1/2

Staten-Generaal

Vergaderjaar 2020–2021

35 698

Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden
en het Vorstendom Liechtenstein tot het
vermijden van dubbele belasting met betrekking
tot belastingen naar het inkomen en het
vermogen en het voorkomen van het ontgaan en
ontwijken van belasting, met Protocol; Bern,
3 juni 2020

A/ nr. 1

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN

Ter griffie van de Eerste en van de Tweede
Kamer der Staten-Generaal ontvangen op
12 januari 2021.
De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke
goedkeuring van de Staten-Generaal wordt
onderworpen kan door of namens een van de
Kamers of door ten minste vijftien leden van
de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer te kennen worden gegeven
uiterlijk op 11 februari 2021.

Aan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der
Staten-Generaal
Den Haag, 11 januari 2021
Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste lid,
van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van
State gehoord, heb ik de eer u hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over
te leggen het op 3 juni 2020 te Bern tot stand gekomen verdrag tussen het
Koninkrijk der Nederlanden en Vorstendom Liechtenstein tot het
vermijden van dubbele belasting met betrekking tot belastingen naar het
inkomen en het vermogen en het voorkomen van het ontduiken en
ontwijken van belasting, met Protocol (Trb. 2020, nr. 60 en Trb. nr. 2020,
nr. 95).
Een toelichtende nota bij dit verdrag treft u eveneens hierbij aan.
De goedkeuring wordt voor het Europese deel van Nederland gevraagd.
De Minister van Buitenlandse Zaken,
S.A. Blok

kst-35698-1
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2021

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

1

TOELICHTENDE NOTA
I. ALGEMEEN
I.0 Inleiding
Het onderhavige, op 3 juni 2020 te Bern ondertekende Verdrag tussen het
Koninkrijk der Nederlanden en het Vorstendom Liechtenstein, met
Protocol, (hierna: «het Verdrag», onderscheidenlijk «het Protocol») geeft
regels die aanwijzen welke van de verdragsluitende staten (wat het
Koninkrijk der Nederlanden betreft het Europese deel van het land
Nederland, zie paragraaf I.6 van deze toelichting) bevoegd is om in
overeenstemming met zijn nationale wetgeving belasting te heffen over
het inkomen en het vermogen van inwoners van één of van beide staten
teneinde dubbele belasting te vermijden. Daarnaast regelt het Verdrag,
onder meer met het oog op het voorkomen van het ontgaan van
belasting, de administratieve wederzijdse bijstand in de vorm van
onderlinge uitwisseling van fiscale informatie en de wederzijdse bijstand
bij de invordering van belastingen.
Het Verdrag is, wat Nederland betreft, gebaseerd op het Nederlandse
verdragsbeleid zoals uiteengezet in de Notitie Fiscaal Verdragsbeleid
20111 (hierna: «NFV 2011») en, met betrekking tot het tegengaan van
belastingontwijking, nader is verwoord in de kabinetsappreciatie2 van de
op 5 oktober 2015 gepubliceerde definitieve actierapporten van het project
Addressing Base Erosion and Profit Shifting (hierna: BEPS) die de OESO
op verzoek van de G20 heeft opgesteld en de in de brief van 28 oktober
2016 gegeven reactie op het door de OESO ontwikkelde Multilaterale
Instrument3 (hierna: «het MLI») om de in het BEPS-project ontwikkelde
verdragsbepalingen te implementeren.4 In de artikelsgewijze toelichting
wordt hier bij de relevante artikelen nader op ingegaan.
De artikelen van het Verdrag en het Protocol bevatten (met uitzondering
van de artikelen 26, 29, 30 en 31 van het Verdrag en de artikelen I en XII
van het Protocol) naar het oordeel van de regering eenieder verbindende
bepalingen in de zin van de artikelen 93 en 94 van de Grondwet, die aan
de burger rechtstreeks rechten toekennen of plichten opleggen.
In paragraaf I.7 van deze toelichting is het Toetsschema Fiscaal Verdragsbeleid 2011 opgenomen.5
Het op 10 november 2009 te Brussel ondertekende verdrag tussen de
regering van het Koninkrijk der Nederlanden en de regering van het
Vorstendom Liechtenstein inzake de uitwisseling van informatie betreffende belastingen ( Trb. 2010, nr. 107) (hierna: «de TIEA») blijft naast het
Verdrag in stand.
I.1 Aanleiding voor en verloop van de onderhandelingen
Naar aanleiding van het contact in 2016 in VN-verband tussen voormalig
Minister van Buitenlandse Zaken Koenders en zijn Liechtensteinse
ambtsgenoot hebben Nederland en Liechtenstein besloten om onderhandelingen te openen over een bilateraal belastingverdrag met als doel de
verbetering van de economische relatie en de versterking van de
1

Bijlage bij Kamerstuk 25 087, nr. 7. Daarbij blijft het Verdrag overigens ook binnen de kaders
van de na afronding van de onderhandelingen met Liechtenstein gepubliceerde Notitie Fiscaal
Verdragsbeleid 2020, Kamerstuk 25 087, nr. N, bijlage.
2
Kamerstuk 25 087, nr. 112.
3
Het op 24 november 2016 te Parijs tot stand gekomen Multilateraal Verdrag ter implementatie
van aan belastingverdragen gerelateerde maatregelen ter voorkoming van grondslaguitholling
en winstverschuiving, Trb. 2017, nr. 86 en Trb. 2017, nr. 194.
4
Kamerstuk 25 087, nr. 135.
5
Bijlage bij Kamerstuk 25 087, nr. 27, ter uitvoering van Kamerstuk 250 87, nr. 8 (motie van het
lid Van Vliet).

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

2

administratieve samenwerking tussen de betrokken staten.6 De regering is
van mening dat het voor Nederland gezien de nauwe politieke en
economische samenwerking goed is om een belastingverdrag te hebben
met alle landen van de Europese Unie (hierna: EU) en de Europese
Economische Ruimte (hierna: EER), waarvan Liechtenstein deel uitmaakt.
In november 2017 vond in Vaduz de eerste onderhandelingsronde plaats
en in december 2018 in Den Haag de tweede. Deze besprekingen hebben
geleid tot het afronden van de onderhandelingen over het voorliggende
belastingverdrag tussen Nederland en Liechtenstein.
I.2 Inhoud van het Verdrag
De structuur, inhoud en bewoordingen van het Verdrag stemmen in het
algemeen overeen met het gebruikelijke patroon van de door Nederland
recent gesloten algemene belastingverdragen. De Nederlandse inzet bij de
onderhandelingen was gebaseerd op het verdragsbeleid zoals neergelegd
in de in paragraaf I.0 van deze toelichting reeds genoemde NFV 2011 en
kabinetsappreciatie.7 De Nederlandse inzet werd verder uitdrukkelijk mede
bepaald door de wens oneigenlijk gebruik en misbruik van het Verdrag
tegen te gaan.
Voor het instrumentarium is hoofdzakelijk aangeknoopt bij de bepalingen
van het OESO-modelverdrag 1992 zoals dat luidt na de actualisering per
21 november 2017 (hierna: «het OESO-modelverdrag»). Ook is gekeken
naar welke afspraken Liechtenstein heeft gemaakt in zijn belastingverdragen met Duitsland en het Verenigd Koninkrijk.
Het Verdrag bevat de maatregelen waarvan in de BEPS-rapporten is
geconcludeerd dat deze minimaal nodig zijn om verdragsmisbruik op een
adequate manier te bestrijden en geschillenbeslechting te verbeteren (de
zogenoemde «minimumstandaard»). Dit betreft de titel en de preambule
van het Verdrag, het opnemen van een algemene antimisbruikbepaling
(artikel 28) en de toegang tot de onderlinge overlegprocedure (artikel 24).
In dit verband is voorts van belang dat, conform het Nederlandse
verdragsbeleid, onder meer een volledige woonstaatheffing is overeengekomen voor dividend in deelnemingsverhoudingen (artikel 10, derde lid),
voor interest (artikel 11, eerste lid) en voor royalty’s (artikel 12, eerste lid)
en een volledige bronstaatheffing voor fiscaal gefacilieerd opgebouwde
pensioenen (artikel 17, eerste lid). Gelet evenwel op de door Nederland op
1 januari 2021 in te voeren (conditionele) bronbelasting op rente- en
royaltybetalingen naar laagbelastende rechtsgebieden en in misbruiksituaties8, en de positie ten tijde van de onderhandelingen van Liechtenstein
in verband met de door de Europese Unie opgestelde lijst van
niet-coöperatieve rechtsgebieden, is op verzoek van Nederland een
(wederkerig geformuleerde) bepaling opgenomen (artikel I van het
Protocol) waarmee Nederland als bronland de nationale heffingsrechten
kan behouden indien Liechtenstein op deze lijst zou worden geplaatst, of
indien Liechtenstein het tarief voor de vennootschapsbelasting verlaagt
tot onder de 9% dan wel een vrijstelling invoert voor uit het buitenland
afkomstige inkomsten zoals interest en royalty’s. Hierop wordt in de
artikelsgewijze toelichting hierna verder ingegaan (zie paragraaf II.1 van
deze toelichting).

6

https://www.rijksoverheid.nl/documenten/diplomatieke-verklaringen/2016/09/21/startonderhandelingen-bilaterale-belastingverdragen.
7
Zie Kamerstuk 25 087, nr. 112, en Kamerstuk 25 087, nr. K, waar nader wordt ingegaan op de
definitieve rapporten bij de actiepunten van het BEPS-project en Kamerstuk 25 087, nr. 135
waarin wordt ingegaan op het MLI.
8
Stb. 2019, nr. 513.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

3

I.3 Belastingstelsel Liechtenstein
Liechtenstein kent een fiscaal stelsel met een samenstel van directe en
indirecte belastingen. De voornaamste directe belastingen voor natuurlijke personen zijn de inkomstenbelasting (Erwerbssteuer) met een
tweeschijventarief van 3,5% en 28%, de vastgoedvermogenswinstenbelasting (Grundstücksgewinnsteuer) met een tweeschijventarief van 3,5%
en 24%, en een vermogensbelasting (Vermögenssteuer) die is geïntegreerd in de inkomstenbelasting (waarbij, min of meer vergelijkbaar met
de Nederlandse belastingheffing volgens box-3 van de Wet inkomstenbelasting 2001, een verondersteld rendement – van 4% van het vermogen –
wordt belast tegen een tarief van maximaal 28%). In de inkomstenbelastingtarieven wordt rekening gehouden met de gemeentelijke opcenten die
variëren per gemeente. Het maximumtarief voor de inkomstenbelasting
en de vastgoedvermogenswinstenbelasting, inclusief de gemeentelijke
opcenten, is respectievelijk 28% en 24%.
De inkomstenbelasting wordt geheven over het wereldinkomen van
natuurlijke personen. De vastgoedvermogenswinstenbelasting wordt van
natuurlijke personen geheven over de vermogenswinst bij de verkoop van
onroerende zaken gelegen in Liechtenstein. Inwoners zijn onderworpen
aan de vermogensbelasting voor hun wereldwijde nettovermogen.
Niet-inwoners worden alleen onderworpen ter zake van in Liechtenstein
gelegen onroerende zaken en hun permanente vestigingen die zich in
Liechtenstein bevinden.
Van niet-natuurlijke personen wordt een vennootschapsbelasting
(Ertragssteuer) geheven tegen een tarief van 12,5%. Een minimale
vennootschapsbelasting (Mindestertragssteuer) van CHF 1.800 wordt
geheven, die verrekenbaar is met de Ertragssteuer. Lichamen die zijn
gevestigd in Liechtenstein zijn onderworpen aan de vennootschapsbelasting voor hun wereldinkomen, waarbij ter vermijding van dubbele
belasting een vrijstelling wordt gegeven voor inkomsten uit in het
buitenland gelegen vaste inrichtingen en onroerende zaken. Liechtenstein
kent verder een deelnemingsvrijstelling op basis waarvan dividendinkomsten van in Liechtenstein gevestigde lichamen onder bepaalde
voorwaarden zijn vrijgesteld van belastingheffing. Vermogenswinsten ter
zake van in Liechtenstein gelegen onroerende zaken zijn onderworpen aan
de vastgoedvermogenswinstenbelasting. Private-asset-structuren en
trusts zijn onder stringente voorwaarden, waaronder het vereiste dat de
participanten of gerechtigden geen invloed kunnen uitoefenen, alleen
onderworpen aan de minimale vennootschapsbelasting. Deze regeling
geldt slechts voor entiteiten die voor 2011 zijn opgericht en is goedgekeurd onder de Europese staatssteunbepalingen.
Vermogenswinsten op de verkoop door natuurlijke personen en
niet-natuurlijke personen van aandelen zijn over het algemeen vrijgesteld.
In 2018 heeft Liechtenstein echter nieuwe antimisbruikmaatregelen
geïntroduceerd op basis waarvan onder bepaalde voorwaarden (te weten,
de winsten hebben voor meer dan 50% betrekking op passieve activiteiten
en de winsten worden laag belast) vermogenswinsten op de verkoop van
aandelenbelangen in buitenlandse entiteiten niet langer zijn vrijgesteld,
maar worden belast.
Ten slotte kent Liechtenstein geen bronbelasting op dividend-, rente- en
royaltybetalingen.
I.4 Budgettaire aspecten
De budgettaire gevolgen van het Verdrag zullen naar verwachting per
saldo neutraal zijn.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

4

I.5 Inbreng van derden
Het Ministerie van Financiën heeft het aangaan van de onderhandelingen
met een aankondiging eind 20169 onder de aandacht gebracht en
belanghebbenden gevraagd de voor hen van belang zijnde aangelegenheden kenbaar te maken.
Ook daarna zijn deze onderhandelingen in de jaarlijkse nieuwsberichten
over de lopende en nieuwe onderhandelingen van belastingverdragen
onder de aandacht gebracht. Hierop zijn geen reacties ontvangen.
I.6 Koninkrijkspositie
Het Verdrag zal, wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft, gelden voor
het Europese deel van Nederland. In Bijlage III bij de NFV 2011 is
verwoord dat in onderhandelingen met (potentiële) verdragspartners de
belangen van de belastingplichtigen die in het Caribische deel van
Nederland (de eilanden Bonaire, Sint Eustatius en Saba) wonen of
gevestigd zijn uitdrukkelijk zullen worden behartigd. Bij de onderhandelingen met Liechtenstein is gehandeld overeenkomstig dit uitgangspunt.
Hoewel Liechtenstein begrip had voor het Nederlandse verzoek was
Liechtenstein niet bereid het Verdrag mede van toepassing te laten zijn op
het Caribische deel van Nederland. Dit heeft Nederland uiteindelijk in het
kader van een totaalcompromis geaccepteerd.
Wel bepaalt artikel 29 van het Verdrag dat het Verdrag onder voorwaarden
kan worden uitgebreid tot de delen van het Koninkrijk die niet in Europa
zijn gelegen. Indien tot uitbreiding wordt overgegaan, behoeft dit een
afzonderlijk verdrag dat door het Koninkrijk met Liechtenstein wordt
aangegaan ten behoeve van het Caribische deel van Nederland (Bonaire,
Sint-Eustatius en Saba) of ten behoeve van het betreffende Caribische
land van het Koninkrijk (Aruba, Curaçao of Sint Maarten). De Caribische
landen van het Koninkrijk, die fiscaal autonoom zijn, kunnen overigens
ook zelfstandig besluiten om in onderhandeling te treden met Liechtenstein over een belastingverdrag.
I.7 Toetsschema Fiscaal Verdragsbeleid
Het Toetsschema Fiscaal Verdragsbeleid 2011 is hierna opgenomen10. In
de rechter kolom van het toetsschema zijn de paragraafnummers uit deze
toelichting opgenomen die corresponderen met de desbetreffende
onderdelen van het schema.
NFV
2011

IV
1.2.6

1.3.5

III

Inzet

Ja

Algemeen
Globaal beslisschema voor het aangaan van verdragsrelaties gevolgd
Bijzonder regime geheel of gedeeltelijk uitgezonderd van
verdragsvoordelen in gevallen waarin het risico op
verdragsmisbruik bestaat
Bronstaat verleent ook verdragsvoordelen aan in
Nederland gelegen vaste inrichting die zich in dezelfde
situatie bevindt als inwoners van Nederland
Dubbele belastingheffing in relatie tot BES eilanden
geadresseerd
Specifieke elementen
Verdragstoegang en -voordelen

Deels

Nee

N.v.t.

