Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2014–2015

34 104

Langdurige zorg

Nr. 62

BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN VOLKSGEZONDHEID,
WELZIJN EN SPORT
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 23 juni 2015
Met deze brief informeer ik uw Kamer over de volgende punten:
1. Ik heb u in het debat van de Wlz op 10 en 11 september 2014 (Handelingen II 2014/15, nr. 107, items 4 en 8 en nr. 108, item 9) toegezegd de
voor- en nadelen van opschaling van zorgkantoorregio’s te verkennen.
Op grond van deze verkenning heb ik besloten om vooralsnog niet
regionaal op te schalen. De belangrijkste reden is dat de voordelen,
vermindering van de administratieve lasten en de beheerskosten, niet
opwegen tegen het nadeel van het risico van het verstoren van het
proces van de hervorming langdurige zorg en het doorbreken van de
regionale samenwerkingsverbanden.
Daar komt bij dat sommige doelen van de Wlz, zoals meer cliëntgerichtheid en kwaliteit, op andere wijze worden ingevuld of versterkt.
Zoals via de zorginkoop, zoals dit is vormgegeven in het zorginkoopkader 2016.
Opschaling van de regio’s zou daar niet substantieel meer toe
bijdragen, ook niet qua verbetering van de uitvoering van de Wlz door
zorgkantoren. Kort gezegd: de uitvoering moet de inhoud van de WLZ,
in het bijzonder de regionale samenwerking en cliëntgerichtheid,
volgen.
2. Wel ben ik voornemens zorgkantoor DSW toestemming gegeven om
de pilot van het samenvoegen van hun beide regio’s om te zetten in
het samenvoegen van die regio’s. DSW heeft deze samenvoeging in de
pilot goed voorbereid. Belangrijk is te onderstrepen dat het ook na de
samenvoeging gaat om een kleine regio en een relatief beperkt aantal
zorgaanbieders en hun cliënten. Van deze bundeling kan lering worden
getrokken voor een eventuele toekomstige opschaling van de
zorgkantoorregio’s van de andere Wlz-uitvoerders: hoe ervaren de
zorgaanbieders, de ketenpartners en het zorgkantoor/Wlz-uitvoerder de
voor- en nadelen, hoe valt bundeling praktisch vorm en inhoud te
geven en het proces van opschaling goed te organiseren?

kst-34104-62
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2015

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 34 104, nr. 62

1

3. De keuze om de Wlz-uitvoerders meer in de wind te zetten heeft
gevolgen voor de verantwoordingsstructuur en op het toezicht door de
NZa.
Het jaar 2015 is een overgangsjaar in de uitvoering en verantwoording,
daarna zal de informatie-uitvraag door de toezichthouder zich richten
op de Wlz-uitvoerder in plaats van het zorgkantoor. Daarmee komt de
WLZ-uitvoerder – in lijn met de bedoeling van de WLZ – meer «in de
wind» te staan. Om duidelijkheid te scheppen over de verantwoordelijkheden zal ik samen met ZN en Wlz-uitvoerders een convenant
sluiten.
Op andere onderwerpen van de Wlz kom ik terug in mijn aangekondigde
brief over de Vernieuwingsagenda.
Verkenning naar de voor- en nadelen van opschaling zorgkantoorregio’s
Aanleiding
Tijdens de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel Wlz is de
vraag aan de orde geweest of het huidige aantal zorgkantoorregio’s nog
past bij de Wlz die qua bereik kleiner is dan de AwbZ. Ik heb toegezegd,
alvorens een beslissing over het al dan niet opschalen van de regio’s van
zorgkantoren te nemen, de voor- en nadelen daarvan in beeld te brengen
en uw Kamer daarover te informeren.
Ik heb ook aangegeven me niet op voorhand vast te leggen op een
eindtotaal van zorgkantoren, maar te bekijken wat de gewenste «afstand»
is ten opzichte van de cliënt en daarbij rekening te houden met het
verschil in aard en karakter van de ouderenzorg aan de ene kant en de
gehandicaptenzorg aan de andere kant. Tevens zouden de (voorlopige)
lessen vanuit de pilot DSW daarin meegenomen worden.
Huidige uitvoeringsstructuur
Voordat ik in ga op de voor- en nadelen van de mogelijke opschaling van
zorgkantoorregio’s, wil ik eerst de huidige uitvoeringsstructuur uiteenzetten omdat alleen zo de voor- en nadelen goed afgewogen kunnen
worden.
In het Besluit langdurige zorg zijn 32 regio’s benoemd. Voor deze regio’s
worden Wlz-uitvoerders aangewezen als zorgkantoor. Er zijn negen
Wlz-uitvoerders die door mij voor een of meer regio’s als zorgkantoor zijn
aangewezen1.
De individuele Wlz-uitvoerders mandateren aan de zorgkantoren de
uitvoering van taken voor hun verzekerden, zoals de zorginkoop.
Hoewel de meeste Wlz-uitvoerders zijn aangewezen als zorgkantoor in
meerdere regio’s, betekent dit niet dat er ook daadwerkelijk 32 «zorgkantoren» of organisaties bestaan. Achter de schermen bestaat er maar één
organisatie per Wlz-uitvoerder; één inkoopbeleid, één systeem, één
management.
Dat wil echter niet zeggen dat er geen aandacht is voor de afzonderlijke
regio’s.
In het inkoopbeleid is ruimte en aandacht voor regionale verschillen en
accenten. Gesteld kan dus worden dat er een centrale aansturing is per
Wlz-uitvoerder die is aangewezen als zorgkantoor in meerdere regio’s,
maar dat er wel sprake is van regionale uitvoering.
1

