Ministerie van Justitie en Veiligheid

>

Retouradres Postbus 20301 2500 EH Den Haag

Aan de Voorzitter van de Eerste Kamer
der Staten-Generaal
Postbus 20017
2500 EA DEN HAAG

Datum
9 april 2018
Onderwerp Stand van zaken onderhandelingen herziening gemeenschappelijk
Europees asielstelsel
Op 17 april 2018 vindt, op verzoek van de vaste commissie voor Immigratie &
Asiel/JBZ-Raad, een mondeling overleg plaats over de stand van zaken van de
Europese voorstellen inzake de herziening van het gemeenschappelijk Europees
asielstelsel (GEAS). Bij brief van 13 februari 2018 heeft de commissie mij verzocht
haar v66r dit mondeling overleg schriftelijk te informeren over de actuele stand van
zaken van de voornoemde voorstellen. De commissie zou onder andere informatie
over het krachtenveld en de inzet van Nederlandse regering zeer op prijs stellen.
Daarnaast is zij ook geïnteresseerd in de discussiepunten die nog open staan bij de
onderhandelingen. In deze brief ga ik op uw verzoek in.

Directoraat-Generaal
Vreemdelingenzaken
Directie Migratiebeleid
Asiel, Opvang en Terugkeer
Turfmarkt 147
2511 DP Den Haag
Postbus 20301
2500 EH Den Haag
www.rijksoverheid.nI/jenv

Ons kenmerk
2218186

Bij beantwoording de datum
en ons kenmerk vermelden.
Wilt u slechts één zaak in uw
brief behandelen.

Ter inleiding
De Europese Commissie presenteerde in 2016 zeven wetgevingsvoorstellen voor de
hervorming van het GEAS. De aanleiding voor de wens tot een meer
geharmoniseerd systeem was de vluchtelingencrisis van 2015/2016, toen er sprake
was een grootschalige ongecontroleerde toestroom van asielzoekers die een
buitensporige druk legde op de asielstelsels van de lidstaten. De Europese
Commissie identificeerde daarom een aantal verbeterpunten. Deze voorstellen
moeten onder meer zorgen voor efficiënte asielprocedures in alle lidstaten, die ook
bij een oplopende asielinstroom blijven voldoen. Verder moet de hervorming van het
GEAS secundaire migratiestromen (doorreizen naar een andere EU-lidstaat) binnen
de EU ontmoedigen en de asiellasten billijker verdelen tussen de lidstaten. Het
kabinet steunt deze overkoepelende doelen. De zeven wetgevingsvoorstellen
betreffen:
1. een herziening van de thans geldende Dublinverordening,
2. een omzetting van de thans geldende Asielprocedurerichtlijn in een
verording,
3. een omzetting van de thans geldende Kwalificatierichtlijn in een
verordening,
4. een herziening van de thans geldende Opvangrichtlijn,
5. een herziening van de thans geldende Eurodacverordening,
6. een verordening voor een versterkt EU-agentschap voor asiel,
7. een verordening voor een EU-hervestigingskader.
Sinds 2016 worden de zeven wetgevingsvoorstellen inhoudelijk behandeld door de
beide EU-wetgevers (de Raad van de EU en het Europees Parlement), en bevinden
zich in verschillende fasen van het besluitvormingsproces. Uiteindelijk dienen beide
Pagina 1 van 8

wetgevers met de voorstellen in te stemmen. Een schets van de inhoud van de
voorstellen en de Nederlandse positie ontving uw Kamer in 2016 per voorstel per
1 Tijdens de besprekingen heeft Nederland benadrukt een
BNC-fiche.
pakketbenadering te hanteren, waarbij pas een finaal akkoord kan worden gegeven
op de verschillende voorstellen, wanneer duidelijk is hoe deze op elkaar inwerken.
Dit geldt met name voor de vier kernvoorstellen (Dublinverordening,
Asielprocedureverordening, Kwalificatieverordening, Opvangrichtlijn). Daarenboven
zijn in het regeerakkoord enkele maatregelen opgenomen, die een rechtsbasis
zouden moeten krijgen in de GEAS-voorstellen. In het navolgende geef ik een
overzicht van de stand van zaken van de zeven wetgevingsvoorstellen. Dit is tevens
een weergave van de actieve onderhandelingsinzet van het kabinet in Brussel op
deze onderwerpen.

