de mogelijkheid tot afwijzing van een
aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning regulier voor
onbepaalde tijd indien deze vreemdeling bij onherroepelijk geworden
rechterlijk vonnis is veroordeeld tot een gevangenisstraf van meer dan
60 maanden, ter zake van handel in verdovende middelen. Door onderhavig voorstel wordt voor deze groep de beperking tot drugsdelicten
vervangen door een beperking tot een veroordeling voor een ernstig
misdrijf. Ook de drempel van een veroordeling van meer dan 60 maanden
gevangenisstraf wordt geschrapt. De aanvraag wordt daardoor voortaan
beoordeeld aan de hand van de glijdende schaal conform artikel 21, eerste
lid, aanhef en onder c, Vw 2000 en artikel 3.86, Vreemdelingenbesluit 2000
(hierna: Vb 2000). Na toetsing aan de glijdende schaal wordt beoordeeld
of voldaan is aan Europese en internationale regelgeving, waarbij in het
bijzonder gedacht kan worden aan het recht op privéleven en het
proportionaliteitsbeginsel. De wetswijziging zal dus niet tot gevolg
hebben dat een vergunning wordt onthouden zonder een individuele
belangenafweging.

1

kst-36196-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2022

Kamerbrief 10 september 2020, Kamerstukken II 2019 /20, 19 637, nr. 2652.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 196, nr. 3

1

In onderstaande toelichting wordt de voorgestelde wijziging eerst belicht
vanuit wetssystematisch perspectief (par. 1.2.1). Vervolgens komen de
argumenten voor de opheffing van de beperking aan bod (par. 1.2.2) en
worden de gevolgen van het wetsvoorstel besproken (par. 1.2.3). Ten
slotte wordt de verhouding tussen de afwijzing van een aanvraag om
verlening van een verblijfsvergunning regulier voor onbepaalde tijd en de
intrekking van een verblijfsvergunning verduidelijkt (par. 1.2.4).
Hoofdstuk 2 gaat in de op de administratieve lasten en financiële
consequenties en hoofdstuk 3 behandelt de consultatiereacties.
1.2 Wettelijk kader
Artikel 21, eerste lid, Vw 2000 bevat een lijst met limitatieve gronden op
basis waarvan het mogelijk is om de aanvraag tot het verlenen van een
verblijfsvergunning regulier voor onbepaalde tijd af te wijzen. Op grond
van artikel 21, eerste lid, aanhef en onderdeel c, Vw 2000 is afwijzing van
de aanvraag mogelijk indien de vreemdeling onherroepelijk is veroordeeld wegens een misdrijf waartegen een gevangenisstraf van drie jaren
of meer is bedreigd. Artikel 21, vierde lid, van de Vw 2000 beperkt deze
afwijzingsmogelijkheid voor vreemdelingen die in Nederland zijn geboren
of reeds voor hun vierde levensjaar in Nederland verbleven, die hun
hoofdverblijf niet buiten Nederland hebben geplaatst, en die inmiddels
meerderjarig zijn, tot een onherroepelijke veroordeling tot een gevangenisstraf van meer dan 60 maanden ter zake van handel in verdovende
middelen. Deze bepaling is destijds opgenomen om de in Nederland
geboren dan wel opgegroeide kinderen van migranten (behoudens de
genoemde gevallen) te beschermen tegen uitzetting.2 Zoals hieronder
nader zal worden toegelicht is deze beperking van de uitzettingsmogelijkheden onevenwichtig gebleken na diverse aanscherpingen van de
openbare orde criteria als weergegeven in de glijdende schaal (zie voor
een nadere toelichting paragraaf 1.2.2).
Dit voorstel beoogt deze beperking van artikel 21, eerste lid, aanhef en
onderdeel c, Vw 2000 dan ook te limiteren. Voortaan zal bij een onherroepelijke veroordeling voor een misdrijf als bedoeld in artikel 22b, eerste lid,
van het Wetboek van Strafrecht of een misdrijf uit de Opiumwet waarop
naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van zes jaar of meer
is gesteld worden getoetst aan de drempelwaarden uit de glijdende schaal
als beschreven in artikel 3.86 Vb 2000 (zie par. 1.2.1). Als deze drempelwaarden worden overschreden, vindt een individuele toets plaats (zie par.
1.2.3).
1.2.1 Onevenwichtigheid huidig systeem ten opzicht van de glijdende
schaal
De glijdende schaal, neergelegd in artikel 3.86 Vb 2000,3 wordt toegepast
bij de verblijfsbeëindiging van personen die een gevaar voor de openbare
orde vormen. Daarbij wordt de duur van de opgelegde straf afgezet tegen
de duur van het rechtmatig verblijf van de vreemdeling in Nederland. Hoe
langer de verblijfsduur, hoe zwaarder de straf moet zijn om tot verblijfsbeëindiging te kunnen overgaan. In 2001 was bij vreemdelingen die in
Nederland waren geboren of voor hun tiende jaar rechtmatig verblijf
hadden verkregen, verblijfsbeëindiging na 15 jaar rechtmatig verblijf
onmogelijk. Een verblijf van 10 jaar of meer maar minder dan 15 jaar kon
bij deze vreemdelingen enkel beëindigd worden indien er sprake was van
2

Kamerstukken II 1999/00. 26 732, nr. 28 (herdruk amendement van het lid Albayrak C.S) en
Kamerstukken II 2000/01, 27 585, nr. 6 (amendement van het lid Albayrak).
3
Zoals nader wordt toegelicht in paragraaf 3.3 zijn in artikel 3.86 van het Vb 2000 drie verschillende glijdende schalen opgenomen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 196, nr. 3