Besluit van de Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport van 10 december 2014,
houdende de aanwijzing van de zorgkantoren. Stcrt nr. 36313, d.d. 18 december 2014. Hierbij
tel ik Trias tot het concern van VGZ, omdat Trias geen Zvw-verzekeraar meer is.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 34 104, nr. 62

2

Daarnaast geldt voor de zorginkoop dat er een landelijk zorginkoopkader
is waaraan alle Wlz-uitvoerders zich hebben geconformeerd. ZN heeft het
zorginkoopkader voor 2016 op 1 juni 2015 gepubliceerd. Met dit zorginkoopkader worden stappen gezet in een uniform zorginkoopproces, wat
ten goede komt aan zorgaanbieders. Met name aanbieders die actief zijn
in meerdere regio’s hebben hier profijt van: minder verschil tussen de
zorgkantoren zorgt voor minder administratieve lasten.
Met het zorginkoopkader hebben de Wlz-uitvoerders tevens een eerste
stap gemaakt in de gewenste omslag bij de zorginkoop. Ik verwijs u hierbij
ook naar de brief ter begeleiding van de kaderbrief aan de Tweede
Kamer2. Centraal in het inkoopkader voor 2016 staan namelijk de door
zorgaanbieders en mij gewenste beweging van «spreadsheetinkoop» naar
een dialoog met zorgaanbieders, het sturen op en belonen van kwaliteit
en het centraal stellen van de keuze van de cliënt zodat er meer cliëntvolgendheid en aandacht voor kwaliteitsverbetering ontstaat bij de
zorginkoop. Ik juich de beweging die de Wlz-uitvoerders c.q. zorgkantoren
hiermee hebben ingezet van harte toe.
Voor- en nadelen regionale opschaling
Ik heb onderzoek verricht naar de voor- en nadelen van regionale
opschaling. Daarbij zijn eerst de onderwerpen geïnventariseerd waarop
het aantal zorgkantoorregio’s (of een andere indeling van de regio’s) effect
heeft.
Dit zijn: de service aan de cliënt, de sturing/toezicht op de kwaliteit en
doelmatigheid van zorg, de mogelijkheden tot regionale afstemming van
zorg, de administratieve lasten van het proces van de inkoop van
langdurige zorg, de structurele beheerskosten (bij zorgaanbieders en
zorgkantoren), transitiekosten en de verantwoordingslasten.
Ik heb met de betrokken veldpartijen (ZN/Wlz-uitvoerders, VNG, Actiz,
VGN, BTN, GGZ Nederland, NZa, NPCF, Iederin, Per Saldo, LOC en LP
GGZ) gesproken om mij zo breed mogelijk over dit onderwerp te laten
informeren.
Genoemde voordelen van regionale opschaling van de zorgkantoren zijn
een mogelijke vermindering van administratieve lasten in het proces van
inkoop voor zorgaanbieders en zorgkantoren en mogelijke vermindering
van beheerskosten bij de zorgkantoren. De vermindering van administratieve lasten bij zorgaanbieders geldt met name voor die zorgaanbieders
die in meerdere regio’s werkzaam zijn en daarbij met verschillende
zorgkantoren te maken hebben. Binnen de ouderenzorg is dit circa 15%, in
de gehandicapten- en de geestelijke gezondheidszorg is het aantal groter.
De nadelen van regionale opschaling zijn eenmalige transitiekosten (hoe
groter de wijziging, hoe hoger de transitiekosten), het doorbreken van de
bestaande structuren voor de regionale afstemming en verlies van sturing
op kwaliteit, omdat bij een hele nieuwe indeling van regio’s de afname
kennis van zorgkantoren over aanbieders een groot risico is. Daarnaast zal
een bundeling van regio’s van zorgkantoren leiden tot een verlies aan
focus en energie die gewenst en noodzakelijk zijn voor het zich «stevig
zetten» van de hervormingen in de langdurige zorg, zoals die 1 januari
2015 zijn gestart. De zorg voor de cliënt dient over de stelsels heen
bekeken en op elkaar afgestemd te worden. De integrale aanpak is zeer
belangrijk om voor goede zorg in de omgeving van de cliënt te komen. Dit
hebben alle veldpartijen in de gesprekken dan ook benadrukt. Daarbij is
regionale samenwerking tussen gemeente, zorgverzekeraar en