Drectoraat-GeneraaI
vreerndelingenzaken
DiretMrabeb&eid

Datum
9 april 2018
Ons kenmerk
2218186

1. Dublin verordening
Ten aanzien van de herziening van de Dublinverordening hebben de lidstaten nog
geen Raadspositie bereikt. Het voorstel wordt nog vaktechnisch besproken in de
voorbereidende gremia van de Raad.
Het kabinet onderschrijft de analyse van de Europese Commissie dat de effectiviteit
van het huidige Dublinsysteem wordt verzwakt door een reeks complexe regels om
de voor de behandeling van een asielverzoek verantwoordelijke lidstaat aan te
wijzen en door langdurige procedures. Daarbij kan op grond van de huidige
Dublinregels die verantwoordelijkheid door tijdsverloop tussen de lidstaten
verschuiven, bijvoorbeeld indien een overdracht van de asielzoeker naar de
oorspronkelijk verantwoordelijke lidstaat niet binnen een bepaalde termijn is
verricht. Dit vormt onder meer een stimulans voor het tijdelijk onttrekken aan
toezicht en secundaire migratiestromen. De inzet van het kabinet is dan ook erop
gericht om het Dublinsysteem te vereenvoudigen en de doeltreffendheid ervan in de
praktijk te verbeteren. Daarbij is een belangrijk overkoepelend doel om secundaire
migratiestromen van asielzoekers te ontmoedigen. Het kabinet steunt de
aanpassingen die de Europese Commissie daaromtrent in het Dublinvoorstel van
2016 heeft voorgesteld, zoals het aanwijzen van een enkele lidstaat die
verantwoordelijk is voor de behandeling van het eerste asielverzoek en de daarop
volgende asielverzoeken van een asielzoeker (de zogenaamde “stabiele
verantwoordelijkheid”), het versnellen van de toewijzingsprocedures, het schrappen
van de regel(s) dat door het verstrijken van termijnen de verantwoordelijkheid
verschuift van de oorspronkelijk verantwoordelijke lidstaat naar de lidstaat waarnaar
de asielzoeker is doorgereisd, en het beperken van aanspraken op
opvangvoorzieningen in de lidstaat waarnaar de asielzoeker is doorgereisd.
Daarenboven heeft Nederland voorgesteld om een nieuw verantwoordelijkheids
criterium in de Dublinverordening op te nemen aan de hand waarvan het mogelijk
zou worden om een asielzoeker over te dragen aan de lidstaat waar deze als laatste
door heen is gereisd. Deze maatregel wordt ook genoemd in het regeerakkoord. Ook
heeft Nederland ingebracht dat, indachtig de situatie in Griekenland, een situatie
waarin de asielprocedure in een lidstaat niet voldoet aan de Europese en
internationale normen, en ten gevolge de uitvoering van de Dublinverordening ten
aanzien van die lidstaat voor een langere periode moet worden opgeschort, in de
toekomst moet worden voorkomen. Nederland heeft voorgesteld deze situatie in de
nieuwe verordening expliciet te adresseren. Tevens heeft Nederland, indachtig de
recente ervaring in Hongaarse Dublinzaken, voorgesteld om deelname aan een
1

Kamerstukken II 22 112, nr. 2143, nr. 2144, nr. 2145, nr. 2190, nr. 2191, nr. 2192, nr.

2193.
Paqina 2 van 8

bemiddelingsprocedure en opvolging van de uitkomst een meer verplichtend
Directoraat-Generaal
karakter te geven. Deze procedure zou kunnen worden ingezet als in een individuele Vreemdelingenzaken
zaak de twee betrokken lidstaten een verschillende interpretatie hebben van het
criterium dat bepaalt welke van die twee lidstaten verantwoordelijk is voor de
behandeling van het asielverzoek.
Datum
9 april 2018