2

een onherroepelijke gevangenisstraf van meer dan 60 maanden ter zake
van handel in verdovende middelen (gelijk aan de norm van artikel 21,
vierde lid, Vw 2000).
Sinds 2001 is de glijdende schaal echter meerdere malen aangescherpt.
De aanscherpingen van de glijdende schaal kwamen voort uit de wens om
een meer bevredigende uitkomst te bieden bij toepassing van dit
instrument. Zo bleek er behoefte te zijn aan de mogelijkheid om ook het
langdurig verblijf van een vreemdeling te kunnen beëindigen, indien er
misdrijven van rechtsschokkende aard gepleegd zijn.4
Bij de aanscherping van de glijdende schaal in 2012 is de uitzondering
voor vreemdelingen die in Nederland zijn geboren of voor hun tiende
levensjaar in Nederland zijn gekomen geheel geschrapt. Sindsdien geldt
ook voor deze categorie de algemene regel van artikel 3.86, tiende lid, Vb
2000: na 10 jaar rechtmatig verblijf is verblijfsbeëindiging louter mogelijk
bij een misdrijf als bedoeld in artikel 22b, eerste lid, Wetboek van
Strafrecht of een misdrijf uit de Opiumwet waarop naar de wettelijke
omschrijving een gevangenisstraf van zes jaar of meer is gesteld.
Hierdoor werd de beperking uit artikel 21, vierde lid, Vw 2000 relevant die
stelt dat – bij een vreemdeling die in Nederland is geboren dan wel reeds
voor zijn vierde levensjaar in Nederland verbleef en sindsdien zijn
hoofdverblijf niet buiten Nederland heeft verplaatst en inmiddels 18 jaar is
– de aanvraag voor een verblijfsvergunning onbepaalde tijd slecht kan
worden afgewezen op grond van het vormen van een gevaar voor de
nationale veiligheid of een veroordeling bij een onherroepelijk geworden
rechterlijk vonnis tot een gevangenisstraf van meer dan 60 maanden, ter
zake van handel in verdovende middelen.
Bovendien zijn in 2012 de eindtermijnen van de glijdende schaal komen te
vervallen, dat wil zeggen dat de absolute bescherming tegen verblijfsbeëindiging bij een verblijf van 20 jaar of meer geen gelding meer vindt.5
Wanneer men de bovengenoemde aanscherpingen van de glijdende
schaal en de geboden bescherming van artikel 21, vierde lid, Vw 2000,
naast elkaar bekijkt, is er naar de huidige stand van zaken geen rechtvaardigingsgrond te vinden voor die zwaardere maatstaf (beperking tot een
veroordeling tot een onherroepelijke gevangenisstraf van meer dan
60 maanden ter zake van handel in verdovende middelen) bij de
weigering van de verblijfsvergunning regulier voor onbepaalde tijd.
Hieraan doet niet af dat het mogelijk maar om een beperkt aantal zaken
gaat. Zelfs bij kleine aantallen is het wenselijk om de mogelijkheid te
hebben om bij gevaar voor de openbare orde te kunnen beoordelen of
verblijfsbeëindiging wenselijk is.
1.2.2 Onevenwichtigheid tussen categorieën criminele vreemdelingen
Daarnaast is van belang dat de uitzondering van artikel 21, vierde lid, Vw
2000 alleen geldt voor de houders van een verblijfsvergunning regulier
voor bepaalde tijd die een verblijfsvergunning regulier voor onbepaalde
tijd aanvragen en niet voor houders van een verblijfsvergunning asiel. Dit
onderscheid valt niet goed te rechtvaardigen.
Verder is de bescherming die artikel 21, vierde lid, Vw 2000 biedt groter
dan de bescherming die aanvragers of houders van een
EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezeten genieten. Afwijzing van
een EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen is mogelijk bij een
4

Zie besluit van 26 maart 2012, houdende wijziging van het Vreemdelingenbesluit 2000 in
verband met aanscherping van de glijdende schaal (Stb. 2012, 158, p. 4).
5
Stb. 2012, 158, p. 5.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 196, nr. 3

3

onherroepelijke veroordeling wegens een misdrijf waarvoor een gevangenisstraf van drie jaar of meer opgelegd kan worden (artikel 45b, tweede
lid, aanhef en onder d, Vw 2000). Het intrekken van de vergunning is
mogelijk wanneer de vreemdeling een ernstige en actuele bedreiging voor
de openbare orde vormt (artikel 45d, eerste lid, aanhef en onder b, Vw
2000). Bij zowel de afwijzing als de intrekking geldt de glijdende schaal
(artikel 3.125, tweede lid, respectievelijk 3.127, derde lid, Vb 2000). Het feit
dat de criminele aanvrager van een nationale verblijfsvergunning regulier
voor onbepaalde tijd een verdergaande bescherming geniet dan de
aanvrager en houder van een EU-verblijfsvergunning, is inconsistent en
onwenselijk.
De huidige afbakening van artikel 21, vierde lid, Vw 2000 die ziet op
gevangenisstraf van 60 maanden ter zake van handel in verdovende
middelen, lijkt bovendien willekeurig en laat enkele zeer ernstige
misdrijven (zoals levensdelicten en zedenmisdrijven) buiten beschouwing.
De afbakening voor drugsdelicten is te verklaren wanneer men kijkt naar
de waardering van deze categorie delicten binnen de Europese Unie: zo
laat het Hof van Justitie het handelen in verdovende middelen zwaar
meewegen in zijn oordeel of er sprake is van een bedreiging van de
openbare orde. In zijn jurisprudentie wordt reeds sinds de jaren ’90 van de
vorige eeuw de handel in verdovende middelen als bedreiging van de
openbare orde beschouwd, die dusdanig ernstig is dat het kan leiden tot
verblijfsbeëindiging, ook al verblijft de vreemdeling al meer dan 30 jaar in
het betreffende land.6 De laatste jaren heeft het Hof van Justitie deze
opvatting echter verruimd, zodat ook geweld- en zedendelicten gepleegd
door langdurig verblijvende vreemdelingen, kunnen leiden tot verblijfsbeëindiging.7 De voorgestelde wijziging is dan ook in lijn met deze ontwikkelingen uit de jurisprudentie van het Hof en neemt de hierboven benoemde
willekeur weg.
1.2.3 Gevolgen van de wijziging
Door vervanging van de beperking van een veroordeling vanwege handel
in verdovende middelen door misdrijven als bedoeld in artikel 22b, eerste
lid, van het Wetboek van Strafrecht of misdrijven uit de Opiumwet waarop
naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van zes jaar of meer
is gesteld, zullen meer soorten ernstige misdrijven kunnen leiden tot een
afwijzing van de aanvraag voor een verblijfsvergunning regulier voor
onbepaalde tijd. Tevens zal het schrappen van de ondergrens van een
veroordeling tot een gevangenisstraf van meer dan 60 maanden ertoe
leiden dat zal worden aangesloten bij het systeem van de glijdende
schaal, waardoor in meer gevallen zal worden overgegaan tot een
individuele beoordeling of de aanvraag op grond van openbare orde moet
worden afgewezen.
Bij een volledige toepassing van de glijdende schaal, kan echter een
onevenwichtigheid optreden. De glijdende schaal biedt een afwegingskader voor de zwaarte van de veroordeling ten opzichte van het rechtmatig verblijf voorafgaand aan het plegen of aanvangen van het misdrijf.
Uit artikel 21, vierde lid, Vw 2000 volgt dat bij een rechtmatig verblijf van
in totaal minimaal 5 jaren een aanvraag voor een vergunning onbepaalde
tijd kan worden gedaan, ook als dit verblijf niet een aaneensluitend
6

