Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2019–2020

35 319

Wijziging van enkele wetten van het Ministerie
van Infrastructuur en Waterstaat en van de
Arbeidstijdenwet (Verzamelwet IenW 2019)

Nr. 7

NOTA VAN WIJZIGING
Ontvangen 18 september 2020
Het voorstel van wet wordt als volgt gewijzigd:
A
Voor artikel I wordt een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel aI
De Aanvullingswet geluid Omgevingswet wordt als volgt gewijzigd:
1. Aan artikel 3.3 worden twee leden toegevoegd, luidende:
3. In afwijking van het eerste lid blijft artikel 11.61 van de Wet milieubeheer van toepassing, voor zover het gaat om de bevoegdheid van Onze
Minister van Infrastructuur en Waterstaat om de termijn te wijzigen
waarbinnen de saneringsmaatregelen uit het saneringsplan moeten zijn
getroffen, totdat deze maatregelen zijn getroffen.
4. In afwijking van het eerste lid blijft artikel 11.64, vierde lid, van de Wet
milieubeheer van toepassing, totdat de in dat artikel bedoelde maatregelen zijn getroffen.
2. In artikel 3.6, eerste lid, onder a, wordt «artikel 2.12, derde lid»
vervangen door: «artikel 2.12a, eerste lid».
B
Na artikel IV wordt een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel IVa
De Omgevingswet wordt als volgt gewijzigd:
1. Artikel 2.12a, eerste en tweede lid, komt te luiden:
1. Bij omgevingsverordening kunnen, met inachtneming van de grenzen
van artikel 2.3, tweede lid, industrieterreinen worden aangewezen

kst-35319-7
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2020

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 319, nr. 7

1

waarvoor provinciale staten bij besluit als omgevingswaarden geluidproductieplafonds vaststellen.
2. Provinciale staten kunnen de bevoegdheid tot het bij besluit als
omgevingswaarden vaststellen van geluidproductieplafonds delegeren
aan gedeputeerde staten.
2. Artikel 2.15 wordt als volgt gewijzigd:
a. Het vierde lid komt te luiden:
4. Voor de toepassing van het eerste lid, onder d en e, worden bij
ministeriële regeling:
a. voor daarbij aan te geven locaties nadere regels gesteld over het
bepalen van de hydraulische belasting en de sterkte van de waterkering,
en
b. de locaties begrensd waarop de omgevingswaarden van toepassing
zijn.
b. Het vijfde lid komt te luiden:
5. De nadere regels, bedoeld in het vierde lid, onder a, worden voor
primaire waterkeringen steeds na ten hoogste twaalf jaar herzien.
3. In artikel 2.16, eerste lid, onder c, wordt na «industrieterreinen»
ingevoegd «, voor zover deze niet zijn aangewezen op grond van artikel
2.12a, eerste lid».
4. In artikel 2.20, tweede lid, wordt na «worden de» ingevoegd «waterkeringen en».
5. In artikel 2.34, tweede lid, onder c, wordt «industrieterreinen als
bedoeld in artikel 2.12a, eerste lid, waarop zich voorzieningen voor
defensie bevinden» vervangen door «industrieterreinen waarop zich
voorzieningen voor defensie bevinden, als toepassing is gegeven aan
artikel 2.12a, eerste lid».
6. In artikel 20.3, eerste lid, wordt na «2.13a, eerste lid» een komma
ingevoegd.
C
Artikel IX wordt als volgt gewijzigd:
1. Onderdeel F komt te luiden:
F
Artikel 11.56 wordt als volgt gewijzigd:
1. Het eerste lid komt te luiden:
1. De beheerder van een weg of spoorweg waarvoor:
a. de geluidproductieplafonds bij inwerkingtreding van de Invoeringswet geluidproductieplafonds tot stand zijn gekomen met toepassing
van artikel 11.45, eerste lid, en;
b. niet eerder een saneringsplan is vastgesteld of toepassing is gegeven
aan artikel 11.42, tweede tot en met vijfde lid; doet uiterlijk 31 december
2023 een verzoek aan Onze Minister tot vaststelling van een
saneringsplan.
2. In het derde lid, onder a, wordt «bij volledige benutting van de
geluidproductieplafonds» vervangen door «bij volledige benutting van de
geluidproductieplafonds zoals deze golden onmiddellijk voorafgaande aan