In de toelichting op haar voorstel heeft de Europese Commissie gemeld dat in het
Ons kenmerk
2218186
huidige Dublinsysteem slechts ongeveer een kwart van alle aanvaarde overnameen terugnameverzoeken daadwerkelijk geleid heeft tot een fysieke overdracht van
de asielzoeker aan de voor zijn asielverzoek verantwoordelijke lidstaat. Een
belangrijke reden voor dit lage percentage is dat de over te dragen asielzoeker kort
voor de geplande overdracht met onbekende bestemming vertrekt. Om de kns van
een daadwerkelijke overdracht van de asielzoeker naar de voor de behandeling van
zijn asielverzoek verantwoordelijke lidstaat te realiseren, en daarmee de effectiviteit
van het Dublinsysteem te vergroten, zet het kabinet zich in om in geval van risico
op onttrekking detentiemogelijkheden te verruimen.
Onder andere over de genoemde stabiele verantwoordelijkheid is nog discussie
tussen de lidstaten. Zo willen enkele lidstaten dat de verantwoordelijkheid kan
eindigen door tijdsverloop en/of door een terugkeer van de asielzoeker naar zijn
land van herkomst. Enkele lidstaten zijn van mening dat de stabiele
verantwoordelijkheid voor hen een lastenverzwaring met zich meebrengt, in de zin
dat zij verantwoordelijk worden en/of blijven voor een relatief hoger aantal
asielverzoeken. Voor deze lidstaten is van belang dat zij hiervoor worden
gecompenseerd. Voor het kabinet is, met het oog op de uitvoerbaarheid, belangrijk
dat dat de beëdiging van de verantwoordelijk uit objectieve informatie kan worden
opgemaakt en geen prikkel is voor secundaire migratiestromen.
De compensatie raakt ook aan het punt van het Commissievoorstel met betrekking
tot het mechanisme om te zorgen voor een billijke verdeling van de
verantwoordelijkheden tussen de lidstaten. Dit mechanisme houdt in dat een
lidstaat die te maken heeft met een onevenredig hoog aandeel asielverzoeken,
asielzoekers kan overbrengen naar lidstaten die te maken hebben met een
onevenredig laag aandeel asielverzoeken. Het kabinet zet zich, conform de motie
Sjoerdsma c.s., 2 in voor een concept dat wordt ingevuld met serieuze en
verplichtende resultaten. Dat betekent dat er een resultaatsverplichting op de
afspraken rust waaraan alle lidstaten in bepaalde mate moeten bijdragen. Het
kabinet is dan ook vrij positief over het concept dat het Bulgaars voorzitterschap
begin dit jaar heeft voorgesteld dat, kort gezegd, een aanpak in fasen inhoudt
waarbij maatregelen, en het verplichtende karakter ervan, worden afgestemd op
behoeften van lidstaten onder normale omstandigheden, uitdagende
omstandigheden, en serieuze crisissituaties. Het krachtenveld binnen de Raad is
echter nog altijd verdeeld, waarbij een aantal lidstaten zich verzetten tegen een
mechanisme met een verplichtend en/of automatisch karakter. Andere lidstaten
waaronder Nederland zijn kritisch wanneer afspraken juist te vrijblijvend zijn en/of
het mechanisme te traag is, en een aantal lidstaten waakt voor expliciete
(additionele) verantwoordelijkheid neergelegd aan de buitengrenzen.
—

—

2. Asielprocedure vero rdening
Ook over het Commissievoorstel voor een Asielprocedureverordening hebben de
lidstaten nog geen Raadspositie aangenomen, en wordt het voorstel nog
2

Kamerstukken II 19 637, 2246.
Pagina 3 van 8

vaktechnisch besproken in de voorbereidende gremia van de Raad.

Directoraat-Generaal
Vreemdelingenzaken
Directie Migratiebeleid
Asiel, Opvang en Terugkeer

