3
Dyslexie�en�dyscalculie

Motie

Aan�de�orde�is�het�debat�naar�aanleiding�van�een�algemeen�overleg�op�27 februari�2013�over�dyslexie�en�dyscalculie.

gehoord�de�beraadslaging,

De�voorzitter:
De�spreektijd�bedraagt�twee�minuten�per�fractie,�inclusief
het�voorlezen�van�moties.

De�heer�Van�Meenen�(D66):
Voorzitter.�Het�is�een�genoegen�onder�u�te�dienen.�Ik�wil
naar�aanleiding�van�het�algemeen�overleg�twee�punten
onder�de�aandacht�brengen.�Het�eerste�punt�heeft�te�maken�met�de�grote�zorgen�die�het�mijn�fractie�baart�dat�er
mogelijk�inadequate�lesmethoden�taal�en�rekenen�in�het
basisonderwijs�gebruikt�worden�die�ertoe�zouden�kunnen�leiden�dat�leerlingen�ten�onrechte�het�predicaat�dyslexie�of�dyscalculie�krijgen�opgeprikt,�terwijl�het�probleem
eigenlijk�in�het�onderwijs�zit.�Ik�wil�daarom�de�volgende
motie�indienen.
Motie
De�Kamer,
gehoord�de�beraadslaging,
constaterende�dat�wetenschappers�aangeven�dat�bepaalde�inadequate�lesmethoden�voor�taal�en�rekenen�ertoe
leiden�dat�leerlingen�ten�onrechte�het�predicaat�"dyslexie"
en/of�"dyscalculie"�krijgen;
overwegende�dat�het�gebruik�van�adequate�lesmethoden
een�positieve�invloed�kan�hebben�op�de�leerontwikkeling
van�kinderen�en�op�de�kwaliteit�van�het�taal-�en�rekenonderwijs,�waarmee�voorkomen�kan�worden�dat�leerlingen
ten�onrechte�worden�gediagnosticeerd�met�dyslexie�en/of
dyscalculie;
verzoekt�de�regering,�in�kaart�te�laten�brengen�welke�invloed�het�gebruik�van�lesmethoden�taal�en�rekenen�kan
hebben�op�de�ontwikkeling�en�diagnostiek�van�kinderen
met�dyslexie�en/of�dyscalculie,

De�Kamer,

overwegende�dat�scholen�in�de�gelegenheid�moeten�worden�gesteld�om�maatwerk�te�bieden�aan�leerlingen�met
dyslexie�en/of�dyscalculie;
overwegende�dat�daarmee�een�toenemende�differentiatie
in�het�gebruik�van�hulpmiddelen�en�ondersteunende�technologie�zal�ontstaan;
overwegende�dat�het�voor�leerlingen�met�enige�vorm�van
dyslexie�en/of�dyscalculie�van�toenemend�belang�is�dat
transparantie�ontstaat�over�de�mate�waarin�zij�ondersteuning�en�facilitering�nodig�(blijven)�hebben,�respectievelijk
wensen�te�benutten;
overwegende�dat�een�maximale�waarde�van�het�diploma,
ook�ten�behoeve�van�vervolgopleiding�en�werk,�gebaat
kan�zijn�bij�deze�transparantie;
verzoekt�de�regering,�de�mogelijkheden�te�onderzoeken
optimaal�individueel�maatwerk�te�kunnen�bieden�aan�leerlingen�met�dyslexie�en/of�dyscalculie�met�betrekking�tot
toegestane�hulpmiddelen�en�ondersteunende�technologie;
verzoekt�de�regering�voorts,�te�onderzoeken�of�en�op�welke�wijze�het�vermelden�van�gebruikte�hulpmiddelen�en
ondersteunende�technologie�op�de�cijferlijst�bij�het�diploma�het�belang�van�de�leerling�met�dyslexie�en/of�dyscalculie�kan�dienen,
en�gaat�over�tot�de�orde�van�de�dag.
De�voorzitter:
Deze�motie�is�voorgesteld�door�het�lid�Van�Meenen.�Naar
mij�blijkt,�wordt�de�indiening�ervan�voldoende�ondersteund.
Zij�krijgt�nr.�18�(32463).

De�heer�Van�Meenen�(D66):
Ook�het�tweede�punt�is�in�het�algemeen�overleg�uitgebreid�aan�de�orde�geweest.�Ik�zal�daarom�volstaan�met
het�voorlezen�van�de�motie.