Zie par.

X

I.0

X

II.4

X

-

X

I.6

9

https://www.rijksoverheid.nl/documenten/mediateksten/2016/12/09/onderhandelingenbelastingverdragen-in-2017.
10
Ter uitvoering van de motie van het lid Van Vliet, Kamerstuk 25 087, nr. 8.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

5

NFV
2011

Inzet

2.2.1

Vastgelegd is dat een lichaam wordt geacht aan
belasting in een verdragsluitende staat onderworpen te
zijn, indien dat lichaam wordt beheerst door de wetten
van die staat of zijn plaats van leiding in die staat heeft
De vbi komt voor sommige verdragsvoordelen niet in
aanmerking1
Duidelijkheid is gegeven over de verdragstoegang van
en aanspraak op verdragsvoordelen door pensioen- en
overheidsfondsen
Corporate tiebreaker op basis van plaats van werkelijke
leiding opgenomen
Regeling voor oplossing dubbele heffing en vrijstelling
ten aanzien van hybride (rechts)vormen opgenomen
Overeenstemming over fiscale behandeling besloten
FGR’s als asset poolinginstrument
Afgezonderde Particuliere Vermogens tijdens onderhandelingen besproken en zo nodig geadresseerd in het
verdrag
Ondernemingswinsten
Definitie «vaste inrichting» in overeenstemming met
OESO-beginselen
Specifieke bepaling in artikel inzake «vaste inrichting» ter
behoud van heffingsrecht over winsten behaald met
werkzaamheden buitengaats opgenomen
Winsttoerekening vaste inrichtingen conform artikel 7
OESO-modelverdrag
Toegang tot onderlingoverlegprocedure en arbitrage in
kwesties over winsttoerekening en verrekenprijzen
Toekenning heffingsrecht scheep- en luchtvaartwinsten
behaald in het internationale verkeer aan de staat van de
werkelijke leiding van de onderneming
TerugvalBeperkte bronstaatsheffing scheep- en
optie:
luchtvaartwinsten
Vrijwaring van heffingen over de omzet behaald met
passagiers- en vrachtvervoer
Vermogensinkomsten en -winsten
Uitsluitende woonstaatheffing voor deelnemingsdividenden
Tarief portfoliodividenden t.a.v. Nederland niet lager dan
15%
Uitsluitende woonstaatheffing interest & royalty’s

2.2.1
2.2.1
/II.2
2.2.2
2.3
2.4
2.5

2.6.2
2.6.3

2.6.4
2.6.4
2.6.5

2.6.5
2.6.5

2.7.1
2.7.2
2.8.1
2.8.1

Ja

2.9.3

TerugvalUitzonderingen bronheffingsrecht
optie:
Aanmerkelijkbelangvoorbehoud opgenomen

2.9.3

Zo nodig:

2.9.4

2.9.5

2.10
2.11.1

2.11.2

2.11.1
2.11.5
2.12
2.12

Uitbreiding aanmerkelijkbelangvoorbehoud indien verdragspartner waardeaangroei niet belast
Zo nodig:
Heffingsmogelijkheid bronstaat indien
verdragspartner door Nederlands lichaam
betaalde dividenden effectief niet belast
Bepaling dat inkoop van aandelen en liquidatie worden
beheerst door het dividendartikel
Arbeid
183-dagenbepaling opgenomen voor inkomsten uit
dienstbetrekking
Bronstaatheffing voor gefacilieerd opgebouwde
pensioenen, onafhankelijk van de behandeling van de
pensioenen in de woonstaat
Indien Ja:
Geen splitsing particuliere en publiekrechtelijke pensioenen indien bronstaatheffing
TerugvalBeperkt bronheffingsrecht
optie:
Regeling voortgezette pensioenpremieaftrek in of bij
non- discriminatieartikel
Inkomsten sporters & artiesten vallen onder bepalingen
inkomsten uit onderneming of dienstverband
Risico dubbele vrijstelling sporters & artiesten geadresseerd

Deels

Nee

N.v.t.

X

X

Zie par.

II.4

X

II.1

X

II.4

X

II.4

X

II.1
X

-

X

I.2

X

II.5

X

II.5

X

II.7

X

II.24

X

II.8

X
X

-

X

II.10

X

II.10

X
X

II.11
II.12
-

X

II.10
II.13
-

X

-

X

X

II.10

X

II.14

X

II.17

X

II.17
II.18
X

-

X

II.23

X

II.16

X

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

II.22

6

NFV
2011

Inzet

Ja

2.13

Specifieke bepaling (hoog)leraren achterwege gelaten
Voorkomingsmethodiek
Nederlandse voorkomingsmethodiek opgenomen
Geen tax sparing credit opgenomen
Administratieve samenwerking en overig
Verdergaande informatie-uitwisseling mogelijk dan
uitwisseling op verzoek
Invorderingsbepaling opgenomen
Arbitragemogelijkheid opgenomen
Arbitrage ook mogelijk in gevallen waarin definitieve
gerechtelijke uitspraak is gedaan
Terug- en overnameclausule opgenomen in geval
regeling nog niet was overeengekomen
Instrumentarium voorkomen verdragsmisbruik
Indien aansluiting is gezocht bij nationale antimisbruikleerstukken is consultatie en/of onderlingoverlegmogelijkheid overeengekomen
Verdragsvoordeelbeperkende bepalingen opgenomen
waar interactie tussen betrokken stelsels verdragsmisbruik meebrengen
Ontwikkelingslanden
Uitgebreidere definitie «vaste inrichting»
Bronbelasting op deelnemingsdividenden toegestaan
Bronbelasting op interest & royalty’s toegestaan
Risico’s verdragsmisbruik tijdens onderhandelingen op
initiatief van Nederland besproken en zo nodig geadresseerd in het verdrag
Overige onderdelen van het VN-model geaccepteerd ter
ondersteuning van de fiscale ontwikkeling van het
ontwikkelingsland

X

-

X
X

II.22
II.22

X

II.25

X
X
X

II.26
II.24
II.24

2.15.1
2.15.2
2.16.1
2.16.2
2.17.1
2.17.1
2.21

2.20.1

2.20.2

2.6.2
2.7.1
2.8.1

II.2

1

Deels

Nee

N.v.t.

Zie par.

X

-

X

–

X

II.28

X
X
X
X

-

X

-

Kamerstuk 25 087, nr. 13.

Toelichting
In bovenstaand toetsschema met standaardcriteria voor het sluiten van
belastingverdragen zijn de standaardcriteria opgenomen zoals geformuleerd en toegelicht in de NFV 2011. Dit schema biedt tevens uitvoering aan
de motie-Van Vliet11 en wordt gevoegd bij elke toelichting bij nieuwe
belastingverdragen. Per onderdeel wordt aangegeven of de inzet
geconcretiseerd is in het Verdrag en wordt verwezen naar de relevante
passage in de toelichting.
II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
II.0. Titel en preambule
In de titel en de preambule wordt tot uitdrukking gebracht dat het Verdrag
ertoe strekt om dubbele belasting op inkomen en vermogen te vermijden,
zonder daarmee mogelijkheden te creëren voor dubbele niet-heffing of
verlaagde heffing door belastingontduiking of belastingontwijking. Daarbij
wordt expliciet verwezen naar treaty-shopping-constructies. Dit stemt
overeen met de titel en de preambule van het OESO-modelverdrag.
II.1. Personen op wie het Verdrag van toepassing is (artikel 1 van het
Verdrag en artikel I van het Protocol)
Artikel 1 beschrijft de personele werkingssfeer van het Verdrag. Het
Verdrag geldt ten aanzien van personen die inwoner zijn van een
verdragsluitende staat of van beide verdragsluitende staten. De uitdrukkingen «verdragsluitende staat» en «persoon» worden omschreven in
11

Kamerstuk 25 087, nr. 8 (Van Vliet, PVV).

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

7

artikel 3, eerste lid, onderdelen a tot en met c, en het begrip «inwoner» in
artikel 4 van het Verdrag.
Het tweede lid heeft betrekking op entiteiten die in de ene verdragsluitende staat volgens nationaal recht worden aangemerkt als een fiscaal
zelfstandig lichaam, maar die volgens het nationale recht van de andere
staat als fiscaal transparant worden beschouwd. Men spreekt in dit
verband wel van hybride entiteiten. De andere verdragsluitende staat ziet
dan geen zelfstandig belastingplichtig lichaam maar kijkt voor de
belastingheffing naar de achterliggende personen die in de desbetreffende entiteit deelnemen. Dat betekent dat die andere staat de inkomsten
fiscaal niet toerekent aan de entiteit, maar aan de daarin deelnemende,
achterliggende personen. Een dergelijk verschil in kwalificatie van
entiteiten leidt tot vragen over de verdragsgerechtigdheid van de entiteit
of van de daarin deelnemende personen, en kan leiden tot dubbele
vrijstelling of dubbele belasting van inkomsten. Het tweede lid strekt ertoe
dit te voorkomen, en sluit geheel aan bij artikel 1, tweede lid, van het
OESO-modelverdrag.
Het tweede lid bepaalt dat als een verdragsluitende staat het door of via
een hybride entiteit verkregen inkomen in aanmerking neemt als inkomen
van een inwoner van die staat, dit inkomen ook voor de toepassing van
het Verdrag als zodanig moet worden behandeld. De bepaling voorkomt
daarmee dat de inwoner van de ene staat de verdragsvoordelen met
betrekking tot dat inkomen niet deelachtig zou kunnen worden omdat de
andere staat (de bronstaat) dat inkomen, volgens de eigen kwalificatie van
de hybride entiteit, aan een andere persoon zou toerekenen. Aan de
andere kant stelt de bepaling ook buiten twijfel dat er geen verdragsvoordelen worden verleend voor inkomen dat bij geen van de verdragsluitende staten in aanmerking wordt genomen als inkomen van een inwoner.
Beide verdragsluitende staten zijn van mening dat de bepaling niet tot
gevolg heeft dat een verdragsluitende staat wordt beperkt in het belasten
van de eigen inwoners. Op verzoek van Liechtenstein is besloten dit niet
expliciet op te nemen in het Verdrag. Hiermee wijkt artikel 1 van het
Verdrag af van artikel 1 van het OESO-modelverdrag, waarin wel expliciet
het beginsel is opgenomen dat het verdrag de verdragsluitende staten in
principe niet beperkt in het recht de eigen inwoners te belasten, behalve
waar dit uitdrukkelijk de bedoeling is.
Artikel I van het Protocol ziet als enige protocolbepaling op het hele
verdrag en komt indirect voort uit het regeerakkoord 2017–2021, waarin
de regering heeft aangekondigd bronheffingen in te voeren op uitgaande
financiële stromen naar landen met zeer lage belastingen (low tax
jurisdictions) teneinde brievenbusconstructies tegen te gaan. In het artikel
is op verzoek van Nederland een bepaling opgenomen waarmee
Nederland of Liechtenstein als bronland het nationale recht kan toepassen
indien Liechtenstein respectievelijk Nederland een nominaal winstbelastingtarief van minder dan 9% introduceert, buitenlands inkomen vrijstelt
of wordt opgenomen in annex I van de EU-lijst van niet-coöperatieve
rechtsgebieden, de zogenoemde «zwarte lijst». Voor de definitie van een
low tax jurisdiction is zoveel mogelijk aangesloten bij de definitie van een
laagbelaste buitenlandse vennootschap of vaste inrichting uit de
CFC-regeling (controlled foreign companies) in de Wet implementatie
eerste EU-richtlijn antibelastingontwijking (Stb 2018, 508), zoals toegelicht
in de memorie van toelichting bij die wet.12 De bepaling is daarnaast
gebaseerd op een voorstel van de OESO voor een dergelijke bepaling in
paragraaf 101 van het commentaar op artikel 1 van het
OESO-modelverdrag. De bepaling is conform dat voorstel van de OESO zo
geformuleerd dat de staten eerst opnieuw met elkaar in overleg zullen
treden over de verdeling van de heffingsrechten. Mocht dat niet het
gewenste resultaat opleveren, dan hoeft het bronland geen verdragsvoor12

Kamerstuk 35 030, nr. 3.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

8

delen meer te geven ten aanzien van dividenden, interest, royalty’s,
vermogenswinsten en restinkomen. De achtergrond van deze bepaling is
dat Nederland de mogelijkheid open wil houden de conditionele
bronheffing op rente en royalty’s onder de Wet bronbelasting 2021 te
heffen in de genoemde situaties.
II.2. Belastingen waarop het Verdrag van toepassing is (artikel 2 van het
Verdrag en artikel II van het Protocol)
In artikel 2 is neergelegd op welke belastingen het Verdrag ziet, waarmee
de materiële werkingssfeer van het Verdrag is vastgesteld. Het eerste,
tweede en vierde lid van dit artikel stemmen overeen met het eerste,
tweede en vierde lid van artikel 2 van het OESO-modelverdrag.
Het derde lid bevat een opsomming van de ten tijde van de ondertekening
van het Verdrag van kracht zijnde Nederlandse en Liechtensteinse
belastingen waarop de bepalingen van het Verdrag van toepassing zijn.
Voor Nederland zijn dat de relevante directe belastingen die in het
Europese deel van Nederland worden geheven van natuurlijke personen
en lichamen. Ook is wat betreft Nederland het zogenoemde staatswinstaandeel in nettowinsten behaald met exploitatie van natuurlijke
rijkdommen onder de reikwijdte van het Verdrag gebracht.
Voor de goede orde wordt opgemerkt dat op het tijdstip waarop het
Verdrag tot stand is gekomen (3 juni 2020) de Wet bronbelasting 2021 nog
niet in werking was getreden. Dat zal, gelet op artikel 8.1 van die wet,
vanaf 1 januari 2021 het geval zijn. Dat neemt niet weg dat deze belasting
wel onder de werkingssfeer van het Verdrag zal vallen. Dit vloeit voort uit
de in het tweede lid opgenomen hoofdregel dat het Verdrag van
toepassing is op de belastingen naar het inkomen of bestanddelen van het
inkomen; de in het derde lid opgenomen opsomming is in die zin niet
limitatief.
Voor Liechtenstein is het Verdrag van toepassing op de inkomstenbelasting (Erwerbssteuer), de vennootschapsbelasting (Ertragssteuer), de
vastgoedvermogenswinstenbelasting (Grundstückgewinnsteuer) en de
vermogensbelasting (Vermögenssteuer).
In artikel II van het Protocol is op verzoek van Liechtenstein bevestigd dat
de Liechtensteinse Vermögenssteuer geïntegreerd is in de Liechtensteinse
inkomstenbelasting en het fictieve rendement over vermogen als
inkomstenbelasting wordt aangemerkt.
Het vierde lid van artikel 2 van het Verdrag bepaalt dat het Verdrag ook
van toepassing is op alle gelijke of in wezen gelijksoortige belastingen die
na de datum van ondertekening van het Verdrag naast of in de plaats van
de in het derde lid opgesomde belastingen worden geheven, alsmede op
andere toekomstige belastingen in de zin van het eerste en tweede lid. Ten
slotte bepaalt genoemd vierde lid tevens dat de bevoegde autoriteiten van
de verdragsluitende staten zijn gehouden om elkaar te informeren over
alle wezenlijke wijzigingen in hun nationale belastingwetgeving.
II.3. Algemene begripsbepalingen (artikel 3 van het Verdrag)
Artikel 3 bevat definities voor uitdrukkingen die in het Verdrag
voorkomen.
Volgens het eerste lid, onderdeel a, wordt onder de uitdrukkingen «een
verdragsluitende staat» en «de andere verdragsluitende staat» afhankelijk
van de context, het Koninkrijk der Nederlanden, met betrekking tot
Nederland, of Liechtenstein verstaan. In het eerste lid, onderdelen b en c
worden de begrippen «Nederland» en «Liechtenstein» vervolgens
gedefinieerd. Onder de uitdrukking «Nederland» wordt het in Europa
gelegen deel van het Koninkrijk verstaan.
Voor de algemene uitdrukkingen van het eerste lid, onderdelen d tot en
met k, met uitzondering van onderdeel g, is aangesloten bij de overeen-