In de toelichting op het voorstel stelt de Europese Commissie dat de grote instroom
van 2015/2016 heeft aangetoond dat de EU behoefte heeft aan een doeltreffend en
efficiënt asielstelsel. Een van de belangrijkste doelen van de ontwerpverordening 5 Datum
te waarborgen dat de asielaanvraag van een asielzoeker in een asielprocedure wordt 9 april 2018
beoordeeld waarvoor dezelfde regels gelden, ongeacht de lidstaat waar de
Ons kenmerk
asielzoeker zijn asielaanvraag heeft ingediend. Nu is dat nog niet het geval, getuige 2218186
onder meer de grote verschillen tussen de lidstaten wat betreft de toegepaste
procedures, waarborgen en doorlooptijden. De Commissie heeft gekozen voor de
vorm van een verordening om een hogere mate van harmonisatie en een grotere
eenvormigheid in de uitkomst van asielprocedures in alle lidstaten te bereiken, en zo
de prikkels voor asielshopping en secundaire bewegingen tussen lidstaten weg te
nemen. De Commissie wil dit bereiken door het instellen van eenvoudigere,
duidelijkere en kortere procedures, strengere regels om misbruik van het stelsel te
voorkomen, geharmoniseerde regels inzake veilige landen, en met behoud van
onverminderd sterke procedurele waarborgen voor de asielaanvrager.
Het kabinet staat achter dit doel en heeft daarbij aangetekend dat er een solide
gemeenschappelijk kader moet bestaan voor de lidstaten, maar dat het te ver voert
om elk deelaspect van de asielprocedure in detail op Europees niveau vast te
leggen. Daarnaast is het nodig balans te houden tussen waarborgen enerzijds, en
administratieve lasten en kosten anderzijds.
Verder staat het oorspronkelijk Commissievoorstel op gespannen voet met het
Nederlands éénstatusstelsel, waardoor de mogelijkheid zou ontstaan dat
vreemdelingen die een subsidiaire beschermingsstatus krijgen zullen
doorprocederen voor een vluchtelingenstatus. Nederland heeft verschillende
voorstellen gedaan om zijn stelsel intact te kunnen laten. Inmiddels is binnen de
Raadswerkg roep overeenstemming over een tekst die doorprocederen tegengaat.
Bij de behandeling van het Commissievoorstel heeft het kabinet vanzelfsprekend het
regeerakkoord voor ogen, waarin onder andere is opgenomen dat rechtsbijstand in
lijn met EU-regelgeving wordt verstrekt na een voornemen tot afwijzing van een
asielaanvraag, mede ter ontlasting van de justitiële keten. Omdat het voornemen
als rechtsinstrument niet bekend is in het Europese systeem, heeft Nederland de
positie ingenomen dat in de Verordening de regelgeving van de Procedurerichtlijn
moet worden gehandhaafd. Dat laat ruimte om in nationale wetgeving preciseringen
aan te brengen die stroken met de maatregel in het regeerakkoord.
Nederland heeft tijdens de onderhandelingen met nadruk aandacht gevraagd voor
een effectieve behandeling van vervolgaanvragen. Volgens het kabinet geeft de
voorgestelde tekst te weinig ruimte om deze aanvragen in een zeer kort tijdsbestek
af te handelen. Zo voorziet de ontwerpverordening erin dat het verzoek om een
voorlopige voorziening tegen de afwijzing van een opvolgende asielaanvraag steeds
mag worden afgewacht. Hierdoor is de kans groot dat geplande terugkeervluchten
op het laatste moment moeten worden geannuleerd en dit werkt misbruik in de
hand.
Een ander onderwerp in de Asielprocedureverordening is de harmonisatie van de
concepten veilig land van herkomst en veilig derde land. Als het gaat om de
toepassing van het concept ‘veilig derde land’, staat het kabinet voor een niveau
van bescherming dat uit hoofde van het internationaal recht minimaal wordt vereist.
Pagina 4 van 8

