Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2019–2020

35 496

Wijziging van de Wet inkomstenbelasting 2001
en de Invorderingswet 1990 ter bestrijding van
belastinguitstel en -afstel als gevolg van
excessief lenen bij een eigen vennootschap (Wet
excessief lenen bij eigen vennootschap)

Nr. 4

ADVIES AFDELING ADVISERING RAAD VAN STATE EN NADER
RAPPORT1
Hieronder zijn opgenomen het advies van de Afdeling advisering van de
Raad van State d.d. 12 maart 2020 en het nader rapport d.d. 17 juni 2020,
aangeboden aan de Koning door de Staatssecretaris van Financiën. Het
advies van de Afdeling advisering van de Raad van State is cursief
afgedrukt.
Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 18 november
2019, no. 2019002428, machtigde Uwe Majesteit de Afdeling advisering
van de Raad van State haar advies inzake het bovenvermelde voorstel van
wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen. Dit advies, gedateerd
12 maart 2020, no. W06.19.0366/III, bied ik U hierbij aan.
Het kabinet is de Afdeling erkentelijk voor de voortvarendheid waarmee
het advies over het bovenvermelde voorstel is uitgebracht.
Naar aanleiding van het advies, dat hieronder cursief is opgenomen, merk
ik het volgende op.
Bij Kabinetsmissive van 18 november 2019, no.2019002428, heeft Uwe
Majesteit, op voordracht van de Staatssecretaris van Financiën, bij de
Afdeling advisering van de Raad van State ter overweging aanhangig
gemaakt het voorstel van wet tot wijziging van de Wet inkomstenbelasting
2001 en de Invorderingswet 1990 ter bestrijding van belastinguitstel en
-afstel als gevolg van excessief lenen bij een eigen vennootschap (Wet
excessief lenen bij eigen vennootschap), met memorie van toelichting.
Het wetsvoorstel omvat fiscale maatregelen die leiden tot heffing van
inkomstenbelasting over een voorgesteld fictief voordeel in de situatie dat
een aanmerkelijkbelanghouder, zijn partner of een met hen verbonden
persoon leent bij vennootschappen waarin een aanmerkelijk belang wordt
gehouden.
1

kst-35496-4
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2020

De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting zoals
voorgelegd aan de Afdeling advisering van de Raad van State is ter inzage gelegd bij het
Centraal Informatiepunt Tweede Kamer

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 496, nr. 4

1

Kort gezegd komt het voorstel erop neer dat als de totale som van de
schulden van de aanmerkelijkbelanghouder en zijn partner aan de eigen
