Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2014–2015

33 348

Regels ter bescherming van de natuur (Wet
natuurbescherming)

Nr. 136

GEWIJZIGD SUBAMENDEMENT VAN HET LID DIK-FABER C.S. TER
VERVANGING VAN DAT GEDRUKT ONDER NR. 77
Ontvangen 25 juni 2015
De ondergetekenden stellen het volgende amendement voor:
Het gewijzigde amendement van de leden Rudmer Heerema en
Leenders (stuk nr. 107) wordt als volgt gewijzigd:
I
Onderdeel II wordt als volgt gewijzigd:
1. Het derde onderdeel komt te luiden:
3. Het vierde lid komt te luiden:
4. Een faunabeheerplan bevat een voor gedeputeerde staten verifieerbare kwantitatieve onderbouwing van de indicatieve omvang van de
populaties van de onderscheiden diersoorten die met gebruikmaking van
het geweer kunnen worden bestreden of waarvan de populatie met het
geweer kan worden beperkt.
2. Na onderdeel 3 wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:
3a. Na het vierde lid wordt een lid ingevoegd, luidende:
4a. Onze Minister werkt samen met gedeputeerde staten van de
provincies uit hoe de onderbouwing, bedoeld in het vierde lid, wordt
vormgegeven.
II
In onderdeel III wordt aan artikel 3.12a, eerste lid, een zinsnede
toegevoegd, luidende: en over de globale aantallen dieren, onderscheiden
naar soort, die zij ter onderbouwing van het afschot hebben geteld in het
veld.

kst-33348-136
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2015

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 33 348, nr. 136

1

Toelichting
Faunabeheereenheden hebben de plicht om een faunabeheerplan op te
stellen. Deze faunabeheerplannen moeten zorgdragen voor een duurzaam
beheer van populaties van in het wild levende dieren. De faunabeheerplannen behoeven hierbij de goedkeuring van gedeputeerde staten van de
provincies waarin de faunabeheereenheid werkzaam is. Voor een
zorgvuldige besluitvorming over het faunabeheerplan is het van belang
dat gedeputeerde staten zicht hebben op de indicatieve omvang van
populaties van onderscheiden diersoorten. Zowel de leden van de KJV en
leden van wildbeheereenheden als natuurorganisaties zoals SOVON
voeren nu (trend)tellingen uit in het veld. Indieners vinden het van belang
dat deze tellingen gebundeld, gestroomlijnd en geprofessionaliseerd
worden, zonder dat daarbij de administratieve lasten voor de betrokken
burgers te hoog worden.
Met dit amendement wordt ten eerste in de wet opgenomen dat het
faunabeheerplan een verifieerbare kwantitatieve onderbouwing bevat van
de indicatieve omvang van de populaties van de onderscheiden
diersoorten die met gebruikmaking van het geweer kunnen worden
bestreden of waarvan de populatie met het geweer kan worden beperkt.
Deze onderbouwing hoeft niet te worden gegeven voor de vijf soorten op
de wildlijst.
Hier ligt in eerste instantie een verantwoordelijkheid voor de faunabeheereenheden. De wildbeheereenheden voeren nu reeds trendtellingen
uit. Zij hoeven geen extra of meer gedetailleerde tellingen uit te voeren
ten behoeve van het faunabeheerplan. Door afspraken te maken over een
eenduidige systematiek worden de administratieve lasten laag gehouden,
en zijn resultaten tussen de provincies vergelijkbaar (voorgesteld
artikel 3.12, vierde lid).
Faunabeheereenheden hebben voorts de plicht om jaarlijks aan
gedeputeerde staten verslag uit te brengen van de uitvoering van het
faunabeheerplan (voorgesteld artikel 3.12, zevende lid). Daarnaast
introduceren de leden Heerema en Leenders een nieuwe publicatieplicht
voor faunabeheereenheden voor de afschotgegevens (voorgesteld
artikel 3.12a, tweede lid). Indieners vinden het van belang dat gedeputeerde staten en burgers goed inzicht krijgen in de verhouding tussen de
indicatieve omvang van populaties zoals in het faunabeheerplan is
opgenomen en de aantallen dieren die ten tijde van het afschot geteld en
gedood worden in een veld. Op deze wijze kan beter worden getoetst of er
sprake is van planmatig beheer. Daarom introduceren indieners naast de
verplichting voor jachtaktehouders om gegevens te verstrekken aan de
desbetreffende faunabeheereenheden over de aantallen dieren, onderscheiden naar soort, die zij hebben gedood ook de verplichting om hierbij
tegelijk te rapporteren over de globale aantallen dieren, onderscheiden
naar soort, die zij ter onderbouwing van het afschot hebben geteld in het
veld (voorgestelde aanvulling in artikel 3.12.a, eerste lid). Aangezien
jagers nu reeds het maximale afschot bepalen aan de hand van globale
tellingen in het veld, verwachten indieners dat hier geen extra administratieve lasten aan zijn verbonden.
Dik-Faber
Smaling
Van Veldhoven
Grashoff

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 33 348, nr. 136

2