Hierbij is met name van belang dat de vreemdeling in het derde land is beschermd Directoraat-Generaal
vreemdelingenzaken
tegen refoulement hij of zij niet wordt blootgesteld aan schending van 3 artikel
Directie Migratiebeleid
EVRM en er tenminste op een basaal niveau is voorzien in diens
Asiel, Opvang en Terugkeer
verblijfsomstandigheden. Dit voor aspecten die het internationale recht vereist,
zoals ten aanzien van scholing en medisch noodzakelijke zorg en
Datum
voedselvoorziening. Deze ondersteuning en middelen hoeven niet steeds uit
9 april 2018
dezelfde bron te komen: het is denkbaar dat de levensstandaard in sommige
Ons kenmerk
2218186
gevallen niet door de regering maar door een (internationale) organisatie zoals
UNHCR wordt geboden. De meeste lidstaten lijken op dezelfde lijn te zitten. Hetgeen
juridisch in de Asielprocedureverordening wordt vastgelegd, moet worden
onderscheiden van wat beleidsmatig kan worden bepaald. In het kader van een
migratieovereenkomst met een veilig derde land kan vanuit het oogpunt van
effectieve terugkeer of duurzame opvang altijd worden gestreefd naar hogere
voorzieningen en verblijfsomstandigheden, daarvoor puttend uit de materiële
vereisten van het Vluchtelingenverdrag.
3. Kwalificatieverordening
Met een omzetting van de thans geldende Kwalificatierichtlijn in een verordening,
beoogt de Europese Commissie de uniformiteit te vergroten in de criteria voor de
erkenning van asielgerechtigden en de voorzieningen waarop zij recht hebben.
Daarnaast voorziet het voorstel in de mogelijkheid voor lidstaten om personen met
een asielvergunning aan te sporen actief te integreren door het recht op bepaalde
onderdelen van de sociale bijstand te koppelen aan de medewerking van de
vreemdeling aan zijn integratie.
Ten aanzien van dit voorstel heeft de Raad op 19 juli en 29 november 2017 een
Raadspositie aangenomen. Nederland heeft ook tijdens de bespreking van dit
voorstel tussen de lidstaten aangegeven dat groot belang wordt gehecht aan het
behoud van het éénstatusstelsel. Op basis van de Raadspositie kan Nederland dit
stelsel handhaven omdat er geen dwingend onderscheid wordt gemaakt in de
rechten en plichten van de vluchtelingenstatus en subsidiaire beschermingsstatus,
als ook de duur van de vergunning verlagen naar drie jaar, zoals neergelegd in het
regeerakkoord. Zoals hierboven uiteengezet is het ook nodig dat aanpassing van de
Asielprocedureverordening op zodanige wijze gebeurt dat Nederland zijn
éénstatusstelsel kan behouden.
De onderhandelingen over de Kwalificatieverordening met het EP zijn in september
2017 van start gegaan, maar hebben nog niet tot een akkoord geleid. Voor wat
betreft de geldigheidsduur van de asielvergunning is een mogelijk discussiepunt dat
het EP de geldigheidsduur van een verblijfsvergunning op vijf jaar wil plaatsen.
Conform het rapport van EP-rapporteur Fajon pleit het EP ervoor om geen
onderscheid te maken in de rechten die gekoppeld zijn aan verschillende
asielstatussen en stelt het voor dat vreemdelingen een verblijfsvergunning asiel
krijgen met een standaard geldigheidsduur van vijf jaar.
4. Opvangrichtlijn
Over de herziening van de Opvangrichtlijn heeft de Raad op 29 november 2017 een
Raadspositie aangenomen. Daaraan voorafgaand zijn er diverse besprekingen
geweest in de vaktechnische voorbereidende gremia van de Raad. Nederland heeft
hierbij, conform het BNC-fiche, intensief ingezet op het behoud van de mogelijkheid
om in geval van overlastgevende vreemdelingen materiële opvangvoorzieningen te
kunnen beperken dan wel te onthouden, en het voorkomen van de uitbreiding van
het recht op sociale voorzieningen voor asielzoekers die nog in afwachting zijn van
Pagina 5 van 8