vennootschappen aan het eind van het jaar meer dan € 500.000 bedraagt,
het meerdere wordt geacht inkomen uit aanmerkelijk belang te vormen.
Eigenwoningschulden worden van de regeling uitgezonderd.
De Afdeling plaatst vraagtekens bij het tijdstip van indiening van het
wetsvoorstel. Zij adviseert te wachten met wetswijziging totdat de
resultaten van het onderzoek bekend zijn naar de wijze waarop kapitaalinkomen van de directeur grootaandeelhouder (dga) wordt belast.
De Afdeling maakt voorts opmerkingen over de effectiviteit van het
wetsvoorstel. Voor een afgewogen oordeel daarover is meer inzicht
noodzakelijk in de aard en omvang van de problematiek. Daarbij is in het
bijzonder van belang:
– hoeveel schulden van aanmerkelijkbelanghouders (en tot welke
bedragen) onzakelijke voorwaarden kennen, dan wel zijn ontspoord en
als verkapt dividend zijn te kwalificeren;
– hoe vaak van belastingafstel sprake is en welke schuld- en belastingbedragen daarmee zijn gemoeid.
Verder dienen bestaande schulden te worden geëerbiedigd, of in ieder
geval van een ruimere overgangsperiode te worden voorzien.
In verband daarmee dient het wetsvoorstel nader te worden overwogen.
1. Achtergrond bij het wetsvoorstel
Voordelen die een aandeelhouder geniet uit een aanmerkelijk belang
worden sinds 2001 met inkomstenbelasting belast in box 2. Een aandeelhouder is aanmerkelijkbelanghouder als hij beschikt over minimaal 5
procent van het aandelenkapitaal in een vennootschap. Belastingheffing
in box 2 vindt plaats indien en voor zover middelen het vermogen van een
vennootschap definitief verlaten ten gunste van een aanmerkelijkbelanghouder.2 Als de winst van de vennootschap niet wordt uitgekeerd, vindt
alleen vennootschapsbelastingheffing plaats en nog geen box 2 heffing.
Deze mogelijkheid van inkomstenbelastinguitstel over overwinsten ligt
besloten in de bestaande fiscale systematiek.3 Dit leidt tot een verschil ten
opzichte van ondernemers die onder de inkomstenbelasting vallen. Die
hebben immers geen mogelijkheid de heffing van inkomstenbelasting uit
te stellen.
Volgens de toelichting wil de regering «deze vorm van belastingontwijking als gevolg van het langdurig uitstellen (of definitief afstellen) van
belastingheffing in excessieve gevallen tegengaan».4 Als doel van de
maatregelen in het wetsvoorstel wordt verder genoemd het «ontmoedigen van excessief lenen»,5 «bovenmatige leningen te ontmoedigen»,6
maar ook «het tegengaan van belastinguitstel en -afstel».7