Mevrouw�Ypma�(PvdA):
Voorzitter.�Kinderen�met�dyslexie�hebben�hardnekkige
problemen�met�het�aanleren�en�vlot�toepassen�van�lezen
en�spellen.�Zij�hebben�dan�ook�extra�veel�oefening�nodig.
Een�vroege�herkenning�en�een�gerichte�aanpak�zijn�daarbij�belangrijk.
Björn�van�10�jaar�werd�niet�begrepen�en�hij�werd�gepest�op�school�omdat�hij�dom�zou�zijn.�Dat�frustreerde
hem�en�hij�ontwikkelde�gedragsproblemen.�Toen�hij�10
jaar�was�zat�hij�nog�steeds�op�AVI-niveau�0.�Gelukkig
kwam�hij�bij�de�Leeskliniek�terecht.�Na�twee�jaar�intensief
behandelen,�zat�hij�op�AVI�5.�Daarna�stroomde�hij�door
naar�het�vmbo�en�daar�kon�het�weer�helemaal�opnieuw
beginnen:�hij�kreeg�geen�begeleiding�en�moest�het�helemaal�zelf�kunnen.�De�ouders�mochten�hem�ook�niet�ondersteunen�op�school.�Kinderen�als�Björn�moeten�goed
ondersteund�worden�op�hun�school.�Dat�is�de�verantwoordelijkheid�van�de�school.

Tweede�Kamer

20 maart 2013
TK�64

en�gaat�over�tot�de�orde�van�de�dag.
De�voorzitter:
Deze�motie�is�voorgesteld�door�het�lid�Van�Meenen.�Naar
mij�blijkt,�wordt�de�indiening�ervan�voldoende�ondersteund.
Zij�krijgt�nr.�17�(32463).

Dyslexie�en�dyscalculie

64-3-3

Ypma
Vanuit�de�Tweede�Kamer�zullen�we�dit�onderwerp
nauwkeurig�volgen�en�wij�zijn�blij�met�de�toezegging�van
de�staatssecretaris�dat�we�jaarlijks�op�de�hoogte�worden
gehouden�over�dyslexie�en�dyscalculie.�Ik�wil�in�die�rapportage�expliciet�aandacht�vragen�voor�maatwerkoplossingen�en�hulpmiddelen,�de�bekendheid�met�dyscalculie
en�de�gevolgen�van�de�rekentoetsen.
De�tweede�motie�van�de�heer�Van�Meenen�is�wat�ons
betreft�niet�de�oplossing.�De�oplossing�moet�van�de�scholen�komen.�Zij�moeten�op�tijd�signaleren�en�de�kinderen
ondersteunen.�Aan�kinderen�met�dyslexie�en�dyscalculie
moet�de�kans�gegeven�worden�om�hun�talenten�te�ontwikkelen.�Scholen�moeten�in�de�gelegenheid�gebracht
worden�om�maatwerk�te�ondersteunen.�Die�gelegenheid
is�er�al�en�die�hebben�we�verankerd�in�regelgeving,�namelijk�dat�scholen�ondersteuning�bieden�aan�deze�kinderen.
De�transparantie�op�het�diploma�lijkt�mij�een�oneigenlijk�middel.�Ook�de�cijferlijst�is�hiervoor�een�oneigenlijk
middel;�de�deskundigheidsverklaring�is�hiervoor�veel�geschikter.�Als�laatste�merk�ik�op�dat�ons�huidige�systeem
van�diplomering�zeer�transparant�is.�De�diploma's�staan
voor�de�vereiste�kennis�en�vaardigheden.�Kan�de�heer�Van
Meenen�mij�uitleggen�waarom�hij�denkt�dat�dit�het�belang�van�de�leerling�zou�kunnen�dienen?�Ik�zie�hem�al�achter�de�interruptiemicrofoon�staan,�dus�misschien�kan�hij
daarop�antwoorden.
De�voorzitter:
De�heer�Van�Meenen�krijgt�daartoe�van�mij�pas�de�ruimte
als�u�klaar�bent,�want�u�bent�al�aan�uw�twee�minuten.
Mevrouw�Ypma�(PvdA):
Prima.�Ik�ben�klaar.
De�heer�Van�Meenen�(D66):
Ik�ben�nu�niet�in�de�gelegenheid�om�uitgebreid�aan�mevrouw�Ypma�uit�te�leggen�waarom�ik�dat�noodzakelijk
vind.�Misschien�kan�ik�dat�doen�door�een�vraag�aan�haar
te�stellen.�Als�er�meer�maatwerk�ontstaat�en�meer�differentiatie�in�de�ondersteunende�technologie�en�in�de�gebruikte�hulpmiddelen,�ontstaan�er�grote�verschillen�tussen�kinderen.�De�een�zal�daarvan�zeer�beperkt�gebruikmaken�en�de�ander�maximaal.�Er�zullen�ook�kinderen�zijn,
en�dat�is�nu�ook�al�het�geval,�die�daar�helemaal�geen�gebruik�van�maken,�maar�die�zichzelf�versterken.�Voor�het
diploma�is�dat�allemaal�irrelevant.�Voor�de�toekomst�van
die�kinderen�vind�ik�het�echter�de�moeite�waard�om�te
kijken�wat�de�waarde�kan�zijn�van�een�vermelding�van
de�gebruikte�hulpmiddelen.�Dat�is�nogal�verschillend�en
dat�gaat�steeds�meer�uiteenlopen�per�kind.�Er�zullen�ook
steeds�meer�kinderen�zijn�die�ervoor�zullen�kiezen�om�zich
op�een�andere�manier�te�versterken.

