Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2013–2014

33 891

Regels inzake de verzekering van zorg aan
mensen die zijn aangewezen op langdurige zorg
(Wet langdurige zorg)

Nr. 10

NOTA VAN WIJZIGING
Ontvangen 6 juni 2014
Het voorstel van wet wordt als volgt gewijzigd:
A
Onder vervanging van de punt aan het slot van artikel 1.1.1 door een
puntkomma wordt een onderdeel toegevoegd, luidende:
– zorgverzekering: een zorgverzekering als bedoeld in artikel 1,
onderdeel d, van de Zorgverzekeringswet.
B
Artikel 3.1.1, eerste lid, wordt als volgt gewijzigd:
1. In onderdeel c wordt «aandoening, beperking of handicap»
vervangen door: aandoening, beperking, stoornis of handicap.
2. De aanhef van onderdeel d, komt te luiden:
d. door of namens een instelling waarvan de verzekerde verblijf
alsmede behandeling als bedoeld in onderdeel c ontvangt te verlenen:.
C
Na artikel 3.2.1 wordt een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel 3.2.1a
1. Een verzekerde met een psychische stoornis wiens recht op verblijf
en de daarbij behorende medisch noodzakelijke geneeskundige zorg op
grond van zijn zorgverzekering beëindigd is omdat de krachtens zijn
zorgverzekering geldende maximumduur voor die zorg is bereikt, heeft
aansluitend recht op voortzetting van deze zorg gedurende een onafgebroken periode van maximaal drie jaar.

kst-33891-10
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2014

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 891, nr. 10

1

2. Na afloop van de periode, bedoeld in het eerste lid, kan de zorg
telkens voor een onafgebroken periode van maximaal drie jaar verder
worden voortgezet.
3. Een onderbreking van ten hoogste negentig dagen wordt niet als
onderbreking beschouwd.
4. Een verzekerde heeft slechts recht op zorg als bedoeld in het eerste
en tweede lid voor zover hij daar naar aard, inhoud en omvang en uit een
oogpunt van doelmatige zorgverlening redelijkerwijs op is aangewezen.
D
In artikel 3.2.6 wordt «artikel 1.1, onderdelen j en k, van de Wet
forensische zorg» vervangen door: artikel 1.1, eerste lid, onderdelen i en j,
van de Wet forensische zorg.
E
Na artikel 3.3.3 wordt een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel 3.3.3a
In afwijking van de artikelen 3.3.1 tot en met 3.3.3 kan een verzekerde
als bedoeld in artikel 3.2.1a zijn recht op zorg slechts tot gelding brengen
in een instelling waarmee de Wlz-uitvoerder waarbij hij is ingeschreven
een overeenkomst als bedoeld in artikel 4.2.2 heeft gesloten.
F
Na artikel 11.1.2 wordt een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel 11.1.2a
1. Tenzij hij op dat moment een jeugdige is als bedoeld in artikel 1.1,
subonderdelen 10 of 20, van de de Jeugdwet, wordt de verzekerde die
onmiddellijk voorafgaande aan de intrekking van de Algemene Wet
Bijzondere Ziektekosten gedurende ten minste 21 opeenvolgende
maanden zorg behorende tot een zorgzwaartepakket B GGZ heeft
ontvangen en op eerder bedoeld moment met een dergelijk zorgzwaartepakket in een instelling verblijft dan wel op dat moment niet meer in een
instelling verblijft maar uiterlijk negentig dagen na zijn ontslag wederom
op deze zorg aangewezen raakt, voor de toepassing van deze wet
gelijkgesteld met een verzekerde als bedoeld in artikel 3.2.1a, eerste lid.
De geldigheidsduur van het indicatiebesluit van de verzekerde, bedoeld in
de vorige volzin, wordt ambtshalve op drie jaar gesteld, te rekenen vanaf
de datum waarop de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten wordt
ingetrokken.
2. Tenzij hij op dat moment een jeugdige is als bedoeld in artikel 1.1,
subonderdelen 10 of 20, van de de Jeugdwet, wordt de verzekerde die
onmiddellijk voorafgaande aan de intrekking van de Algemene Wet
Bijzondere Ziektekosten op grond van zijn indicatiebesluit is aangewezen
op een zorgzwaartepakket B GGZ en op eerder bedoeld moment op grond
van dat indicatiebesluit een persoonsgebonden budget ontving, voor de
toepassing van deze wet gelijkgesteld met een verzekerde als bedoeld in
artikel 3.2.1a, eerste lid, en kan hij in afwijking van artikel 3.3.3a in plaats
van voor verblijf kiezen voor voortzetting van zijn persoonsgebonden
budget. In dat geval zijn de bij en krachtens artikel 3.3.3 gestelde regels
alsmede de tweede volzin van het eerste lid van toepassing.
3. Tenzij hij op dat moment een jeugdige is als bedoeld in artikel 1.1,
subonderdelen 10 of 20, van de de Jeugdwet, tellen voor een verzekerde
die onmiddellijk voorafgaande aan de intrekking van de Algemene Wet

