1/2

Staten-Generaal

Vergaderjaar 2011–2012

33 030

Verslagen van de commissie voor de
Verzoekschriften en de Burgerinitiatieven

A/ Nr. 1

BRIEF VAN DE COMMISSIES VOOR DE VERZOEKSCHRIFTEN
Aan de Voorzitters van de Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 29 november 2011
Namens de Commissie voor de Verzoekschriften uit de Eerste Kamer1 en
de Commissie voor de Verzoekschriften en Burgerinitiatieven uit de
Tweede Kamer2 der Staten-Generaal bied ik u hierbij het jaarverslag aan
van de commissies betreffende de werkzaamheden in het vergaderjaar
2010–2011.
De voorzitter van de commissie uit de Eerste Kamer,
Strien
De voorzitter van de commissie uit de Tweede Kamer,
Neppérus
De griffier van de commissies,
De Gier

1
De commissie bestaat uit de leden: R.R.
Ganzevoort (GL), W.H. Huijbregts-Schiedon
(VVD), A.C. Quik-Schuijt (SP), J.M. Schouwenaar (VVD), G.A.Van Strien, (voorzitter) (PVV),
J.G. Vlietstra (PvdA) en G. de Vries-Leggedoor
(CDA).
2
De commissie bestaat uit de leden: Çörüz
(CDA), Smeets (PvdA), Neppérus (voorzitter)
(VVD), Van Raak (SP), Wiegman-van Meppelen
Scheppink (CU), Elissen (PVV), Schouw (D66),
Taverne (VVD) en de plaatsvervangend leden
Biskop (CDA), Klijnsma (PvdA), Harbers (VVD)
en Mulder (VVD).

kst-33030-1
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

Staten-Generaal, vergaderjaar 2011–2012, 33 030, nr. 1

1

Inleiding
De commissies brengen verslag uit over hun werkzaamheden in het
parlementaire jaar 2010–2011. Dit jaarverslag bestrijkt de periode van de
derde dinsdag in september 2010 tot de derde dinsdag in september 2011.
De commissies maken in dit verslag enkele algemene opmerkingen en
lichten hun werkzaamheden cijfermatig toe.
Grondslag van de werkzaamheden van de commissie is artikel 5 van de
Grondwet «Ieder heeft het recht verzoeken schriftelijk bij het bevoegd
gezag in te dienen».
Beide Kamers der Staten-Generaal zijn als bevoegd gezag in de zin van dit
artikel aan te merken. De commissies, die verslag uitbrengen aan de
Kamers voor besluitvorming, hebben de ministeriële verantwoordelijkheid
als aanknopingspunt of kapstok voor de behandeling en beoordeling van
verzoekschriften. De bevoegdheid van de commissies kan niet verder
strekken dan hun medewetgevende en controlerende bevoegdheden. Het
toetsingskader van de commissies is daarom ook meer politiek dan
juridisch. Uitgangspunten van de commissies voor de beoordeling van de
ontvankelijkheid van verzoekschriften zijn dientengevolge ook dat het
verzoek een individuele klacht betreft die valt onder de verantwoordelijkheid van de rijksoverheid. Daarmee behoren klachten over de politie,
anders dan veel adressanten veronderstellen en willen aannemen, niet tot
de competentie van de commissies. Het verzoekschrift moet ook een zaak
betreffen waarover de rechter geen uitspraak heeft gedaan of waarvoor
geen beroep op de rechter had kunnen worden gedaan.
Burgerinitiatieven
In het verslagjaar heeft de Tweede Kamer over zeven ingediende
burgerinitiatieven een besluit genomen. Drie van deze burgerinitiatieven
voldeden aan de door de Kamer gestelde voorwaarden. Het betrof het
burgerinitiatief van de Nederlandse Vereniging voor Lymepatiënten
betreffende de bestrijding van de ziekte van Lyme, het burgerinitiatief van
de initiatiefgroep Uit vrije wil betreffende legalisatie van stervenshulp aan
ouderen die hun leven voltooid achten en het burgerinitiatief van de
Stichting Platform AOW Omhoog! Over het compenseren van de
achterstand.
Van drie burgerinitiatieven heeft de Kamer besloten dat deze niet
ontvankelijk waren omdat zij niet voldeden aan de voorwaarde dat het
burgerinitiatief geen onderwerp betreft waarover de Kamer korter dan
twee jaar voor de indiening van het burgerinitiatief een besluit heeft
genomen (artikel 132a tweede lid onder c van het Reglement van Orde
van de Tweede Kamer). Eén burgerinitiatief voldeed niet aan de
voorwaarde van een nauwkeurige omschrijving van het voorstel alsmede
een nauwkeurige motivering daarvan (artikel 9a onder c van het
reglement van de commissie voor de Verzoekschriften en Burgerinitiatieven).
Desondanks heeft de commissie voor Veiligheid en Justitie uit de Tweede
Kamer op voorstel van de commissie voor de Verzoekschriften en
Burgerinitiatieven met de indieners een gesprek gevoerd over de inhoud
van het burgerinitiatief.
Uit de opgedane ervaringen is gebleken dat de voorwaarde dat een
burgerinitiatief niet een onderwerp kan betreffen waarover de Kamer
korter dan twee jaar voor de indiening van dat burgerinitiatief een besluit
heeft genomen aanleiding kan geven tot veel discussie. In het bijzonder
was dit het geval bij het burgerinitiatief van de Anti Dierproeven Coalitie
met het voorstel om een verbod in te stellen op het gebruik van honden
en katten voor dierproefexperimenten. In de Kamer was er vooral verschil