Ik�vind�dat�ook�de�juiste�plek�voor�een�vermelding�en�niet
op�het�diploma,�want�het�diploma�zegt�iets�over�de�kennis�en�vaardigheden�van�een�leerling.�Ik�wil�ook�dat�het
diploma�waard�blijft�wat�het�nu�is�en�dat�er�niet�een�kruisje�op�komt�te�staan�dat�een�leerling�dyslexie�of�dyscalculie
heeft.
De�heer�Van�Meenen�(D66):
Dat�is�ook�beslist�niet�mijn�bedoeling,�zoals�in�het�AO�al
duidelijk�is�geworden.�Ik�wil�geen�D�extra�op�het�diploma
vanwege�dyslexie,�maar�ik�wil�mogelijk�slechts�op�de�cijferlijst�aangegeven�welke�hulpmiddelen�zijn�gebruikt.�Ik
ben�het�geheel�met�mevrouw�Ypma�eens�dat�de�bedoeling�van�het�diploma�is�om�de�kennis�en�vaardigheden
van�leerlingen�te�laten�zien.�In�het�geval�van�dyslexie�of
dyscalculie�missen�leerlingen�een�bepaalde�vaardigheid,
maar�dat�wordt�helemaal�niet�zichtbaar.�Er�is�overigens
om�die�reden�ook�geen�enkele�rem�voor�ouders�en�leerlingen�om�een�dyslexieverklaring�aan�te�vragen.�Daar�zit
geen�enkele�terughoudendheid�in.�Je�kunt�het�altijd�proberen.�Dat�zou�één�van�de�verklaringen�kunnen�zijn�waarom�het�percentage�dyslectici�aanzienlijk�hoger�is�dan�op
basis�van�wetenschappelijk�onderzoek�zou�mogen�worden
verwacht.�Ik�vraag�nogmaals�of�mevrouw�Ypma�die�redenering�kan�volgen�en�of�zij�wil�openstaan�voor�het�onderzoek�met�een�open�einde.�Mogelijk�deelt�zij�de�conclusie
van�de�staatssecretaris.
Mevrouw�Ypma�(PvdA):
Ik�blijf�twijfels�houden�over�het�dienende�effect�van�een
vermelding�van�de�hulpmiddelen�op�de�cijferlijst�bij�het
diploma.�Dit�kan�naar�mijn�mening�een�stigmatiserend�effect�hebben.�Vooralsnog�zie�ik�daar�niets�in,�maar�ik�ben
benieuwd�naar�de�reactie�van�de�staatssecretaris.
De�voorzitter:
Ik�heb�op�mijn�lijstje�nog�de�heer�Rog�staan,�maar�ik�stel
vast�dat�hij�het�woord�niet�wil�voeren.�Hetzelfde�geldt
voor�mevrouw�Straus.�Dan�is�het�woord�aan�de�staatssecretaris.

Mevrouw�Ypma�(PvdA):
Ik�ben�het�met�de�heer�Van�Meenen�eens�dat�we�maatwerkoplossingen�moeten�zoeken.�We�hebben�al�een�instrument�om�transparant�te�maken�dat�die�hulpmiddelen�gebruikt�zijn;�dat�heet�de�deskundigheidsverklaring.