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 319, nr. 7

2

de inwerkingtreding van artikel 3.2 van de Aanvullingswet geluid
Omgevingswet».
2. Na onderdeel F wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:
Fa
In artikel 11.57, eerste lid, wordt «bij volledige benutting van de
geluidproductieplafonds» vervangen door «bij volledige benutting van de
geluidproductieplafonds zoals deze golden onmiddellijk voorafgaande aan
de inwerkingtreding van artikel 3.2 van de Aanvullingswet geluid
Omgevingswet».
3. Na onderdeel G wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:
Ga
In artikel 11.59, eerste lid, wordt «bij volledige benutting van de
geluidproductieplafonds» vervangen door «bij volledige benutting van de
geluidproductieplafonds zoals deze golden onmiddellijk voorafgaande aan
de inwerkingtreding van artikel 3.2 van de Aanvullingswet geluid
Omgevingswet».
D
In artikel X wordt na onderdeel C een onderdeel toegevoegd, luidende:
D
In artikel 9, derde lid, wordt «een periode van vier jaren» vervangen
door «een periode van ten hoogste vier jaren».
E
Aan artikel XIV wordt, onder plaatsing van de aanduiding «1.» voor de
tekst, een lid toegevoegd, luidende:
2. Indien artikel IX, onderdeel F, onder 1, na 1 januari 2021 in werking
treedt, werkt dat onderdeel terug tot en met 1 januari 2021.
Toelichting
Onderdelen A en B, onder 1, 3, 5 en 6
Met de motie-Rietkerk c.s.1 verzoekt de Eerste Kamer de regering in de
Verzamelwet IenW 2019 op te nemen dat provincies bevoegd blijven in
hun omgevingsverordening industrieterreinen van provinciaal belang aan
te wijzen, inclusief de bevoegdheid tot wijzigen, vaststellen en naleven
van geluidproductieplafonds voor die terreinen. Op deze wijze wordt
aangesloten bij de bestaande bestuurlijke taakverdeling. De wijzigingen
van onderdeel B, onder 1 en 3, geven invulling aan deze motie.
In onderdeel B, onder 1, wordt voorgesteld om artikel 2.12a van de
Omgevingswet, dat wordt ingevoegd met de Aanvullingswet geluid
Omgevingswet, te wijzigen. Dit maakt het mogelijk dat provinciale staten
in de omgevingsverordening industrieterreinen aanwijzen waarvoor zij
zelf de geluidproductieplafonds vaststellen. In het artikel is aangesloten bij
artikel 2.3, tweede lid, van de Omgevingswet, dat het subsidiariteits- en
proportionaliteitsbeginsel tot uitdrukking brengt voor het aanwenden van
1

Kamerstukken I 2019/20, 35 054, I.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 319, nr. 7