Staten-Generaal, vergaderjaar 2011–2012, 33 030, nr. 1

2

van opvatting of dit burgerinitiatief met verbod van het gebruik van
honden en katten moest worden geacht onderdeel te zijn van het gehele
beleid met betrekking tot proefdieren dat in de voorgaande twee jaar
herhaaldelijk was besproken en waarover besluiten waren genomen, met
andere woorden onderdeel zijn van een dossier, dan wel een specifiek
onderwerp. Na een plenaire beraadslaging in de Kamer op 13 september
2011 heeft de Kamer besloten dat dit burgerinitiatief niet ontvankelijk was.
Een motie van de leden Thieme en Ouwehand om het burgerinitiatief wel
in behandeling te nemen omdat het zou voldoen aan de gestelde
voorwaarden is verworpen.
Tijdens dit plenaire debat is afgesproken dat de Kamer er in een latere
fase nog op zal terugkomen of de voorwaarde van de «tweejaarstermijn»
die als achtergrond had dat een burgerinitiatief geen reactie of
proteststem moest zijn op hetgeen in de Kamer is besloten en dat de
rechtszekerheid en continuïteit van besluiten niet moesten worden
aangetast, zou moeten worden herzien.
Rapporten van de Nationale ombudsman
De commissie voor de Verzoekschriften en Burgerinitiatieven uit de
Tweede Kamer heeft ook de taak om te onderzoeken of een bewindspersoon in redelijkheid kon besluiten om geen gevolg te geven aan een
uitnodiging van de Nationale ombudsman om het in een individueel geval
genomen besluit te herzien. Omdat de aanbevelingen of uitnodigingen
van de Nationale ombudsman bijna altijd worden opgevolgd, komt het
zelden voor dat de commissie een dergelijk onderzoek moet instellen. In
dit verslagjaar is het niet voorgekomen dat de commissie naar aanleiding
van een beslissing van een orgaan om de aanbeveling van de Nationale
ombudsman niet op te volgen, heeft onderzocht of aan de betrokken
minister heeft gevraagd hierop te reageren.
Kwijtschelding en betalingsregeling
Ook in dit verslagjaar bevatten veel verzoekschriften klachten over het niet
treffen van een betalingsregeling dan wel over het afwijzen van een
verzoek tot kwijtschelding van de belastingschuld. In de meeste gevallen
van afwijzing van de betalingsregeling heeft de Belastingdienst de
betalingscapaciteit van adressant vastgesteld volgens vast beleid
ingevolge de bepalingen van de Leidraad Invordering 2008. Voor
ondernemingen betekent dit dat een betalingsregeling alleen wordt
toegestaan als er voor de totale schuld zekerheid wordt gesteld en de
betalingsregeling niet langer loopt dan twaalf maanden. Voor particulieren houdt dit onder andere in dat het uitstel tot betaling voor hen
maximaal twaalf maanden mag duren tenzij zich bijzondere omstandigheden voordoen.
In een geval werd kwijtschelding gevraagd omdat verzoekster de
belastingschuld over alimentatie die niet wordt ingehouden maar
waarvoor moet worden gereserveerd, niet kon voldoen. Zij voerde
hiervoor aan dat zij minder alimentatie ontving dan in het convenant was
vastgelegd.
Deze bewering werd echter niet gestaafd door bewijs. Ook stelde zij
bereid te zijn om het convenant aan te passen om de kans op volledige
vrijstelling te vergroten. Kwijtschelding werd naar het oordeel van de
commissie terecht afgewezen omdat zij geld had moeten reserveren en
omdat adressante niet had aangetoond dat haar alimentatie-inkomsten
waren verlaagd. Bovendien staat instemming met verlaging van alimentatie zonder grond kwijtschelding in de weg. Kortom, de bijzondere
omstandigheden waren niet gebleken.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2011–2012, 33 030, nr. 1