Staatssecretaris�Dekker:
Voorzitter.�Ik�herken�het�betoog�van�mevrouw�Ypma�volledig.�Hoe�eerder�je�er�bij�bent�bij�dyslexie,�hoe�beter.�Als
eerder�wordt�begonnen,�soms�met�extra�oefenen�en�met
aangepaste�methoden,�kunnen�kinderen�met�dyslexie
toch�een�heel�eind�op�weg�worden�geholpen.�Dat�gaat
veel�beter�als�je�dit�vroegtijdig�doet�dan�wanneer�je�daar
pas�in�het�voortgezet�onderwijs�mee�begint.�Ik�deel�het
belang�van�vroege�herkenning�dus.
Ik�deel�ook�de�aandacht�die�kan�uitgaan�naar�specifieke
maatwerkoplossingen.�Ik�wil�daar�ook�aandacht�aan�besteden.�In�de�eerste�motie�van�de�heer�Van�Meenen�wordt
de�regering�gevraagd�dit�eens�in�kaart�te�brengen�en�te
bekijken�hoe�bepaalde�lesmethoden�zodanig�kunnen�worden�vormgegeven�dat�zij�geen�ongewenste�effecten�in�de
hand�werken.�Ik�ben�bereid�dat�te�doen.�Ik�omarm�die�motie�dus,�maar�ik�laat�het�oordeel�natuurlijk�aan�de�Kamer.
Ik�heb�hier�niets�op�tegen.�Het�lijkt�mij�goed�dit�mee�te�nemen�in�de�eerstvolgende�rapportage.�Er�is�al�veel�bekend,
maar�het�is�misschien�goed�dit�eens�te�bundelen�en�in�het
debat�met�de�Kamer�te�bezien�of�wij�daar�iets�mee�kunnen,�ook�in�de�richting�van�het�onderwijs�en�meer�dan�nu
het�geval�is.

Tweede�Kamer

20 maart 2013
TK�64

De�voorzitter:
En�de�vraag�is?
De�heer�Van�Meenen�(D66):
Mijn�vraag�is�of�mevrouw�Ypma�ermee�kan�leven�dat�dit
nu�wordt�onderzocht.�Mijn�stelling�is�niet�dat�het�moet�gebeuren;�ik�vraag�slechts�om�er�eens�naar�te�kijken.

Dyslexie�en�dyscalculie

64-3-4

Dekker
Ik�zal�daarbij�ook�de�kwestie�van�dyscalculie�in�relatie
tot�de�rekentoets�meenemen,�maar�misschien�komt�dit�al
eerder.�Ik�kan�me�voorstellen�dat�dit�eerder�komt�dan�de
bespreking�van�de�jaarlijkse�voortgangsrapportage.�Dan
zal�ik�dit�separaat�doen.�Het�lijkt�mij�goed�om�dit�onderwerp�jaarlijks�op�de�agenda�te�hebben,�maar�dit�laat�onverlet�dat�als�er�dingen�tussendoor�komen�die�wat�meer
spoed�vereisen�of�om�een�andere�reden�sneller�moeten
worden�besproken,�wij�dat�ook�doen.�Ook�hier�kom�ik�dus
op�terug.
Tot�slot�de�tweede�motie�van�de�heer�Van�Meenen
waarin�de�regering�twee�dingen�worden�gevraagd,�namelijk�het�bieden�van�optimaal�maatwerk�en�een�onderzoek.
Ik�ontraad�die�motie.�Ik�ben�overigens�niet�tegen�het�eerste�verzoek�in�de�motie.�Maatwerk�bieden�is�goed�en�er�is
ook�steeds�meer�mogelijk.�In�het�tweede�deel�van�de�motie�vraagt�de�heer�Van�Meenen�om�een�onderzoek�naar
iets�waarvan�ik�eigenlijk�heel�graag�wil�dat�er�geen�verwarring�over�bestaat.�Op�dit�moment�wordt�het�inzetten
van�hulpmiddelen�in�gevallen�van�dyslexie�of�dyscalculie
streng�getoetst.�De�school�kan�niet�zomaar�alles�inzetten.
Er�mogen�alleen�hulpmiddelen�worden�ingezet�die�niet
afdoen�aan�de�exameneisen.�Daarom�mag�bijvoorbeeld
bepaalde�ICT�wel,�maar�zijn�formulekaarten�waar�ook�bepaalde�kennis�en�informatie�op�staan�die�de�leerlingen
moeten�kennen,�niet�toegestaan.�Omdat�het�College�voor
Examens�daar�zo�strikt�in�is,�betekent�dit�ook�dat�iemand
die�het�diploma�haalt�en�gebruik�heeft�gemaakt�van�een
hulpmiddel,�of�hij�nu�dyslexie�of�dyscalculie�heeft,�geen
gemakkelijker�examen�heeft�gemaakt.�Ik�vind�het�heel�wat
waard�om�dat�te�blijven�benadrukken.�Als�wij�daarvan
melding�maken�op�het�diploma,�is�de�kans�aanwezig�dat
mensen�die�niet�zo�goed�zijn�ingevoerd�als�wij,�daaraan
wellicht�andere�conclusies�verbinden.�Met�andere�woorden,�ik�wil�dat�de�waarde�van�het�diploma�boven�alle�twijfel�is�verheven,�ook�voor�de�kinderen�die�dat�diploma�hebben�behaald�met�een�hulpmiddel.�Ik�wil�ook�het�risico�vermijden�dat�we�die�kinderen�onnodig�stigmatiseren.�Ondanks�het�feit�dat�ze�van�het�hulpmiddel�gebruik�hebben
gemaakt,�hebben�ze�immers�geen�makkelijker�examen�gemaakt.
De�voorzitter:
Ik�heb�het�idee�dat�de�heer�Van�Meenen�nog�één�enkele
vraag�heeft.
De�heer�Van�Meenen�(D66):
Dan�kent�u�mij�toch�nog�niet�geheel,�voorzitter;�misschien
zijn�het�er�wel�twee.