2

Gelet op de boxenvolgorde wordt loon van de aanmerkelijkbelanghouder – dat het vermogen
van de vennootschap definitief verlaat – al belast in box 1 en niet in box 2.
3
De afgelopen jaren zijn de mogelijkheden tot uitstel wel enigszins beperkt. Te wijzen valt op de
per 2010 geldende beperking van het doorschuiven van de aanmerkelijkbelangclaim tot
ondernemingsvermogen en het afschaffen van de kwijtschelding van conserverende aanslagen
na tien jaar bij emigratie. Zie ook S.A. Stevens in WFR 2019/71 «Belastinguitstel en -afstel in
box 2: een evaluatie van risico’s en mogelijke beleidsalternatieven», paragraaf 2.2.
4
Memorie van toelichting, paragraaf 1 (Inleiding), eerste tekstblok.
5
Memorie van toelichting, paragraaf 2 (Opzet van de memorie van toelichting) en paragraaf 4
(Ontmoedigen excessief lenen).
6
Memorie van toelichting, paragraaf 6.3 (Schulden), vierde tekstblok.
7
Memorie van toelichting, paragraaf 6.3 (schulden), tweede tekstblok.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 496, nr. 4

2

In de paragraaf over advies en consultatie wordt gesproken over
meerdere doelen: «het tegengaan van belastinguitstel en -afstel en het
ontmoedigen van excessief lenen bij de eigen vennootschap».8 Volgens
de toelichting is in de ogen van de regering de grote mate waarin
aanmerkelijkbelanghouders beschikken over financiële middelen die
afkomstig zijn van de vennootschap onwenselijk.9
2. Het bredere perspectief en het tijdstip van het voorstel
De Afdeling heeft er begrip voor dat wordt gezocht naar een meer gelijke
fiscale behandeling van aanmerkelijkbelanghouders en ondernemers die
onder de inkomstenbelasting vallen, in het bijzonder wat betreft de
mogelijkheid van langdurig uitstel van de box 2 heffing.10
De Afdeling wijst er op dat in de zogenoemde bouwstenennotitie van april
2019 een onderzoek is aangekondigd naar de wijze waarop kapitaalinkomen van de dga wordt belast.11 Onderzocht wordt hoe bij de dga
kapitaalinkomen en arbeidsinkomen relatief tot elkaar worden belast en of
hier verbeteringen mogelijk zijn. In het onderzoek zal onder andere
worden gekeken «naar de mogelijkheden voor dga’s om belastingheffing
langdurig uit te stellen of zelfs af te stellen, en mogelijkheden van het
huidige boxenstelsel om vermogen aan te houden in box 2 of box 3». De
resultaten van dit onderzoek zijn toegezegd voor begin 2020.
Het wetsvoorstel biedt slechts een oplossing voor het (langdurig)
uitstellen van de box 2 heffing in zeer specifieke situaties.12 Gelet daarop
rijst de vraag waarom niet wordt gewacht op de resultaten van het
onderzoek van de bouwstenennotitie alvorens tot wetswijziging over te
gaan. Dit klemt te meer, omdat niet duidelijk is of het huidige voorstel een
mogelijke structurele oplossing in de weg kan zitten. Bovendien is een
eenmaal ingeslagen weg nauwelijks terug te bewandelen.
Tegen die achtergrond adviseert de Afdeling te wachten met wetswijziging totdat de resultaten van het onderzoek van de bouwstenennotitie
bekend zijn en meegenomen kunnen worden bij het opstellen van concept
wetgeving.
2. Het bredere perspectief en het tijdstip van het voorstel
Het kabinet heeft begrip voor het advies om te wachten met wetswijziging
totdat de resultaten van het bouwstenentraject bekend zijn. Het ambtelijke
bouwstenentraject is opgezet om verbeterings- en vereenvoudigingsvoorstellen in kaart te brengen en beleidsinitiatieven verder uit te werken voor
toekomstig beleid, zonder politiek oordeel. De voorbereiding van dit
wetsvoorstel was bij de start van het bouwstenentraject al in volle gang.

8

Memorie van toelichting, paragraaf 12 (Advies en consultatie), tweede tekstblok.
Memorie van toelichting, paragraaf 5 (Praktijk), derde tekstblok.
10
In het verleden zijn hier diverse voorstellen voor gedaan. Zie onder andere het eindrapport
van de Commissie inkomstenbelasting «Naar een activerender belastingstelsel», Den Haag
juni 2013. De commissie concludeert dat het totale gerealiseerde voordeel van alle aanmerkelijkbelanghouders beduidend kleiner is dan het totale bedrag dat gelet op de winst uitgedeeld
zou kunnen worden. De commissie stelt voor om jaarlijks een forfaitair rendement in box 2 te
betrekken, dat de minimale grondslag voor box 2 vormt.
11
Brief van de Staatssecretaris van Financiën van 15 april 2019, Kamerstukken II 2018/19, 32 140,
nr. 50, p. 10.
12
Alleen in geval van leningen boven de € 500.000 wordt voor het meerdere een fictief box 2
voordeel in aanmerking genomen.
9