3

De commissies willen niet, als gehandeld is volgens bestaand beleid zoals
vastgelegd in de Leidraad Invordering 2008, in individuele gevallen voor
een uitzondering pleiten om precedentwerking te voorkomen. De
commissie uit de Tweede Kamer heeft dit in enkele gevallen wel gedaan
en de minister van Financiën gevraagd een betalingsregeling te doen
vaststellen waarbij voor de termijnen van aflossing rekening zou worden
gehouden met de betalingscapaciteit van verzoekers.
De commissies willen als algemeen probleem noemen dat veel verzoeken
tot kwijtschelding of een betalingsregeling betrekking hadden op
terugvordering van teveel betaalde huur- en/of zorgtoeslag. Dat teveel
huur- en/of zorgtoeslag is ontvangen, is echter regelmatig een gevolg van
de te lage aangifte van de belastingplichtige zelf. Na vaststelling van de
definitieve aanslag blijkt dat in zo’n geval de teveel ontvangen toeslag
moet worden terugbetaald.
Hardheidsclausule
Artikel 63 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen bepaalt «Onze
Minister is bevoegd voor bepaalde gevallen of groepen van gevallen
tegemoet te komen aan onbillijkheden van overwegende aard, welke zich
bij de toepassing van de belastingwet mochten voordoen.»
Zoals ook in het jaarverslag over 2009–2010 al is uiteengezet, bestaan over
deze bepaling veel misverstanden. Verondersteld wordt dat de hardheidsclausule is bedoeld als tegemoetkoming (verzachting) omdat hun
persoonlijke en/of financiële omstandigheden daar om vragen. Maar deze
bevoegdheid is al door de wet beperkt: het moet gaan om een situatie
waarin sprake is van een ernstige onbillijkheid. Bovendien moet sprake
zijn van gevolgen in een individueel geval die leiden tot een ander
resultaat dan de wetgever voor ogen stond bij de totstandkoming van de
wettelijke bepalingen. Het gaat dus om situaties die de wetgever niet heeft
voorzien bij de totstandkoming van de wet maar die later, bij de
toepassing van de wet, tot niet bedoelde gevolgen zouden leiden. Dat
doet zich niet vaak voor zodat de staatssecretaris van Financiën naar het
oordeel van de commissie de hardheidsclausule in de voorliggende
gevallen terecht niet heeft toegepast. Hoewel dit wel eens kan leiden tot
schrijnende gevolgen. Zoals in het geval dat een adressant materieel wel
voldeed aan de eisen van de wet maar formeel niet. Hij had verzocht om
als partner van zijn overleden moeder te worden aangemerkt zodat hij
geen successiebelasting zou zijn verschuldigd. Bloedverwanten in de
rechte lijn moeten daarvoor voldoen aan het vereiste dat een zogenaamd
mantelzorgcompliment is ontvangen. Verzoeker had echter geen uitkering
voor mantelzorg aangevraagd. Hij had wel onbetaald verlof gevraagd en
zijn moeder ongeveer een jaar verzorgd. De wetgever heeft uitdrukkelijk
gekozen voor een regeling zonder overgangsbepalingen met daarin de
voorwaarde van het ontvangen van een mantelzorgcompliment.
Handelwijze Belastingdienst
Over de handelwijze van de Belastingdienst zijn ook tijdens de periode die
dit jaarverslag bestrijkt, klachten ingediend. In alle gevallen op een na
hebben deze klachten geleid tot resultaten: de klachten zijn gegrond
verklaard. De gevolgen hiervan lopen uiteen maar in alle gevallen is meer
gedaan dan alleen verontschuldigingen aanbieden. Er is een betalingsregeling aangeboden en de invorderingsrente kwijtgescholden, belastingaanslagen die werden opgelegd werden alsnog ambtshalve beoordeeld
en er is een schadevergoeding toegekend. Eén klacht willen de
commissies niet onvermeld laten omdat niet alleen de uitspraak op
beroepschrift werd herzien maar ook omdat de commissie uit de Tweede
Kamer oordeelde dat bij een nauwkeurige behandeling van het beroep-

