Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2012–2013

32 805

Hulpmiddelenbeleid in de gezondheidszorg

Nr. 22

BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN
SPORT
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 27 september 2012
Hierbij informeer ik de Tweede Kamer over de aangehouden motie
(32 805, nr. 15) van Kamerlid Van Gerven (SP) tijdens het VAO
PIP-implantaten van 26 april jongstleden (Handelingen II, 2011/12, nr. 82,
item 9, blz 31–35). Daarnaast geef ik de stand van zaken van het onderzoek
naar de veiligheid van PIP-implantaten door SCENIHR (Scientific
Committee on Emerging and Newly Identified Health Risks).
De motie (32 805, nr. 15) verzoekt de regering te bewerkstelligen dat
klinieken en leveranciers op voorhand aansprakelijkheid erkennen voor
het mogelijk defect raken van implantaten. De motie van Kamerlid Van
Gerven (SP) ontraad ik, omdat de huidige regelgeving beslist voldoende
mogelijkheden biedt om de producent of de zorgverlener aan te spreken
voor een behandeling met een falend medisch hulpmiddel. Het is
voorbehouden aan de rechter om een uitspraak te doen over de
aansprakelijkheid.
Voor de cliënt is er een beperkt financieel risico als de producent van het
falende medisch hulpmiddel failliet is en de zorgverlener niet aansprakelijk is. Kamerlid Van Gerven stelt voor dat de zorgverlener op voorhand
aansprakelijkheid erkent voor het falen van een implantaat. De huidige
regelgeving voorziet met artikel 6:77 BW in de aansprakelijkheid voor
gebrekkige hulpzaken. In dit artikel is geregeld dat indien bij een verbintenis gebruik wordt gemaakt van een zaak die daartoe niet geschikt is, de
tekortkoming die daardoor ontstaat toegerekend kan worden aan de
schuldenaar, tenzij dit door omstandigheden onredelijk zou zijn. Indien dit
toegepast wordt op de zorgverlener, rust de aansprakelijkheid voor
falende medische hulpmiddelen, afhankelijk van de omstandigheden niet
enkel op de producent, maar ook op de zorgverlener. Daarnaast heeft de
zorgverlener vanuit de Wet op de Geneeskundige Behandelingsovereenkomst (WGBO) de verplichting de cliënt voor te lichten over de risico’s van
een implantaat. Indien de beroepsuitoefening door de zorgverlener
zodanig onverantwoord is dat schade of een aanmerkelijke kans op
schade voor de patiënten aanwezig is, kan strafrechtelijk opgetreden

kst-32805-22
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2012

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 32 805, nr. 22

1

worden op grond van artikel 96 van de Wet op de beroepen in de
individuele gezondheidszorg.
Het is echter aan de rechter om de omstandigheden te beoordelen en een
uitspraak te doen over de aansprakelijkheid van de zorgverlener voor de
schade.
In het geval dat er sprake is van een cosmetische behandeling gelden
voor cliënten dezelfde rechten als bij de aanschaf van andere producten.
Zij kunnen gebruik maken van het aansprakelijkheidsrecht als er sprake is
van schade en zij deze schade willen verhalen. Vanuit het faillissementsrecht houdt de cliënt een financieel risico bij de aanschaf van producten
indien de producent failliet gaat. Het is de keus van de cliënt om al dan
niet een ingreep uit cosmetische overwegingen te ondergaan. Dit kan
gepaard gaan met een financieel risico voor de cliënt. De cliënt krijgt de
medisch noodzakelijke zorg vergoed.
De Europese Commissie heeft SCENIHR opdracht gegeven een vervolgonderzoek te doen naar de veiligheid van PIP-implantaten. Het eerste
onderzoek van
SCENIHR naar de PIP-implantaten is in februari 2012 verschenen.
SCENIHR is gestart met de dataverzameling voor het vervolgonderzoek en
verwacht deze begin 2013 af te ronden.
De minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
E. I. Schippers

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 32 805, nr. 22

2