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 496, nr. 4

3

Inmiddels zijn de resultaten van het bouwstenenonderzoek gepresenteerd.
Uit het onderzoek naar kapitaalinkomen van de directeurgrootaandeelhouder volgt de conclusie dat uitstel van belastingheffing
door het oppotten van winsten een knelpunt kan zijn. Zeker in het geval de
directeur-grootaandeelhouder beschikking kan krijgen over middelen van
de vennootschap door te lenen van de eigen vennootschap. In het
bouwstenenrapport wordt voorgesteld om verder te gaan dan het
wetsvoorstel excessief lenen bij eigen vennootschap en alle leningen,
ongeacht hoogte of type, onder de reikwijdte van het onderhavige
wetsvoorstel te laten vallen. Naar aanleiding van de conclusies van het
bouwstenenonderzoek ten aanzien van box 2 wordt dus een stringentere
fiscale aanpak voorgesteld dan op basis van het huidige wetsvoorstel. Dit
wetsvoorstel past dus goed bij de voorstellen uit het bouwstenenonderzoek en staat een eventuele verdergaande oplossing niet in de weg.
3. Effectiviteit van het voorstel
Volgens de toelichting hebben ongeveer 216.000
aanmerkelijkbelanghouders-huishoudens een schuld bij de eigen
vennootschap. Bij ongeveer 11.000 daarvan bedraagt de schuld meer dan
€ 500.000.13
De grote mate waarin aanmerkelijkbelanghouders beschikken over
financiële middelen die afkomstig zijn van de vennootschap is volgens de
toelichting onwenselijk en dient te worden ontmoedigd.14 Uit de
toelichting blijkt niet waarom de regering het lenen van de eigen
vennootschap onwenselijk vindt en waarom de grens bij € 500.000 wordt
gelegd. Als op zakelijke basis van de eigen vennootschap wordt geleend
in plaats van bij een financiële instelling ziet de Afdeling niet in waarom
dat onwenselijk zou zijn. En als dit onwenselijk zou zijn, waarom dat dan
niet geldt voor leningen van de eigen vennootschap voor de eigen
woning.
Indien de regering het lenen van de eigen vennootschap onwenselijk acht
vanwege uitstel van belastingheffing, wijst de Afdeling er op dat uitstel
van belastingheffing niet alleen plaatsvindt door te lenen van de eigen
vennootschap, maar in de eerste plaats door geen dividend uit te keren.
Voor het probleem van «onwenselijk uitstel» is het onderhavige
wetsvoorstel, dat ziet op een totale som van schulden van meer dan
€ 500.000, dus maar een zeer beperkte oplossing.15
Indien de regering het lenen van de eigen vennootschap onwenselijk acht
vanwege afstel van belastingheffing, wijst de Afdeling er op dat in de
toelichting op meerdere plaatsen wordt opgemerkt dat door het
langdurige uitstel zelfs helemaal geen belastingheffing meer plaatsvindt
(belastingafstel). De toelichting geeft hiervan één voorbeeld, namelijk als
de vennootschap failliet gaat en de aanmerkelijkbelanghouder geen
middelen (meer) heeft om zijn schuld af te lossen.16 Uit de toelichting
wordt echter niet duidelijk hoe vaak van belastingafstel sprake is en welke
schuld- en belastingbedragen daarmee zijn gemoeid.
Indien de regering met onwenselijk bedoelt het als lening presenteren van
inkomen wijst de Afdeling op het volgende. Als een aanmerkelijkbelanghouder geld leent van zijn vennootschap, is er in beginsel geen sprake van
13

Memorie van toelichting, paragraaf 4 (Ontmoedigen excessief lenen), derde en vierde
tekstblok.
Memorie van toelichting, paragraaf 5 (Praktijk), derde tekstblok.
15
Zie hierna paragraaf 4.
16
Memorie van toelichting, paragraaf 5 (Praktijk), vierde tekstblok.
14