Hof van Justitie van de EU 9 januari 1999, Griekenland tegen Donatella Calfa, punt 22, C-348/96,
en meer recent: Hof van Justitie van de EU 23 november 2010, Land Baden-Württemberg tegen
Panagiotis Tsakouridis, C-145/09.
7
Hof van Justitie van de EU 22 mei 2012, P.I. tegen Oberbürgermeisterin der Stadt Remscheid,
C-348/09, punt 28 en Hof van Justitie van de EU 13 juli 2017, E tegen Subdelegación del
Gobierno en Álava, C-193/16, punt 20.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 196, nr. 3

4

rechtmatig verblijf betreft. Het is hierdoor theoretisch mogelijk dat een in
Nederland geboren vreemdeling die een aanvraag voor een vergunning
voor onbepaalde tijd doet vijf jaar rechtmatig verblijf heeft gehad maar
slechts één jaar aansluitend rechtmatig verblijf heeft gehad vóórafgaand
aan de aanvraag van de vergunning. Daardoor gelden in dat geval de
drempelwaarden uit de glijdende schaal die aansluiten bij een rechtmatig
van 1 jaar. Hierdoor zal ook bij relatief lage straffen over worden gegaan
tot een individuele beoordeling. Ook de reguliere correctie voor langdurig
verblijf die is opgenomen in artikel 3.86, tiende lid, Vb 2000 werkt in deze
situatie niet. In dit lid is bepaald dat na een verblijfsduur van tien jaren
alleen kan worden afgewezen vanwege openbare orde voor specifiek
genoemde ernstige misdrijven. Ook hiervoor geldt dat door vreemdelingen uit de doelgroep van dit wetsvoorstel niet altijd zal worden voldaan
aan een aaneengesloten rechtmatig verblijf van tien jaren.
Hoewel bij de doelgroep van het voorstel dus niet altijd sprake is van een
rechtmatig verblijf van minimaal tien jaar, gaat het hier wel om een groep
die inmiddels meerderjarig is en vanaf de geboorte of in ieder geval sinds
het vierde levensjaar in Nederland verblijft en zijn hoofdverblijf niet buiten
Nederland heeft verplaatst. Dat er niet altijd sprake is van rechtmatig
verblijf doet er niet aan af dat er wel langdurig verblijf in Nederland is.
Wanneer bijvoorbeeld een misdrijf wordt gepleegd direct na het bereiken
van de leeftijd van 18 jaren, is er vaak minimaal sprake van een verblijf
van 14 jaar. Dit rechtvaardigt een aansluiting bij het regime van
artikel 3.86, tiende lid, Vb 2000. Om dit te bereiken wordt de voorwaarde
dat het moet gaan om ernstige misdrijven opgenomen in artikel 21, vierde
lid, Vw 2000, zodat ook voor deze doelgroep een correctie geldt. Voor het
te hanteren criterium voor de afbakening van de misdrijven is aangesloten
bij artikel 3.86, tiende lid, Vb 2000.
Over dit criterium moet worden opgemerkt dat bij de totstandkoming van
artikel 3.86, tiende lid, Vb 2000 aansluiting is gezocht bij de Wet van
17 november 2011 tot wijziging van het Wetboek van Strafrecht in
verband met het beperken van de mogelijkheden om een taakstraf op te
leggen voor ernstige zeden- en geweldsmisdrijven en bij recidive van
misdrijven8, 9. Het huidige artikel 22b, eerste lid, onder a, Wetboek van
Strafrecht bepaalt dat een taakstraf niet kan worden opgelegd voor een
misdrijf dat een ernstige inbreuk op de lichamelijke integriteit van het
slachtoffer ten gevolge heeft gehad en waarop naar de wettelijke
omschrijving een gevangenisstraf van zes jaren of meer is gesteld. In het
eerste lid, onderdeel b, wordt een drietal misdrijven aangewezen
waarvoor het opleggen van een taakstraf in beginsel is uitgesloten, maar
waarop de criteria van onderdeel a niet van toepassing zijn. Het gaat om
ambtsdwang en wederspannigheid met letsel tot gevolg (artikel 181 Sr),
kinderpornografie (artikel 240b Sr) en jeugdprostitutie (artikel 248b Sr),
voor zover daarop minder dan zes jaar gevangenisstraf staat. De keuze
voor deze misdrijven is ingegeven door de wens om de ernst van deze
misdrijven te onderstrepen en het belang te benadrukken van de
bescherming die deze artikelen beogen te geven aan minderjarigen en
personen werkzaam in publieke dienst. Naast de misdrijven als bedoeld in
artikel 22b, eerste lid, Wetboek van Strafrecht, zijn in artikel 3.86, tiende
lid, onder b, Vb 2000 tevens misdrijven uit de Opiumwet waarop naar de
wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van zes jaar of meer is
8

Wet van 17 november 2011 tot wijziging van het Wetboek van Strafrecht in verband met het
beperken van de mogelijkheden om een taakstraf op te leggen voor ernstige zeden- en
geweldsmisdrijven en bij recidive van misdrijven (Stb. 2012, 1).
9
Zie voor een nadere toelichting op dit punt de Nota van Toelichting bij het Besluit van 26 maart
2012, houdende wijziging van het Vreemdelingenbesluit 2000 in verband met aanscherping van
de glijdende schaal (Stb. 2012, 158).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 196, nr. 3