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 891, nr. 10

2

Bijzondere Ziektekosten met een zorgzwaartepakket B GGZ in een
instelling verblijft, voor de toepassing van artikel 3.2.1a perioden
gedurende welke zijn verblijf op grond van die wet en de Wet financiering
sociale verzekeringen gefinancierd werd als perioden op grond waarvan
zijn verblijf ten laste van zijn zorgverzekering gefinancierd werd.
G
In artikel 11.1.3 wordt «bedoeld in artikel 11.1.1 of 11.1.2» vervangen
door: bedoeld in artikel 11.1.1, 11.1.2 of 11.1.2a.
H
De aanhef van artikel 12.4.7 komt te luiden:
Indien het bij koninklijke boodschap van 4 juni 2010 ingediende voorstel
van wet houdende Vaststelling van een Wet forensische zorg en daarmee
verband houdende wijzigingen in diverse andere wetten (Wet forensische
zorg; Kamerstukken I 2012/13, 32 398, D, e.v.) tot wet wordt verheven,
wordt de Wet forensische zorg als volgt gewijzigd:.
I
Na artikel 12.4.7 wordt een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel 12.4.8
1. Indien de artikelen 3.1.1, 3.2.1 en 3.2.1a van deze wet in werking
treden voordat het bij koninklijke boodschap van 4 juni 2010 ingediende
voorstel van wet houdende Vaststelling van een Wet forensische zorg en
daarmee verband houdende wijzigingen in diverse andere wetten (Wet
forensische zorg; Kamerstukken I 2012/13, 32 398, D, e.v.) tot wet wordt
verheven en in werking treedt, berust het Interimbesluit forensische zorg
totdat laatstgenoemde wet in werking treedt op dit artikel in plaats van op
de in de aanhef van het Interimbesluit forensische zorg genoemde
artikelen van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten.
2. Op verzekerden die zijn aangewezen op onder artikel 3.1.1 vallende
forensische zorg als bedoeld in het Interimbesluit forensische zorg zijn
wat betreft die zorg de artikelen 3.1.2, 3.1.3, 3.2.1, 3.2.2. 3.2.3, 3.2.5, 3.2.7,
3.3.1 tot en met 3.3.4, 4.2.1 tot en met 4.2.5, 6.1.2, 7.1.2, eerste lid,
onderdeel a, 8.1.1 tot en met 8.1.3, 9.1.1 tot en met 9.1.3 niet van
toepassing en kunnen met betrekking tot de in die artikelen geregelde
onderwerpen bij of krachtens het Interimbesluit forensische zorg regels
worden gesteld.
3. Tot het bij koninklijke boodschap van 4 juni 2010 ingediende voorstel
van wet houdende Vaststelling van een Wet forensische zorg en daarmee
verband houdende wijzigingen in diverse andere wetten (Wet forensische
zorg; Kamerstukken I 2012/13, 32 398, D, e.v.) tot wet wordt verheven en in
werking treedt, worden, in aanvulling op hetgeen in artikel 90, tweede lid,
van de Wet financiering sociale verzekeringen is geregeld, aan Onze
Minister van Veiligheid en Justitie uit het Fonds langdurige zorg, bedoeld
in artikel 89 van de Wet financiering sociale verzekeringen, bijdragen
betaald voor de forensische zorg, bedoeld in het Interimbesluit forensische zorg.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 891, nr. 10

3

Toelichting
Algemeen
1. Inleiding
Deze nota van wijziging op het wetsvoorstel «Wet langdurige zorg»
(Wlz) zorgt ervoor dat de zorg voor mensen die voor een behandeling op
het terrein van de geestelijke gezondheidszorg (ggz) in een instelling
verblijven na drie jaar voor rekening komt van de Wlz. Voorts wordt een
verheldering in het op grond van de Wlz verzekerde pakket aangebracht:
geëxpliciteerd wordt dat met verblijf gepaard gaande algemene behandeling slechts onder dat pakket valt indien de betrokkene ook
Wlz-specifieke behandeling ontvangt en de algemene behandeling door of
namens de verblijfsinstelling wordt verleend. Aldus wordt zeker gesteld
dat het pakket op dit punt ten opzichte van dat van de AWBZ niet wordt
uitgebreid. Op het eerste punt wordt in het algemene deel van deze
toelichting uitgebreid ingegaan; de toelichting op de wijziging op het punt
van de algemene behandeling staat in het artikelsgewijze deel.
Na voorliggende nota van wijziging zal nog een tweede nota van
wijziging volgen, die op enkele kleinere beleidsmatige punten na
voornamelijk technische punten zal bevatten.
2. Langdurige intramurale ggz onder dekking van de Wlz
In het Regeerakkoord «Bruggen slaan» is afgesproken dat de langdurige
geestelijke gezondheidszorg (ggz) wordt overgeheveld naar de Zorgverzekeringswet (Zvw). De uitwerking van dit voornemen uit het Regeerakkoord
heeft er toe geleid dat de regering de langdurige, op behandeling gerichte
intramurale ggz wilde overhevelen naar de Zvw en beschermd wonen
onder wilde brengen bij het gemeentelijk domein. Dit laatste is geregeld
in het wetsvoorstel Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo
2015). Op 20 januari 2014 hebben de leden Keijzer en Bergkamp de
regering in een motie opgeroepen «mensen die langdurig zijn aangewezen op ggz-zorg niet over te hevelen naar de Zvw, dit uit te werken voor
de Wlz en de Kamer daarover te informeren voor 1 maart 2014.»
Bij brief van 24 maart 2014 heeft de regering de uitwerking van deze
motie geschetst. Het is de bedoeling dat op termijn mensen die langdurig
op intramurale ggz zijn aangewezen, direct een beroep kunnen doen op
de Wlz. De Wlz is immers de wet op grond waarvan zorg voor mensen die
blijvend op verblijfszorg zijn aangewezen, wordt gefinancierd. Op dit
moment ontbreken echter de criteria aan de hand waarvan beoordeeld
kan worden of iemand die voor ggz-behandeling in een instelling wordt
opgenomen, daar blijvend op zal zijn aangewezen. Deze criteria zullen zo
snel mogelijk worden ontwikkeld. Tot het moment waarop deze zullen
kunnen worden toegepast, zullen de eerste drie jaren gedurende welke
iemand ggz-behandeling met verblijf nodig heeft, ten laste van de
zorgverzekering komen. Uit cijfers van Vektis blijkt namelijk dat nogal wat
mensen gedurende de eerste drie verblijfsjaren de instelling verlaten. Er is
in die periode derhalve gerede kans op genezing of in ieder geval op
zodanig herstel, dat de behandeling buiten de muren van de instelling kan
worden voortgezet. Mensen van wie de intramurale ggz-behandeling
daarna moet worden voortgezet, krijgen deze vanaf dat moment ten laste
van de Wlz. Doorgaans blijft men namelijk na drie jaar ononderbroken
ggz-behandeling met verblijf ook daarna op die zorg aangewezen,
hetgeen overigens niet wil zeggen dat nooit genezing of althans zodanig
herstel dat men de instelling kan verlaten, mogelijk is.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 891, nr. 10