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

9

komstige definities van het OESO-modelverdrag met de toevoeging in de
definitie van pensioenfonds (onderdeel k) dat het pensioenfondsen betreft
die over het algemeen zijn vrijgesteld van belasting naar het inkomen. Dit
is op verzoek van Nederland expliciet opgenomen omdat het feit dat
pensioenfondsen zijn vrijgesteld van belasting voor Nederland als een
belangrijke voorwaarde geldt voor de toepassing van verdragsvoordelen.
In onderdeel g wordt het begrip «internationaal verkeer» omschreven als
alle vervoer met een schip of luchtvaartuig geëxploiteerd door een
onderneming met de feitelijke leiding in een van de verdragsluitende
staten, behalve wanneer het schip of luchtvaartuig uitsluitend wordt
geëxploiteerd tussen plaatsen die in de andere verdragsluitende staat zijn
gelegen. Op voorstel van Liechtenstein is met deze definitie aangesloten
bij de tekst van het OESO-modelverdrag van 15 juli 2014. De bepaling
hangt samen met artikel 8 (Zee- en luchtvaart) en artikel 14 (Inkomsten uit
dienstbetrekking) van het Verdrag (zie paragraaf II.8 en II.14 van deze
toelichting).
Het tweede lid bevat een algemene regel voor de uitleg van uitdrukkingen
die niet in het Verdrag zijn omschreven. Aan die uitdrukkingen wordt de
betekenis toegekend die zij hebben volgens de wetgeving van de
verdragsluitende staat die het Verdrag toepast, tenzij de context van het
Verdrag anders vereist, waarbij de betekenis in de belastingwetgeving
voorgaat op de betekenis in eventuele andere wetgeving. Deze bepaling
stemt overeen met artikel 3, tweede lid, van het OESO-modelverdrag
behoudens dat niet expliciet is opgenomen dat de bevoegde autoriteiten
een andere betekenis overeen kunnen komen. Deze zinssnede is weggelaten omdat de mogelijkheid tot een dergelijke overeenstemming
voldoende blijkt uit de regeling voor onderling overleg, opgenomen in
artikel 24 van het Verdrag.
II.4. Inwoner (artikel 4 van het Verdrag en artikel III van het Protocol)
Artikel 4 bevat bepalingen ter invulling van het begrip inwoner. Hiervoor
is aangesloten bij artikel 4 van het OESO-modelverdrag.
In het eerste lid is omschreven wie voor de toepassing van het Verdrag
geacht wordt inwoner te zijn van een verdragsluitende staat. Een persoon
is inwoner van een verdragsluitende staat indien hij aldaar is onderworpen aan belastingheffing op grond van zijn woonplaats, verblijf, plaats
van leiding of enige andere soortgelijke omstandigheid. Teneinde te
bewerkstelligen dat de staat en onderdelen daarvan aanspraak kunnen
maken op de voordelen van het Verdrag ondanks dat zij in beginsel niet
zijn onderworpen aan de belastingheffing zijn zij uitdrukkelijk aangemerkt
als inwoner voor de toepassing van het Verdrag. Ook erkende pensioenfondsen (in de zin van artikel 3, eerste lid, onderdeel k, van het Verdrag)
zijn uitdrukkelijk aangemerkt als inwoner voor de toepassing van het
Verdrag, niettegenstaande het feit dat deze pensioenfondsen zijn
vrijgesteld van belastingheffing over het inkomen. Gelet op het arrest van
de Hoge Raad van 4 december 2009 (ECLI:NL:HR:2009:BI7301) vloeit
hieruit voort dat andere van belastingheffing naar het inkomen vrijgestelde personen niet als verdragsinwoner worden aangemerkt. Dit
betekent ook dat, onder andere, de vrijgestelde beleggingsinstelling in de
zin van artikel 6a van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 (hierna:
Wet Vpb 1969), niet in aanmerking komt voor de verdragsvoordelen,
hetgeen in lijn is met het verdragsbeleid zoals verwoord in onderdeel
2.2.1 van de NFV 2011 en met de motie van de leden Omtzigt en Van
Vliet.13 Voor de goede orde wordt nog opgemerkt dat de fiscale
beleggingsinstelling in de zin van artikel 28 Wet Vpb 1969 wél als inwoner
voor de toepassing van het Verdrag wordt aangemerkt (deze is immers

13

Kamerstuk 25 087, nr. 13.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

10

niet van belastingheffing naar het inkomen vrijgesteld), hetgeen ook in
artikel V van het Protocol wordt bevestigd.
De tweede zin van het eerste lid maakt duidelijk dat een persoon geen
inwoner van een verdragsluitende staat is, wanneer hij in die staat slechts
belastingplichtig is voor inkomen verkregen uit bronnen of vermogen in
die staat.
Met betrekking tot het eerste lid is, ten slotte, in artikel III van het Protocol
de waarborg opgenomen dat een natuurlijke persoon, die naar de feiten
en omstandigheden beoordeeld aan boord van een schip woont dat de
thuishaven in een verdragsluitende staat heeft, onder de werkingssfeer
van het Verdrag valt. Dit moet worden gezien tegen de achtergrond van
artikel 4, eerste en tweede lid, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen, waarin – kort gezegd – is bepaald dat een persoon die aan boord
van een schip woont met een Nederlandse thuishaven, geacht wordt zijn
woonplaats in Nederland te hebben.
Het tweede lid bevat regels om de woonstaat van een natuurlijke persoon
voor de toepassing van het Verdrag vast te stellen in het geval deze
persoon volgens de nationale wetgevingen van beide verdragsluitende
staten wordt aangemerkt als inwoner. Indien op grond van de genoemde
factoren de woonplaats niet kan worden vastgesteld, zullen de bevoegde
autoriteiten in onderling overleg bepalen van welke verdragsluitende staat
deze persoon geacht zal worden inwoner te zijn onder het Verdrag.
Het derde lid bevat de zogenoemde »corporate tiebreaker» voor situaties
waarin een lichaam op grond van de bepalingen van het eerste lid als
inwoner van beide verdragsluitende staten wordt beschouwd. In
aansluiting bij het OESO-modelverdrag is overeengekomen dat de
bevoegde autoriteiten in dergelijke situaties met elkaar in overleg zullen
treden om het inwonerschap van het lichaam voor de toepassing van het
Verdrag te bepalen. Daarbij zal rekening worden gehouden met de plaats
van feitelijke leiding en de plaats van oprichting van dat lichaam, en alle
andere relevante factoren, waaronder mede begrepen het (fiscale) motief
van een lichaam voor vestiging in een verdragsluitende staat. Zolang de
bevoegde autoriteiten niet hebben vastgesteld van welke verdragsluitende staat het lichaam inwoner is voor de toepassing van het Verdrag of
als hier geen overeenstemming over wordt bereikt, heeft het lichaam
geen recht op een belastingvermindering of -vrijstelling op grond van het
Verdrag, behoudens voor zover de bevoegde autoriteiten anders
overeenkomen.
II.5. Vaste inrichting (artikel 5 van het Verdrag en artikel IV van het
Protocol)
Artikel 5 definieert het begrip «vaste inrichting». Dit begrip is vooral van
belang voor de verdeling van heffingsrechten over ondernemingswinsten
volgens artikel 7 van het Verdrag. Het artikel is, met uitzondering van de in
het vierde, vijfde en zesde lid opgenomen bepalingen over werkzaamheden buitengaats, gebaseerd op artikel 5 van het OESO-modelverdrag.
Volgens het eerste lid betekent de uitdrukking «vaste inrichting» voor de
toepassing van het Verdrag een vaste bedrijfsinrichting met behulp
waarvan de werkzaamheden van een onderneming geheel of gedeeltelijk
worden uitgeoefend.
Het tweede lid bepaalt vervolgens dat de uitdrukking «vaste inrichting» in
het bijzonder omvat een plaats waar leiding wordt gegeven, een filiaal,
een kantoor, een fabriek, een werkplaats, een mijn, een olie- of gasbron,
een groeve of enige andere plaats waar natuurlijke rijkdommen worden
gewonnen.
Ingevolge het derde lid vormt een plaats van uitvoering van een
bouwwerk of van constructie-, montage- of installatiewerkzaamheden
alleen dan een vaste inrichting als deze werkzaamheden langer duren dan
twaalf maanden.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

11

In het vierde lid is een bepaling opgenomen die betrekking heeft op
werkzaamheden die verband houden met de opsporing en winning van
natuurlijke rijkdommen binnen de territoriale wateren en de exclusieve
economische zone (werkzaamheden buitengaats). Ter zake van die
activiteiten wordt een vaste inrichting aanwezig geacht als deze activiteiten gedurende in totaal dertig dagen of meer worden verricht (in een
periode van twaalf maanden). Niet vereist is dat die activiteiten worden
verricht in een aaneengesloten periode van dertig dagen.
Volgens het vijfde lid worden werkzaamheden met een voorbereidend of
ondersteunend karakter (als bedoeld in het zevende lid), sleep- of
ankerwerkzaamheden door daartoe ontworpen schepen en het vervoer
van voorraden en personeel door schepen of luchtvaartuigen in internationaal verkeer uitgezonderd van het begrip werkzaamheden buitengaats in
de zin van het vierde lid.
In het zesde lid is opgenomen dat voor de vaststelling of is voldaan aan
de termijn voor het constateren van een vaste inrichting ingevolge het
vierde lid de samenhangende activiteiten van nauw verbonden ondernemingen bij elkaar worden geteld. Met deze bepaling wordt voorkomen dat
de aanwezigheid van een vaste inrichting kan worden ontgaan door
activiteiten te verdelen over verschillende verbonden ondernemingen.
Het zevende lid omschrijft een aantal situaties waarin geen vaste
inrichting aanwezig wordt geacht. Het gemeenschappelijke kenmerk van
deze situaties is dat het gaat om het aanhouden of gebruiken van een
vaste bedrijfsinrichting voor uitsluitend activiteiten van voorbereidende
aard of met een ondersteunend karakter. Het voorbereidende en ondersteunende karakter voor al deze activiteiten is als expliciete eis
vastgelegd.
Het achtste lid gaat om situaties waarin een persoon – die geen onafhankelijke vertegenwoordiger is als bedoeld in het negende lid – uit de aard
van zijn werkzaamheden de onderneming (principaal) in een bepaalde
mate betrekt bij economische activiteiten in de betreffende verdragsluitende staat. Als een persoon gewoonlijk contracten afsluit of gewoonlijk
de belangrijkste rol vervult bij het afsluiten van contracten die stelselmatig
worden afgesloten zonder materiële aanpassing door de principaal, wordt
niet alleen een vaste inrichting aanwezig geacht als de contracten op
naam van de principaal worden afgesloten (onderdeel a), maar ook als
deze contracten betrekking hebben op eigendomsoverdracht of het
verlenen van een gebruiksrecht aan een klant van goederen die aan de
principaal toebehoren of waarvan de onderneming het gebruiksrecht
heeft (onderdeel b) of op het verstrekken van diensten aan een klant door
de principaal (onderdeel c). Een vaste inrichting wordt echter niet
aanwezig geacht als de activiteiten niet zouden leiden tot een vaste
inrichting onder het Verdrag als deze activiteiten door de onderneming
(principaal) zelf zouden worden uitgeoefend vanuit een vaste bedrijfsinrichting in de betreffende verdragsluitende staat.
Het negende lid geeft aan wanneer een persoon die handelt voor een
onderneming niet als vaste inrichting moet worden aangemerkt. Daarbij
wordt meer duiding gegeven aan het onafhankelijke karakter van de
vertegenwoordiger die voor de onderneming handelt in de normale
uitoefening van zijn bedrijf.
Het tiende lid bepaalt dat de enkele omstandigheid dat een lichaam dat
inwoner is van een verdragsluitende staat, een lichaam beheerst dat in de
andere verdragsluitende staat is gevestigd, dan wel in die andere staat
door middel van een vaste inrichting of anderszins zaken doet, niet
meebrengt dat een van deze lichamen een vaste inrichting vormt van het
andere lichaam.
In het elfde lid wordt omschreven wanneer een persoon voor de
toepassing van artikel 5 nauw verbonden is met een onderneming. Dit is
van belang voor de bepalingen in het zesde en in het negende lid.
Daarvan is sprake indien de persoon, gebaseerd op alle feiten en