2

Afschrift kaderbrief Wlz 2016, d.d. 19 juni 2015. Kamerstuk 34 104, nr. 61.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 34 104, nr. 62

3

zorgkantoor de sleutel. Met opschaling zou het zorgkantoor op verdere
afstand van de cliënt en samenwerkingspartners komen te staan.
Bij een grotere regio gaat er tevens informatie voor de toezichthouder (de
NZa) verloren: het zicht op de regionale uitvoering door Wlz-uitvoerders/
zorgkantoren vermindert.
Conclusie
Met betrekking tot de beslissing tot het al dan niet opschalen van het
aantal regio’s heb ik mij door de volgende overwegingen laten leiden:
draagt opschaling bij aan de doelen van de Wlz: betere kwaliteit van zorg,
meer voor elkaar zorgen, financiële houdbaarheid? En: kunnen zorgkantoren hun taken beter uit voeren door een andere regio-indeling?
Alle veldpartijen hebben met klem de regionale afstemming tussen
zorgkantoor, zorgverzekeraar en gemeente benadrukt. Alleen met een
goede samenwerking en met een scherp oog voor specifieke regionale
aspecten kan de beste geïntegreerde zorg op maat geleverd worden aan
de cliënten. Door deze samenwerking kan de hulp en ondersteuning van
mantelzorgers en de sociale omgeving van de cliënt beter benut blijven,
ook als de cliënt uiteindelijk op zorg vanuit de Wlz is aangewezen.
Grotere regio’s kunnen ertoe leiden dat de regionale focus vermindert.
Een verandering zal op dit moment – waarop gemeenten, zorgkantoren,
verzekeraars en zorgaanbieders druk in de weer zijn met de transitie –
voor onrust zorgen en energie en inspanningen weg doen «lekken» die
wenselijk en nodig zijn voor het investeren in regionale samenwerking en
kwaliteit voor de cliënt.
Ook draagt opschaling niet bij aan een betere uitvoering van de Wlz door
het zorgkantoor. Het zorgkantoor heeft de taak ervoor te zorgen dat de
verzekerden in zijn regio hun recht op zorg tot gelding kunnen brengen.
Service van het zorgkantoor aan de cliënt (bijv. zorgbemiddeling en
cliëntondersteuning) is een belangrijk speerpunt om de positie van de
cliënten ten opzichte van het zorgkantoor en de zorgaanbieder te
versterken. Om deze zorgbemiddelingstaak zo goed mogelijk op te kunnen
pakken is het van belang dat het zorgkantoor zo dicht mogelijk bij de cliënt
staat en goed is ingebed in de regio. Ook voor het inkopen van de
gewenste zorg is het van belang dat het zorgkantoor goed is ingevoerd
over de specifieke situatie in de regio. Alleen dan kan het zorgkantoor zorg
inkopen die zoveel mogelijk is afgestemd op de behoeften, mogelijkheden
en beperkingen van de verzekerden en ervoor zorgen dat de kwaliteit van
zorg die zij inkopen van niveau is. Mijn verwachting is dat de ingezette
uniformering van het zorginkoopproces waarbij de dialoog met
aanbieders een belangrijk onderdeel is, zal bijdragen aan zowel een betere
afstemming in de regio als een vermindering van de ervaren regeldruk bij
zorgaanbieders.
De NZa moet het zorgkantoor en de Wlz-uitvoerders op de invulling en
uitvoering van hun taken toetsen. Voor de invulling van het toezicht is
opschaling ook onwenselijk in verband met het verlies aan zicht op
regionale uitvoering.
Kortom, ik ben van mening dat het opschalen van zorgkantoorregio’s niet
bijdraagt aan het behalen van de doelen van de Wlz. De uitvoering moet
de inhoud van de WLZ, in het bijzonder de regionale samenwerking en
cliëntgerichtheid, volgen. Er zijn bovendien andere manieren om deze
doelen te behalen, zoals de beweging die zorgkantoren nu maken bij de
zorginkoop, die niet het risico van het verlies van focus op de hervorming
of de transitiekosten met zich meedragen. Pas indien de Wlz of de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 34 104, nr. 62