4

In een wijziging van het Besluit zorgverzekering zal worden geregeld dat
de eerste drie jaar ggz-behandeling met verblijf voor rekening van de
zorgverzekering komt. Met voorliggende nota van wijziging wordt
ggz-behandeling met verblijf na het derde jaar in de Wlz ondergebracht.
Het voorgaande brengt met zich, dat de hier bedoelde mensen na drie jaar
op grond van hun zorgverzekering gefinancierde intramurale ggz, voor de
toegang tot de Wlz niet worden beoordeeld op de in artikel 3.2.1 Wlz
geformuleerde criteria, inhoudende dat er sprake dient te zijn van een
blijvende behoefte aan permanent toezicht of aan 24 uur per dag zorg in
de nabijheid. Wel zal de behandelaar na ommekomst van de eerste drie
jaar intramurale ggz beoordelen of voortgezet verblijf onder de Wlz voor
de betreffende cliënt aan de orde is. Indien dit oordeel positief is, zal het
CIZ de cliënt indien hij Wlz-verzekerd is en gedurende een ononderbroken
periode van drie jaar intramurale ggz ten laste van de zorgverzekering
heeft genoten een indicatiebesluit geven. Er wordt dan derhalve niet op
de inhoudelijke Wlz-toelatingscriteria van artikel 3.2.1 Wlz getoetst. Is dat
het geval, dan zal het CIZ een indicatiebesluit afgeven en daarmee het
recht op zorg op grond van de Wlz vaststellen. Wel zal het CIZ vaststellen
welk zorgprofiel het meest passend is voor de betreffende cliënt. Het
indicatiebesluit dat het CIZ afgeeft, zal een geldingsduur van drie jaar
hebben omdat het recht op zorg telkens slechts gedurende maximaal drie
jaar geldt. In paragraaf 5 wordt aangegeven waarom dat zo is.
Wat betreft de verhouding van de Wlz met de Wet bijzondere
opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen (Wet bopz) geldt het
volgende. Op grond van de Wet bopz wordt bepaald of en in hoeverre
iemand gedwongen zorg nodig heeft. Indien dat het geval is, wordt die
zorg op dit moment vergoed op grond van de AWBZ. Met de Wlz wordt
dat uitgangspunt niet veranderd. De financieringsbron verandert wel (van
AWBZ en het Algemeen Fonds Bijzondere Ziektekosten naar de Wlz en het
Fonds langdurige zorg), maar de financiering blijft een op een de
noodzaak van zorg volgen. Dat laatste blijft ook het geval nadat de
voorgenomen Wet zorg en dwang psychogeriatrische en verstandelijk
gehandicapten cliënten (Kamerstukken I 2013/14, 31 996) en de Wet
verplichte geestelijke gezondheidszorg (Kamerstukken II 2013/14, 32 399)
in werking zullen zijn getreden.
3. Overgangsrecht
Op dit moment komt het eerste jaar van ggz-behandeling met verblijf
voor rekening van de zorgverzekering. Mensen die daarna voortzetting
van deze intramurale zorg nodig hebben, krijgen een indicatie voor een
zorgzwaartepakket (zzp) «GGZ B», en vanaf dat moment wordt hun zorg
uit de AWBZ gefinancierd. Cliënten die op het moment waarop de Wlz in
werking treedt al in totaal ten minste drie jaar ggz-behandeling met
verblijf hebben genoten (waarvan dus doorgaans een jaar ten laste van de
zorgverzekering is gekomen en ten minste twee jaar ten laste van de
AWBZ) gaan ingevolge het in deze nota van wijziging opgenomen
overgangsrecht automatisch van de AWBZ naar de Wlz over.
Cliënten die op de dag waarop de Wlz in werking treedt wel al een jaar
ggz-behandeling met verblijf ten laste van hun zorgverzekering hebben
gehad maar nog geen twee jaar ggz-behandeling met verblijf ten laste van
de AWBZ, gaan op dat moment over naar de Zvw. De reden daarvoor is
dat zij nog een aanzienlijke kans hebben op zodanige verbetering van hun
gezondheid, dat zij de instelling weer zullen kunnen verlaten. Die kans zal
naar de mening van de regering groter worden indien hun zorg onder de
dekking van de zorgverzekering komt te vallen dan indien deze onder de
dekking van de Wlz valt. De onder de zorgverzekering gedekte zorg is
namelijk, meer dan de Wlz-zorg, gericht op genezing en ambulantisering

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 891, nr. 10

5

van de patiënt. Bovendien zullen de zorgverzekeraars er naar verwachting
meer dan de Wlz-uitvoerders (die op de uitvoering van de Wlz geen risico
lopen) bij de zorginstellingen op aandringen het verblijf niet langer te
laten duren dan noodzakelijk en alert te blijven op mogelijkheden van
ambulante hulpverlening. Patiënten die nog een gerede uitstroomkans
hebben, zijn hier het meest bij gebaat. Niemand verblijft immers graag
langer in een ggz-instelling dan noodzakelijk. Ook de maatschappij als
geheel zal ermee gebaat zijn, omdat uitstroom tot kostenverlaging zal
leiden. Slaagt de uitstroom binnen de eerste drie jaar niet, dan gaan de
patiënten alsnog over naar de Wlz. Overigens is er op de eerste zin van
deze alinea één uitzondering: cliënten die op het moment van inwerkingtreding van de Wlz al 21, 22 of 23 maanden verblijf gericht op
ggz-behandeling vanuit de AWBZ hebben ontvangen, gaan niet over naar
de Zvw. De regering acht het ongewenst dat mensen vanuit de AWBZ
minder dan drie maanden hun zorg ten laste van hun zorgverzekering
zouden moeten gaan genieten, om kort daarna weer een beroep te
moeten doen op de Wlz. De lasten voor de verzekerde (gedurende een
korte tijd hebben zij te maken met de zorgverzekeraar in plaats van met
het zorgkantoor en gedurende dezelfde kort tijd gelden voor hen andere
eigen betalingen) en overigens ook voor de betrokken uitvoerende
instanties (zorgverzekeraars, zorgkantoor, CAK) zouden in dat geval niet
opwegen tegen de baten. Bovendien zou dit, gezien het feit dat een
indicatiebesluit pas kan worden gegeven nadat een behandelaar heeft
aangegeven dat voortzetting van de behandeling wenselijk is en gegeven
de beslistermijn voor het CIZ, die zes weken bedraagt, onder omstandigheden met zich brengen dat een verzekerde of zijn vertegenwoordiger
reeds in het november of december van het jaar voorafgaande aan het
jaar waarin de Wlz in werking treedt – dus op het moment dat zijn zorg
nog op grond van de AWBZ wordt gefinancierd – een indicatie-aanvraag
voor de Wlz zou moeten doen terwijl hij eerst zijn zorg nog tot drie
maanden op grond van zijn zorgverzekering gefinancierd zou krijgen. Dat
zou waarschijnlijk tot aanzienlijke verwarring leiden.
Cliënten die op de dag waarop de Wlz in werking treedt hun
ggz-behandeling met verblijf voor rekening van hun zorgverzekering
genieten (en dus nog geen jaar intramurale ggz ontvangen) gaan naar de
Wlz over zodra zij deze zorg gedurende een ononderbroken periode van
drie jaar ten laste van hun zorgverzekering hebben genoten.
Een en ander kan, voor mensen die er gedurende de periode waarin
hun zorg uit de zorgverzekering wordt gefinancierd niet in slagen uit de
instelling te stromen, als volgt in schema worden gezet
Op datum inwerkingtreding Wlz:
a. ≥ 33 maanden intramurale ggz ontvangen: direct naar Wlz;
b. 12 maanden intramurale ggz o.g.v zorgverzekering ontvangen en ≤ 21
maanden AWBZ-zorg ontvangen: eerst tussen 0 en 24 maanden zorg
o.g.v. zorgverzekering (totdat in totaal 36 maanden intramurale ggz is
genoten), daarna naar Wlz;
c. 0–12 maanden intramurale ggz o.g.v. zorgverzekering ontvangen:
eerst in totaal 36 maanden zorg o.g.v. zorgverzekering, daarna naar Wlz;
d. tot hun achttiende jeugd-ggz ontvangen vanuit Jeugdwet: eerst in
totaal 36 maanden zorg o.g.v. zorgverzekering, daarna naar Wlz.
4. Financieel
Zoals hiervoor al gememoreerd, komt op dit moment het eerste jaar van
ggz-behandeling met verblijf voor rekening van de zorgverzekering.
Voorliggende nota van wijziging leidt ertoe dat deze periode met twee jaar
wordt verlengd.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 891, nr. 10