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

12

omstandigheden, controle heeft over de onderneming of andersom, of dat
beiden onder controle staan van dezelfde personen of ondernemingen.
Een persoon wordt in ieder geval aangemerkt als nauw verbonden met
een onderneming als:
– de een direct of indirect meer dan 50% belang heeft in de ander (in het
geval van een lichaam, meer dan 50% van het totale aantal stemmen
en de waarde van de aandelen van het lichaam of meer dan 50% van
het belang als uiteindelijk gerechtigde in het vermogen van het
lichaam); of
– een andere persoon direct of indirect meer dan 50% belang heeft in de
persoon en in de onderneming.
Artikel IV van het Protocol wordt hieronder toegelicht in de toelichting op
artikel 6.
II.6. Inkomsten uit onroerende zaken (artikel 6 van het Verdrag en artikel IV
van het Protocol)
Artikel 6 ziet op inkomsten uit onroerende zaken. Deze bepaling stemt
geheel overeen met artikel 6 van het OESO-modelverdrag.
In het eerste lid is bepaald dat inkomsten die een inwoner van een
verdragsluitende staat krijgt uit onroerende zaken (inkomsten uit
landbouw- of bosbedrijven daaronder begrepen) gelegen in de andere
verdragsluitende staat, in die andere staat mogen worden belast.
Volgens het tweede lid heeft de uitdrukking «onroerende zaken» de
betekenis welke die uitdrukking heeft ingevolge het recht van de verdragsluitende staat waar de onroerende zaken zijn gelegen. Het tweede lid
bepaalt verder dat de uitdrukking in elk geval omvat zaken die bij de
onroerende zaken behoren, levende en dode have van landbouw- en
bosbedrijven, rechten waarop de bepalingen van het privaatrecht
betreffende de grondeigendom van toepassing zijn, vruchtgebruik van
onroerende zaken en rechten op variabele of vaste vergoedingen ter zake
van de exploitatie of het recht tot de exploitatie van minerale aardlagen,
bronnen en andere natuurlijke rijkdommen. Schepen en luchtvaartuigen
worden daarentegen uitdrukkelijk niet beschouwd als onroerende zaken.
Op grond van het derde lid zijn de bepalingen van het eerste lid van
toepassing op inkomsten verkregen uit de rechtstreekse exploitatie, het
verhuren of de exploitatie in elke andere vorm van onroerende zaken.
Ingevolge het vierde lid zijn de bepalingen van het eerste en derde lid ook
van toepassing op inkomsten uit onroerende zaken van een onderneming.
In aanvulling op de artikelen 5, 6, 7 en 13 van het Verdrag is in artikel IV
van het Protocol vastgelegd dat exploratie- en exploitatierechten ter zake
van natuurlijke rijkdommen binnen de territoriale wateren en de exclusieve economische zone van een verdragsluitende staat, met inbegrip van
rechten op belangen in activa, of op inkomsten daaruit, die voortvloeien
uit een dergelijke exploratie of exploitatie, eveneens worden aangemerkt
als onroerende zaken in die staat en worden geacht te behoren tot de
activa van een vaste inrichting in die staat. Aangezien Liechtenstein een
binnenstaat is en dus geheel is omsloten door het vasteland van andere
landen, ziet de bepaling dus praktisch gezien alleen op de buitengaatse
natuurlijke rijkdommen van Nederland.
II.7. Winst uit onderneming (artikel 7 van het Verdrag en artikel IV van het
Protocol)
Artikel 7 betreft de verdeling van heffingsrechten over ondernemingswinsten. Deze bepaling stemt, met uitzondering van het derde lid, geheel
overeen met artikel 7 van het OESO-modelverdrag.
Volgens het eerste lid zijn winsten van een onderneming van een
verdragsluitende staat slechts in die staat belastbaar, maar mag de andere

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

13

staat de winsten van die onderneming ook belasten voor zover de winsten
zijn toe te rekenen aan een vaste inrichting in die staat.
In het tweede lid is bepaald dat de winst die aan de vaste inrichting wordt
toegerekend de winst is die een zelfstandig lichaam geacht zou worden te
maken als het onder vergelijkbare omstandigheden vergelijkbare
activiteiten zou ontwikkelen (de zogenoemde «functionally separate entity
approach»).
In het derde lid is vastgelegd dat ingeval een van de verdragsluitende
staten – in overeenstemming met het tweede lid – een winstcorrectie
aanbrengt ter zake van een aan een vaste inrichting toe te rekenen winst,
de andere staat, ter vermijding van dubbele belasting, een passende
correctie aanbrengt indien het met de correctie van de eerstbedoelde staat
instemt. Op dit punt is aangesloten bij de in paragraaf 68 van het
commentaar op artikel 7 van het OESO-modelverdrag voorgestelde
redactie. Bij het ontbreken van overeenstemming over een correctie,
zullen de verdragsluitende staten in onderling overleg daaruit voortvloeiende dubbele belasting vermijden.
In het vierde lid is bepaald dat als winsten van een vaste inrichting ook
onder een andere bepaling van het Verdrag vallen, die andere bepaling
voorgaat. Te denken valt aan de toepassing van artikel 10 ter zake van
dividenden die een onderneming van een verdragsluitende staat verkrijgt
uit de andere staat.
Artikel IV van het Protocol, dat mede betrekking heeft op artikel 7, is
hierboven toegelicht in de toelichting op artikel 6.
II.8. Zee- en luchtvaart (artikel 8 van het Verdrag)
Artikel 8 bevat bepalingen voor de verdeling van heffingsrechten over
winsten uit internationale lucht- en scheepvaartactiviteiten.
Het eerste lid bepaalt dat de winst behaald met de exploitatie van schepen
en luchtvaartuigen in internationaal verkeer ter belastingheffing is
toegewezen aan de verdragsluitende staat waar de werkelijke leiding van
de (vervoers)onderneming zich bevindt. Dit sluit nog aan bij het vorige
OESO-modelverdrag van 15 juli 2014. Sinds de update van 2017 is in het
OESO-modelverdrag bepaald dat het heffingsrecht over winsten uit
internationale scheep- en luchtvaartactiviteiten is toegekend aan het land
waarvan de onderneming die deze activiteiten ontplooit inwoner is. Op
voorstel van Liechtenstein en overwegende dat de feitelijke leiding van
(vervoers)ondernemingen minder vaak in Liechtenstein ligt, is aangesloten bij de tekst van het «oude» OESO-modelverdrag.
Het tweede lid bepaalt in welke staat een scheepvaartonderneming is
gevestigd als de plaats van de werkelijke leiding zich aan boord van een
schip bevindt. Dan wordt aangesloten bij de plaats van de thuishaven van
dat schip.
Ingevolge het derde lid geldt het bepaalde in het eerste lid tevens voor
winst verkregen uit de exploitatie van schepen en vliegtuigen in internationaal verkeer door middel van participatie in een poolovereenkomst en
deelname in een gemeenschappelijk bedrijf of internationaal opererend
agentschap.
II.9. Gelieerde ondernemingen (artikel 9 van het Verdrag)
Artikel 9 bevat het zogenoemde arm’s-length-beginsel voor grensoverschrijdende transacties tussen gelieerde ondernemingen en stemt vrijwel
geheel overeen met artikel 9 van het OESO-modelverdrag. Het arm’slength-beginsel houdt in dat transacties tussen gelieerde ondernemingen
dienen te geschieden tegen dezelfde voorwaarden als transacties die
onder dezelfde omstandigheden zouden zijn aangegaan tussen
niet-gelieerde ondernemingen. Als er wel afwijkingen zijn, kan een
correctie plaatsvinden. Bij de vaststelling of sprake is van zakelijk correcte

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

14

voorwaarden die ook zouden gelden tussen niet-gelieerde partijen, gelden
als leidraad de door de OESO opgestelde «Transfer pricing guidelines for
multinational enterprises and tax administrations», alsmede de administratieve praktijken van de verdragsluitende staten. Deze «guidelines«
vormen een uitwerking van het arm’s-length-beginsel dat is neergelegd in
artikel 9 van het OESO-modelverdrag en wordt toegelicht in het
commentaar op dat artikel.
Het eerste lid bevat de hoofdregel dat als tussen gelieerde ondernemingen in hun handelsbetrekkingen of financiële betrekkingen
voorwaarden worden overeengekomen die afwijken van die welke tussen
niet-gelieerde ondernemingen zouden worden overeengekomen de winst
die één van de gelieerde ondernemingen als gevolg van die afwijkende
voorwaarden niet heeft behaald, in de winst van die onderneming mag
worden begrepen en dienovereenkomstig mag worden belast. Op verzoek
van Nederland is in de tweede zin een bepaling opgenomen die verduidelijkt dat de enkele omstandigheid dat gelieerde ondernemingen
cost-sharing-overeenkomsten (overeenkomsten over de verdeling van
kosten) of algemene dienstverleningsovereenkomsten sluiten voor (de
toerekening van) kosten van de algemene leiding, algemene beheerskosten, technische en zakelijke kosten, kosten voor onderzoek en
ontwikkeling en andere soortgelijke kosten, op zichzelf geen aanleiding
vormt om te veronderstellen dat zij in strijd met het arm’s-length-beginsel,
en dus onzakelijk, zouden handelen. Deze bepaling laat uiteraard de
mogelijkheid onverlet om de, in het kader van de cost-sharingovereenkomsten en algemene dienstverleningsovereenkomsten,
overeengekomen kostenverdeling te toetsen aan het arm’s-lengthbeginsel.
In het geval een winstcorrectie door de ene verdragsluitende staat, in de
zin van het eerste lid, met betrekking tot een transactie tussen gelieerde
ondernemingen, leidt tot belastingheffing, regelt het tweede lid dat de
andere verdragsluitende staat in beginsel op passende wijze het bedrag
aan belasting dat aldaar over in die winstcorrectie begrepen voordelen is
geheven, zal herzien. In afwijking van de tekst van artikel 9 van het
OESO-modelverdrag is verduidelijkt dat een dergelijke herziening slechts
dient te volgen indien die andere verdragsluitende staat de initiële
winstcorrectie gerechtvaardigd acht.
II.10. Dividenden (artikel 10 van het Verdrag en artikelen V, VI en VII van
het Protocol)
Artikel 10 betreft de verdeling van heffingsrechten over dividenden en is
in hoofdzaak gebaseerd op artikel 10 van het OESO-modelverdrag. Op een
aantal onderdelen wijkt de onderhavige bepaling daarvan af. Dit betreft in
het bijzonder het derde lid, dat ziet op een uitsluitende woonstaatheffing
voor dividenden ontvangen in deelnemingssituaties of door pensioenfondsen, en de bepaling over emigratie en het aanmerkelijk belang in het
negende lid.
Ingevolge het eerste lid mogen dividenden die worden betaald door een
lichaam dat inwoner is van één van beide verdragsluitende staten aan een
inwoner van de andere staat, in die andere staat worden belast (de
«woonstaat»).
Het tweede lid wijst echter ook een heffingsrecht toe aan de vestigingsstaat (de «bronstaat») van het dividenduitkerende lichaam. Het heffingsrecht voor de bronstaat is beperkt tot 15% van het brutodividend mits de
inwoner van de andere verdragsluitende staat die het dividend ontvangt
de uiteindelijk gerechtigde tot het dividend is. Dit sluit aan bij het
Nederlandse verdragsbeleid zoals beschreven in onderdeel 2.7.2 van de
NFV 2011.
Op grond van het derde lid heeft de bronstaat geen heffingsrecht als het
lichaam dat de uiteindelijk gerechtigde tot de dividenden is, inwoner is

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

15

van de andere staat (de woonstaat), en minimaal 10% van het (aandelen)kapitaal in het dividenduitkerende lichaam bezit (onderdeel a) of een
pensioenfonds is (onderdeel b). Beide onderdelen sluiten aan bij het
Nederlandse verdragsbeleid, zoals beschreven in onderdeel 2.7.1 van de
NFV 2011. In onderdeel a is een aanvullende voorwaarde opgenomen, die
ook in het OESO-modelverdrag is opgenomen. Deze vooraarde houdt in
dat voor de vrijstelling van bronheffing ten minste 365 dagen aan het
vereiste bezitspercentage van 10% moet worden voldaan («minimumbezitsperiode»). Daarbij is van belang dat ook dagen na een dividendbetaling meetellen. Hierdoor kunnen de verdragsvoordelen ook achteraf
beschikbaar komen als na de dividendbetaling wordt voldaan aan de
minimumbezitsperiode.
Op verzoek van Nederland is in artikel V van het Protocol bepaald dat de
in het derde lid neergelegde uitsluitende woonstaatheffing geen
toepassing vindt ten aanzien van collectieve beleggingsinstellingen. Dit
geldt zowel voor de dividenden die een collectieve beleggingsinstelling
ontvangt als voor de dividenden die een collectieve beleggingsinstelling
uitkeert. Voor Nederland heeft deze bepaling betrekking op de fiscale
beleggingsinstelling in de zin van artikel 28 van de Wet Vpb 1969 (FBI).
Gezien het karakter van de door een FBI ontvangen en betaalde
dividenden (een FBI brengt collectief beleggingsvermogen bijeen) ligt een
aansluiting in de rede bij de bepalingen van het tweede lid over portfoliodividenden en niet bij de bepalingen van het derde lid (onderdeel a) over
deelnemingsdividenden.
Het vierde lid bepaalt dat de bevoegde autoriteiten van de verdragsluitende staten in onderlinge overeenstemming voorschriften kunnen
vaststellen voor de uitvoering van de in het tweede en derde lid
opgenomen beperkingen van de bronheffing. Indien die uitvoeringsvoorschriften worden vastgelegd in een verdrag kan dit beschouwd worden
als een uitvoeringsverdrag dat op grond van artikel 7, onderdeel b, van de
Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen geen parlementaire
goedkeuring behoeft, behoudens het bepaalde in artikel 8 van die
Rijkswet. In aanvulling op het vierde lid is in artikel VI van het Protocol
bepaald dat verzoeken om teruggaaf van te veel geheven bronbelasting
binnen vijf jaar na afloop van het kalenderjaar moeten worden ingediend.
Ingevolge het vijfde lid laten de in het tweede en derde lid opgenomen
bepalingen de belastingheffing over de winst waaruit de dividenden
worden betaald, onverlet.
De in het zesde lid opgenomen definitie van de term «dividenden» komt
overeen met de definitie in het OESO-modelverdrag. In aanvulling hierop
is in artikel VII van het Protocol bepaald dat inkomsten die worden
genoten uit de inkoop van aandelen of de (gedeeltelijke) liquidatie van een
vennootschap, voor de toepassing van het Verdrag worden aangemerkt
als dividend (en derhalve niet als vermogenswinst). Dit sluit aan bij het in
onderdeel 2.9.5 van de NFV 2011 uiteengezette verdragsbeleid.
Op grond van het zevende lid zijn het eerste, tweede, derde en negende
lid niet van toepassing op dividenden betaald op rechten die behoren tot
het vermogen van een vaste inrichting van de uiteindelijk gerechtigde tot
de dividenden, wanneer die vaste inrichting is gelegen in de verdragsluitende staat waarvan het lichaam dat de dividenden betaalt inwoner is. In
dat geval zijn de bepalingen van artikel 7 van toepassing.
Het achtste lid bevat het zogenoemde verbod op extraterritoriale
belastingheffing. Dit verbod houdt in dat een verdragsluitende staat geen
belasting mag heffen over winsten uitgekeerd door een lichaam dat
inwoner is van de andere verdragsluitende staat, ook al bestaan deze
winsten uit voordelen of inkomsten die uit de eerstbedoelde staat
afkomstig zijn, behoudens wanneer die dividenden zijn toe te rekenen aan
een vaste inrichting in die staat of worden ontvangen door inwoners van
die staat.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