3

bevoegdheden door provincies. Per geval zal de provincie het toepassen
van haar bevoegdheid moeten motiveren aan de hand van dat artikel.
Daarbij hoort ook een afweging of het overnemen van de bevoegdheid
nodig is, of volstaan kan worden met een instructieregel waarbij de
bevoegdheid bij de gemeente blijft. Ten opzichte van de Wet geluidhinder
geeft dit een scherpere en bruikbaarder afbakening, zonder dat verwacht
wordt dat dit leidt tot een wijziging van de beleidspraktijk. De Wet
geluidhinder hanteert het criterium «regionaal belang». Dat zou naar de
letter betekenen dat een grensoverschrijdend industrieterrein zonder
regionaal belang niet door de provincie kan worden overgenomen, zelfs
niet als de gemeenten daarom verzoeken. Tegelijkertijd maakt de
toepassing van dit artikel 2.3, tweede lid, van de Omgevingswet duidelijk
dat de provincie een industrieterrein niet aan zich kan trekken als de
beheersing van het geluid, inclusief de behartiging van daarbij aanwezige
provinciale belangen, doelmatig en doeltreffend kan gebeuren door de
betrokken gemeente of gemeenten. Dat sluit aan bij de overwegingen van
de motie. Op deze wijze ontstaat ruimte voor het continueren van de
bestaande beleidspraktijk onder de Omgevingswet, waardoor voor zowel
bestaande industrieterreinen van regionaal belang als eventuele toekomstige industrieterreinen de bevoegdheid tot het wijzigen, vaststellen en
naleven van de geluidproductieplafonds bij de provincie kan komen te
liggen. Redenen voor een provinciale rol kunnen bijvoorbeeld zijn de
complexiteit van gevestigde bedrijven, de provinciale bevoegdheid voor
activiteiten op het terrein, de omvang van het terrein in verhouding tot het
gemeentelijk apparaat, het gemeentegrensoverschrijdend karakter van het
terrein en de economische belangen die de gemeentegrens overstijgen.
Het continueren van de provinciale bevoegdheid voor deze (in aantal
beperkte) industrieterreinen voorkomt bestuurslasten voor gemeenten en
waarborgt een beleidsneutrale overgang van de Wet geluidhinder naar de
Omgevingswet. Voor de toepassing van de bevoegdheid van de
provincies geldt overigens de afspraak uit het Bestuursakkoord Implementatie Omgevingswet tussen IPO en VNG: «Het provinciaal belang,
vastgesteld door provinciale staten, moet altijd kenbaar zijn én gemotiveerd worden. Uit de motivatie moet duidelijk worden dat het provinciaal
belang niet doelmatig en doeltreffend door het gemeentelijk bevoegd
gezag kan worden behartigd. Provincies zullen hier terughoudend mee
om gaan.»
Onderdeel B, onder 3, wijzigt de opsomming van gemeentelijke taken in
artikel 2.16 van de Omgevingswet. Deze verduidelijkt dat primair de
provincie en niet de gemeente belast is met de beheersing van het geluid
van industrieterreinen waarvoor met toepassing van artikel 2.12a van de
Omgevingswet (zoals ingevoerd door de Aanvullingswet geluid
Omgevingswet) geluidproductieplafonds zijn vastgesteld. Dat wil niet
zeggen dat de gemeente geen rol heeft, zij zal bijvoorbeeld wel in haar
omgevingsplan regels moeten stellen over het geluid door activiteiten op
het industrieterrein. In artikel 2.18, eerste lid, onder f, van de
Omgevingswet, dat wordt ingevoegd met de Aanvullingswet geluid
Omgevingswet, is al de taak van de provincie opgenomen.
Onderdeel A, onder 1, bevat een tweetal wijzigingen van het overgangsrecht van de Aanvullingswet geluid Omgevingswet.
In het nieuwe derde lid van artikel 3.3 wordt geregeld dat de in artikel
11.61 van de Wet milieubeheer bedoelde termijn waarbinnen saneringsmaatregelen moeten zijn getroffen na 1 januari 2024 nog kan worden
gewijzigd. Hiermee wordt verzekerd dat met het treffen van de maatregelen zoveel mogelijk kan worden aangesloten op de grootonderhoudsplanning van de rijksinfrastructuur. Als deze planning wijzigt,
kan de termijn voor de saneringsmaatregelen zo nodig ook gewijzigd
worden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 319, nr. 7