6

Ten gevolge hiervan zullen de uitgaven Zvw structureel met € 310 mln
stijgen. Daarnaast zal € 430 mln. van de huidige AWBZ-middelen voor de
Wlz worden bestemd.
5. Wijzigingen in de verdere toekomst
Hiervoor is aangegeven dat het in de Wlz laten instromen van cliënten
die drie jaar intramurale ggz voor rekening van hun zorgverzekering
hebben genoten, een tijdelijke oplossing is in afwachting van de ontwikkeling van objectieve inhoudelijke toetsingscriteria voor toegang voor
ggz-cliënten tot de Wlz. Aan het Zorginstituut Nederland zal binnenkort
opdracht worden gegeven om een voorstel voor deze criteria te doen. Op
basis van dat voorstel zal over de inhoud van de criteria en de wijze
waarop deze zullen worden ingevoerd, besloten worden. Voor de
invoering van de criteria zal overigens eerst weer wijziging van de Wlz
nodig zijn, al was het maar om het met voorliggende nota van wijziging
ingevoerde artikel, dat toegang tot de Wlz geeft zodra men voor rekening
van zijn zorgverzekering drie jaar intramurale ggz heeft genoten, te
schrappen.
Zodra de nieuwe criteria er zijn, zal eenieder het CIZ kunnen vragen of
hij op grond van die criteria in aanmerking kan komen voor zorg vanuit de
Wlz. Dat zal gelden voor mensen die op grond van de Zvw intramurale
ggz genieten, voor mensen die beschermd wonen (vanaf 2015 onder de
verantwoordelijkheid van de gemeenten) en zelfs voor mensen die nog
geen (intramurale) ggz genieten. Daarnaast bestaat het voornemen om
verzekerden van wie de indicatietermijn Wlz verloopt aan de nieuwe
indicatiecriteria te toetsen. Met het oog hierop wordt in voorliggende nota
van wijziging geregeld dat het recht op Wlz-zorg telkens slechts voor
maximaal drie jaar geldt. Dientengevolge zullen de de Wlz-indicaties die
vanaf de inwerkingtreding van de Wlz gelden, uiteraard ook een duur van
drie jaar hebben (dat zal nog in het Besluit langdurige zorg worden
geregeld).
6. Adviezen
Deze nota van wijziging is in concept voorgelegd aan GGZ Nederland,
het Landelijk Platform GGz, Ypsilon, de RIBW Alliantie, de Federatie
Opvang, Zorgverzekeraars Nederland, het CIZ, het Zorginstituut
Nederland, de Nederlandse Zorgautoriteit en de Vereniging van Nederlandse Gemeenten.
Naar aanleiding van de opmerkingen van het CIZ is besloten mensen
die van de AWBZ rechtstreeks de Wlz in zullen stromen geen nieuw
indicatiebesluit te geven. In plaats daarvan wordt, aansluitende bij hun
nieuwe recht op zorg, dat drie jaar zal duren, hun resterende indicatietermijn ambtshalve omgezet in drie jaar, te rekenen vanaf de inwerkingtreding van de Wlz.
Het Zorginstituut heeft ten aanzien van het overgangsrecht opgemerkt
dat het beter zou zijn om iedereen die op de datum van afschaffing van de
AWBZ (= datum inwerkingtreding Wlz) ggz-behandeling met verblijf vanuit
de AWBZ krijgt de Wlz in te laten stromen omdat betrokkenen dan niet te
maken krijgen met verschillende eigen betalingen (eigen bijdrage AWBZ,
eigen risico Zvw en indien zij gedurende hun Zvw-periode niet de
zorginstelling uitstromen later weer eigen bijdrage Wlz), omdat er dan
geen dossiers tussen uitvoeringsorganen hoeven te worden overgedragen en omdat de verschillende financieringssystematiek in de
verschillende domeinen tot problemen kan leiden. Dit advies van het
Zorginstituut is niet opgevolgd. Het kabinet is van mening dat het van