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 496, nr. 4

4

een vermogensverschuiving en vindt geen belastingheffing in box 2
plaats. Dat is slechts anders als er geen intentie of mogelijkheid (meer)
bestaat om de lening terug te betalen. Dan vindt aan de hand van in de
rechtspraak ontwikkelde criteria fiscale herkwalificatie plaats: er is sprake
van «verkapt» dividend, waarover op dat moment box 2 heffing is
verschuldigd.
Uit de toelichting blijkt echter niet of er inzicht bestaat hoeveel schulden
van aanmerkelijkbelanghouders (en tot welke bedragen) onzakelijke
voorwaarden kennen, dan wel zijn ontspoord en als verkapt dividend zijn
te kwalificeren. De Afdeling acht inzicht daarin voor de beoordeling van
het wetsvoorstel noodzakelijk.
Het wetsvoorstel is een forse ingreep in de al sinds jaar en dag bestaande
fiscale systematiek en praktijk. Om tot een afgewogen oordeel te komen,
is het daarom noodzakelijk inzicht te hebben in de aard en omvang van de
problematiek. Voor de keuze van een oplossing is het relevant of een
substantieel deel van de schulden als verkapt dividend is te kwalificeren,
of slechts enkele procenten. Indien sprake zou zijn van slechts enkele
procenten ligt aanpak in de uitvoeringssfeer op basis van de in de
rechtspraak ontwikkelde criteria meer voor de hand dan via wetgeving. In
de uitvoeringssfeer kan immers veel beter maatwerk worden geleverd dan
het voorstel dat alle gevallen, dus ook die gevallen die niet voor herkwalificatie in aanmerking komen, over één wetgevende kam scheert.
Hoewel de uitvoeringstoets opmerkt dat het voorstel op termijn per saldo
leidt tot een beperkte complexiteitsreductie,17 wijst de Afdeling erop dat
het voorstel technisch complex is en niet bijdraagt aan vereenvoudiging
van de fiscale wetgeving. Inzicht in de aard en omvang van de problematiek is dan ook nodig om te kunnen beoordelen of dit nadeel opweegt
tegen de voordelen die met dit wetsvoorstel worden beoogd. De Afdeling
wijst in dit verband in het bijzonder op de flankerende maatregelen ter
zake van het regulier voordeel18 en de regelingen rond het begin en het
einde van de binnenlandse belastingplicht.19 Hierbij is tevens van belang
dat onder de huidige formulering aanpassing van belastingverdragen
nodig is om bij buitenlandse belastingplichtigen te kunnen heffen over het
voorgestelde fictief regulier voordeel.20
Gelet op het voorgaande adviseert de Afdeling het doel, de omvang van
de problematiek en de effectiviteit van het wetsvoorstel nader te
motiveren. Indien die motivering niet kan worden gegeven, adviseert de
Afdeling van het voorstel af te zien.
3. Effectiviteit van het voorstel
Het kabinet is met de Afdeling van mening dat het wetsvoorstel een forse
ingreep is binnen het huidige stelsel. Voor de heffing in box 2 wordt
aangesloten bij de werkelijke gerealiseerde voordelen. Het aanmerkelijkbelangregime beoogt alle voor- en nadelen die uit het aanmerkelijk belang
worden genoten in de heffing te betrekken. Daarbij is het voor de
vennootschap niet verplicht winsten direct uit te keren. Het is daarentegen
wel mogelijk om als aanmerkelijkbelanghouder een lening aan te gaan bij
je eigen vennootschap. Dit leidt vanuit de huidige wetssystematiek niet tot
17

In de uitvoeringstoets staat ook dat nieuwe discussies worden verwacht «rond de verrekening
van negatieve en positieve fictief reguliere voordelen en de zakelijkheid van in vennootschappen ondergebrachte activa met een privé karakter.»
18
Artikel 4.14b van het voorstel.
19
Artikelen 4.14c en 4.14d van het voorstel.
20
Memorie van toelichting, paragraaf 7 (Internationale aspecten), vierde tekstblok.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 496, nr. 4