4

invulling daarvan fundamenteel zou wijzigen zou opnieuw de afweging
moeten worden gemaakt of de huidige uitvoeringsstructuur met 32 regio’s
nog past.
Bundeling van beide zorgkantoorregio’s van DSW
Ik heb uw Kamer bij de eerste voortgangsrapportage Wlz3 geïnformeerd
over de voortgang en stand van zaken van de pilot van DSW. Deze pilot
richt zich op de opschaling van de zorgkantoorregio’s van DSW, op de
vermindering van administratieve lasten en op meerjarencontracten. In
deze brief richt ik me op het eerste onderdeel van de pilot: de opschaling.
Bij DSW betekent het opschalen van zorgkantoorregio’s concreet het
samenvoegen (of: bundelen) van de twee aanpalende regio’s waar zij als
zorgkantoor voor zijn aangewezen4. Bij de zorginkoop voor 2015 heeft
DSW tijdens deze pilot geopereerd alsof de twee zorgkantooregio’s één
waren.
Zo heeft DSW één inkoopbeleid en één contracteerruimte voor beide
regio’s gehanteerd en zijn de gemaakte afspraken met zorgaanbieders die
werkzaam zijn in beide regio’s samengevoegd tot één afspraak. Achter de
schermen (systeemtechnisch) heeft DSW tijdens deze pilot nog steeds
twee regio’s.
DSW heeft uitgezocht welke stappen er (systeem- en ICT-technisch) nodig
zijn om de regio’s daadwerkelijk samen te voegen en heeft hierover
gesproken met de betrokken zorgaanbieders en de ketenpartners. Ik ben
voornemens om DSW toestemming te geven om vanaf 2016 de pilot,
waar die betrekking heeft om de bundeling van haar beide regio’s, om te
zetten in een definitief samengaan. In het Besluit langdurige zorg5 wil ik
daarom het aantal zorgkantoorregio’s verminderen van 32 naar 31. Met
deze samenvoeging van de regio’s van DSW zet ik een eerste stap, zoals ik
eerder had toegezegd tijdens de parlementaire behandeling van het
wetsvoorstel Wlz6.
Uit deze samenvoeging van regio’s kunnen lessen getrokken worden voor
eventuele verdere opschaling van overige zorgkantoorregio’s in de
toekomst. Zo valt er zowel nader inzicht te verkrijgen in praktische
aspecten van hoe bundeling systeem- en ICT-technisch het beste op te
zetten en in te richten is, als in de ervaren voor- en nadelen bij het
zorgkantoor, zorgaanbieders en ketenpartners. Daarnaast spelen ook de
beperkte omvang van de beide regio’s van DSW, het beperkt aantal
zorgaanbieders en cliënten, de inbedding van zorgkantoor DSW in de
regio(nale samenwerkingsverbanden) en de grondige voorbereiding van
DSW een rol in de voorgenomen beslissing dat DSW deze stap per 2016
mag zetten.
Wlz-uitvoerings- en verantwoordingsstructuur
Totstandkoming en doelstelling Wlz
Onder de AWBZ konden verzekeraars niet gemakkelijk geprikkeld worden
om de AWBZ-uitvoering te optimaliseren. Ook bestonden er niveauverschillen7 in de uitvoering. Daarom wilde het kabinet het functioneren van
de zorgkantoren verbeteren en in het bijzonder het niveau van de
achterblijvers optrekken. Door middel van de Wlz – en de daarbij horende