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 891, nr. 10

7

groot belang is dat mensen die nog kans op uitstroom uit de instelling
hebben, deze kans ook waar kunnen maken. Zoals eerder in deze
toelichting is aangeven, is die kans het grootst zolang de benodigde zorg
op grond van de zorgverzekering wordt gefinancierd. Wel heeft de
opmerking van het Zorginstituut Nederland er mede toe geleid dat
mensen die hun zorg minder dan drie maanden op grond van hun
zorgverzekering vergoed zouden krijgen (omdat ze bij de inwerkingtreding
van de Wlz al een jaar zorg op grond van hun zorgverzekering vergoed
hebben gekregen en daarna 21, 22 or 23 maanden zorg op grond van de
AWBZ) direct de Wlz in zullen stromen. In de versie die voor advies aan
het Zorginstituut was voorgelegd, gold dat slechts voor mensen die hun
zorg minder dan één maand op grond van hun zorgverzekering vergoed
zouden krijgen. Problemen met de financieringssystematiek verwacht het
kabinet niet. Het advies van het Zorginstituut heeft er voorts toe geleid dat
voor de vraag hoeveel maanden AWBZ-zorg iemand heeft genoten naar
de werkelijke verblijfsduur in plaats van naar de looptijd van het indicatiebesluit wordt gekeken (omdat mensen die intramurale ggz-zorg nodig
hebben vaker dan anderen met een verblijfsindicatie voor AWBZ-zorg hun
indicatie niet verzilveren) en dat het overgangsrecht niet geldt voor
jeugdigen voor wie de ggz op grond van de Jeugdwet wordt gefinancierd.
Artikelsgewijs
Onderdeel A
Aan de definities van artikel 1.1.1 Wlz wordt de definitie van «zorgverzekering» toegevoegd omdat dit begrip gebruikt wordt in het nieuwe artikel
3.2.1a Wlz.
Onderdeel B
Voor een toelichting op de eerste wijziging wordt verwezen naar de
toelichting op onderdeel C. Hieronder wordt de tweede wijziging van
artikel 3.1.1 Wlz toegelicht.
Onder de AWBZ omvat de aanspraak op zorg ook de vormen van zorg
die zijn opgenomen in artikel 3.1.1, eerste lid, onderdeel d, Wlz (in de
memorie van toelichting «algemeen medische zorg» genoemd) indien een
verzekerde in een instelling verblijft en daar bovendien AWBZ-specifieke
behandeling ontvangt. Dit recht bestaat derhalve niet indien een verzekerde zonder AWBZ-specifieke behandeling in een instelling verblijft. Zo
zal een verzekerde die in een verzorgingshuis woont zijn huisarts
behouden. De zorg van deze huisarts wordt op grond van de zorgverzekering van deze verzekerde gefinancierd. Een bewoner van een
verpleeghuis daarentegen, zal zijn algemeen medische zorg voor rekening
van de AWBZ ontvangen, omdat hij ook AWBZ-specifieke behandeling
ontvangt.
Bij het schrijven van de Wlz werd niet beoogd een wijziging in dit
systeem aan te brengen, maar dit is per ongeluk toch gebeurd. De aanhef
van artikel 3.1.1, eerste lid, onderdeel d, zou er namelijk toe leiden dat
iedereen die in een instelling verblijft recht zou krijgen op algemeen
medische zorg. Bovendien zou deze algemeen medische zorg niet per se
onder verantwoordelijkheid van de verblijfsinstelling hoeven te worden
geleverd. Anders gezegd: de inwoner van het verzorgingshuis uit het
vorige voorbeeld, zou de kosten van zijn huisarts voor rekening van de
Wlz kunnen brengen. Een en ander zou tot een forse verschuiving van
zorg en daarmee van zorgkosten van de Zvw naar de Wlz leiden. Beide
wijzigingen zijn ongewenst en worden met voorgestelde nieuwe aanhef
van onderdeel d gerepareerd.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 891, nr. 10

8

De nieuwe aanhef vereist niet dat de verblijfsinstelling de Wlz-specifieke
behandeling als bedoeld in artikel 3.1.1, eerste lid, onderdeel c, of de
algemeen medische zorg van onderdeel d zelf, dat wil zeggen met behulp
van het eigen personeel, verleent. Een verblijfsinstelling kan derhalve
voor het verlenen van de Wlz-specifieke zorg en/of voor de algemeen
medische zorg ook een andere instelling of een hulpverlener inhuren.
Zolang deze vormen van zorg maar namens de verblijfsinstelling worden
verleend, is de algemeen medische zorg van verblijfsgerechtigden die ook
Wlz-specifieke behandeling ontvangen op grond van de Wlz verzekerd.
Onderdeel C
Vanaf 1 januari 2015 vallen de eerste drie jaar van de ggz-behandeling
met verblijf onder de dekking van de zorgverzekering. Voortzetting van
deze zorg na die drie jaar dient onder de dekking van de Wlz te vallen.
Voor opname van intramurale ggz in het op grond van de Wlz verzekerde pakket is nauwelijks wijziging van artikel 3.1.1 Wlz nodig. Verblijf is
immers op grond van onderdeel a van het eerste lid van dat artikel
verzekerd, terwijl de specifieke geneeskundige behandeling die
ggz-patiënten in een ggz-instelling ontvangen valt onder «behandeling,
omvattende geneeskundige zorg van specifiek medische of specifieke
gedragswetenschappelijke aard, die noodzakelijk is in verband met de
aandoening van de verzekerde» van het eerste lid, onderdeel c. Omdat het
tegenwoordig gebruikelijker is te spreken van een «psychische stoornis»
in plaats van, zoals in het Besluit zorgaanspraken AWBZ nog gebeurt, een
«psychiatrische aandoening» van een verzekerde, wordt nog wel het
begrip «stoornis» aan onderdeel c toegevoegd. Wellicht ten overvloede
wordt voorts opgemerkt dat verzekerden die in de toekomst op grond van
de Wlz een ggz-behandeling ontvangen in de instelling waar zij verblijven,
ingevolge onderdeel d van artikel 3.1.1 voorts nog recht hebben op door
of namens de instelling te verlenen algemeen medische zorg (zie ook de
toelichting op onderdeel B van deze nota van wijziging).
Hoeft artikel 3.1.1 – het verzekerde pakket – voor het onder de dekking
van de Wlz brengen van het vierde en volgende jaren ggz-behandeling
met verblijf derhalve nauwelijks gewijzigd te worden, wel is het nodig om
te bepalen in welke gevallen een individuele verzekerde voor rekening van
de Wlz recht heeft op deze zorg. Deze voorwaarden wijken zoveel af van
de in artikel 3.2.1 Wlz geregelde voorwaarden voor het recht op zorg, dat
besloten is de voorwaarden voor intramurale ggz-zorg op te nemen in een
nieuw artikel 3.2.1a.
Allereerst heeft een verzekerde die ten gevolge van zijn psychische
stoornis intramurale ggz nodig heeft pas recht op die zorg nadat hij deze
zorg gedurende een ononderbroken periode van drie jaar voor rekening
van zijn zorgverzekering heeft genoten, terwijl andere verzekerden als zij
aan de indicatiecriteria voldoen direct recht op Wlz-zorg hebben. Dat de
eerste drie jaar intramurale ggz voor rekening van de zorgverzekering van
de verzekerde komen, zal met ingang van 1 januari 2015 in het Besluit
zorgverzekering zijn geregeld. Daarbij zal tevens worden bepaald dat een
onderbreking van maximaal dertig dagen niet als onderbreking geldt, en
dat dergelijke onderbrekingen slechts meetellen voor het bereiken van de
driejaarsperiode indien gedurende deze dagen weekend- of vakantieverlof
werd genoten. Duurt de onderbreking langer dan dertig dagen, dan vangt
indien een verzekerde daarna wederom intramurale ggz nodig heeft, een
nieuwe periode van drie jaar aan gedurende welke de zorg voor rekening
van zijn zorgverzekering komt.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 891, nr. 10