5

een belastbaar voordeel in box 2, waardoor een belastingplichtige op die
wijze over gelden van de vennootschap kan beschikken zonder hierover
belasting te betalen.
Een aanmerkelijkbelanghouder, in het bijzonder een directeurgrootaandeelhouder, heeft momenteel een drietal wijzen waarop hij over
middelen uit zijn vennootschap kan beschikken. Een directeurgrootaandeelhouder die arbeid verricht voor zijn vennootschap is
gehouden hiervoor een (gebruikelijk) loon in aanmerking te nemen dat
wordt belast in box 1 met (loon- en) inkomstenbelasting. Daarnaast kan
een aanmerkelijkbelanghouder dividend laten uitkeren. In dat geval geniet
de belastingplichtige een voordeel dat belast wordt in box 2.
Ook kan de directeur-grootaandeelhouder door te lenen van de vennootschap beschikken over vermogen van de vennootschap zonder hierover
belasting te betalen. Uit de toelichting bij het wetsvoorstel volgt dat lenen
van de eigen vennootschap het evenwicht tussen box 1- en box
2-ondernemers verstoort, aangezien IB-ondernemers deze mogelijkheid
niet hebben.
In de afgelopen jaren is, zoals de Afdeling reeds opmerkt, wetgeving
gemaakt om bepaalde vormen van (ongewenst) uitstel binnen het box
2-stelsel tegen te gaan. Doordat de omvang van schuldposities en is
toegenomen, meer dan € 58 miljard in 2017, stelt het kabinet voor het
lenen van de eigen vennootschap in excessieve gevallen te ontmoedigen.
Naar de mening van het kabinet is van een zodanig exces sprake voor
zover meer wordt geleend dan € 500.000. Dit maximumbedrag beperkt de
impact van het wetsvoorstel tot een beperkte groep en geeft toch een
duidelijk signaal af. Hierdoor heeft het wetsvoorstel toch een brede
uitwerking. De groep huishoudens die minimaal een dergelijk bedrag
(exclusief uitgezonderde eigenwoningschulden) leent, is een relatief kleine
groep van circa 11.000 aanmerkelijkbelanghuishoudens. In totaal leent
deze groep meer dan circa € 17 miljard. Bij een lager maximumbedrag
zou een grotere groep aanmerkelijkbelanghouders direct onder de
maatregel vallen en in de heffing worden betrokken of moeten anticiperen
om heffing te voorkomen. Bij een hoger maximumbedrag zou het signaal
aan de lenende aanmerklijkbelanghouders die niet onder de maatregel
vallen maar wel substantiële bedragen lenen minder krachtig zijn. Hoewel
iedere harde grens in zekere mate arbitrair is, is naar de mening van het
kabinet met het huidige maximumbedrag van € 500.000 een goede balans
gevonden om excessief lenen te ontmoedigen.
Het wetsvoorstel breidt het inkomensbegrip van box 2 uit, waardoor bij
excessief lenen de belastingheffing in box 2 naar voren wordt gehaald.
Hierdoor is geen sprake meer van uitstel van belastingheffing met
betrekking tot de bedragen van meer dan € 500.000 waarover (door te
lenen van de eigen vennootschap) feitelijk wordt beschikt en neemt het
risico op afstel af.
De uitzondering voor leningen die zijn aangegaan bij de eigen vennootschap ten behoeve van de financiering van de eigen woning hangt samen
met de voor de aanmerkelijkbelanghouder (en zijn gezin) mogelijk
ingrijpende gevolgen van de maatregel. Wel heeft het kabinet gemeend
een aanscherping voor nieuwe eigenwoningschulden op te moeten
nemen in de vorm van de aanvullende voorwaarde dat een recht van
hypotheek is gevestigd op de eigen woning.
Het kabinet heeft bewust gekozen om het wetsvoorstel niet op onzakelijke
leningen dan wel op verkapte dividenduitdelingen te richten, maar op de
excessieve situaties waarin, door te lenen van de eigen vennootschap, in
privé wordt beschikt over de middelen van die vennootschap. Ook in het
geval waarin een lening zakelijk of gedekt is, heeft de aanmerkelijkbelang-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 496, nr. 4