16

Het negende lid ziet op de bescherming van het Nederlandse heffingsrecht in de inkomstenbelasting over aanmerkelijkbelangvoordelen na
emigratie van de aanmerkelijkbelanghouder. Gezien de samenhang met
artikel 13, vijfde lid, wordt dit negende lid bij artikel 13 nader toegelicht.
II.11. Interest (artikel 11 van het Verdrag en artikel VI van het Protocol)
Artikel 11 betreft de verdeling van heffingsrechten over interest. Het
artikel sluit tekstueel aan bij artikel 11 van het OESO-modelverdrag, maar
kent inhoudelijk een verschil omdat de verdragsluitende staten uitsluitende woonstaatheffing zijn overeengekomen. Nederland heft in de basis
geen bronbelasting over interest en streeft in de hoofdregel naar
uitsluitende woonstaatheffing voor interest, zoals beschreven in
onderdeel 2.8.1 van de NFV 2011. Voor de goede orde wordt opgemerkt
dat vanaf 1 januari 2021 Nederland in bepaalde situaties op basis van de
Wet bronbelasting 2021 wel bronbelasting over interest zal heffen. In dit
kader is artikel I van het Protocol (toegelicht bij artikel 1) van belang.
Uit het eerste lid volgt de uitsluitende woonstaatheffing.
Net als bij artikel 10 kunnen de bevoegde autoriteiten van de verdragsluitende staten in onderling overleg de toepassing regelen van de beperking
van de heffing van bronheffing. Dit is opgenomen in het tweede lid. Indien
die toepassing wordt vastgelegd in een verdrag kan dit beschouwd
worden als een uitvoeringsverdrag dat op grond van artikel 7, onderdeel
b, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen geen
parlementaire goedkeuring behoeft, behoudens het bepaalde in artikel 8
van die Rijkswet.
Het derde lid bevat de definitie van de uitdrukking «interest». Deze
definitie komt overeen met de definitie in het OESO-modelverdrag.
In het vierde lid is bepaald dat niet de bepalingen van het eerste lid van dit
artikel, maar de bepalingen van artikel 7 van toepassing zijn met
betrekking tot interest die wordt betaald op schuldvorderingen die zijn toe
te rekenen aan een vaste inrichting waarover de uiteindelijke gerechtigde
tot die interest beschikt in de verdragsluitende staat van waaruit de
interest afkomstig is.
Vervolgens bepaalt het vijfde lid dat de bepalingen van artikel 11 slechts
van toepassing zijn voor zover de op een schuldvordering betaalde
interest overeenkomt met de interest die tussen onafhankelijke partijen
overeengekomen zou zijn. Het eventueel bovenmatige gedeelte van die
interest is belastbaar overeenkomstig de nationale wetgeving van elk van
de verdragsluitende staten, rekening houdend met de overige bepalingen
van het Verdrag.
Protocol VI is hierboven reeds toegelicht in de toelichting op artikel 10.
II.12. Royalty’s (artikel 12 van het Verdrag en artikel VI van het Protocol)
Artikel 12 betreft de verdeling van heffingsrechten over royalty’s en is
gebaseerd op artikel 12 van het OESO-modelverdrag. Evenals voor
interest zijn de verdragsluitende staten over royalty’s een uitsluitende
woonstaatheffing overeengekomen. Voor royalty’s geldt ook dat vanaf
1 januari 2021 Nederland in bepaalde situaties bronbelasting zal heffen op
basis van de Wet bronbelasting 2021. Ook ten aanzien van royalty’s is in
dit kader artikel I van het Protocol (toegelicht bij artikel 1) van belang.
Ingevolge het eerste lid mogen royalty’s die afkomstig zijn uit één van
beide verdragsluitende staten en die worden betaald aan een inwoner van
de andere verdragsluitende staat, uitsluitend in die andere verdragsluitende staat worden belast.
Ingevolge het tweede lid kunnen de bevoegde autoriteiten van de
verdragsluitende staten in onderling overleg de toepassing regelen van de
beperking van de heffing van bronheffing. Indien die toepassing wordt
vastgelegd in een verdrag kan dit beschouwd worden als een uitvoerings-

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

17

verdrag dat op grond van artikel 7, onderdeel b, van de Rijkswet
goedkeuring en bekendmaking verdragen geen parlementaire
goedkeuring behoeft, behoudens het bepaalde in artikel 8 van die
Rijkswet.
Het derde lid bevat een definitie van het begrip «royalty’s». Deze definitie
komt overeen met de definitie van het begrip «royalty’s» in het
OESO-modelverdrag.
Ingevolge het vierde lid zijn niet de bepalingen van het eerste lid, maar de
bepalingen van artikel 7 van toepassing op royalty’s die worden betaald
voor rechten of zaken die behoren tot het vermogen van een vaste
inrichting van de uiteindelijke gerechtigde gelegen in de verdragsluitende
staat waaruit de royalty’s afkomstig zijn.
Vervolgens bepaalt het vijfde lid dat de bepalingen van artikel 12 slechts
van toepassing zijn voor zover de betaalde royalty’s overeenkomen met
de royalty’s die tussen onafhankelijke partijen overeengekomen zouden
zijn. Het eventueel bovenmatige gedeelte van de royalty’s is belastbaar
overeenkomstig de nationale wetgeving van elk van de verdragsluitende
staten, rekening houdend met de overige bepalingen van het Verdrag.
Protocol VI is hierboven reeds toegelicht in de toelichting op artikel 10.
II.13. Vermogenswinsten (artikel 13 van het Verdrag en artikelen IV en VII
van het Protocol)
Artikel 13 heeft betrekking op de verdeling van heffingsrechten over
vermogenswinsten. Het artikel bevat twee verschillen ten opzichte van
artikel 13 van het OESO-modelverdrag. Conform het Nederlandse
verdragsbeleid dat is beschreven in onderdeel 2.9.2 van de NFV 2011 zijn
beperkingen opgenomen bij de bronstaatheffing over vermogenswinsten
ter zake van aandelen die hun waarde aan onroerende zaken ontlenen (in
het vierde lid). Voorts bevat het zesde lid in aansluiting op artikel 10,
negende lid, van het Verdrag, een bepaling over vermogenswinsten
behaald door geëmigreerde aanmerkelijkbelanghouders conform het
Nederlandse verdragsbeleid dat is toegelicht in onderdeel 2.9.3 en 2.9.4
van de NFV 2011.
Het eerste lid wijst het heffingsrecht over de voordelen die een inwoner
van een verdragsluitende staat behaald met de vervreemding van een
onroerende zaak die is gelegen in de andere verdragsluitende staat, toe
aan die andere staat. Voor het begrip «onroerende zaak» is aangesloten
bij de omschrijving daarvan in artikel 6.
In het tweede lid is, in aansluiting bij artikel 7, bepaald dat voordelen die
worden verkregen door een onderneming van een verdragsluitende staat
uit de vervreemding van bezittingen die behoren tot het vermogen van
een vaste inrichting van die onderneming in de andere verdragsluitende
staat, mogen worden belast in de staat waarin de vaste inrichting is
gelegen.
Ingevolge het derde lid zijn, in lijn met artikel 8 (Zee- en luchtvaart), de
voordelen uit de vervreemding van luchtvaartuigen en schepen die in het
internationale verkeer worden gebruikt, en andere bezittingen die daarbij
worden gebruikt, slechts belastbaar in de verdragsluitende staat waar de
werkelijke leiding is gevestigd van de desbetreffende lucht- of scheepvaartonderneming.
Het vierde lid bevat, op verzoek van Liechtenstein en in aansluiting bij
artikel 13, vierde lid, van het OESO-modelverdrag, een bronstaatheffing
over vermogenswinsten behaald met de vervreemding van aandelen of
vergelijkbare belangen in zogenoemde onroerendezaaklichamen (die
beschikken over in een verdragsluitende staat gelegen onroerende zaken –
de «situsstaat»). Bij de toepassing van het vierde lid wordt gedurende een
periode van 365 dagen voorafgaand aan een vervreemding getoetst of de
waarde van – kort gezegd – de aandelen op enig moment voor meer dan
75% is ontleend aan onroerende zaken gelegen in de situsstaat. Zoals

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

18

verwoord in onderdeel 2.9.2 van de NFV 2011 is de inzet van Nederland
uitsluitende woonstaatheffing overeen te komen over vermogenswinsten
behaald met de vervreemding van aandelen. Desalniettemin is Nederland
in het kader van een totaalcompromis met Liechtenstein akkoord gegaan
met een bronstaatheffing over vermogenswinsten behaald met
vervreemding van aandelen in een onroerendezaaklichaam, maar heeft
daarbij voorwaarden en uitzonderingen bedongen om de proportionaliteit
van deze antimisbruikbepaling te verbeteren.
Allereerst is bepaald dat vermogenswinsten behaald met vervreemding
van aandelen in onroerende zaaklichamen pas ter heffing zijn toegewezen
aan de situsstaat indien, zoals hierboven beschreven, meer dan 75% van
de waarde van de aandelen in het lichaam, direct of indirect, is ontleend
aan in de situsstaat gelegen onroerende zaken. In het
OESO-modelverdrag is dat percentage op 50% gesteld. Daarnaast is
bepaald dat het vierde lid niet van toepassing is:
– op vervreemdingswinsten op aandelen die zijn genoteerd aan een
erkende effectenbeurs (onderdeel a);
– op vervreemdingswinsten op aandelen of vergelijkbare belangen als
sprake is van een bedrijfsreorganisatie (onderdeel b);
– als sprake is van onroerende zaken waarin een onderneming wordt
gedreven (onderdeel c);
– als de vervreemder, voor een eerste vervreemding, minder dan 50%
van de aandelen in het onroerende zaaklichaam bezat (onderdeel d); of
– als de vervreemder een pensioenfonds is (onderdeel e).
In deze gevallen zijn de vermogenswinsten uitsluitend belastbaar in de
woonstaat van de vervreemder.
Op grond van het vijfde lid zijn alle overige vermogenswinsten,
behoudens het in het zesde lid opgenomen «aanmerkelijkbelangvoorbehoud», ter heffing toegewezen aan de verdragsluitende staat waarvan
de vervreemder inwoner is.
In het negende lid van artikel 10 en het zesde lid van artikel 13 zijn
bepalingen opgenomen die verband houden met de heffing over de
aangegroeide meerwaarde van een aanmerkelijk belang in een in de ene
verdragsluitende staat gevestigd lichaam, gehouden door een natuurlijk
persoon, als de aanmerkelijk belanghouder emigreert naar de andere
verdragsluitende staat. Bij emigratie van een aanmerkelijkbelanghouder
belast Nederland de meerwaarde die is aangegroeid tijdens de periode
dat de aanmerkelijkbelanghouder inwoner was van Nederland. Dat
gebeurt in de vorm van een conserverende aanslag gebaseerd op een
aangenomen genietingsmoment onmiddellijk voorafgaand aan de
emigratie.
Conform het Nederlandse verdragsbeleid, zoals toegelicht in onderdeel
2.9.3 en 2.9.4 van de NFV 2011, heeft Nederland tijdens de onderhandelingen bepalingen voorgesteld die het heffingsrecht over dividenden uit
een aanmerkelijk belang en vermogenswinsten behaald met een
aanmerkelijk belang toewijzen aan de voormalige woonstaat van de
aanmerkelijkbelanghouder voor zover het dividend of de vervreemdingswinst ziet op de meerwaarde die is aangegroeid gedurende de tijd dat de
aanmerkelijk belanghouder inwoner was van die staat. Het zesde lid van
artikel 13 verduidelijkt dat de voormalige woonstaat van een geëmigreerde natuurlijke persoon gerechtigd is belasting te heffen over de tot
het moment van emigratie aangegroeide meerwaarde van aandelen en
daarmee verwante rechten. Daarnaast is bepaald dat de nieuwe
woonstaat de tot het moment van emigratie aangegroeide meerwaarde
niet belast.
Op basis van het negende lid van artikel 10 heeft de voormalige
woonstaat het primaire heffingsrecht over dividenden uit de in het eerste
lid bedoelde aandelen en verwante rechten tot het bedrag dat openstaat
op de aanslag opgelegd ter zake van de gedurende het inwonerschap van
die staat aangegroeide meerwaarde. Van belang hierbij is dat deze

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

19

bepaling uitgaat van de vestigingsplaats van het lichaam dat de
dividenden uitkeert volgens de nationale wetgeving van de verdragsluitende staat waar de winstuitdeling opkomt. De bepaling is dus ook van
toepassing op dividenden die worden betaald door een lichaam dat
volgens artikel 4 van het Verdrag inwoner is geworden van de andere
staat.
Artikel IV en VII van het Protocol zijn hierboven toegelicht in de toelichtingen op artikel 6 respectievelijk artikel 10 van het Verdrag.
II.14. Inkomsten uit dienstbetrekking (artikel 14 van het Verdrag en artikel
VIII van het Protocol)
Artikel 14 betreft de verdeling van heffingsrechten over inkomsten uit
dienstbetrekking (niet-zelfstandige arbeid). Behoudens het derde lid stemt
dit artikel geheel overeen met artikel 15 van het OESO-modelverdrag.
Volgens het eerste lid mag de verdragsluitende staat waarin de
niet-zelfstandige werkzaamheden worden verricht over de inkomsten
belasting heffen.
Het tweede lid voorziet daarentegen in een exclusief heffingsrecht voor de
woonstaat van de werknemer als wordt voldaan aan drie (cumulatieve)
voorwaarden:
a. het verblijf van de werknemer in de werkstaat is in totaal niet langer
dan 183 dagen in een twaalfmaandsperiode die begint of eindigt in
het betrokken belastingjaar;
b. de beloning wordt betaald door of namens een werkgever die geen
inwoner is van de werkstaat; en
c. de beloning komt niet ten laste van een vaste inrichting van de
werkgever in de werkstaat.
Als aan één of meer van deze drie voorwaarden niet wordt voldaan, mag
de werkstaat volgens de regels van het eerste lid belasting heffen over de
inkomsten van de werknemer voor zover die inkomsten zijn toe te rekenen
aan de in de werkstaat verrichte werkzaamheden. Het doel van deze
bepaling is om de fiscale positie van werknemers die voor een beperkte
periode werkzaam zijn in een ander land dan het woonland niet te
veranderen en de werknemer en werkgever extra administratieve lasten te
besparen die zouden voortvloeien uit een belastingplicht in de werkstaat.
Voor de duidelijkheid wordt opgemerkt dat onder een vaste inrichting als
bedoeld in onderdeel c ook wordt verstaan een vaste inrichting in de zin
van artikel 5, vierde lid (het vaste inrichtingsbegrip voor werkzaamheden
buitengaats). Dit betekent dat, wat Nederland betreft, Nederland belasting
mag heffen over de inkomsten uit dienstbetrekking van werknemers die
voor een Liechtensteinse onderneming op het Nederlandse continentale
plat werken als die onderneming gedurende dertig dagen of meer
activiteiten ontplooit die verband houden met de opsporing en winning
van natuurlijke rijkdommen. Hiermee wordt teruggekomen op het
verdragsbeleid dat is beschreven in onderdeel 2.6.3 van de NFV 2011, ter
behoud van de Nederlandse heffingsrechten over inkomsten uit dienstbetrekking van werknemers op het Nederlandse continentale plat.
Op grond van het derde lid is de beloning van werknemers die hun
dienstbetrekking uitoefenen aan boord van een schip of luchtvaartuig in
internationaal verkeer belastbaar in de staat waarin de feitelijke leiding
van de desbetreffende vervoersonderneming is gelegen. Bij deze bepaling
is nog aangesloten bij de tekst van het OESO-modelverdrag van 15 juli
2014. Dit was het voorstel van Liechtenstein en aangezien de feitelijke
leiding van vervoersondernemingen niet vaak in Liechtenstein ligt is
hiermee akkoord gegaan.
In artikel VIII van het protocol is gelet op het arrest van de Hoge Raad van
18 november 2016 (ECLI:NL:HR:2016:2497) verduidelijkt dat Nederland de
zogenoemde fictiefloonregeling van artikel 12a van de Wet op de
loonbelasting 1964 onder het Verdrag kan toepassen.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