9

De eis dat voorafgaande aan het recht op Wlz-zorg gedurende een
ononderbroken periode van drie jaar op grond van de zorgverzekering
gefinancierde zorg moet zijn genoten, brengt overigens ook met zich dat
jeugdigen die eerst voor rekening van de Jeugdwet intramurale geneeskundige zorg hebben genoten, niet rechtstreeks de Wlz in zullen kunnen
stromen. Indien zij na het einde van hun rechten op grond van de
Jeugdwet voortzetting van hun intramurale ggz nodig hebben, dienen zij
derhalve eerst hun zorgverzekering aan te spreken.
Ten tweede hebben verzekerden met een psychische stoornis recht op
(voortzetting van) intramurale ggz zodra zij deze zorg gedurende de
ononderbroken termijn van drie jaar voor rekening van hun zorgverzekering hebben gehad. Anders dan voor de overige verzekerden die recht
op Wlz-zorg wensen te krijgen, wordt niet nagegaan of zij aan de
indicatievereisten van artikel 3.2.1 Wlz voldoen, dat wil zeggen blijvend
zijn aangewezen op zorg met permanent toezicht of op 24 uur per dag
zorg in de nabijheid. Zoals uit het algemeen deel van deze toelichting
blijkt, streeft het kabinet ernaar om zo snel mogelijk inhoudelijke criteria te
ontwikkelen op basis waarvan kan worden bepaald of een verzekerde met
een psychische stoornis naar verwachting blijvend op ggz vanuit de Wlz
zal zijn aangewezen. Zodra die operationeel zijn (hetgeen overigens te
zijner tijd nog wel eerst wijziging van de Wlz – in ieder geval van artikel
3.2.1a Wlz – met zich zal brengen) zullen die criteria worden gebruikt, wat
kan betekenen dat iemand die aan die criteria voldoet ook na een kortere
periode dan drie jaar de Wlz zal instromen en dat iemand die daar niet aan
voldoet langer dan drie jaar voor rekening van zijn zorgverzekering
intramurale ggz-behandeling zal kunnen genieten. Zolang deze criteria er
echter niet zijn, geeft het loutere feit dat iemand gedurende een ononderbroken periode van drie jaren intramurale ggz voor rekening van zijn
zorgverzekering heeft genoten, hem recht op voortzetting van deze zorg
vanuit de Wlz.
Ten derde bestaat het recht op voortzetting van de intramurale ggz voor
een periode van drie jaar (te rekenen van het moment waarop het recht op
deze Wlz-zorg ontstond), daar waar de overige Wlz-zorg voor een
onbeperkte duur – dat wil in principe zeggen: voor de rest van het leven –
wordt toegekend. Ook dit houdt verband met het feit dat er nog geen
inhoudelijke criteria zijn op grond waarvan kan worden beoordeeld of
iemand blijvend op intramurale ggz-zorg zal zijn aangewezen of niet. Nu
mensen na drie jaar voor rekening van hun zorgverzekering intramurale
ggz te hebben genoten zonder inhoudelijke toets van het CIZ de Wlz in
kunnen stromen, wordt het aangewezen geacht om de duur van het recht
op zorg voor deze groep te beperken tot drie jaar, te rekenen vanaf de
instroomdatum in de Wlz. Ervan uitgaande dat de bovenbedoelde
inhoudelijke criteria om te bepalen of iemand blijvend op ggz vanuit de
Wlz is aangewezen binnen drie jaar na de inwerkingtreding van de Wlz
gereed en toepasbaar zijn, betekent dit dat mensen van wie de eerste
periode van ggz vanuit de Wlz verloopt, voor een voortzetting van het
recht op ggz vanuit de Wlz aan die nieuwe criteria getoetst zullen kunnen
worden (en dan, als ze aan de criteria voldoen, naar verwachting een
indicatie voor onbepaalde duur zullen kunnen krijgen). Zijn de nieuwe
criteria drie jaar na de inwerkingtreding van de Wlz nog niet operationeel,
dan zal ingevolge de nu voorgestelde tekst van artikel 3.2.1a Wlz tegen het
einde van de indicatietermijn van drie jaar door de behandelaar worden
bekeken of de verzekerde nog steeds op intramurale ggz is aangewezen.
Zo ja, dan heeft betrokkene voor een volgende periode van drie jaar
recht op Wlz-zorg (enzovoorts, totdat de inhoudelijk indicatiecriteria
alsnog kunnen worden ingevoerd).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 891, nr. 10

