Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2018–2019

30 573

Migratiebeleid

32 847

Integrale visie op de woningmarkt

Nr. 172

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN
KONINKRIJKSRELATIES
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 12 maart 2019
Tijdens het VAO Inburgering en Integratie van 6 maart 2019 (Handelingen
II 2018/19, nr. 59, VAO Inburgering en integratie) heeft uw Kamer verzocht
om geïnformeerd te worden over het beleid en de rechten van arbeidsmigranten omtrent huisvesting. In deze brief zal ik, mede namens de
Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, ingaan op dit verzoek.
Relatie werknemer en werkgever
Werknemers uit het buitenland vervullen een belangrijke rol binnen onze
economie en zijn essentieel voor de continuïteit in specifieke sectoren. Dit
doen zij enerzijds door piek- en seizoensdrukte op te vangen en anderzijds
door werk te verrichten waar binnen Nederland niet voldoende of geen
geschikte arbeidskrachten voor te vinden zijn. Het is van belang dat deze
mensen op een kwalitatieve manier worden gehuisvest.
Voor deze werknemers geldt dat zij in veel gevallen in het buitenland
actief worden geworven voor het werk in Nederland. In veel gevallen
hebben zij daardoor geen of weinig connecties in ons land. Werkgevers
kunnen in die gevallen hun werknemers helpen aan huisvesting. Daarmee
wordt voorkomen dat mensen zonder enig uitzicht op huisvesting naar
Nederland komen en op straat belanden.
Bij het verzorgen van de huisvesting kan de werkgever verschillende
rollen vervullen. Zo kan hij voor de werknemer bemiddelen, maar kan de
werkgever ook zelf huisvesting aanbieden of hier met andere partijen
afspraken over maken. Het gaat daarbij primair om de eerste huisvesting
bij aankomst in Nederland. Bij langer verblijf acht ik het wenselijk dat de
werknemer voor huisvesting minder afhankelijk wordt van de werkgever.
Wel kan de werkgever de werknemer informeren over de mogelijkheden
voor huisvesting.

kst-30573-172
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2019

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 30 573, nr. 172

1

Ik acht het onwenselijk dat werknemers volledig afhankelijk worden van
hun werkgever of dat werkgevers de huisvesting als verdienmodel
inrichten. Ik vind het van belang dat voldoende gewaarborgd is dat
werknemers ten minste het wettelijk minimumloon ontvangen. Daarom is
op 1 januari 2017 het artikel van de Wet aanpak schijnconstructies (Was)
in werking getreden dat inhoudingen op en verrekeningen met het
wettelijk minimumloon verbiedt. Onder strikte voorwaarden zijn wel
inhoudingen mogelijk voor zorgverzekering en huisvesting.
Inhoudingen voor huisvesting op basis van een schriftelijke volmacht zijn
toegestaan tot maximaal 25% van het minimumloon, mits de verhuurder
is gecertificeerd door een door de Raad voor Accreditatie geaccrediteerde
certificerende instelling (CI). De certificering moet plaatsvinden overeenkomstig bij cao vastgestelde normen betreffende de kwaliteit van huisvesting van werknemers. Een voorbeeld van een dergelijk keurmerk op
basis van cao-eisen is het keurmerk van de Stichting Normering
Flexwonen.
Realiseren van voldoende huisvesting
Om arbeidsmigranten te huisvesten moet er lokaal voldoende plek zijn
waar deze mensen kunnen wonen. Ik stuur met onder andere de Nationale
Woonagenda en de woondeals op het vergroten van het aanbod van
woningen in zijn totaliteit. De uiteindelijke samenstelling van de voorraad
kan het beste op lokaal niveau gemaakt worden. Daar is immers het beste
zicht op de behoefte en de mogelijkheden.
Specifiek voor arbeidsmigranten is het van belang dat gemeenten,
werkgevers en huisvesters samen het gesprek aangaan om de behoefte
en de mogelijkheden in kaart te brengen. Daarbij hebben gemeenten al
veel mogelijkheden om bijvoorbeeld tijdelijke huisvesting te realiseren,
die ook voor deze doelgroep uitermate geschikt kan zijn. Ook kan een
gemeente regels stellen aan het verkameren van woningen in de
huisvestingsverordening. Op die manier wordt er in heel Nederland al
veel huisvesting gerealiseerd.
Ik ondersteun gemeenten door goede voorbeelden en kennis te delen. Zo
is recentelijk de publicatie «Aan de slag met flexwonen!» gepubliceerd die
gemeenten helpt om de doelgroepen voor flexwonen in kaart te brengen
en op zoek te gaan naar mogelijkheden om flexibele huisvesting te
realiseren. Ook heeft het Expertisecentrum Flexwonen zijn handreiking
over het tot stand brengen van goede huisvesting – de zogenaamde
routekaart – geüpdatet.
Rechten van arbeidsmigranten
Arbeidsmigranten met een huurcontract hebben dezelfde rechten als
Nederlandse huurders. Dat betekent onder andere dat zij hun huurprijs
kunnen laten toetsen bij de Huurcommissie en dat zij niet zomaar uit hun
woning kunnen worden gezet. Het staat de arbeidsmigrant ook altijd vrij
om zelf op zoek te gaan naar een woning.
Conclusie
Arbeidsmigranten zijn net zo goed een onderdeel van onze samenleving
als iedere andere Nederlander. Zij houden belangrijke industrieën in
Nederland draaiende en het is daarom belangrijk dat zij goed worden
gehuisvest. In de wet is vastgelegd dat huisvestingskosten niet zomaar
mogen worden ingehouden en dat de huisvesting van voldoende kwaliteit
moet zijn.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 30 573, nr. 172

2

Ik acht het tot op zekere hoogte wenselijk dat werkgevers hun werknemers
uit het buitenland helpen bij het vinden van een eerste woning. Of dat nu
vanuit een bemiddelende rol is of door zelf huisvesting aan te bieden.
Daarnaast moet op lokaal niveau het gesprek gevoerd worden over de
behoefte en de mogelijkheden. Samen kan er gekomen worden tot
innovatieve oplossingen en kan voldoende kwalitatieve huisvesting voor
deze groep gerealiseerd worden.
De Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
K.H. Ollongren

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 30 573, nr. 172

3