van�stigmatisering,�maar�niet�de�terughoudendheid�om
überhaupt�te�onderzoeken�of�dit�leerlingen�ten�dienste
kan�staan.
Staatssecretaris�Dekker:
We�kunnen�hier�onderzoek�naar�doen,�maar�hier�zit�ook
een�principekwestie�aan.�Als�hulpmiddelen�alleen�mogen
worden�gebruikt�als�ze�geen�afbreuk�doen�aan�exameneisen,�hebben�kinderen�met�dyslexie�die�bijvoorbeeld�meer
tijd�of�een�groter�lettertype�hebben�gehad�of�spraaksoftware�hebben�gebruikt,�dus�nog�wel�hetzelfde�examen
moeten�doen,�op�hetzelfde�niveau;�het�is�dus�niet�makkelijker�geweest.�Het�wordt�dan�een�heel�kort�onderzoek�en
het�is�de�vraag�of�dat�nodig�is.�Bij�vermelding�hiervan�op
het�diploma�is�het�mijn�grote�vrees�dat�buitenstaanders
daaraan�heel�andere�conclusies�gaan�verbinden�dan�feitelijk�het�geval�kan�zijn.�Ik�zou�daar�niet�voor�zijn.�Ik�ben
meer�voorstander�van�een�betere�deskundigenverklaring,�die�specifieker�aangeeft�welke�ondersteuning�een
kind�nodig�heeft,�zodat�een�kind�dat�bijvoorbeeld�de�overstap�maakt�van�het�basisonderwijs�naar�het�vmbo�–�mevrouw�Ypma�had�het�daar�net�over�–�niet�helemaal�opnieuw�hoeft�te�beginnen.�Maar�ook�daarbij�geldt�dat�een
aantekening�op�het�diploma�of�op�een�rapport�wel�heel
erg�beperkt�is.
De�heer�Van�Meenen�(D66):
De�staatssecretaris�is�ook�degene�die�voorstelt�om�de
uitslag�van�de�rekentoets�te�vermelden�op�het�diploma,
hoewel�deze�op�dit�moment�geen�onderdeel�is�van�de
exameneisen.�Dat�heeft�precies�hetzelfde�effect:�je�geeft
iets�aan�over�de�kwaliteit�van�het�diploma�en�zet�er�andere�dingen�bij.�Daarbij�betracht�de�staatssecretaris�blijkbaar�geen�enkele�terughoudendheid,�maar�bij�dit�onderwerp�heeft�hij�niet�eens�de�bereidheid�om�het�te�onderzoeken.�Nogmaals,�ik�begrijp�zijn�vrees�voor�stigmatisering,�maar�die�kan�toch�niet�al�ontstaan�door�gewoon�te
onderzoeken�of�het�een�goed�idee�is�en�in�hoeverre�zoiets�ook�in�de�toekomst�leerlingen�ten�dienste�kan�staan.
Zij�zullen�immers�in�bepaalde�omgevingen,�zoals�bij�vervolgopleidingen�of�werk,�ook�over�die�hulpmiddelen�moeten�beschikken.�Het�kan�dan�maar�helder�zijn.�Ik�vraag�de
staatssecretaris�dus�nog�één�keer�waarom�het�resultaat
van�een�rekentoets,�die�op�dit�moment�geen�enkele�waarde�heeft�omdat�het�onderwijs�nog�niet�op�orde�is,�desondanks�zonder�enige�terughoudendheid�wordt�vermeld�op
de�cijferlijst,�en�waarom�hiernaar�niet�eens�een�onderzoek
kan�plaatsvinden