5

gesteld opgenomen als afwijzingsgrond voor de aanvraag. Vanwege het
ingrijpende karakter van deze ernstige misdrijven voor het slachtoffer en
de maatschappelijke onrust die veroorzaakt wordt door deze misdrijven, is
het gerechtvaardigd om de mogelijkheid te openen om dergelijke
misdrijven tegen te werpen bij een langdurig verblijf.
Het schrappen van de minimum opgelegde straf van 60 maanden heft de
onevenwichtigheid in het systeem, zoals hierboven in paragraaf 1.2.1 is
beschreven, op. In de ernst van de misdrijven en de impact op de
maatschappij wordt een rechtvaardiging gevonden om ook bij een lagere
opgelegde straf over te gaan tot een beoordeling of de inbreuk op de
openbare orde aanleiding geeft tot afwijzing van de aanvraag.
Het vorenstaande laat onverlet dat het overschrijden van de drempelwaarden uit de glijdende schaal enkel leidt tot de start van een individuele
beoordeling. Bij deze beoordeling wordt onder andere bezien of voldaan
is aan Europese en internationale regelgeving, waarbij in het bijzonder
gedacht kan worden aan het recht op privéleven en het proportionaliteitsbeginsel. Er vindt daarom altijd een individuele belangenafweging plaats
waarbij onder meer het langdurig verblijf en individuele omstandigheden
en de zwaarte van de straf worden meegewogen.
1.2.3.1 Gevolgen voor Turkse onderdanen
De wijziging van artikel 21, vierde lid, Vw 2000 is een nieuwe beperking
voor Turkse onderdanen. Na de wetswijziging is het immers mogelijk om
de verblijfsrechten te beëindigen van Turkse staatsburgers om redenen
van openbare orde anders dan voor een veroordeling tot gevangenisstraf
van meer dan 60 maanden, ter zake van handel in verdovende middelen.
In beginsel regelt artikel 13 van Besluit nr. 1/80 dat de lidstaten van de
Gemeenschap en Turkije geen nieuwe beperkingen mogen invoeren met
betrekking tot de toegang tot de werkgelegenheid van werknemers en hun
gezinsleden wier verblijf en arbeid op hun onderscheiden grondgebied
legaal zijn. Naar aanleiding van de prejudiciële vragen die door de Raad
van State zijn gesteld in de zaak van 23 juni 202110 is door Nederland het
standpunt ingenomen dat uit artikel 14 van Besluit nr. 1/80 volgt dat
Turkse staatsburgers zich niet meer op artikel 13 van Besluit nr. 1/80
kunnen beroepen als zij wegens hun persoonlijke gedrag een actuele,
werkelijke een voldoende ernstige bedreiging vormen voor een fundamenteel belang van de samenleving. Het huidige wetsvoorstel valt binnen
deze reikwijdte. Artikel 14, eerste lid, van Besluit nr. 1/80 biedt dan ook het
passende rechtskader op grond waarvan kan worden beoordeeld in
hoeverre een Turkse staatsburger die strafrechtelijk is veroordeeld, de
rechten kan worden ontnomen die hij rechtstreeks aan dat besluit
ontleent.11 Dit kader zal worden gehanteerd bij de individuele beoordeling
die volgt op het overschrijden van de drempelwaarden uit artikel 3.86 Vb
2000.
Het wetsvoorstel beoogt om bij een veroordeling voor zware misdrijven –
namelijk een veroordeling voor een misdrijf als bedoeld in artikel 22b,
eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht of een misdrijf uit de Opiumwet
waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van zes jaar
of meer is gesteld – de mogelijkheid te creëren om te beoordelen of
hieraan verblijfsrechtelijke consequenties dienen te worden verbonden.
Door de beperking tot de hierboven beschreven misdrijven wordt een
10
11

Raad van State 23 juni 2021, ECLI:NL:RVS:2021:1310.
Hof van Justitie van de EU 29 maart 2012, Kahveci, gevoegde zaken C-7/10 en C-9/10, punt 39
en aldaar aangehaalde rechtspraak, Hof van Justitie van de EU 18 juli 2007, Ismail Derin tegen
Landkreis Darmstadt-Dieburg, C-325/05, punt 74, en Hof van Justitie van de EU 22 december
2010, Bozkurt, C-303/08, punt 60.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 196, nr. 3

6

voorselectie gemaakt waardoor enkel bij deze zware misdrijven wordt
overgegaan tot een individuele beoordeling. De vraag of er daadwerkelijk
sprake is van een actuele, werkelijke een voldoende ernstige bedreiging
voor een fundamenteel belang van de samenleving wordt vervolgens
beoordeeld in de individuele beoordeling. Deze beoordeling bevat onder
andere een proportionaliteitstoets en evenredigheidstoets, zodat er
uitsluitend verblijfsrechtelijke consequenties aan een veroordeling
worden verbonden als dat in dat specifieke geval proportioneel en
evenredig is.
Ten aanzien van Turkse staatsburgers die meer dan tien jaar legaal in de
lidstaat van ontvangst verblijven is voorts het arrest Ziebell12 relevant.
Voor de bescherming die zij tegen verwijdering genieten wordt het
referentiekader volgens het Hof gevormd door artikel 12 van richtlijn
2003/109.13 Artikel 12 bepaalt welke individuele omstandigheden in
aanmerking moeten worden genomen alvorens een verwijderingsbesluit
te nemen met betrekking tot derdelanders die de status van langdurig
ingezetenen genieten: (1) De lidstaten mogen uitsluitend een besluit tot
verwijdering ten aanzien van een langdurig ingezetene nemen, wanneer
hij een actuele en voldoende ernstige bedreiging voor de openbare orde
of de binnenlandse veiligheid vormt. (2) Het bedoelde besluit mag niet op
economische gronden berusten. (3) Alvorens tot verwijdering van een
langdurig ingezetene wordt besloten, houden de lidstaten rekening met
de volgende elementen: de duur van het verblijf op het grondgebied, de
leeftijd van de betrokkene, de gevolgen voor de betrokkene en de leden
van zijn gezin, en het bestaan van banden met het land van verblijf of het
ontbreken van banden met het land van herkomst. Ook dit afwegingskader is ingebed in het huidige systeem. Ten eerste, wordt in de grenswaarden in de glijdende schaal de zwaarte van de straf gerelateerd aan de
duur van het verblijf. Ten tweede, wordt door de beperking tot de
hierboven beschreven misdrijven enkel overgegaan tot een individuele
beoordeling bij misdrijven die een buitengewoon ernstige inbreuk vormen
op een fundamenteel belang van de samenleving en daarom een
verwijderingsmaatregel op grond van richtlijn 2004/3814 kunnen rechtvaardigen. Ten derde, wordt de individuele toets uitgevoerd met inachtneming van de individuele omstandigheden zoals hierboven geschetst.
Derhalve wordt ook bij een legaal verblijf van meer dan tien jaar
voldoende geborgd dat wordt voldaan aan de hierboven geschetste
voorwaarden.
1.2.4 Verhouding afwijzing aanvraag vergunning regulier voor onbepaalde
tijd en intrekking
Dit wetsvoorstel ziet op het schrappen van de huidige beperking voor het
niet verlenen van een verblijfsvergunning regulier voor onbepaalde tijd.
Voor het intrekken van een al verleende verblijfsvergunning regulier voor
onbepaalde tijd geldt deze beperking niet. Dat heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State overwogen.15De rechtbank had
geoordeeld dat aan de beperking – langdurige gevangenisstraf voor
opiumdelicten – óók voldaan moest zijn bij intrekking van de verblijfs12