3

Kamerstuk 34 104, nr. 25.
DSW is aangewezen voor de regio’s Delft/Westland/Oostland en Nieuwe Waterweg Noord.
Besluit langdurige zorg, Artikel 4.2.1. Stb. 2014, nr. 520.
6
Kamerstuk 33 891, nr. 9.
7
Kamerstuk 33 891, nr. 3, blz. 39.
4
5

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 34 104, nr. 62

5

uitvoeringsstructuur – zijn prikkels geïntroduceerd die de Wlz-uitvoerders
meer «in de wind» zetten.
Uitvoeringsstructuur Wlz
In de Wlz is gekozen voor de volgende uitvoeringsstructuur:
− Een Wlz-uitvoerder is tegenover zijn eigen verzekerden verantwoordelijk voor de uitvoering van de Wlz,
− maar per regio een als zorgkantoor aangewezen Wlz-uitvoerder
verantwoordelijk voor de administratie van de zorg en het verstrekken
van het pgb van alle inwoners van die regio (ongeacht bij welke
Wlz-uitvoerder ze verzekerd zijn).
Hiermee is beoogd de Wlz-uitvoerders meer in de wind te zetten met
behoud van de regionale uitvoering. De regionale uitvoering krijgt
gestalte omdat de Wlz-uitvoerders die in een regio niet zijn aangewezen
als zorgkantoor, in de regel de uitvoering van hun eigen wettelijke taken
voor hun verzekerden uniform zullen uitbesteden aan het zorgkantoor in
de regio waar de verzekerde woont. Dit is een logisch gevolg vanwege het
feit dat de administratie van de zorg van de verzekerden wettelijk bij de
zorgkantoren is belegd en de budgetten regionaal verdeeld zijn.
Dat laat onverlet dat ook bij de uitbesteding van taken de Wlz-uitvoerder
volledig verantwoordelijk blijft voor de uitvoering van hetgeen bij of
krachtens de Wlz is geregeld voor de bij hem ingeschreven verzekerden.
Wlz-uitvoerders die uitbesteden moeten de uitbestede werkzaamheden
aansturen en de goede uitvoering van de uitbesteding controleren. Ik kan
mij daarom voorstellen dat Wlz-uitvoerders die hun taken aan een
zorgkantoor uitbesteden, in die overeenkomst opnemen dat het
zorgkantoor hen over de uitvoering van de uitbestede taken informeert.
Daarnaast kunnen de Wlz-uitvoerders in hun uitbestedingscontracten
instructies geven aan zorgkantoren over de invulling van hun taak
(bijvoorbeeld over de behandeling van klachten en bezwaren of de
uitvoering van een informatie- en verantwoordingsplicht), voor zover deze
instructies niet in strijd zijn met de Wlz. Het ligt hierbij voor de hand en is
het ook gewenst dat de Wlz-uitvoerders de uitbesteding van de taken aan
de verschillende zorgkantoren op uniforme wijze gestalte geven.
Een Wlz-uitvoerder die aangewezen is als zorgkantoor kan op de
uitvoering van die taken dus door andere Wlz-uitvoerders worden
aangesproken. Met name wanneer het zorgkantoor haar taken ten
opzichte van de verzekerden van de Wlz-uitvoerder niet goed uitvoert. Als
ultimum remedium kunnen de Wlz-uitvoerders besluiten om hun taken
niet meer uit te besteden aan een bepaald zorgkantoor.
Dat geldt niet voor de taken ten aanzien van de zorgadministratie en het
verstrekken van pgb’s. Zorgkantoren dienen zich daarvoor te verantwoorden aan de NZa. Zorgkantoren kunnen dan ook niet op de uitvoering
van die taken door andere Wlz-uitvoerders worden aangesproken.
Toezicht NZa
Zoals ik tijdens de plenaire behandeling van de Wlz op 10 en
11 september 2014 al heb aangegeven, kan het jaar 2015 beschouwd
worden als een overgangsjaar. Dit geldt zowel qua verantwoording door
de Wlz-uitvoerders als qua toezicht door de NZa.
De Wlz-uitvoerders hebben met de inwerkingtreding van de Wlz op
1 januari 2015 nog niet alle processen en procedures kunnen inrichten
volgens de taakverdeling uit de Wlz. De NZa houdt hier in zoverre
rekening mee dat zij de volledige informatie-uitvraag (dus ook die voor de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 34 104, nr. 62