Staten-Generaal, vergaderjaar 2011–2012, 33 030, nr. 1

4

schrift het verzoekschrift niet had hoeven worden ingediend. De klacht
over bodemrecht in dezelfde zaak was immers al eerder door de
commissie behandeld; er was aan de klacht tegemoetgekomen.
Verzoekschriften die gegrond zijn verklaard of waarbij aan de
klacht is tegemoetgekomen dan wel de Kamer een bewindspersoon heeft uitgenodigd te handelen
De commissies hebben vastgesteld dat het percentage van de gevallen
waarin verslag werd uitgebracht en het resultaat gunstig voor betrokkene
was, tijdens dit verslagjaar 31 was. Het «succes» percentage schommelt
over een aantal jaren gemeten tussen 27 en 37% (zie hiervoor het
cijfermatig overzicht).
Hierna worden enkele voorbeelden van gegronde klachten gegeven.
Verzoekers klaagden dat zij een gift aan de gemeente voor de aanschaf
van historische lantaarnpalen niet konden aftrekken van de inkomstenbelasting. De gift was in twee termijnen gedaan; in het eerste jaar is de gift
wel aangemerkt als persoonsgebonden aftrekpost voor het belastbaar
inkomen maar in het tweede jaar was dat geweigerd omdat door een
wetswijziging alleen een gift aan een algemeen nut beogende instelling
(ANBI) die over een verklaring beschikte, aftrekbaar is. De gemeente had
verzuimd een verzoek tot een verklaring in te dienen. Door interventie van
de commissie uit de Tweede Kamer werd de gift alsnog in aanmerking
genomen als persoonsgebonden aftrek.
Hetzelfde gold voor een aanvullende eenmalige verhoogde vrijstelling van
een schenking aan een kind voor de aankoop van een eigen woning.
Nadat een bezwaarschrift tegen de belasting van de schenking was
afgewezen, heeft de inspecteur van de Belastingdienst na de indiening
van een verzoekschrift over deze kwestie alsnog de aanvullende
eenmalige verhoogde schenkingsvrijstelling toegepast. Het vereiste van
vastlegging van de schenking in een notariële acte waarop de inspecteur
zich beriep, bleek pas in het jaar nà het jaar van de schenking te gelden.
In een geval van naar het oordeel van een van de commissies onzorgvuldig handelen van de Belastingdienst is met adressant een overeenkomst gesloten om hem een schadevergoeding toe te kennen tegen
volledige kwijting. De Belastingdienst had in deze kwestie gedurende de
beroepsprocedure al invorderingsmaatregelen wegens belastingschuld
getroffen, beslag gelegd op een zeiljacht van adressant en een executoriale verkoop aangekondigd. Verzoeker was tegen de tenuitvoerlegging
van dit dwangbevel in verzet gekomen. De verzetsprocedure schorst de
tenuitvoerlegging van het dwangbevel zodat de invorderingsmaatregelen
zoals de executoriale verkoop hadden moeten worden opgeschort; toch
was het zeiljacht onderhands verkocht met als argument dat bij deze
onderhandse executoriale verkoop een aanzienlijk hogere opbrengst werd
verwacht dan bij openbare verkoop. De onrechtmatigheid van de verkoop
werd later erkend.
Een adressant had via internet een horloge gekocht en betaald. Het werd
hem niet geleverd omdat de douane het horloge in beslag had genomen
omdat het een inbreukmakend namaakproduct betrof. Hoewel adressant
wel verscheidene malen had gevraagd bij de douane naar de oorzaak van
de vertraging van de levering van het horloge, heeft de douane hem
slecht geïnformeerd en gebrekkig gecommuniceerd. Daarom en door de
ongestructureerde wijze waarop zijn klacht is behandeld, is de schade
vergoed; bovendien heeft de staatsecretaris van Financiën toegezegd de
procedure van behandeling door betrokken organen te verbeteren.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2011–2012, 33 030, nr. 1