20

II.15. Directeursbeloningen (artikel 15 van het Verdrag)
Artikel 15 inzake directeursbeloningen is gebaseerd op artikel 16 van het
OESO-modelverdrag en stemt overeen met de bepaling die Nederland
hiervoor in belastingverdragen pleegt overeen te komen.
Volgens het eerste lid mogen de beloningen ontvangen door personen in
hun hoedanigheid van bestuurder van een lichaam worden belast in het
land waarvan het lichaam inwoner is. In afwijking van het
OESO-modelverdrag is de uitdrukking «andere beloningen» toegevoegd.
Hiermee wordt buiten twijfel gesteld dat ook vergoedingen in natura en
aandelenopties onder deze bepaling vallen. Eveneens in afwijking van het
OESO-modelverdrag is op verzoek van Liechtenstein het begrip «de raad
van beheer» aangevuld met andere organen die dezelfde functie hebben
als de raad van beheer.
Ingevolge het tweede lid, dat op verzoek van Nederland is opgenomen en
ook afwijkt van het OESO-modelverdrag, vallen onder de uitdrukking «lid
van de raad van beheer» personen die belast zijn met het dagelijks
bestuur van de onderneming en personen die belast zijn met het toezicht
daarop (zoals de leden van de raad van commissarissen).
II.16. Artiesten en sportbeoefenaars (artikel 16 van het Verdrag)
Artikel 16 ziet op de inkomsten van artiesten en sportbeoefenaars en
stemt, afgezien van het derde lid, overeen met artikel 17 van het
OESO-modelverdrag. Nederland heeft voorgesteld geen apart artikel voor
artiesten en sportbeoefenaars op te nemen, maar om voor hun inkomsten
aan te knopen bij de bepalingen voor winst uit onderneming of inkomsten
uit dienstbetrekking, in lijn met het verdragsbeleid omschreven in
onderdeel 2.12 van de NFV 2011. Liechtenstein hechtte er echter aan om
aan te sluiten bij het OESO-modelverdrag en Nederland heeft daar
uiteindelijk mee ingestemd.
Het eerste lid wijst het heffingsrecht over de inkomsten toe aan de
verdragsluitende staat waar een artiest of sportbeoefenaar activiteiten
ontplooit.
Het tweede lid ziet op de situatie waarin het inkomen ter zake van de
persoonlijke activiteiten niet direct aan de artiest of sportbeoefenaar
toekomt maar aan een andere persoon. Ook in dat geval mogen de
inkomsten worden belast door de verdragsluitende staat waar die
activiteiten worden verricht. Deze bepaling heeft bijvoorbeeld betrekking
op betalingen aan management- of artiestenvennootschappen of aan
gezelschappen.
Op het beginsel van belastingheffing in de werkstaat maakt het derde lid
een uitzondering. De inkomsten mogen slechts in de woonstaat van de
artiest of sportbeoefenaar worden belast als het bezoek aan de andere
verdragsluitende staat geheel of voornamelijk wordt gefinancierd uit
overheidsfondsen van die woonstaat (of een staatkundig onderdeel of
plaatselijk publiekrechtelijk lichaam daarvan). Een dergelijke bepaling is
niet ongebruikelijk in de Nederlandse belastingverdragen.14
II.17. Pensioenen, lijfrenten en socialezekerheidsuitkeringen (artikel 17 van
het Verdrag)
Artikel 17 ziet op het heffingsrecht over pensioenen, lijfrenten en
socialezekerheidsuitkeringen. In lijn met onderdeel 2.11.1 van de NFV
2011, en in afwijking van het OESO-modelverdrag, is voor deze inkomsten
14

Ook de belastingverdragen met onder meer Zuid-Afrika (Trb. 2006, nr. 6), Qatar (Trb. 2008, nr.
112), het Verenigd Koninkrijk (Trb. 2008, nr. 201), Zwitserland (Trb. 2010, nr. 98), Oman (Trb.
2010, nr. 181), Panama (Trb. 2011, nr. 11) en China (Trb. 2013, nr. 104) bevatten een soortgelijke
bepaling.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

21

het primaire heffingsrecht niet toegewezen aan de staat waarvan de
genieter ervan inwoner is maar aan de andere staat (de bronstaat).
In het eerste lid is het heffingsrecht voor de bronstaat neergelegd:
pensioenuitkeringen, andere soortgelijke beloningen en lijfrenten die uit
die staat «afkomstig» zijn, mogen in die staat worden belast.
In het tweede lid is bepaald dat betalingen die worden gedaan op basis
van de socialezekerheidswetgeving van een staat in die staat mogen
worden belast.
Het derde lid regelt wanneer een verdragsluitende staat kan worden
aangemerkt als de bronstaat van een pensioen, andere soortgelijke
beloningen en lijfrente. Dit is het geval voor zover de daarvoor betaalde
premies, dan wel de aanspraken op pensioenen, andere soortgelijke
beloningen en lijfrenten, in die staat in aanmerking zijn gekomen voor
fiscale tegemoetkoming.
Het vierde lid bevat de definitie van de uitdrukking «lijfrente», namelijk:
een vaste som, periodiek betaalbaar op vaste tijdstippen, hetzij gedurende
het leven, hetzij gedurende een vastgesteld of voor vaststelling vatbaar
tijdvak, ingevolge een verbintenis tot het doen van betalingen, welke
tegenover een voldoende en volledige tegenprestatie in geld of geldswaarde staat.
Het vijfde lid bevestigt dat ook afkoopsommen van pensioenen, andere
soortgelijke beloningen en lijfrenten mogen worden belast in de
bronstaat.
II.18. Overheidsfuncties (artikel 18 van het Verdrag)
Artikel 18 regelt de toewijzing van heffingsrechten over beloningen die
worden ontvangen door een natuurlijk persoon vanwege werkzaamheden
die (in dienstbetrekking) voor de overheid, of een staatkundig onderdeel
of een plaatselijk publiekrechtelijk lichaam daarvan of voor een andere
publiekrechtelijke rechtspersoon, zijn verricht. Het artikel is gebaseerd op
artikel 19 van het OESO-modelverdrag.
Op grond van het eerste lid, onderdeel a, mogen salarissen, lonen en
andere soortgelijke beloningen betaald door een verdragsluitende staat
aan een natuurlijk persoon ter zake van diensten verleend aan die staat
slechts in die staat worden belast.
Het eerste lid, onderdeel b, maakt daarop een uitzondering. De staat
waarin de werkzaamheden worden verricht, heeft het heffingsrecht als de
werknemer inwoner is van de werkstaat en tevens de nationaliteit heeft
van die staat, of niet inwoner van die staat is geworden enkel om daar
werk te verrichten voor de overheid van de andere staat. Deze uitzondering strekt ertoe lokaal aangeworven medewerkers van bijvoorbeeld
een ambassade in hun woonland belastingplichtig te laten zijn in plaats
van in de staat bij wiens ambassade zij werkzaam zijn.
In het tweede lid, onderdeel a, is bepaald dat het heffingsrecht over
overheidspensioenen en andere soortelijke beloningen is toegewezen aan
de staat die het pensioen betaalt of het fonds waaruit het pensioen wordt
betaald in het leven heeft geroepen. Volgens onderdeel b komt het
heffingsrecht over deze overheidspensioenen en andere soortelijke
beloningen uitsluitend toe aan de woonstaat van de pensioengenieter, als
hij tevens de nationaliteit van die staat heeft.
Ingevolge het derde lid geldt de in het eerste en tweede lid opgenomen
verdeling van heffingsrechten niet voor beloningen, waaronder pensioenen, die worden ontvangen ter zake van werkzaamheden die zijn of
worden verricht voor een door de overheid gedreven onderneming.
Artikel 14 (Inkomsten uit dienstbetrekking), artikel 15 (Directeursbeloningen), artikel 16 (Artiesten en sportbeoefenaars) of artikel 17 (Pensioenen, lijfrenten en socialezekerheidsuitkeringen) zijn dan van toepassing.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

22

II.19. Studenten (artikel 19 van het Verdrag)
Artikel 19 ziet op vergoedingen aan studenten en stagiairs (hierna:
studenten) voor hun onderhoud, studie of opleiding. Indien een student
een opleiding volgt in de ene verdragsluitende staat en inwoner is (of
direct voor zijn vertrek naar de eerstgenoemde staat inwoner was) van de
andere verdragsluitende staat, dan mag de eerstgenoemde staat de
vergoedingen die de student ontvangt voor zijn onderhoud, studie of
opleiding niet belasten als deze vergoedingen afkomstig zijn uit bronnen
buiten die staat. De bepaling is overeenkomstig artikel 20 van het
OESO-modelverdrag.
II.20. Overige inkomsten (artikel 20 van het Verdrag en artikel IX van het
Protocol)
Artikel 20 verdeelt het heffingsrecht over inkomsten ter zake waarvan het
heffingsrecht niet in de voorgaande artikelen van het Verdrag is
behandeld («overige inkomsten»). De bepaling stemt overeen met artikel
21 van het OESO-modelverdrag, behoudens het bepaalde in artikel IX van
het Protocol.
In het eerste lid is bepaald dat het heffingsrecht over deze inkomsten,
ongeacht de herkomst ervan, exclusief toekomt aan de verdragsluitende
staat waar de ontvanger van die inkomsten woont.
Ingevolge het tweede lid is het eerste lid niet van toepassing op
inkomsten die toerekenbaar zijn aan een vaste inrichting gelegen in een
verdragsluitende staat. De verdeling van het heffingsrecht over die
inkomsten volgt uit artikel 7 van het Verdrag, tenzij het inkomsten betreft
uit onroerende zaken in de zin van artikel 6. In dat geval is artikel 6 van
toepassing.
In artikel IX van het Protocol is een bepaling opgenomen die betrekking
heeft op de Nederlandse vrijgestelde beleggingsinstelling (hierna: VBI).
Deze bepaling moet worden gezien in samenhang met artikel 4 (Inwoner)
en artikel 10 (Dividenden) van het Verdrag. Zoals in deze toelichting met
betrekking tot artikel 4 is opgemerkt, kwalificeert een VBI niet als
«inwoner» voor de toepassing van het Verdrag en komt een VBI daarom
niet in aanmerking voor de voordelen van het Verdrag. Dat heeft vooral
betekenis voor de behandeling door Liechtenstein van daaruit afkomstige
inkomsten van een VBI: ter zake daarvan wordt Liechtenstein niet door het
Verdrag in de heffingsrechten beperkt.
Het feit dat een VBI geen inwoner is in de zin van het Verdrag heeft echter
ook betekenis voor de heffingsrechten van Nederland over de inkomsten
die een inwoner van Liechtenstein behaalt uit hoofde van een belang in
een VBI. Hierbij kan met name worden gewezen op de in artikel 10 van het
Verdrag neergelegde heffingsrechtverdeling over dividenden. Kort
gezegd, ziet die bepaling op dividenden die worden betaald aan een
inwoner van de ene verdragsluitende staat door een vennootschap die
inwoner is van de andere verdragsluitende staat. Aangezien een VBI geen
inwoner is van een verdragsluitende staat, ziet artikel 10 van het Verdrag
dus niet op de dividendbetalingen door een VBI.
Dit brengt met zich dat deze inkomsten, zonder nadere voorziening, onder
het bereik zouden vallen van het onderhavige artikel 20 en het heffingsrecht erover zou toekomen aan Liechtenstein indien sprake is van een
inwoner van Liechtenstein aan wie deze inkomsten zouden toekomen. De
in artikel IX van het Protocol opgenomen bepaling strekt ertoe het
Nederlandse heffingsrecht in die situatie te waarborgen. Op basis van
deze bepaling is het Nederland toegestaan de nationale heffingsrechten
ter zake van een belang in een VBI te effectueren, met dien verstande dat
de belastingheffing hierbij niet meer bedraagt dan 15% over het brutobedrag van het inkomen, zulks in aansluiting bij het in artikel 10, tweede
lid, opgenomen tarief voor beleggingsdividenden.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

23

Voor de goede orde wordt nog opgemerkt dat de uitkeringen van een VBI
in het algemeen niet worden bestreken door de dividendbelasting, maar
wel door de in afdeling 7.3 van de in de Wet inkomstenbelasting 2001
opgenomen bepalingen over de belastingheffing van buitenlandse
belastingplichtigen met een aanmerkelijk belang in een in Nederland
gevestigde vennootschap. Doordat artikel IX van het Protocol betrekking
heeft op inkomsten uit hoofde van een belang (interest) in een VBI,
worden daaronder zowel de reguliere voordelen als de forfaitaire
voordelen in de zin van hoofdstuk 4 van de Wet inkomstenbelasting 2001
verstaan.
II.21. Vermogen (artikel 21 van het Verdrag)
Het Verdrag bevat ook een bepaling die voorziet in de verdeling van de
heffingsbevoegdheid met betrekking tot vermogensbestanddelen. Die
bepaling is in overeenstemming met artikel 22 van het
OESO-modelverdrag, met één afwijking die hieronder wordt toegelicht.
Aangezien Nederland geen vermogensbelasting heft, heeft de bepaling
van artikel 21 slechts betekenis voor de door Liechtenstein geheven
vermogensbelasting (Vermögenssteuer). De vermogensbelasting is in
Liechtenstein weliswaar geïntegreerd in de inkomstenbelasting, maar
Liechtenstein gaf aan als gevolg van het nationale recht in Liechtenstein
een dergelijke bepaling nodig te hebben om voorkoming van dubbele
belasting te kunnen geven. De bepaling bewerkstelligt dat inwoners van
Nederland in bepaalde situaties worden gevrijwaard van Liechtensteinse
vermogensbelasting. In het derde lid is in afwijking van het
OESO-modelverdrag en in overeenstemming met artikel 8 (Zee- en
luchtvaart) en artikel 14 (Inkomsten uit dienstbetrekking) van het Verdrag,
aangesloten bij de feitelijke leiding van de onderneming.
II.22. Vermijding van dubbele belasting (artikel 22 van het Verdrag)
In artikel 22 is neergelegd op welke wijze de verdragsluitende staten
dubbele belasting vermijden.
Het eerste lid, onderdeel a, beschrijft dat Liechtenstein voor inkomsten
genoten door een inwoner van Liechtenstein die volgens het Verdrag
(ook) in Nederland mogen worden belast, met uitzondering van de
inkomsten genoemd in onderdeel b, belastingvermindering verleent
volgens de vrijstellingsmethode. Uit onderdeel a volgt daarbij dat
Liechtenstein de inkomsten die (ook) in Nederland mogen worden belast
in de grondslag mag betrekken waarnaar de Liechtensteinse belasting
wordt geheven.
In het eerste lid, onderdeel b, wordt voor de daar genoemde inkomsten
waarover Nederland belasting mag heffen, uitgewerkt dat Liechtenstein in
die gevallen een vermindering ter vermijding van dubbele belasting
verleent volgens de verrekeningsmethode met evenredigheidslimiet. Het
betreft dividenden, inkomen uit dienstbetrekking en inkomen van
bestuurders, sporters en artiesten.
Vervolgens is in het tweede lid, onderdeel a tot en met f, in lijn met het
Nederlandse verdragsbeleid, bepaald hoe Nederland voorziet in het
vermijden van dubbele belasting voor inkomsten genoten door een
inwoner van Nederland die volgens het Verdrag (ook) in Liechtenstein
mogen worden belast.
Uit het tweede lid, onderdeel a, volgt expliciet dat Nederland de
inkomsten die (ook) in Liechtenstein mogen worden belast in de
grondslag mag betrekken waarnaar de Nederlandse belasting wordt
geheven. Daarmee wordt ook bevestigd dat Nederland de tariefprogressie
die met name in de inkomstenbelasting gestalte krijgt ook met betrekking
tot inkomsten uit Liechtenstein kan effectueren.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