10

Wellicht ten overvloede wordt opgemerkt dat artikel 3.2.1a slechts regelt
hoe lang men steeds recht heeft op Wlz-zorg. Dit laat uiteraard onverlet
dat de verzekerde de instelling voor intramurale ggz kan verlaten zodra hij
dat wenst, tenzij hij gedwongen is opgenomen. Voorts laat dit uiteraard
onverlet dat een behandelaar een verzekerde tussentijds genezen kan
verklaren dan wel hem uit de instelling kan ontslaan omdat hij met
ambulante hulpverlening toe kan.
Het is mogelijk dat een cliënt die uit de ggz-instelling is ontslagen na
enige tijd toch weer intramuraal moet worden opgenomen. Dat kan
bijvoorbeeld het geval zijn indien de cliënt de geneesmiddelen die hij na
zijn ontslag dient in te nemen, niet slikt. Na enige tijd kan dan de oude
ziekte weer de kop opsteken, met als gevolg dat de cliënt weer vrijwillig of
gedwongen opgenomen moet worden. Het derde lid bepaalt dat
betrokkene in zo’n geval weer voor rekening van de Wlz zorg zal kunnen
genieten indien de periode gedurende welke hij uit de instelling ontslagen
was maximaal negentig dagen bedroeg. Was die periode langer, dan is
het recht op Wlz-zorg inmiddels geëindigd (dit volgt uit art. 3.2.1a, eerste
lid juncto derde lid) en komt de intramurale ggz eerst weer voor een
nieuwe periode van drie jaar voor rekening van de zorgverzekering.
Binnen de Wlz geldt derhalve een langere maximumonderbrekingsperiode dan binnen de zorgverzekering (negentig dagen versus dertig
dagen). Het hanteren van een periode van dertig dagen binnen de Wlz zou
een aanzienlijk gevolg hebben voor de zorgverzekeraars, aangezien zij de
intramurale ggz voor iedere ex Wlz-gerechtigde die na meer dan dertig
dagen weer zorg nodig zou hebben, weer eerst drie jaar op grond van de
zorgverzekering zouden moeten financieren.
Ter toelichting op het derde lid wordt nog opgemerkt dat anders dan
voor de zorgverzekering niet wordt geregeld dat dagen waarmee de zorg
onderbroken wordt niet meetellen voor de periode waarover men recht
heeft, tenzij het gaat om dagen van weekend- of vakantieverlof. De reden
hiervoor is dat het recht dat uit de zorgverzekering voortvloeit in die zin
hard gemaximeerd is, dat men na drie (ononderboken) jaren geen rechten
meer aan de zorgverzekering kan ontlenen. In de Wlz krijgt men weliswaar
recht op drie jaar zorg, maar dat recht kan (zolang de inhoudelijke criteria
er niet zijn) telkens met (ononderbroken) perioden van drie jaar worden
verlengd. Daarom is het voor de Wlz niet nodig om te regelen dat
onderbrekingen van maximaal negentig dagen niet worden meegeteld
voor het beantwoorden van de vraag of men gedurende drie jaar
intramurale Wlz-zorg heeft gehad maar weer wel als het onderbrekingen
wegens weekend- of vakantieverlof betrof. Kortom: onderbrekingen van
maximaal negentig dagen kunnen als zorgdagen worden meegeteld.
Het vierde lid komt overeen met wat voor de overige verzekerden is
geregeld in de aanhef van artikel 3.2.1, eerste lid. Overigens beoogt het
woord «redelijkerwijs» in laatstgenoemd artikellid onder meer te regelen
dat geen recht op zorg bestaat die huisgenoten elkaar gewoonlijk thuis
verlenen. Aangezien de ggz-behandeling met verblijf in de Wlz slechts
mogelijk zal zijn indien men in een instelling verblijft (zie onderdeel D),
geldt deze betekenis van het «redelijkerwijs» voor de ggz-cliënten niet.
Dat de verzekerde zonder toetsing aan inhoudelijke criteria toegang tot
de Wlz kan krijgen, wil niet zeggen dat het CIZ voor hem geen indicatiebesluit als bedoeld in artikel 3.2.2 Wlz afgeeft. Dat doet het namelijk wel,
onder andere omdat het CIZ het zorgprofiel van betrokkenen zal moeten
vaststellen en in het indicatiebesluit zal moeten opnemen. In het indicatiebesluit zal voorts de duur van de indicatie worden neergelegd. In het
Besluit langdurige zorg zal worden neergelegd dat deze duur drie jaar is

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 891, nr. 10

11

(dat kan ook niet anders, aangezien het recht telkens maximaal drie jaar
duurt). Artikel 3.2.2 hoeft hiervoor niet gewijzigd te worden.
Onderdeel D
Artikel 3.2.6 Wlz bepaalt onder meer dat een recht op Wlz-zorg niet tot
gelding kan worden gebracht zolang iemand in een instelling als bedoeld
in de Wet forensische zorg verblijft. Ten gevolge van onderdeel A van de
tweede nota van wijziging op het wetsvoorstel Wet forensische zorg
(Kamerstukken II 2012/13, 32 398, nr. 19), waarmee het oorspronkelijk
onderdeel a van artikel 1.1, eerste lid, van het wetsvoorstel Wet forensische zorg kwam te vervallen, dient de verwijzing in artikel 3.2.6 naar
artikel 1.1, onderdelen j en k, van de Wet forensische zorg vervangen te
worden naar een verwijzing naar artikel 1.1, eerste lid, onderdelen i en j,
van die wet.
Onderdeel E
Onderdeel E leidt ertoe dat verzekerden die op grond van artikel 3.2.1a
Wlz recht hebben op voortzetting van intramurale ggz geen volledig
pakket thuis (vpt) of persoonsgebonden budget (pgb) zullen kunnen
ontvangen. Zorg thuis past namelijk niet bij de zware behandelsetting die
voor deze cliënten het meest aangewezen is. Zij zullen derhalve in een
instelling moeten blijven wonen. Doorgaans zal dit uiteraard de instelling
zijn die hen ook de eerste drie jaar, gedurende welke de zorg voor
rekening van hun zorgverzekering kwam, behandelde.
Overigens kunnen nieuwe cliënten met een zzp GGZ B sinds 1 januari
2011 om genoemde reden ook onder de AWBZ al geen vpt of pgb
ontvangen. Cliënten die voor die datum een pgb hadden aangevraagd,
mochten dit echter behouden (zie de wijziging van art. 2.6.4 van de
Regeling zorgverzekering AWBZ in Strcrt. 2010, nr. 21164). Het in deze
nota van wijziging opgenomen artikel 11.1.2a, tweede lid, Wlz bewerkstelligt dat het zeer beperkte aantal cliënten met een zzp GGZ B dat voor
1 januari 2011 reeds een pgb ontving, dit nadien heeft mogen houden en
dit bovendien op de datum waarop de Wlz in werking treedt nog steeds
heeft, ook onder de Wlz het pgb mag houden.
Onderdeel F
Artikel 11.1.2a Wlz bevat het overgangsrecht dat bij artikel 3.2.1a Wlz
behoort. Geen van de artikelleden gelden voor mensen die op het
moment waarop de Wlz in werking treedt (en de AWBZ wordt
ingetrokken) jeugdigen zijn als bedoeld in artikel 1.1, subonderdelen 10 of
20, van de de Jeugdwet. De ggz voor die jeugdigen, te weten personen
jonger dan achttien jaar (10) of jongvolwassenen op wie het adolescentenstrafrecht is toegepast (20), wordt op grond van de Jeugdwet gefinancierd. Hebben zij daarna nog intramurale ggz nodig, dan dienen zij die
gedurende de eerste drie jaar op grond van hun zorgverzekering te
ontvangen. Pas daarna kan deze, op grond van artikel 3.2.1a, op grond
van de Wlz worden gefinancierd. Degenen op wie het overgangsrecht van
artikel 11.1.2a Wlz van toepassing is, worden hieronder kortheidshalve
«volwassenen» genoemd.
Het eerste lid regelt dat volwassenen die reeds gedurende een
(ononderbroken) periode van 21 maanden zorg ingevolge een zzp GGZ-B
is verleend en die bovendien op de dag voor die inwerkingtreding
daadwerkelijk in een ggz-instelling verblijven, worden beschouwd als
verzekerden die voldoen aan artikel 3.2.1a, eerste lid. Dat wil zeggen dat
deze cliënten van de AWBZ overgaan naar de Wlz. Hetzelfde geldt voor