6

wettelijke taken van de Wlz-uitvoerders) voor het toezicht over 2015 nog
richt op de zorgkantoren.
Voor de verantwoording over de jaren 2016 en daarna geldt het volgende.
Volgens de Wlz dienen de Wlz-uitvoerders voor hun eigen verzekerden de
verzekering recht- en doelmatig uit te voeren. Dat kan niet anders dan
gepaard gaan met een verantwoording van de uitvoering voor die
verzekerden. Zoals hiervoor al aangegeven, is een regionale uitvoering in
lijn met de feitelijke regionale bekostiging. Door de uniforme uitbesteding
van de werkzaamheden ter vervulling van de zorgplicht door de
Wlz-uitvoerders aan de zorgkantoren, is er strikt genomen geen uitvoering
van de Wlz door de Wlz-uitvoerders voor alleen de eigen verzekerden. Om
de uitvoering en verantwoording te verduidelijken en de administratieve
lasten te beperken, is daarom gekozen om een convenant te sluiten tussen
het Ministerie van VWS en Zorgverzekeraars Nederland (ZN), waar in
ieder geval de NZa op zal aansluiten.
Aan de basis van het convenant staat de regionale uitvoering door middel
van een uniforme uitbesteding. Vervolgens zullen de verantwoording over
de uitvoering en het toezicht van de NZa daarop gericht zijn. Daarnaast
bewerkstelligen de afspraken dat de Wlz-uitvoerders hun verantwoordelijkheid kunnen nemen voor de uitvoering van de Wlz zoals met de Wlz is
beoogd. De zorgkantoren stellen een verantwoording op over de wijze
waarop zij uitvoering hebben gegeven aan de aan hen uitbestede taken en
de met die uitvoering gemoeide uitgaven.
Deze informatie is input voor het toezicht door de NZa. De Wlz-uitvoerders
zijn verantwoordelijk voor deze informatie en leveren die aan bij de NZa.
De Wlz-uitvoerder moet ingrijpen indien hij constateert dat het
zorgkantoor de aan hem uitbestede taken niet goed uitvoert. Indien een
onrechtmatige of ondoelmatige uitvoering door een zorgkantoor wordt
geconstateerd, zal de NZa alle Wlz-uitvoerders die de uitvoering van hun
taken aan het zorgkantoor hebben uitbesteed aanspreken. In de praktijk
betekent dit bijvoorbeeld voor het zorgkantoor X dat het verantwoordingsinformatie verstrekt aan de Wlz-uitvoerders voor wie het taken uitvoert.
De Wlz-uitvoerders verstrekken deze informatie aan de NZa, die deze
informatie toetst op de rechtmatige en doelmatige uitvoering van de Wlz.
Indien blijkt dat zorgkantoor X de taken niet goed heeft uitgevoerd,
worden de Wlz-uitvoerders daar door de NZa op aangesproken.
Zoals reeds opgemerkt zal wat betreft de administratie van de zorg en het
verstrekken van het pgb de NZa het aangewezen zorgkantoor rechtstreeks
aanspreken, indien zij bij het zorgkantoor onrechtmatige of ondoelmatige
uitvoering van de administratie van de zorg of verstrekking van het pgb
constateert.
Ik ben van mening dat dit convenant bijdraagt aan duidelijkheid over de
gewenste verantwoordelijkheidsverdeling. Hierbij zal gelet worden op een
goede organisatie van het proces zonder onnodige administratieve lasten
voor betrokken partijen.
De Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
M.J. van Rijn

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 34 104, nr. 62

7