24

Het tweede lid, onderdeel b, bepaalt vervolgens dat voor de daar
genoemde inkomsten belastingvermindering wordt verleend volgens de
vrijstellingsmethode. Met betrekking tot de vennootschapsbelasting wordt
daarbij het volgende opgemerkt. Met ingang van 1 januari 2012 is in
afdeling 2.10a van de Wet Vpb 1969 de zogenoemde objectvrijstelling
voor buitenlandse ondernemingswinsten opgenomen. Toegespitst op het
onderhavige Verdrag wordt op basis van deze objectvrijstelling bij een
belastingplichtige met winst uit Liechtenstein de winst verminderd met de
positieve en de negatieve bedragen van de winst uit Liechtenstein die op
basis van het Verdrag mede aan Liechtenstein ter heffing is toegewezen
en waarvoor Nederland op basis van de onderhavige bepaling voor
positieve bedragen een vrijstelling dient te verlenen. Voor de toepassing
van het tweede lid, onderdeel b, houdt dit in dat door de objectvrijstelling
de desbetreffende uit Liechtenstein afkomstige (en aan Liechtenstein ter
heffing toegewezen) winsten per saldo geen deel meer uitmaken van de in
het tweede lid, onderdeel a, bedoelde grondslag waarover de vennootschapsbelasting wordt geheven. Daarom behoeft de in het tweede lid,
onderdeel b, opgenomen vrijstellingsmethode hierop geen toepassing
meer te vinden en wordt door de toepassing van de objectvrijstelling in
feite voorzien in het vermijden van dubbele belastingheffing. Aangezien
de objectvrijstelling niet geldt voor de inkomstenbelasting blijft de in de
onderhavige bepaling opgenomen vrijstellingsmethode onverkort van
belang voor de in dit onderdeel bedoelde inkomsten van natuurlijke
personen.
Het tweede lid, onderdeel c, vloeit voort uit actiepunt 2 van het
BEPS-project en heeft betrekking op de toepassing van de in het tweede
lid, onderdeel b, opgenomen vrijstellingsmethode. Uit onderdeel c blijkt
dat Nederland niet verplicht is de in onderdeel b opgenomen vrijstellingsmethode toe te passen ter zake van het inkomen van een inwoner indien
Liechtenstein dat inkomen op basis van de bepalingen van het Verdrag
geheel niet in de heffing betrekt of de heffing volgens artikel 10, tweede
lid, beperkt. Hiermee wordt voorkomen dat inkomen als gevolg van een
verschillende toepassing van de verdragsbepalingen in beide verdragsluitende staten geheel niet of maar ten dele in de belastingheffing wordt
betrokken.
In het tweede lid, onderdeel d, is neergelegd dat Nederland bij het
vermijden van dubbele belasting over winst behaald met een in Liechtenstein gelegen vaste inrichting, de verrekeningsmethode hanteert in plaats
van de vrijstellingsmethode, indien op grond van de Nederlandse
regelgeving die methode toepassing vindt bij het vermijden van dubbele
belasting over die inkomsten. Dit is de zogenoemde «zwartegatenbepaling». Zo is bij de hiervoor beschreven objectvrijstelling bepaald dat de
objectvrijstelling niet geldt voor winst uit een laagbelaste buitenlandse
beleggingsonderneming als bedoeld in artikel 15g van de Wet Vpb 1969;
in dat geval wordt voorzien in een verrekening van de op die winst
drukkende buitenlandse belasting op de voet van de in artikel 23d van de
Wet Vpb 1969 getroffen regeling. Door opname van de onderhavige
bepaling kan Nederland deze in de Nederlandse wetgeving opgenomen
regeling ter vermijding van dubbele belasting ook in relatie tot Liechtenstein toepassen.
In het tweede lid, onderdeel e, wordt voor andere inkomsten dan die
genoemd in het tweede lid, onderdeel b, waarover Liechtenstein belasting
mag heffen, uitgewerkt dat Nederland in die gevallen een vermindering
ter vermijding van dubbele belasting verleent volgens de verrekeningsmethode met evenredigheidslimiet. Het betreft dividenden, vermogenswinsten, inkomen van bestuurders, sporters en artiesten en afkoopsommen van pensioenen waarvoor een bronstaatheffing geldt.
Het tweede lid, onderdeel f, is ten slotte bedoeld om duidelijk te maken
dat de bepaling van onderdeel e geen inbreuk maakt op de verruiming
van mogelijkheden die de nationale verrekeningsregels bieden om

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

25

verrekening van buitenlandse belasting te realiseren. Die regels zien op
het samentellen van verschillende buitenlandse bronnen en op het
verrekenen van buitenlandse belasting over verschillende jaren
gezamenlijk.
II.23. Non-discriminatie (artikel 23 van het Verdrag)
Artikel 23 is gebaseerd op de in het OESO-modelverdrag opgenomen
non-discriminatiebepaling.
Het eerste lid bevat het verbod op fiscale discriminatie naar nationaliteit.
In het tweede lid is een bepaling opgenomen voor zogenoemde staatloze
personen.
Uit het derde lid volgt dat een verdragsluitende staat een vaste inrichting
van een door een inwoner van de andere verdragsluitende staat gedreven
onderneming niet ongunstiger mag behandelen dan de ondernemingen
van de «eigen» inwoners. Deze staat is evenwel niet verplicht persoonlijke
aftrekken en dergelijke te verlenen. Het uitgangspunt is immers dat met
name de woonstaat van een belastingplichtige rekening moet houden met
de persoonlijke omstandigheden van de belastingplichtige.
In het vierde lid is vastgelegd dat voor de fiscale aftrekbaarheid van de
daarin bedoelde vergoedingen geen onderscheid gemaakt mag worden
naar de woonplaats van de crediteur.
Het vijfde lid verbiedt dat ondernemingen van een verdragsluitende staat,
waarvan het kapitaal geheel of ten dele onmiddellijk of middellijk in bezit
is van of wordt beheerst door één of meer inwoners van de andere
verdragsluitende staat, in eerstbedoelde staat aan een andere of
zwaardere belastingheffing of daarmee verband houdende verplichting
worden onderworpen dan waaraan andere soortgelijke ondernemingen
van eerstbedoelde staat zijn of kunnen worden onderworpen.
Volgens het zesde lid is de toepassing van dit artikel niet beperkt tot de
belastingen waar het Verdrag ingevolge artikel 2 betrekking op heeft.
In onderdeel 2.11.5 van de NFV 2011 is aangegeven dat Nederland streeft
naar opname in het artikel over non-discriminatie van een regeling inzake
voortgezette pensioenpremieaftrek. Een dergelijke regeling garandeert dat
(tijdelijk) inkomende werknemers in de werkstaat eenzelfde recht op
premieaftrek hebben als lokale werknemers. Zowel Liechtenstein als
EER-land als Nederland als EU-lidstaat zijn op basis van EU-recht
gehouden hierin te voorzien. Het opnemen van een verdragsbepaling was
daarom niet nodig.
II.24. Regeling voor onderling overleg (artikel 24 van het Verdrag en artikel
X van het Protocol)
Artikel 24 bevat een regeling voor onderling overleg tussen de bevoegde
autoriteiten van de verdragsluitende staten (onderlinge overlegprocedure)
en sluit aan bij artikel 25 van het OESO-modelverdrag.
Op basis van het eerste lid kan een inwoner van een verdragsluitende
staat bij de aangewezen bevoegde autoriteit van elk van de verdragsluitende staten om een onderlinge overlegprocedure verzoeken wanneer hij
van mening is dat de maatregelen van één of van beide staten voor hem
leiden of zullen leiden tot belastingheffing die niet in overeenstemming is
met het Verdrag. Dit kan zich, bijvoorbeeld, voordoen als bepalingen in
het Verdrag in beide verdragsluitende staten verschillend worden
uitgelegd en toegepast, of wanneer beide staten een verschillende
winsttoerekening hanteren, waardoor ondanks de bepalingen van het
Verdrag toch dubbele belasting ontstaat. Met de gecreëerde mogelijkheid
om een verzoek te kunnen richten aan de bevoegde autoriteiten van beide
staten, in plaats van alleen bij de bevoegde autoriteit van de staat
waarvan de belastingplichtige inwoner is, wordt aangesloten bij de
zodanige aanbeveling in het rapport bij actiepunt 14 van het BEPS-project.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

26

Op grond van de tweede zin van het eerste lid moet het verzoek worden
ingediend binnen drie jaar nadat de maatregel die mogelijk belastingheffing in strijd met het Verdrag tot gevolg heeft voor het eerst bekend
gemaakt is aan de belastingplichtige. Nederland heeft de procedure voor
onderling overleg nader uitgewerkt in het Besluit van de Staatssecretaris
van Financiën van 29 september 2008, nr. IFZ 2008/248M, (Stcrt. 2008, nr.
188).
Het tweede lid bevat een inspanningsverplichting voor de bevoegde
autoriteiten om – indien een verzoek gegrond voorkomt – in onderling
overleg eventuele belastingheffing die in strijd is met het Verdrag weg te
nemen. In de tweede zin is de verplichting opgenomen voor de staten om
niettegenstaande de termijnen in hun nationale wetgeving de uitkomst
van een procedure voor onderling overleg te implementeren.
Op grond van het derde lid trachten bevoegde autoriteiten in onderling
overleg moeilijkheden en twijfelpunten die ontstaan bij de uitleg en
toepassing van het Verdrag weg te nemen. Uit de tweede zin volgt dat
bevoegde autoriteiten ook in overleg kunnen treden bij situaties van
dubbele belastingheffing die niet in het Verdrag zijn geregeld. Op grond
van het derde lid kunnen de bevoegde autoriteiten van de verdragsluitende staten problemen bij de toepassing van het Verdrag in onderling
overleg adresseren zonder dat daaraan een verzoek ten grondslag ligt.
In het vierde lid is opgenomen dat rechtstreeks overleg kan plaatsvinden
tussen de bevoegde autoriteiten van de verdragsluitende staten om
overeenstemming te bereiken in het kader van een onderlinge overlegprocedure. Dit overleg is vormvrij. In tegenstelling tot het in het
OESO-modelverdrag opgenomen artikel, is op verzoek van Liechtenstein
niet expliciet vermeld dat overleg tussen de bevoegde autoriteiten van de
verdragsluitende staten kan geschieden in een gezamenlijke commissie.
Liechtenstein is namelijk van mening is dat deze toevoeging overbodig is
en zonder deze bepaling ook een overleg kan worden georganiseerd in de
vorm van een gezamenlijke commissie.
Op grond van het vijfde lid worden zaken waar de bevoegde autoriteiten
in een procedure voor onderling overleg geen overeenstemming over
kunnen bereiken op schriftelijk verzoek van een persoon voorgelegd voor
arbitrage. In beginsel komt een zaak daarvoor in aanmerking als de
bevoegde autoriteiten – kort gezegd – niet binnen twee jaar na de start
van procedure overeenstemming bereiken. Het verplichte karakter houdt
in dat de verdragsluitende staten zich niet aan – door een belastingplichtige verzochte – arbitrage kunnen onttrekken. Het bindende karakter
houdt in dat de verdragsluitende staten gebonden zijn aan de uitkomst
van een arbitrageprocedure. Hierop bestaan twee uitzonderingen,
namelijk indien de belastingplichtige niet akkoord gaat met de uitkomst
van de arbitrageprocedure of, in afwijking van het OESO-modelverdrag,
indien de bevoegde autoriteiten het, binnen zes maanden nadat de
arbitragebeslissing bekend gemaakt is, eens worden over een alternatieve
oplossing. In afwijking van het OESO-modelverdrag is arbitrage ook
mogelijk indien, kort gezegd, al een uitspraak is gedaan door een rechter
van een van de verdragsluitende staten. Het vijfde lid bepaalt tot slot dat
de bevoegde autoriteiten in onderlinge overeenstemming de toepassing
van dit lid regelen. Indien die toepassing wordt vastgelegd in een verdrag
kan dit beschouwd worden als een uitvoeringsverdrag dat op grond van
artikel 7, onderdeel b, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking
verdragen geen parlementaire goedkeuring behoeft, behoudens het
bepaalde in artikel 8 van die wet.
Artikel X van het Protocol bevat een bepaling voor situaties waarin een
onderlinge overlegprocedure heeft geleid tot aanvullende belastingheffing
in een verdragsluitende staat waarbij de andere verdragsluitende staat
een daarmee verband houdende vermindering van belasting heeft
verleend. Op grond van de protocolbepaling kunnen de bevoegde
autoriteiten overeenkomen dat met betrekking tot de additionele

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

27

belastingheffing geen belastingverhogingen, bestuurlijke boetes, interest
en kosten zullen worden opgelegd.
II.25. Uitwisseling van informatie (artikel 25 van het Verdrag en artikel XI
van het Protocol)
Artikel 25 bevat de verplichting voor de verdragsluitende staten om
informatie uit te wisselen. Het artikel komt overeen met artikel 26 van het
OESO-modelverdrag en is in lijn met het Nederlandse verdragsbeleid,
behoudens dat het voor Liechtenstein niet mogelijk was om de bepaling
ook expliciet van toepassing te verklaring voor wat betreft de Nederlandse
inkomensafhankelijke regelingen («de toeslagen»). De Liechtensteinse
bevoegde autoriteiten hebben geen bevoegdheden op het gebied van de
toeslagen.
Uit het eerste lid volgt de werkingssfeer van de informatie-uitwisseling.
Volgens de tweede zin is de informatie-uitwisseling niet beperkt tot
informatie ten aanzien van inwoners van de verdragsluitende staten en
evenmin tot de belastingen waarop het Verdrag van toepassing is. In de
laatste zin is, in afwijking van het OESO-modelverdrag, voor de volledigheid opgenomen dat de bevoegde autoriteiten van de verdragsluitende
staten in onderlinge overeenstemming de toepassing kunnen regelen van
dit artikel. Indien die toepassing wordt vastgelegd in een verdrag kan dit
beschouwd worden als een uitvoeringsverdrag dat op grond van artikel 7,
onderdeel b, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen
geen parlementaire goedkeuring behoeft, behoudens het bepaalde in
artikel 8 van die Rijkswet.
In artikel XI van het Protocol is in onderdeel a bepaald dat uitwisseling
van informatie naar derde staten mogelijk is onder de voorwaarden van
artikel 25 van het Verdrag en mits daarvoor eerst toestemming wordt
gegeven door de staat die de informatie uitwisselt. Daarnaast is in
onderdeel b bepaald dat dat persoonlijke gegevens mogen worden
uitgewisseld voor zover deze noodzakelijk zijn voor de informatieuitwisseling op grond van artikel 25.
Het tweede lid van artikel 25 regelt hoe de verdragsluitende staat die
informatie ontvangt van de andere verdragsluitende staat met deze
informatie dient om te gaan in termen van vertrouwelijkheid. Het tweede
lid bevat ook de toevoeging (overeenkomstig het tweede lid van artikel 26
OESO-modelverdrag) dat de ontvangende staat de informatie onder
voorwaarden ook voor niet-fiscale doeleinden mag gebruiken, namelijk
indien dat in elk van de verdragsluitende staten wettelijk is toegestaan en
mits de aanleverende bevoegde autoriteit dit toestaat. Op basis van deze
zin kan door Nederland en Liechtenstein uitgewisselde informatie door
Nederland ook gebruikt worden voor de uitvoering van de Nederlandse
inkomensafhankelijke regelingen (toeslagen).
In het derde lid wordt aangegeven onder welke omstandigheden een
verdragsluitende staat geen informatie hoeft te verstrekken aan de andere
verdragsluitende staat.
Het vierde lid brengt expliciet tot uitdrukking dat een staat niet kan
weigeren informatie uit te wisselen op grond van het feit dat deze staat de
informatie niet nodig heeft voor de eigen belastingheffing.
Tot slot bepaalt het vijfde lid dat het enkele feit dat informatie in het bezit
is van bijvoorbeeld een bank, een andere financiële instelling of een
zaakwaarnemer, of dat de informatie betrekking heeft op eigendomsverhoudingen, niet de grond mag zijn op basis waarvan informatie niet wordt
uitgewisseld.
Zoals reeds aangegeven in paragraaf I.0 van deze toelichting blijft de TIEA
uit 2009 naast het Verdrag in stand. Dat betekent dat ter zake van
belastingtijdvakken beginnend op of na 1 januari van het kalenderjaar
waarin het Verdrag in werking treedt voor wat betreft de uitwisseling van
informatie zowel op dit Verdrag als op de TIEA een beroep kan worden