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 891, nr. 10

12

mensen die op het moment waarop de AWBZ wordt ingetrokken wel al 21
maanden zorg ingevolge zo’n zzp GGZ B hebben gehad, maar op dat
moment uit de instelling ontslagen zijn, indien zij uiterlijk 90 dagen later
weer opgenomen moeten worden. Aangezien artikel 3.2.1a, eerste lid,
recht geeft op maximaal drie jaar zorg wordt de termijn van het indicatiebesluit van degenen op wie het eerste lid van toepassing is ambtshalve
gewijzigd in drie jaar, te rekenen vanaf de datum waarop Wlz in werking
treedt. Voor verzekerden van wie het indicatiebesluit eerder zou aflopen
zal dat derhalve een verlenging betekenen, voor anderen een verkorting.
Het CIZ zal betrokkenen hiervan op de hoogte dienen te stellen.
Zoals in de toelichting op het voorgestelde artikel 3.3.3a is aangegeven,
is er een zeer beperkt aantal mensen met een indicatie voor een zzp GGZ
B die al voor 2011 een pgb hadden en dat hebben mogen houden. Het
tweede lid van artikel 11.1.2a zorgt ervoor dat zij deze, in afwijking van
artikel 3.3.3a ook na de inwerkingtreding van de Wlz mogen behouden.
Aangezien deze mensen per definitie op de datum waarop de Wlz in
werking treedt al meer dan 21 maanden gebruik maakten van de AWBZ, is
het, anders dan in het eerste lid, niet nodig om de grens van 21 maanden
in het tweede lid op te nemen. Ook voor deze mensen duurt het Wlz-recht
in eerste instantie drie jaar en ook voor deze mensen wordt de duur van
de indicatie ambtshalve op drie jaar, te rekenen vanaf de inwerkingtreding
van de Wlz, bepaald. Dit brengt met zich dat zij hun zorg nog drie jaar met
hun pgb zullen inkopen. Vanaf dat moment zullen zij net als de andere
verzekerden worden behandeld die op het moment van inwerkingtreding
van de Wlz al drie of meer jaar intramurale ggz-zorg nodig hebben en
derhalve (indien zij opnieuw voor de Wlz geïndiceerd worden) gezien
artikel 3.3.3a Wlz geen pgb meer kunnen krijgen. Het kabinet acht de
periode van drie jaar gedurende welke het pgb nog door kan lopen voor
deze verzekerden voldoende om zich op de nieuwe situatie voor te
bereiden.
Voor het onder de dekking van de zorgverzekering brengen van
intramurale ggz voor mensen die deze op de dag van inwerkingtreding
van de Wlz nog geen 21 maanden ten laste van de AWBZ genieten, is
geen overgangsrecht nodig. Ten gevolge van de voorgenomen wijziging
van het Besluit zorgverzekering en het in dat verband met de zorgverzekeraars overeengekomen overgangsrecht zullen de betreffende verzekerden
deze zorg automatisch op grond van hun zorgverzekering kunnen
voortzetten. Wel is overgangsrecht nodig om deze mensen nadat zij in het
totaal drie jaar ononderbroken intramuraal ggz-verblijf met behandeling
hebben gehad, de Wlz in te laten komen. Artikel 3.2.1a vereist daarvoor
immers dat men gedurende drie jaar intramurale ggz ten laste van zijn
zorgverzekering heeft genoten, terwijl de mensen waar het hier om gaat
op enig moment na de inwerkingtreding van de Wlz weliswaar drie jaar
intramurale ggz kunnen hebben gehad, maar niet geheel ten laste van hun
zorgverzekering (eerst een periode van een jaar ten laste van de zorgverzekering, vervolgens een periode van tussen de 0 en 21 maanden ten laste
van de AWBZ en daarna nog een periode van tussen de 0 en 24 maanden
ten laste van de zorgverzekering). Het derde lid van artikel 11.1.2a Wlz
bewerkstelligt dat voor deze mensen voor de vraag of zij de Wlz in kunnen
de perioden van financiering op grond van de AWBZ (en de Wet financiering sociale verzekeringen, omdat de financiering van de
AWBZ-aanspraken in die wet is geregeld) worden beschouwd als perioden
van financiering op grond van de zorgverzekering. Anders gezegd: mens
zal de Wlz in kunnen nadat men
Voor mensen die op het moment waarop de Wlz in werking treedt nog
op grond van hun zorgverzekering intramurale ggz ontvangen, dat wil
zeggen mensen die op dat moment deze zorg nog geen jaar ontvangen, is

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 891, nr. 10

13

geen bepaling van overgangsrecht nodig. De voorgenomen wijziging van
het Besluit zorgverzekering leidt ertoe dat zij ook na het eerste jaar hun
zorg nog twee jaar ten laste van de zorgverzekering kunnen voortzetten.
Onderdelen G en H
Anders dan bij het schrijven van de Wlz werd verondersteld, is het
wetsvoorstel «Wet forensische zorg», dat op dat moment al door de
Eerste Kamer werd behandeld, nog niet door die Kamer aanvaard.
Voorliggende artikelen bevatten regels voor het geval de Wlz eerder in
werking zal treden dan de Wet forensische zorg. Met het nieuwe artikel
12.4.8 Wlz worden maatregelen getroffen om in dat geval het Interimbesluit forensische zorg, dat grotendeels op de AWBZ is gebaseerd, en de
financiering van de in het Interimbesluit bedoelde forensische zorg nog
enige tijd in stand te kunnen laten. Het Interimbesluit zal vervallen zodra
de Wet forensische zorg in werking treedt.
De Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
M.J. van Rijn

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 891, nr. 10

14