Hof van Justitie van de EU 8 december 2011, Ziebell, C-371/08, EU:C:2011:809, punten 78 en
79.
13
Richtl(n 2003/109/EG van de Raad van 25 november 2003 betreffende de status van langdurig
ingezeten onderdanen van derde landen (PbEU 2004, L16).
14
Richtlijn nr. 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende
het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor burgers van de
Unie en hun familieleden, tot wijziging van Verordening (EEG) 1612/68 en tot intrekking van
Richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG,
90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PbEU L 158).
15
Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van de State, 17 juni 2020, ECLI:NL:RVS:2020:1384,
17 juni 2020, r.o. 5.1.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 196, nr. 3

7

vergunning van de in artikel 21, vierde lid, bedoelde personen. De
Afdeling bestuursrechtspraak oordeelde anders: de bescherming die
artikel 21, vierde lid, biedt ziet alleen op de verlening, en niet op de
intrekking, van de vergunning voor onbepaalde tijd. Hoewel hiermee
vaststaat dat de door dit wetsvoorstel te schrappen uitzondering dus niet
in de weg staat aan intrekking van de vergunning regulier voor
onbepaalde tijd, zorgt het schrappen van deze beperking wel voor een
logischere samenhang tussen de intrekkingsgronden en de verleningsgronden van de vergunning regulier voor onbepaalde tijd.
2 Administratieve lasten en financiële consequenties
Door deze wetswijziging wordt het mogelijk in meer gevallen dan thans
afwijzend te beslissen op een aanvraag om een verblijfsvergunning
regulier voor onbepaalde tijd. Het afdoen van dit naar verwachting
beperkte aantal zaken behoort tot de uitvoeringspraktijk van de IND.
Meerkosten, voor zover aan de orde, worden gedekt uit de begroting van
het Ministerie van Justitie en Veiligheid.
Het wetsvoorstel is door het Adviescollege toetsing regeldruk (ATR) niet
geselecteerd voor een formeel advies omdat de ATR heeft vastgesteld dat
er geen gevolgen voor de regeldruk zijn.
3 Consultatie
Het voorstel is bij brief 2 november 2020 in consulatie voorgelegd aan de
Adviescommissie voor vreemdelingenzaken (ACVZ). Voorts is het voorstel
in internetconsultatie gebracht. In de consultatiefase zijn reacties
binnengekomen van de ACVZ bij brief van 14 december 2020 en van de
Nederlandse Orde van Advocaten (NOvA) bij brief van 7 december 202016.
In vier andere reacties die naar aanleiding van de internetconsultatie zijn
ontvangen wordt niet inhoudelijk op het wetsvoorstel ingegaan. Deze
reacties hebben dan ook niet geleid tot aanpassing ervan. Hierna wordt
ingegaan op de ontvangen adviezen. Daarbij wordt per thema op het
gestelde in de adviezen ingegaan.
3.1 Doelmatigheid en noodzaak van het wetsvoorstel
Allereerst signaleert de NOvA dat het doel zoals is aangekondigd in de
Kamerbrief van 10 september 202017 – de aanpak van zeer zware
criminelen die in Nederland zijn opgegroeid – niet strookt met het
verruimen van de afwijzingsmogelijkheden voor aanvragen voor een
verblijfsvergunning regulier voor onbepaalde tijd voor in Nederland
geboren of opgegroeide vreemdelingen. De ACVZ verzoekt te verduidelijken wat wordt bedoeld met «de aanpak van zeer zware criminelen». De
NOvA betoogt verder dat door het onthouden van een vergunning voor
onbepaalde tijd, de mogelijkheid vervalt om bepaalde instrumenten uit de
strafrechtketen te gebruiken (zoals toezicht door de reclassering of
uitvoering van taakstraffen). Ook de ACVZ roept op om te verduidelijken
in hoeverre de aanpak van de doelgroep, ook met behulp van het
strafrecht, tekort schiet en waarom de voorgestelde wijziging noodzakelijk
is.
In reactie hierop wordt opgemerkt dat het aanpakken van zware criminaliteit door het in meer gevallen mogelijk te maken dat een aanspraak op
een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd kan worden afgewezen op
grond van de openbare orde het doel is van het wetsvoorstel. Om dit doel
16
17

Tevens ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer
Kamerbrief 10 september 2020, Kamerstukken II 2019/20, 19 637, nr. 2652.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 196, nr. 3