een beslissing op hun asielverzoek. De Nederlandse inzet op deze punten heeft zijn Directoraat-Generaal
Vreerndelingenzaken
vruchten afgeworpen in de Raadspositie. In lijn met hetgeen hieromtrent is
tgkeer
toegelicht op de Nederlandse inzet op het Dublinvoorstel, heeft Nederland de
urgentie opgebracht voor extra mogelijkheden om vrijheidsbeperkende en
vrijheidsontnemende maatregelen toe te passen, met name voor Dublinclaimanten. Datum
De bepalingen die hierover uiteindelijk in de Raadspositie zijn opgenomen gaan naar 9 april 2018
mening van het kabinet niet ver genoeg. Uiteindelijk heeft Nederland ingestemd met Ons kenmerk
2218186
de Raadspositie onder de voorwaarden dat de gewenste verruiming van bewaring
zou worden gerepareerd in de herziene Dublinverordening, en in de
onderhandelingen met het EP op deze artikelen geen verdere beperking wordt
geaccepteerd.
Op grond van de Raadspositie hebben inmiddels diverse trilogen met het EP
plaatsgevonden. Deze hebben nog niet geleid tot een akkoord. Een belangrijk
discussiepunt met het EP is onder meer de termijn waarop toegang moet worden
geboden tot de arbeidsmarkt aan asielzoekers die nog in afwachting zijn van een
beslissing op hun asielverzoek. In de Raadspositie is een termijn van negen
maanden opgenomen, gelijk aan de termijn in de huidige Opvangrichtlijn. Het EP zet
echter in op een kortere termijn. Het Nederlandse standpunt hierin is dat kan
worden ingestemd met een termijn van zes maanden, wat gelijk is aan de
Nederlandse praktijk.
Voorts wordt met het EP gesproken over de toegang tot de sociale zekerheid en de
reikwijdte waarin asielzoekers die werken gelijke behandeling zouden moeten
krijgen met nationaal ingezetenen. Een ander relevant onderwerp van gesprek zijn
de mate waarin vrijheidsbeperkende maatregelen (zoals een meldplicht) mogen
worden opgelegd en de (rechts)waarborgen die moeten gelden bij
vreemdelingenbewaring. Ook voor deze artikelen geldt dat wat betreft veel
lidstaten, waaronder Nederland, de onderhandelingsruimte met het EP zeer beperkt
is.
Het belang van de positie van minderjarige kinderen komt onder meer naar voren in
de gesprekken met het EP over de inrichting van het voogdijsysteem en de termijn
waarop aan minderjarige kinderen toegang moet worden geboden tot onderwijs.
Wat betreft dit laatste wordt in plaats van de termijn van drie maanden, die is
opgenomen in de huidige opvangrichtlijn en de Raadspositie, door het EP een
termijn van een maand voorgesteld. Nederland kan hiermee instemmen.
5. Eurodac
In Eurodac wordt de vergelijking van vingerafdrukken geregeld onder meer ten
behoeve van een doeltreffende uitvoering van de Dublinverordening. Het voorstel
tot herziening van de Eurodacverordening houdt met name een uitbreiding in van de
werkingssfeer van EURODAC, met als uiteindelijke doel het monitoren en tegengaan
van irreguliere secundaire migratiestromen alsmede het bevorderen van terugkeer.
De aanpassingen betreffen onder meer

opslag en vergelijking van gegevens van onderdanen van derde landen die geen
asielverzoek hebben ingediend en zonder reguliere status in de EU verblijven;
opslag van meer persoonsgegevens in EURODAC zoals namen, geboortedata
nationaliteit en identiteitsgegevens of reisdocumenten;
verplichting voor lidstaten om naast vingerafdrukken ook gezichtsopname af te
nemen en vast te leggen.
-