5

In een geval van een klacht over de handelwijze van de Inspectie voor de
Gezondheidszorg (IGZ) was de commissie weliswaar van oordeel dat,
anders dan adressant meende, geen verplichting bestaat voor de IGZ om
naar aanleiding van de melding van een klacht over de gezondheidszorg
een onderzoek bij een instelling in te stellen, maar was de commissie ook
van oordeel dat het toezicht van de IGZ op de naleving van Wet klachtrecht niet alleen procedureel van aard is. Omdat de commissie vond dat
de klacht van verzoeker vanaf het begin niet naar behoren was behandeld
en de inspecteur de instelling kritischer had moeten benaderen, heeft zij
de minister van VWS uitgenodigd de IGZ te verzoeken alsnog een gesprek
te organiseren tussen IGZ, de Raad van Bestuur van de instelling en
adressant over zijn klachten en de wijze waarop deze waren afgehandeld.
ENKELE CIJFERS
In het navolgende worden enkele cijfermatige gegevens gepresenteerd.
Voorzover relevant wordt onderscheid gemaakt tussen de commissie uit
de Eerste en de commissie uit de Tweede Kamer.
Tabel 1. Algemeen

Aanhangig bij begin 3
Ingediend tijdens verslagjaar
Afgedaan tijdens verslagjaar
Aanhangig bij einde verslagjaar

I

II

totaal

27
36
37
2

30
180
188
19

216
225
21

In het verslagjaar werden in totaal 216 verzoekschriften ingediend (zie
tabel 1). De meeste verzoekschriften werden rechtstreeks aan één der
commissies gericht, de overige werden door de Voorzitter van één der
Kamers of door andere commissies daaruit of door individuele leden
doorgezonden. (Zie voor enkele meerjarencijfers tabel 4).
Tabel 2. Wijze van afhandeling

Afgedaan
waarvan:
met verslag
ingetrokken
op andere wijze

I

II

totaal

%

37

188

225

100

2
2
33

66
26
96

68
28
129

30
13
57

De percentages in tabel 2 wijken weinig af van die in vorige verslagjaren.
Een ingetrokken verzoekschrift is weliswaar in behandeling genomen en
had tot een verslag kunnen leiden, ware het niet dat de indiener in enig
stadium te kennen heeft gegeven geen verdere behandeling te wensen
om welke reden dan ook of in het geheel niet meer heeft gereageerd op
een verzoek om inlichtingen of commentaar. In meer dan de helft van de
gevallen werd het verzoekschrift op een andere wijze dan door middel van
een verslag of door intrekking afgedaan.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2011–2012, 33 030, nr. 1

6

Tabel 3. Reden van afdoening zonder verslag
1. Algemene beleidsaangelegenheid
2. Aangelegenheid voor Openbaar Ministerie/rechter in strafzaken en overige rechters
3. Aangelegenheid van een medeoverheid
4. Beslissing van bestuursorgaan nog niet bekend/voortijdige klacht
5. Reeds door Nationale ombudsman onderzocht
6. Aangelegenheden voor een ZBO
7. Privaatrechtelijke kwestie
8. Bij beide commissies ingediend
9. Overige redenen