8

beter te borgen is in het voorstel een expliciete beperking opgenomen tot
zware misdrijven. Het wetsvoorstel neemt de inconsistentie weg dat enkel
zeer zware drugsdelicten kunnen worden tegengeworpen en niet andere
zeer ernstige misdrijven. De aanpak van de criminaliteit vindt dus plaats
door het ook mogelijk te maken om verblijfsrechtelijke consequenties te
verbinden aan andere zeer ernstige misdrijven dan drugsdelicten. Het
onderscheid dat tot op heden geldt, is immers niet te rechtvaardigen. Het
schrappen van de strafmaat wordt noodzakelijk geacht, aangezien de
ernst van de gepleegde misdrijven het wenselijk maakt om te kunnen
beoordelen of er sprake is van situatie waarin verblijfsrechtelijke gevolgen
moeten worden verbonden aan de inbreuk op de openbare orde. Het
langdurig verblijf van de vreemdeling moet daarbij worden afgezet tegen
de ernst van het misdrijf.
Het wetsvoorstel verbindt een mogelijke verblijfsrechtelijke consequentie
aan het plegen van ernstige misdrijven. De consequentie van de
misdrijven kan zijn dat rechtmatig verblijf niet langer is toegestaan en dat
zal worden ingezet op vertrek. Onder deze omstandigheden is de inzet van
het strafrecht niet langer noodzakelijk en wenselijk. Aangezien het om zeer
zware misdrijven gaat waarvoor substantiële straffen zijn opgelegd, wordt
hierin de rechtvaardiging gevonden om te beoordelen of hieraan
verblijfsrechtelijke consequenties kunnen worden verbonden.
3.2 Proportionaliteit
De NOvA stelt dat er in het voorstel onvoldoende rekening is gehouden
met het gegeven dat de doelgroep is geboren en/of opgegroeid in
Nederland. Ook de ACVZ stelt dat de maatregel disproportioneel is. De
ACVZ wijst op het groter worden van de verschillen tussen eigen burgers
en vreemdelingen die al lang in Nederland wonen en de mogelijkheid dat
vreemdelingen worden uitgezet naar een land waar zij nimmer hebben
gewoond, zij geen familie hebben en de taal niet spreken. Tevens merkt de
ACVZ op dat onvoldoende wordt ingegaan op de binding van de
doelgroep met de Nederlandse samenleving en de bijzondere rechtsbescherming waar de wetgever met artikel 21, vierde lid, Vw 2000 in heeft
voorzien.
Naar aanleiding hiervan wordt opgemerkt dat het wetsvoorstel is
ingegeven door de noodzaak in meer gevallen dan drugsdelicten ondanks
langdurig verblijf van vreemdelingen in Nederland, verblijf voor
onbepaalde tijd onmogelijk te maken. Kort gezegd moeten ook andere
misdrijven van rechtsschokkende aard dan drugsdelicten in de beoordeling kunnen worden betrokken. Het wetsvoorstel leidt ertoe dat deze
beoordeling in meer gevallen zal plaatsvinden. Dat betekent echter niet
dat verblijf voor onbepaalde tijd wordt onthouden in een situatie waarin
het gegeven dat de betrokkene is geboren of opgegroeid in Nederland
zodanig zwaar moet wegen dat dit in het betreffende geval niet kan
worden gerechtvaardigd. Daarvoor is van belang dat wanneer de in de
glijdende schaal neergelegde normen (zie hierover nader paragraaf 3.3)
worden overschreden, dit niet op zichzelf betekent dat tot verblijfsbeëindiging wordt overgegaan.
Wanneer de normwaarden uit de glijdende schaal worden overschreden,
is de consequentie dat daarna een individuele beoordeling plaats dient te
vinden. Bij die beoordeling wordt afgewogen of afwijzing onder de
omstandigheden (dus inclusief familiebanden, langdurige vestiging en het
opgroeien in Nederland en mogelijke gebrek aan banden met het land van
herkomst) redelijk is. Deze belangenafweging biedt op zichzelf al
voldoende waarborgen om rekening te houden met de bijzondere
omstandigheden van de doelgroep in het wetsvoorstel. Tevens is de
verblijfsduur van de vreemdeling verdisconteerd in de glijdende schaal

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 196, nr. 3

9

door bij een langere verblijfsduur een hogere drempelwaarde te hanteren
voordat wordt overgegaan tot een inhoudelijke beoordeling.
3.3 Schrappen 60 maanden grens
Terecht merken de NOvA en de ACVZ op dat door het schrappen van de
laatste zin van artikel 21, vierde lid, niet alleen wordt bereikt dat ook
andere veroordelingen dan enkel voor handel in verdovende middelen in
de beoordeling worden betrokken, maar dat ook de regel dat sprake dient
te zijn van een veroordeling tot een gevangenisstraf van meer dan zestig
maanden vervalt.
De gevolgen hiervan zijn echter minder ingrijpend dan wordt gesuggereerd.
Allereerst geldt dat wanneer de normwaarden uit de glijdende schaal
worden overschreden, een individuele beoordeling plaatsvindt zoals
hierboven is beschreven. Als de feiten en omstandigheden van het
individuele geval daar voldoende aanleiding voor geven zal verblijf voor
onbepaalde tijd niet worden onthouden. Daarin zal langdurig verblijf (met
inbegrip van onrechtmatig verblijf) worden meegewogen.
Ten tweede, geldt dat de glijdende schalen de drempelwaarden voor de
beoordeling op openbare orde aspecten bepalen. In deze schalen is al
meegewogen dat bij een langduriger rechtmatig verblijf hogere drempelwaarden gelden.
Voor een goed begrip wordt verder opgemerkt dat er in artikel 3.86 Vb
2000 drie verschillende glijdende schalen zijn opgenomen. De eerste
glijdende schaal heeft betrekking op misdrijven waartegen een gevangenisstraf van zes jaar of minder is bedreigd.18 De tweede glijdende schaal
heeft betrekking op misdrijven waartegen een gevangenisstraf van zes
jaar of meer is bedreigd.19 De derde schaal heeft betrekking op de situatie
waarin de vreemdeling wegens tenminste drie misdrijven bij onherroepelijk geworden rechterlijk vonnis is veroordeeld.20 Binnen deze schalen
gelden voor verschillende verblijfsduren verschillende normwaarden.
Voor de doelgroep geldt dat deze uiterlijk op het derde jaar naar
Nederland is gekomen en het hoofdverblijf niet buiten Nederland heeft
verplaatst en inmiddels meerderjarig is. Indien in deze gehele periode
sprake is geweest van rechtmatig verblijf, is een minimale verblijfsduur
van veertien jaar opgebouwd. Voor deze groep gelden de volgende
normwaarden:
– De eerste glijdende schaal hanteert als drempel bij een verblijf van
meer dan 15 jaar een norm van 65 maanden. Voor deze situatie is de
norm dus hoger dan de 60 maanden die wordt genoemd in artikel 21
in de huidige wet. Bij een verblijf van tenminste 10 jaar maar minder
dan 15 jaar geldt een norm van 40 maanden.
– Voor de tweede glijdende schaal geldt bij een verblijf van meer dan
15 jaar dat sprake moet zijn van een gevangenisstraf van 48 maanden.
Bij een verblijf van ten minste 10 jaar, maar minder dan 15 jaar, is deze
norm gesteld op 30 maanden.
– De derde glijdende schaal is van toepassing bij een (onherroepelijke)
veroordeling wegens ten minste drie misdrijven tot (a) een gevangenisstraf of jeugddetentie, (b) een taakstraf of een maatregel als
bedoeld in artikel 37a, 38m of 77h, vierde lid, onder a of b, Wetboek
van Strafrecht, (c) een taakstraf, dan wel (d) het buitenlandse equivalent van een dergelijke straf of maatregel. Daarbij moet de totale duur
van de onvoorwaardelijk ten uitvoer te leggen gedeelten van die
18