6

houder namelijk al beschikking over de middelen uit de vennootschap
zonder dat daarover belastingheffing heeft plaatsgevonden. Daarnaast
geldt dat het uitsplitsen van zakelijke en gedekte leningen zowel beleidsmatig als uitvoeringstechnisch tot complexiteit leidt, waarin de grote
verscheidenheid in type leningen, leningsvoorwaarden, vennootschappen
en risicoprofielen van de lener sterk casuïstisch zijn en gedurende de
looptijd van de lening ook kunnen wijzigen.
4. Bestaande schulden
De beoogde ingangsdatum van het voorstel is 1 januari 2022 en geldt ook
voor bestaande schulden. Formeel is er geen sprake van terugwerkende
kracht, maar door de onmiddellijke werking materieel wel. Uit de
toelichting op de inwerkingtredingsdatum blijkt niet waarom geen
uitzondering is gemaakt voor bestaande schulden,21 terwijl een uitzondering wel voor de hand had gelegen. Zoals hiervoor opgemerkt, betekent
dit wetsvoorstel een forse ingreep in een reeds jarenlang bestaande
fiscale systematiek en praktijk. Uit de toelichting volgt niet in hoeverre
sprake is van leningen met onzakelijke voorwaarden of als lening
presenteren van inkomen. Veel aanmerkelijkbelanghouders zullen te
goeder trouw onder zakelijke voorwaarden een lening met hun eigen
vennootschap hebben afgesloten.
De Afdeling merkt op dat zij er uit een oogpunt van rechtszekerheid op
mogen vertrouwen dat de fiscale behandeling van bestaande schulden
wordt geëerbiedigd. Bovendien is de periode waarin de schulden moeten
zijn afgebouwd om de gevolgen van het wetsvoorstel te voorkomen
(31 december 2022) uitermate beperkt. Dat geldt in het bijzonder voor
schulden waarmee beleggingen zijn gefinancierd die minder snel liquide
zijn te maken.
4. Bestaande schulden
De Afdeling merkt op dat uit de toelichting onvoldoende blijkt waarom
geen uitzondering is gemaakt voor bestaande schulden en wijst er op dat
aanmerkelijkbelanghouders uit een oogpunt van rechtszekerheid mogen
vertrouwen dat de fiscale behandeling van bestaande schulden wordt
geëerbiedigd. Het kabinet heeft ervoor gekozen de maatregel in
september 2018 aan te kondigen. Op deze wijze zouden aanmerkelijkbelanghouders ruim vier jaar de tijd hebben om hun schuldposities terug te
brengen door bijvoorbeeld dividend uit te keren of door af te lossen
vanuit privévermogen. Een groot aantal aandeelhouders heeft inmiddels
ook daadwerkelijk geanticipeerd op de komst van dit wetsvoorstel. Voor
andere aanmerkelijkbelanghouders kan echter meer tijd nodig zijn om de
noodzakelijke maatregelen te treffen. Aangezien het kabinet het advies
van de Afdeling om die reden begrijpt, is besloten hieraan tegemoet te
komen door de inwerkingtredingsdatum in het wetsvoorstel met een jaar
op te schuiven tot 1 januari 2023. Op deze manier hebben aanmerkelijkbelanghouders een additioneel jaar – namelijk tot 31 december 2023 – de tijd
om te anticiperen op de inwerkingtreding van de wet. De groep van
aanmerkelijkbelanghouders met bestaande schulden die bij inwerkingtreding met dit wetsvoorstel te maken zal krijgen, is naar verwachting dan
nog kleiner.

21

Zie paragraaf 6.6 (Inwerkingtreding) van de memorie van toelichting en de artikelsgewijze
toelichting bij artikel III.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 496, nr. 4

7

5. De Afdeling verwijst naar de bij dit advies behorende redactionele
bijlage.
5. Redactionele wijzigingen
Aan de redactionele opmerking van de Afdeling is gevolg gegeven.
Tevens is een aantal redactionele wijzigingen in het wetsvoorstel en de
memorie van toelichting aangebracht.
De Afdeling advisering van de Raad van State heeft een aantal bezwaren
bij het voorstel en adviseert het voorstel niet bij de Tweede Kamer der
Staten-Generaal in te dienen, tenzij het is aangepast
De vice-president van de Raad van State,
Th.C. de Graaf
Ik moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der
Staten-Generaal te zenden.
De Staatssecretaris van Financiën,
J.A. Vijlbrief

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 496, nr. 4

8

Redactionele bijlage bij het advies van de Afdeling advisering van
de Raad van State betreffende no. W06.19.0366/III
–

De tekst van het voorstelde artikel 4.43, vierde lid, Wet IB 2001 en de
artikelsgewijze toelichting op dat artikel met elkaar in overeenstemming brengen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 496, nr. 4

9