4

In het nieuwe vierde lid van artikel 3.3 wordt geregeld dat de in artikel
11.64, derde lid, van de Wet milieubeheer bedoelde termijn – die met dit
wetsvoorstel wordt aangepast, zie artikel IX, onderdeel H – ook na
1 januari 2024 nog kan worden gewijzigd. Deze wijzigingsmogelijkheid is
bedoeld voor bijzondere situaties, waarbij gedacht kan worden aan
complexe situaties met een groot aantal woningen, en aan gevallen
waarin een monumentenvergunning nodig is. Ook kan het zo zijn dat in
bepaalde gevallen het aanbeveling verdient om met het treffen van
geluidwerende maatregelen te wachten totdat een saneringsplan
onherroepelijk is vastgesteld.
Van de gelegenheid wordt gebruikt gemaakt om een verwijsfout te
corrigeren (onderdeel A, onder 2), een verwijzing redactioneel te
verbeteren (onderdeel B, onder 5) en een ontbrekende komma te plaatsen
(onderdeel B, onder 6). Waar nodig zal in het vervolg ook het Besluit
kwaliteit leefomgeving in lijn worden gebracht met de wijzigingen van de
Omgevingswet.
Onderdeel B, onder 2
Met de voorgestelde wijziging in artikel 2.15, vierde lid, van de
Omgevingswet wordt voorzien in een wettelijke grondslag om bij
ministeriële regeling de locatie van de onderdelen van de waterkeringen
waarop een omgevingswaarde van toepassing is, te begrenzen. In de
Omgevingsregeling zullen daartoe de rijksdriehoekscoördinaten van de
begin- en eindpunten van zowel de dijktrajecten van de primaire waterkeringen als de dijktrajecten van de andere primaire waterkeringen die in
beheer zijn bij het Rijk vastgelegd worden. Deze begrenzing is van belang,
omdat een dijktraject vaak grenst aan een ander dijktraject en voor aan
elkaar grenzende dijktrajecten verschillende omgevingswaarden en
andere parameters kunnen gelden. Van deze begrenzing moet worden
onderscheiden de in het Besluit kwaliteit leefomgeving op te nemen
aanwijzing van de locaties waarvoor omgevingswaarden zijn vastgesteld
ter uitvoering van artikel 2.10, eerste lid, van de Omgevingswet, zoals
gewijzigd door de Invoeringswet Omgevingswet. Dit gebeurt in het
voorgenomen Invoeringsbesluit Omgevingswet.2
De voorgestelde wijziging in het vijfde lid van artikel 2.15 van de
Omgevingswet hangt samen met de wijziging in het vierde lid. Bij de
wijziging van artikel 2.15 is rekening gehouden met de wijzigingen die in
dit artikel worden aangebracht via de Invoeringswet Omgevingswet en de
Aanvullingswet geluid Omgevingswet. De in dit onderdeel voorgestelde
wijziging van artikel 2.15 zal dan ook pas na die wijzigingen in werking
treden.
Onderdeel B, onder 4
In het met de Invoeringswet Omgevingswet gewijzigde artikel 2.20,
tweede lid, van de Omgevingswet is een grondslag opgenomen om bij
ministeriële regeling oppervlaktewaterlichamen of onderdelen daarvan
die in beheer zijn bij het Rijk, geometrisch te begrenzen. In de toelichting
bij de wijziging van dat artikel is aangegeven dat er geen behoefte is aan
een geometrische begrenzing van waterkeringen in beheer bij het Rijk. Bij
nader inzien blijkt die behoefte er toch te zijn. In de huidige provinciale
regelingen voor de waterschappen wordt ervan uitgegaan dat een
waterschap het beheer heeft over de waterstaatswerken in zijn beheergebied, tenzij een ander overheidslichaam (bijvoorbeeld het Rijk) met het
beheer is belast. Naar verwachting zal in de toekomstige omgevingsveror2

Kamerstukken II 2018/19, 33 118, nr. 118 en Kamerstukken I 2018/19, 34 986, D.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 319, nr. 7