-

-

Pagina 6 van 8

Het kabinet steunt deze aanpassingen. In juni 2017 hebben de lidstaten een
Directoraat-Generaal
Vreemdelingenzaken
Raadspositie bereikt. Vervolgens zijn in september 2017 de interinstitutionele
Directie Migratiebeleid
onderhandelingen begonnen. Hoewel de medewetgevers over de meeste bepaling
Asiel, Opvang en Terugkeer
van de herschikte verordening overeenstemming konden bereiken, liggen de
standpunten van de Raad en het EP over de toegestane opslagduur van gegevens
Datum
over asielzoekers nog steeds uit elkaar. De lidstaten willen de bewaartermijn van de 9 april 2018
thans geldende verordening (tien jaar) behouden, terwijl het EP deze wil
Ons kenmerk
2218186
terugbrengen naar vijf jaar. Tijdens de onderhandelingen is ook gebleken dat de
bepalingen met betrekking tot de consequenties bij niet-naleving van de verplichting
om biometrische gegevens af te geven, een knelpunt zijn. Het EP wenst hieraan
geen consequenties te verbinden. De Raad wijst op de weerbarstige praktijk en stelt
dat dit misbruik in de hand werkt.
6. EU-agentschap voor asielzaken
Over het voorstel voor een verordening voor een EU -agentschap voor asiel
(hierna: agentschap) dat in de plaats komt van het Europees
Ondersteuningsbureau voor asielzaken (EASO), is eind 2017 een
onderhandelaarsakkoord tussen de Raad en EP bereikt. Dit akkoord betreft de
volledige tekst van de nieuwe verordening, met uitzondering van de verwijzingen
naar andere voorstellen van het GEAS. De verordening voorziet onder andere in
een nieuwe taak voor het agentschap, namelijk het monitoren en beoordelen van
de asielprocedures van de lidstaten. Dit kan ertoe bijdragen dat de asielstelsel
ook bij toenemende asielinstroom blijven voldoen. Daarnaast zal het agentschap
onder meer gemeenschappelijke richtsnoeren ontwikkelen voor de beoordeling
van asielaanvragen, waarmee verdere convergentie van de uitkomsten van de
asielprocedures in de lidstaten wordt beoogd.
7. Hervestigingskader
Het voorstel voor een EU-hervestigingskader heeft als doel een
gemeenschappelijk Europees hervestigingsbeleid te ontwikkelen. De Commissie
wil hiermee vluchtelingen, die in aanmerking komen voor internationale
bescherming in Europa, meer mogelijkheden geven om Europa te bereiken via
een veilige, legale en gecontroleerde route. Op 15 november 2017 is de
Raadspositie vastgesteld, waarmee het mandaat voor de onderhandelingen met
het EP is verleend. Het Commissievoorstel voorzag alleen in hervestiging als
belangrijkste instrument voor de toelating van derdelanders of staatlozen die
internationale bescherming behoeven. De binnen de Raad overeengekomen tekst
is flexibeler en komt daarmee tegemoet aan de meeste zorgpunten van de
lidstaten. Bijvoorbeeld is de toelating op humanitaire gronden opgenomen, die
onder voorwaarden kan worden meegerekend in het EU kader en waarmee wordt
beoogd een zo groot mogelijke EU inzet te genereren. Voor Nederland is van
belang dat de tekst een duidelijk onderscheid maakt tussen hervestiging en
humanitaire toelating en dat het uitdrukkelijk aan de lidstaat is welke vorm wordt
gehanteerd. De tekst voorziet in de totstandkoming van een tweejaarlijks
‘Unieplan’ waarin de EU inzet en prioriteiten voor die periode zijn opgenomen. In
geval van onvoorziene humanitaire situaties kan het plan ook worden aangepast.
Dit alles komt de uitvoerbaarheid ten goede. Het vrijwillige karakter van
deelname aan het kader komt ook duidelijk tot uiting in de tekst, waarmee
tegemoet wordt gekomen aan de zorgen van sommige lidstaten over een
verplichtend kader. Het kabinet acht in eerste instantie van belang dat iedereen
meedoet en de ontwikkelingen wijzen er op dat veel lidstaten bereid zijn op
vrijwillige basis een bijdrage te leveren. Daarnaast is van belang dat het aan de
afzonderlijke lidstaten wordt gelaten welke procedure wordt gehanteerd en uit
Pagina 7 van 8

welke prioriteitslanden zij hervestigen. Tot slot sluit de vermelding in de tekst van
de strategische inzet van hervestiging in relaties met derde landen goed aan bij
de geest van het regeerakkoord. De eerste trialogen met het EP hebben inmiddels
plaatsgevonden. Er is echter nog geen akkoord over het voorstel tussen Raad en

Directoraat-Generaal
Vreemdelingenzaken

EP.

Datum
9 april 2918

Vooruitblik
Het Bulgaars voorzitterschap is voornemens om uiterlijk in juni 2018, conform de
opdracht van de Europese Raad van december 2017, een akkoord te bereiken in
de Raad op de Dublinverordening. Dit tijdpad volgt ook uit de Leidersagenda van
de voorzitter van de Europese Raad. Het bereiken van een akkoord op de
Dublinverordening zou tevens moeten leiden tot snelle afronding van de
herziening van het GEAS in zijn algemeenheid. Zoals hierboven gemeld, verlopen
de onderhandelingen over de herziening van de Dublinverordening nog
moeizaam. Voor het kabinet is het van belang dat de herziening van de
genoemde voorstellen leidt tot een verbetering ten opzichte van het GEAS zoals
dat nu functioneert. Hier heb ik onlangs nog met klem op gewezen in een
persoonlijke brief aan Eurocommissaris Avramopoulos 3
van Binnenlandse Zaken.

Ons kenmerk
2218186

Ptgkeer

De Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid,

Mark Harbers

Vergaderjaar 2017/2018, kst. 32317-508
Pagina 8 van 8