20
25
9
32
17
3
4
15
4

Totaal

129

Uiteraard kan een adres om meer dan één reden zonder verslag worden
afgedaan. Alleen de eerste of belangrijkste reden is in de tabel verwerkt.
De verzoekschriften onder 1 betreffen doorgaans pleidooien voor het
wijzigen van de wet en/of het overheidsbeleid. Zij worden ter verdere
behandeling doorgezonden naar een vaste commissie uit één der Kamers.
Onder categorie 9 vallen volstrekt ongemotiveerde verzoekschriften (ook
na een verzoek om nadere motivering), klachten met betrekking tot
personen naar wier functioneren reglementair door de commissies geen
onderzoek mag worden ingesteld (waaronder leden van de rechterlijke
macht en de Staten-Generaal en de Nationale ombudsman) en verzoekschriften die, kennelijk zonder machtiging, namens een derde worden
ingediend.
Overige categorieën spreken voor zichzelf.
Verzoekschriften die niet in behandeling kunnen worden genomen,
vergen, hoewel deze niet de volle formele procedure van een verzoekschrift doorlopen, veel ambtelijke zorg. Uiteraard wordt adressanten
gemotiveerd medegedeeld waarom hun brief zich niet leent voor verdere
behandeling.
In een aantal gevallen komt een adressant na verloop van enige tijd terug
op een door de commissie afgedaan verzoekschrift, zonder dat daarbij
sprake is van nieuwe feiten of omstandigheden.
Niet elke adressant legt zich aanstonds neer bij het gegeven dat
commissie noch Kamer iets voor hem of haar kan betekenen. Almacht van
het parlement veronderstellende, wordt bijvoorbeeld voorbijgegaan aan
de relatieve autonomie van medeoverheden of de onaantastbaarheid van
rechterlijke vonnissen en aan het feit dat sprake is van een ZBO.
Wordt een verzoekschrift eenmaal in procedure genomen, dan wordt
adressant schriftelijk geïnformeerd over de hoofdlijnen van de procedure
en de te verwachten behandelingsduur.
Voorts wordt erop gewezen dat hoor en wederhoor zullen worden
toegepast, maar in beginsel uitsluitend langs schriftelijke weg. In het
verslagjaar is geen gebruik gemaakt van het instrument hoorzitting.
De gemiddelde behandelingsduur in het verslagjaar is 24 weken. De
enkele verzoekschriften die excessief lang in behandeling zijn geweest,
zijn overigens niet betrokken in de berekening van dit gemiddelde. De
commissies kunnen de behandelingsduur slechts ten dele beïnvloeden.
(Met behandelingsduur wordt hier overigens bedoeld de periode tussen
indiening van het verzoekschrift en de goedkeuring van het verslag door
de commissie). Zij stellen zowel bewindspersonen als adressanten

Staten-Generaal, vergaderjaar 2011–2012, 33 030, nr. 1

7

reactietermijnen, doch willigen verzoeken om uitstel, mits gemotiveerd,
vrijwel altijd in, waarbij overigens geen onbeperkt uitstel wordt verleend.
In recesperioden worden verslagen uiteraard noch vastgesteld in
commissie noch goedgekeurd door de Kamer. De commissies zien geen
mogelijkheden om de behandelingsduur aanmerkelijk te bekorten. Alleen
het niet langer verlenen van uitstel voor het geven van een reactie (een
dergelijk uitstel wordt door adressanten veelvuldig gevraagd) of het
bijeenkomen in recesperioden zou de gemiddelde behandelingsduur met
enkele weken kunnen bekorten. Beide maatregelen hebben de
commissies tot nu toe niet realistisch gevonden. Om de procedure te
versnellen vergadert de commissie uit de Tweede Kamer elke maand.
Ook in dit verslagjaar had het grootste deel (54) van de uitgebrachte
verslagen betrekking op fiscale aangelegenheden.
In 9 van de 54 gevallen werd om kwijtschelding van een belastingschuld
verzocht en in 8 gevallen om toepassing van de hardheidsclausule ex
artikel 63 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen. In 12 gevallen
werd verzocht om uitstel van betaling of een betalingsregeling.
In 22 van de 68 gevallen waarin verslag werd uitgebracht, was het
resultaat gunstig voor betrokkene, dat wil zeggen werd de klacht
geheel of gedeeltelijk gegrond verklaard en/of het verzoek geheel of
gedeeltelijk ingewilligd, een percentage van 31%.
In vele gevallen trekt de verantwoordelijk bewindspersoon in het kader
van het commissieonderzoek zelf de conclusie dat het verzoek bij nader
inzien voor inwilliging in aanmerking komt.
In tabel 4 worden enkele kengetallen over dit verslagjaar en de vier
voorgaande verslagjaren vergeleken.
Tabel 4 . Kengetallen over enkele jaren

Ingediende verzoekschriften
Uitgebrachte verslagen
Behandelingsduur (weken)
Inwilligingspercentage

06/07

07/08

08/09

09/10

10/11

367
64
23
27

282
82
24
32

247
74
22
35

201
52
23
37

216
68
24
31

Staten-Generaal, vergaderjaar 2011–2012, 33 030, nr. 1

8