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

28

gedaan. Ter zake van belastingtijdvakken tussen 1 januari 2010 en het
kalenderjaar waarin het Verdrag in werking treedt, kan uitsluitend een
beroep worden gedaan op de bepalingen uit de TIEA.
II.26. Bijstand bij de invordering van belastingen (artikel 26 van het
Verdrag en artikel XII van het Protocol)
In artikel 26 zijn de verdragsluitende staten samenwerking bij de invordering van belastingen overeengekomen. Het artikel is gelijk aan artikel 27
van het OESO-modelverdrag.
Het eerste lid bevat de verplichting tot het verlenen van de bijstand. Net
als het geval is bij de uitwisseling van informatie, is de bijstand bij
invordering niet beperkt tot inwoners van de verdragsluitende staten en
evenmin tot de belastingen waarop het Verdrag van toepassing is. In
afwijking van onderdeel 2.16.2 van de NFV 2011 is geen doelmatigheidsdrempel opgenomen. Hierbij is wel van belang dat in het achtste lid een
algemene proportionaliteitstoets is opgenomen voor bijstand bij
invordering, overeenkomstig het OESO-modelverdrag. Het eerste lid
bepaalt tot slot dat de bevoegde autoriteiten in onderling overleg de
toepassing van dit artikel kunnen regelen. Indien die toepassing wordt
vastgelegd in een verdrag kan dit beschouwd worden als een uitvoeringsverdrag dat op grond van artikel 7, onderdeel b, van de Rijkswet
goedkeuring en bekendmaking verdragen geen parlementaire
goedkeuring behoeft, behoudens het bepaalde in artikel 8 van die
Rijkswet.
Het tweede lid bepaalt wat voor de toepassing van dit artikel wordt
verstaan onder een «belastingvordering». Het gaat om belastingvorderingen met betrekking tot alle soorten belastingen, met inbegrip van
bijkomende kosten. Vorderingen die betrekking hebben op belastingen
geheven op een wijze die in strijd is met het Verdrag zelf of met andere
verdragen waarbij de staten partij zijn, worden van de invorderingsbijstand uitgezonderd. Bijkomende kosten die onder de invorderingsbijstand
vallen, zijn interest, bestuursrechtelijke boetes en de kosten van invordering of van conservatoire maatregelen.
Ingevolge het derde lid kan een verdragsluitende staat om bijstand bij
invordering verzoeken wanneer een belastingvordering volgens de
wetgeving van die staat kan worden ingevorderd en aan een belastingschuldige geen (rechts)middelen meer ter beschikking staan om de
invordering tegen te houden. In afwijking van onderdeel 2.16.2 van de
NFV 2011 is voor wat betreft de voorwaarden voor invorderingsbijstand
op basis van dit artikel, op verzoek van Liechtenstein geen onderscheid
gemaakt tussen inwoners en niet-inwoners. Overeengekomen is om aan
te sluiten bij het OESO-modelverdrag.
Het vierde lid ziet op het nemen van conservatoire maatregelen. De
aangezochte staat dient voor de invordering van een buitenlandse
belastingschuld dezelfde conservatoire maatregelen te nemen die deze
staat zou nemen voor de invordering van een binnenlandse schuld. De
aangezochte staat zal reeds ingaan op een verzoek om conservatoire
maatregelen te nemen, ook al is de belastingschuld nog niet invorderbaar
of nog vatbaar voor bezwaar en beroep.
Het vijfde lid bevat nadere bepalingen met betrekking tot de in het derde
en vierde lid neergelegde verplichting voor de aangezochte staat om de
buitenlandse belastingschuld in te vorderen als ware het een binnenlandse belastingschuld. Ten eerste gelden niet de verjaringstermijnen die
specifiek betrekking hebben op belastingschulden van de aangezochte
staat, maar die van de verzoekende staat. Ten tweede is bepaald dat aan
de invordering van buitenlandse belastingvorderingen geen voorrang
wordt verleend, noch volgens de wetgeving van de verzoekende staat
noch volgens de wetgeving van de aangezochte staat.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

29

Ingevolge het zesde lid kunnen procedures inzake het bestaan, de
geldigheid of het bedrag van een belastingvordering van een verzoekende
staat niet voor een rechterlijke instantie of administratiefrechtelijk lichaam
van een aangezochte staat worden gebracht.
Uit het zevende lid volgt dat wanneer niet langer is voldaan aan de
voorwaarden voor het doen van een verzoek tot invordering, bijvoorbeeld
omdat een vordering niet langer invorderbaar is in de verzoekende staat,
de verzoekende staat de aangezochte staat onverwijld op de hoogte dient
te brengen van deze gewijzigde omstandigheden.
In het achtste lid is een aantal beperkingen opgenomen van de
verplichting van de aangezochte staat om aan een bijstandsverzoek van
de verzoekende staat te voldoen waaronder de al genoemde proportionaliteit.
In artikel XII van het Protocol is een bepaling opgenomen op basis
waarvan de bevoegde autoriteiten kunnen overeenkomen onder welke
omstandigheden artikel 26 kan worden toegepast met betrekking tot de
invordering van toeslagen.
II.27. Diplomatieke en consulaire ambtenaren (artikel 27 van het Verdrag)
Artikel 27 ziet op de toepassing van het Verdrag in relatie tot leden van
een diplomatieke of consulaire vertegenwoordiging.
Het eerste lid bepaalt, conform artikel 28 van het OESO-modelverdrag, dat
fiscale voorrechten toegekend aan leden van een diplomatieke of
consulaire vertegenwoordiging op grond van internationaal recht of
internationale overeenkomsten, niet worden aangetast door het onderhavige Verdrag.
Het tweede lid is ontleend aan paragraaf 3 van het commentaar op artikel
28 van het OESO-modelverdrag. Als gevolg van deze bepaling wordt een
diplomaat voor de toepassing van het Verdrag geacht inwoner te zijn van
de zendstaat, indien hij onderdaan is van die staat en daarin op dezelfde
wijze aan belastingen naar het inkomen en het vermogen is onderworpen
als inwoners van die staat. Als aan die voorwaarde is voldaan, kunnen
diplomaten een beroep doen op de toepassing van de bepalingen van het
Verdrag. De bepaling ziet zowel op diplomaten die door de zendstaat zijn
uitgezonden naar de andere verdragsluitende staat als op diplomaten die
naar derde staten zijn uitgezonden. Voor Nederland sluit deze bepaling
aan bij de woonplaatsfictie van artikel 2.2, tweede lid, van de Wet
inkomstenbelasting 2001.
Het derde lid is ontleend aan paragraaf 4 van het commentaar op artikel
28 van het OESO-modelverdrag. Op grond van deze bepaling hebben
internationale organisaties en hun organen of hun functionarissen,
evenals leden van een diplomatieke vertegenwoordiging of consulaire
post van een derde staat, die in een verdragsluitende staat verblijven geen
recht op de voordelen van het Verdrag indien zij niet op dezelfde wijze aan
de belastingheffing naar het inkomen of het vermogen zijn onderworpen
als inwoners van die staat.
II.28. Recht op voordelen (artikel 28 van het Verdrag)
In artikel 28 van het Verdrag is in aansluiting bij artikel 29, negende lid,
van het OESO-modelverdrag en in overeenstemming met de aanbevelingen in het rapport bij actiepunt 6 van het BEPS-project een zogeheten
«principal purposes test» opgenomen ter bestrijding van verdragsmisbruik. Hierop hebben het eerste en tweede lid betrekking. Voorts is, in
aansluiting bij artikel 29, achtste lid van het OESO-modelverdrag en,
eveneens gebaseerd op de aanbevelingen in het rapport bij actiepunt 6
van het BEPS-project, in de leden 3, 4 en 5, een anti-misbruikbepaling
opgenomen met betrekking tot inkomsten die worden toegerekend aan
een vaste inrichting gelegen in een (laagbelastende) derde rechtsgebied.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

30

Op grond van het eerste lid worden verdragsvoordelen niet toegekend
voor een bestanddeel van het inkomen of het vermogen indien het
verkrijgen van dit verdragsvoordeel één van de voornaamste redenen was
voor een constructie of transactie die tot dat voordeel heeft geleid. In de
laatste zin is geregeld dat voordat een verdragsluitende staat aan een
belastingplichtige de verdragsvoordelen op grond van dit lid weigert, de
verdragsluitende staat de andere verdragsluitende staat daarover
raadpleegt (verplichte voorafgaande consultatie).
In het tweede lid is bepaald dat – op verzoek van een belastingplichtige –
de bevoegde autoriteit van de staat waarvan verdragsvoordelen worden
gevraagd (veelal het bronland) de mogelijkheid heeft verdragsvoordelen
toch toe te kennen voor zover wordt vastgesteld dat bij afwezigheid van
een transactie of constructie bedoeld in het eerste lid, verdragsvoordelen
ook gegeven zouden zijn (de zogenoemde «vangnetbepaling»). In de
laatste zin is geregeld dat voordat een verdragsluitende staat aan een
belastingplichtige die inwoner is van de andere verdragsluitende staat de
verdragsvoordelen op grond van dit lid weigert, die verdragsluitende staat
de andere verdragsluitende staat daarover raadpleegt.
Het derde lid bevat een antimisbruikbepaling voor bepaalde driehoekssituaties met vaste inrichtingen in derde rechtsgebieden. In essentie
voorkomt dit artikel dat heffingsrechten van de ene verdragsluitende staat
(bronland) door het Verdrag worden beperkt voor inkomen van een
inwoner van de andere verdragsluitende staat (woonland) dat daar wordt
vrijgesteld, omdat het wordt toegerekend aan zijn vaste inrichting in een
derde rechtsgebied (geen partij bij het Verdrag) dat een nominaal
winstbelastingtarief van minder dan 9% heeft, buitenlands inkomen
vrijstelt of is opgenomen op de EU-lijst van niet-coöperatieve rechtsgebieden. Bij de redactie van dit artikel is aangesloten bij de redactie van
artikel I van het Protocol.
De bepalingen van het derde lid zijn volgens het vierde lid niet van
toepassing op inkomensbestanddelen die verband houden met de actieve
uitoefening van een bedrijf door de vaste inrichting.
Om te voorkomen dat gevallen worden getroffen waarvoor de bepaling
niet bedoeld is, biedt het vijfde lid de mogelijkheid voor de bevoegde
autoriteit van het bronland om – op verzoek van de belastingplichtige –
toch verdragsvoordelen toe te kennen als de bevoegde autoriteit dat
gerechtvaardigd voorkomt. Voorafgaand aan het weigeren of inwilligen
van het verzoek zal die bevoegde autoriteit de bevoegde autoriteit van de
andere verdragsluitende staat consulteren.
II.29. Uitbreiding tot andere gebieden (artikel 29 van het Verdrag)
Het eerste lid bepaalt dat het Verdrag – mits aan bepaalde voorwaarden
wordt voldaan – kan worden uitgebreid tot elk van de andere delen van
het Koninkrijk. Ten behoeve van die uitbreiding zou een separaat verdrag
gesloten moeten worden dat de goedkeuring van het parlement behoeft.
Het tweede lid bepaalt dat als het Verdrag in overeenstemming met het
eerste lid is uitgebreid, die uitbreiding niet automatisch wordt beëindigd
als het onderhavige Verdrag wordt beëindigd, tenzij anders wordt
overeengekomen.
II.30. Inwerkingtreding (artikel 30 van het Verdrag)
Artikel 30 regelt de inwerkingtreding van het Verdrag. De verdragsluitende
staten stellen elkaar via diplomatieke notawisseling ervan in kennis dat de
in hun staat vereiste wettelijke procedures voor de inwerkingtreding van
het Verdrag zijn vervuld. Het Verdrag treedt dan in werking op de laatste
dag van de maand volgend op de maand waarin de laatste van de beide
kennisgevingen is ontvangen. De bepalingen van het Verdrag vinden
vervolgens toepassing voor belastingjaren en -tijdvakken beginnend, en

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

31

op belastbare gebeurtenissen die zich voordoen, op of na 1 januari van
het kalenderjaar dat volgt op het kalenderjaar waarin het Verdrag in
werking is getreden.
II.31. Beëindiging (artikel 31 van het Verdrag)
Artikel 31 regelt de beëindiging van het Verdrag. Volgens het eerste lid kan
het Verdrag na verloop van vijf jaar na de datum van inwerkingtreding
door elk van de verdragsluitende staten worden beëindigd. Beëindiging
dient langs diplomatieke weg te geschieden door een kennisgeving van
beëindiging, met inachtneming van een opzegtermijn van ten minste zes
maanden vóór het eind van enig kalenderjaar dat aanvangt na afloop van
die vijfjaarsperiode.
Uit onderdeel a volgt dat indien de kennisgeving is gedaan in de eerste
zes maanden van een kalenderjaar, het Verdrag wat betreft bronbelastingen ophoudt van toepassing te zijn voor inkomsten die worden
verkregen na het einde van het kalenderjaar waarin de kennisgeving van
beëindiging is gedaan. Indien de kennisgeving dus is gedaan in de laatste
zes maanden van een kalenderjaar, houdt het Verdrag wat betreft
bronbelastingen op van toepassing te zijn voor inkomsten die worden
verkregen na het einde van het kalenderjaar volgend op het kalenderjaar
waarin de kennisgeving van beëindiging is gedaan.
Uit onderdeel b volgt dat met betrekking tot overige belastingen naar het
inkomen en het vermogen het Verdrag ophoudt van toepassing te zijn
voor belastingjaren die aanvangen op of na 1 januari van het kalenderjaar
dat volgt op het kalenderjaar waarin de kennisgeving van beëindiging is
gedaan. Indien de kennisgeving dus is gedaan in de laatste zes maanden
van een kalenderjaar, houdt het Verdrag op van toepassing te zijn voor
belastingjaren die aanvangen na het einde van het kalenderjaar volgend
op het kalenderjaar waarin de kennisgeving van beëindiging is gedaan.
In het tweede lid is opgenomen dat de Staten zich na beëindiging van het
Verdrag dienen te blijven houden aan de verplichtingen over de vertrouwelijkheid van uitgewisselde informatie conform het tweede lid van artikel
25 van het Verdrag.
In het derde lid is bepaald dat de kennisgeving van beëindiging geacht
wordt te zijn gedaan op de datum van ontvangst van een dergelijke
kennisgeving.
De Staatssecretaris van Financiën,
J.A. Vijlbrief
De Minister van Buitenlandse Zaken,
S.A. Blok

Staten-Generaal, vergaderjaar 2020–2021, 35 698, nr. 1

32