Artikel 3.86, tweede lid, Vb 2000.
Artikel 3.86, derde lid, Vb 2000.
20
Artikel 3.86, vijfde lid, Vb 2000.
19

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 196, nr. 3

10

straffen en maatregelen ten minste gelijk zijn aan 14 maanden bij een
verblijf van meer dan 15 jaar, respectievelijk 12 maanden bij een
verblijf van ten minste 10 jaar, maar minder dan 15 jaar. Voor deze
vreemdelingen geldt derhalve dat zij al minimaal drie maal zijn
veroordeeld voor misdrijven.
Indien niet gedurende de gehele periode sprake is geweest van rechtmatig verblijf, geldt dat voor de bepaling van de grenswaarden relevant is
hoelang er sprake is van rechtmatig verblijf direct voorafgaande aan het
moment waarop het misdrijf is gepleegd of aangevangen. Deze
normwaarden kunnen aanzienlijk lager zijn de hierboven genoemde
waarden. In al deze gevallen moet er echter wel sprake zijn van een
veroordeling voor een misdrijf als bedoeld in artikel 22b, eerste lid, van
het Wetboek van Strafrecht of een misdrijf uit de Opiumwet waarop naar
de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van zes jaar of meer is
gesteld. Deze misdrijven vormen een buitengewoon ernstige inbreuk op
een fundamenteel belang van de samenleving en rechtvaardigen de
mogelijkheid om te kunnen beoordelen of hieraan verblijfsrechtelijke
consequenties moeten worden verbonden. Bovendien leidt het
overschrijden van de normwaarden niet automatisch tot een beëindiging
van het verblijfsrecht, maar wordt overgaan tot een individuele beoordeling als beschreven in paragraaf 1.2.3. Indien het verbinden van
verblijfsrechtelijke consequenties niet proportioneel is ten aanzien van de
gepleegde misdrijven zal in dat geval niet worden overgegaan tot
afwijzing van de aanvraag.
Kortom, voor een deel van de situaties zal inderdaad een lagere norm
gelden dan de huidige drempel van 60 maanden. Daarbij gaat het echter
steeds om misdrijven die een buitengewoon ernstige inbreuk op een
fundamenteel belang van de samenleving vormen. Wanneer één van de
drempelwaarden uit de glijdende schaal wordt overschreden, is het
gerechtvaardigd dat een beoordeling plaatsvindt ten aanzien van de
verblijfsstatus. Deze individuele beoordeling corrigeert voor situaties
waarin het misdrijf niet een weigering van de vergunning rechtvaardigt.
Als, bijvoorbeeld de mate van geworteldheid van de betrokkene aan het
onthouden van verblijf voor onbepaalde tijd in de weg staat, wordt hier,
zoals hiervoor al is toegelicht, niet toe overgegaan.
3.4 De beperking tot drugsdelicten
De NOvA brengt naar voren dat uit de jurisprudentie die in de toelichting
wordt genoemd, niet kan worden afgeleid dat de jurisprudentielijn dat
enkel drugsdelicten kunnen worden meegewogen in de beoordeling over
verblijf, verlaten is.
Deze inschatting wordt niet gevolgd. Het Hof van Justitie heeft het begrip
«dwingende redenen van openbare veiligheid» in artikel 28, derde lid, van
richtlijn 2004/38 aldus uitgelegd dat «de lidstaten mogen oordelen dat
strafbare feiten als die welke zijn genoemd in artikel 83, eerste lid, tweede
alinea, VWEU een buitengewoon ernstige inbreuk vormen op een
fundamenteel belang van de samenleving, die een rechtstreekse
bedreiging kan vormen voor de gemoedsrust en de fysieke veiligheid van
de bevolking en dus kan vallen onder het begrip «dwingende redenen van
openbare veiligheid», op grond waarvan een maatregel van verwijdering
overeenkomstig artikel 28, derde lid, richtlijn 2004/38 kan worden
gerechtvaardigd, op voorwaarde dat de wijze waarop dergelijke strafbare
feiten zijn gepleegd, bijzonder ernstige kenmerken vertoont. (...)».21
21

Hof van Justitie van de EU 22 mei 2012, P.I. tegen Oberbürgermeisterin der Stadt Remscheid,
C-348/09, punt 35.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 196, nr. 3