5

deningen dezelfde lijn worden aangehouden. De Omgevingswet biedt nu
alleen de bevoegdheid om bij omgevingsverordening waterkeringen in
beheer bij het waterschap geometrisch te begrenzen (artikel 2.22
Omgevingswet). Een geometrische begrenzing van de waterkeringen die
in beheer zijn bij het Rijk is wenselijk, zodat er geen misverstand kan
ontstaan welke waterkeringen in beheer zijn bij het Rijk en welke in beheer
zijn bij waterschappen. Om die reden wordt met deze nota van wijziging
artikel 2.20, tweede lid, van de Omgevingswet zo aangepast dat ook
waterkeringen die in beheer zijn bij het Rijk geometrisch worden
begrensd.
Onderdeel C
Artikel 3.2, eerste lid, van de Aanvullingswet geluid Omgevingswet
bepaalt dat – kort gezegd – bestaande geluidproductieplafonds door de
Minister van Infrastructuur en Waterstaat worden herberekend. Deze
herberekening zal plaatsvinden zodra deze wet in werking is getreden.
Tegelijkertijd zal de sanering van te hoge geluidbelastingen, afkomstig van
de rijksinfrastructuur, worden afgewikkeld volgens het huidige recht, te
weten afdeling 11.3.6 van de Wet milieubeheer.
Met de in dit onderdeel opgenomen wijzigingen van de artikelen 11.56,
derde lid, 11.57, eerste lid, en 11.59, eerste lid, van de Wet milieubeheer
wordt verzekerd dat ten behoeve van de sanering van geluidsgevoelige
objecten langs rijksinfrastructuur wordt gerekend met de volledige
benutting van geluidproductieplafonds zoals deze golden onmiddellijk
voorafgaande aan de inwerkingtreding van artikel 3.2 van de Aanvullingswet geluid Omgevingswet.
Dit voorkomt dat lopende akoestisch onderzoeken moeten worden
aangepast omdat de betrokken geluidproductieplafonds en bijbehorende
geluidbrongegevens inmiddels zijn aangepast als gevolg van de herberekening. In artikel 3.2, tweede lid, van de Aanvullingswet geluid
Omgevingswet is bepaald dat hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer van
toepassing is op de uitvoering van de saneringsbepalingen van afdeling
11.3.6 van de Wet milieubeheer. Dit betekent dat de akoestisch onderzoeken voor de saneringsplannen ook onder de huidige reken- en
meetvoorschriften worden uitgevoerd. Als deze berekeningen op basis
van de herberekende geluidproductieplafonds en nieuwe geluidbrongegevens zouden worden uitgevoerd, zouden daarvoor zeer complexe en
daardoor tijdrovende en foutgevoelige conversieberekeningen nodig zijn.
De wijziging van artikel 11.56, eerste lid, van de Wet milieubeheer was
al opgenomen in het wetsvoorstel.3
Onderdeel D
Artikel 9, derde lid van de Wet overleg infrastructuur en milieu kent de
benoeming van personen als voorzitter van het overlegorgaan voor een
periode van vier jaren. Voorgesteld wordt om mogelijk te maken dat
personen voor ten hoogste vier jaren worden benoemd. Daarmee wordt
een kortere benoemingstermijn dan vier jaren mogelijk, bijvoorbeeld voor
een specifiek project of (reeks) overleggen. Het voorzitterschap en
daarmee het overlegorgaan kan zo flexibeler, doelmatiger en meer op
maat vorm worden gegeven. Deze wijziging sluit aan bij de benoemingstermijn van leden van een adviescollege op grond van artikel 11, tweede
lid, eerste volzin, van de Kaderwet adviescolleges. Bij deze wijziging is
geen sprake van administratieve lasten, bedrijfseffecten of financiële
gevolgen.
3

Kamerstukken II 2019/20, 35 319, nr. 2, artikel IX, onderdeel F.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 319, nr. 7

6

Onderdeel E
Gelet op de in artikel 11.56, eerste lid, van de Wet milieubeheer
genoemde uiterste termijn van 31 december 2020 waarop een verzoek tot
vaststelling van een saneringsplan kan worden gedaan, wordt met dit
onderdeel geregeld dat de wijziging van dit artikel zo nodig terugwerkt tot
en met 1 januari 2021.
Deze toelichting wordt ondertekend mede namens de Staatssecretaris
van Infrastructuur en Waterstaat.
De Minister van Infrastructuur en Waterstaat,
C. van Nieuwenhuizen Wijbenga

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 319, nr. 7

7