11

Hoewel de zaak waarin dit is overwogen ziet op verblijfsbeëindiging van
Unieburgers, doet hieraan niet af dat in deze zaak een tendens is te
onderkennen dat behalve drugsdelicten ook andere zeer ernstige strafbare
feiten kunnen leiden tot verblijfsbeëindiging.22 Het wetsvoorstel is in lijn
met deze tendens.
De NOvA stelt voorts in reactie op de in paragraaf 1.2.2 opgenomen
opmerking dat ook sprake is van een onevenwichtigheid omdat de
bescherming die artikel 21, vierde lid, van de Vw 2000 biedt groter is dan
die aanvragers of houders van een EU-verblijfsvergunning voor langdurig
ingezeten genieten, dat het niet vreemd is dat aan aanvragers van een
nationale verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd minder strenge eisen
worden gesteld dan aan aanvragers van een langdurig ingezetene
vergunning omdat de laatstgenoemde vergunning ook rechten in andere
EU landen geeft.
Zoals hierboven is weergegeven zijn er echter inhoudelijk goede redenen
om de regels ten aanzien van de nationale vergunning aan te scherpen. In
de mogelijkheid om minder strenge eisen te stellen voor de nationale
vergunning dan voor de langdurig ingezetene vergunning wordt geen
reden gezien om af te zien van deze aanscherping.
3.5 Administratieve en financiële consequenties
Ten slotte stelt de NOvA dat dit wetsvoorstel wel degelijk administratieve
en financiële consequenties zal hebben. Indien er meer mogelijkheden in
het leven worden geroepen om aanvragen af te wijzen, dan heeft dit
logischerwijze tot gevolg, dat er ook meer gebruik zal worden gemaakt
van de rechtsmiddelen tegen die afwijzing. Ook de uitzetting zal mogelijk
leiden tot hoge kosten. Verder wordt gesteld dat vanwege illegaal verblijf
een verlies zal optreden van een recht op sociale voorzieningen
(waartegen zal worden geprocedeerd) en dat er een toename zal zijn van
criminaliteit. Overigens was het al wel mogelijk om op deze grondslag
vergunningen voor onbepaalde tijd in te trekken. Het gaat hier dus
uitsluitend om consequenties ten gevolge van de afwijzing van de
aanvraag.
Zoals hiervoor al meerdere malen is toegelicht, is het van belang de
onevenwichtigheid weg te nemen dat langdurig in Nederland verblijvende
vreemdelingen enkel vanwege drugsdelicten verblijf voor onbepaalde tijd
kan worden ontzegd. Zoals aangegeven is het onderscheid dat tot op
heden geldt, niet langer te rechtvaardigen. Dat kan vanzelfsprekend
betekenen dat er vaker afwijzende besluiten worden genomen en
procedures worden gevoerd. Dat kan echter geen reden zijn om in niet te
rechtvaardigen redenen verblijf voor onbepaalde tijd toe te kennen. Het
afdoen van dit soort zaken behoort tot de uitvoeringspraktijk van de IND.
Naar verwachting zal het overigens een beperkt aantal zaken betreffen.
3.6 Artikel 45b, tweede lid, aanhef en onder d, Vreemdelingenwet 2000
De ACVZ beveelt aan om artikel 45b, tweede lid, onder d, Vw 2000 in
overeenstemming te brengen met de jurisprudentie van het Hof van
Justitie.23 Artikel 45b, tweede lid, aanhef en onder d, Vw 2000 regelt dat
de aanvraag tot het verlenen van een EU-verblijfsvergunning voor
langdurig ingezetenen kan worden afgewezen indien de vreemdeling bij
22

Zie bijvoorbeeld Hof van Justitie van de EU 13 juli 2017, E tegen Subdelegación del Gobierno
en Álava, C-193/16, punt 20.
23
Hof van Justitie EU 3 september 2020, C-503/19 en C-592/19, JV 2020/183, m.nt. Groenendijk
(U.Q. en S.I.), punt 16 en 27.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 196, nr. 3

12

onherroepelijk geworden rechterlijk vonnis is veroordeeld wegens een
misdrijf waartegen een gevangenisstraf van drie jaren of meer is
bedreigd, dan wel hem ter zake de maatregel, bedoeld in artikel 37a van
het Wetboek van Strafrecht, is opgelegd. Het Hof van Justitie heeft op
3 september 2020 geoordeeld dat lidstaten de status van langdurig
ingezetene niet mogen weigeren om de enkele reden dat een vreemdeling
een strafblad heeft. Er moet een beoordeling per geval plaatsvinden,
waarbij de lidstaat rekening houdt met, enerzijds; (a) de ernst van de
inbreuk of het soort van inbreuk dat door de vreemdeling is gepleegd; (b)
het gevaar dat van de vreemdeling uitgaat voor de openbare orde of de
openbare veiligheid; en anderzijds (c) de duur van zijn verblijf in de
lidstaat van ontvangst; en (d) eventuele banden met die lidstaat. Het Hof
concludeert dat het in aanmerking nemen van al deze elementen een
beoordeling per geval inhoudt, wat de mogelijkheid uitsluit om de
betrokkene de toekenning van status van langdurig ingezetene te
weigeren om de enkele reden dat hij een strafblad heeft, van welke aard
dan ook.24 Naar aanleiding hiervan wordt opgemerkt dat de formulering
van artikel 45b, tweede lid, echter niet in de weg staat aan de toetsing
waar het Hof van Justitie EU in het door de ACVZ genoemde arrest om
vraagt. Deze toetsing kan binnen de huidige kaders van de wet
plaatsvinden.
4 Artikelsgewijze toelichting
Artikel I
Voor in Nederland geboren of opgegroeide vreemdelingen worden de
categorieën misdrijven die kunnen worden meegewogen bij afwijzing van
de aanvraag voor een vergunning regulier voor onbepaalde tijd als
opgenomen in artikel 21, vierde lid, Vw 2000 uitgebreid naar alle
misdrijven als omschreven in paragraaf 1.2.3. van deze toelichting.
Tevens wordt de ondergrens voor de veroordeling tot een gevangenisstraf
van meer dan 60 maanden geschrapt. In plaats daarvan wordt aangesloten bij het systeem van de glijdende schaal als opgenomen in
artikel 3.86 Vb 2000. De redenen daarvoor zijn toegelicht in paragraaf 1.2.1
en 1.2.3 van deze toelichting.
Van de gelegenheid wordt tevens gebruik gemaakt om expliciet tot
uitdrukking te brengen dat het in deze bepaling gaat om alternatieve
afwijzingsgronden, waaronder mede is begrepen de situatie dat de
vreemdeling zowel bij onherroepelijk geworden rechterlijk vonnis is
veroordeeld wegens een misdrijf als bedoeld in het vierde lid en de
vreemdeling tevens een gevaar vormt voor de nationale veiligheid.
Artikel II
Dit artikel bewerkstelligt dat aanvragen om verlening van een vergunning
voor onbepaalde tijd regulier die zijn ingediend voor de inwerkingtreding
van deze wet, niet onder de reikwijdte van de wijziging vallen.
Artikel III
Spoedige inwerkingtreding van dit voorstel is van belang zodat zo snel
mogelijk gebruik kan worden gemaakt van de mogelijkheden die dit
voorstel biedt om verblijfsconsequenties te verbinden aan zware

24

Hof van Justitie EU 3 september 2020, C-503/19 en C-592/19, JV 2020/183, m.nt. Groenendijk
(U.Q. en S.I.), punt 39.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 196, nr. 3

13

criminaliteit door in Nederland geboren of getogen vreemdelingen.
Daarom wordt afgeweken van de vaste verandermomenten en de
minimuminvoeringstermijn.
De Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid,
E. van der Burg

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 196, nr. 3

14