De�heer�Van�Meenen�(D66):
Nee,�zeker�niet.�De�staatssecretaris�en�ik�hebben�exact
hetzelfde�doel,�namelijk�de�waarde�van�het�diploma�en
het�belang�van�het�kind.�Het�enige�wat�ik�hem�vraag,�is
om�te�onderzoeken�of�een�vermelding�ten�dienste�kan
staan�aan�het�kind;�zo�staat�het�er�letterlijk.�De�staatssecretaris�zegt�op�voorhand�dat�dit�niet�het�geval�kan�zijn.
Dat�is�nog�niet�mijn�overtuiging,�ook�omdat�dyslexie�en
dyscalculie�–�en�ze�zullen�waarschijnlijk�als�zodanig�worden�erkend�–�blijvende�handicaps�zijn.�Je�hebt�daar�dus
ook�in�je�vervolgopleiding�of�werk�mee�te�maken.�Het�is
nu�eenmaal�een�feit�dat�dit�hulpmiddel�is�gebruikt.�Daar
hoeft�niemand�zich�voor�te�schamen.�Ik�begrijp�de�risico's

Staatssecretaris�Dekker:
Twee�dingen.�Ik�vind�dat�je�de�rekentoets�en�wat�nu�wordt
voorgesteld,�niet�kunt�vergelijken.�De�rekentoets�is�wel
degelijk�een�exameneis;�alleen�telt�het�cijfer�als�regel�niet
mee,�in�de�zin�dat�je�daardoor�zou�kunnen�zakken.�Verder
zegt�het�iets�over�wat�een�kind�of�leerling�wel�of�niet�kan.
Een�aantekening�op�het�diploma�vanwege�het�gebruik�van
hulpmiddelen�zegt�dat�in�mijn�ogen�niet.�Sterker�nog,�of
je�nu�hulpmiddelen�gebruikt�hebt�of�niet,�de�exameneisen
zijn�in�principe�hetzelfde.�Anders�worden�hulpmiddelen
niet�toegestaan�door�het�College�voor�Examens.�Ik�ben
best�bereid,�ook�om�de�heer�Van�Meenen�tegemoet�te�komen,�om�in�de�volgende�voortgangsrapportage�–�wij�gaan
hier�vaker�over�praten�–�een�passage�op�te�nemen�om
goed�te�onderbouwen�wat�de�voor-�en�nadelen�hiervan
zijn.�Wij�moeten�dan�echt�even�kijken�wat�de�argumenten
zijn.�Ik�ben�heel�huiverig�om�nu�een�onderzoek�te�doen,

Tweede�Kamer

20 maart 2013
TK�64

De�voorzitter:
Als�het�maar�geen�betoog�is.

Dyslexie�en�dyscalculie

64-3-5

Dekker
want�dan�kan�de�indruk�ontstaan,�ook�bij�andere�partijen,
dat�het�gebruik�van�hulpmiddelen�betekent�dat�die�leerlingen�een�gemakkelijker�examen�hebben�gedaan.�Misschien�is�dit�de�goede�tussenweg.�Ik�doe�een�handreiking
aan�de�heer�Van�Meenen.�Misschien�kan�dit�voor�hem�reden�zijn�om�de�motie�in�te�trekken.�Dan�hoeven�wij�er�wellicht�niet�over�te�stemmen.�Ik�kom�er�dan�op�terug�in�de
volgende�voortgangsrapportage.
De�heer�Van�Meenen�(D66):
Dit�is�een�handreiking�waar�ik�blij�mee�ben.�Ik�dank�de
staatssecretaris�daarvoor�en�ik�houd�de�motie�aan.�Ik�zal
nog�even�overleggen�of�ik�haar�ook�zal�intrekken,�maar�ik
besluit�nu�al�om�de�motie�aan�te�houden.
De�voorzitter:
Op�verzoek�van�de�heer�Van�Meenen�stel�ik�voor,�zijn�motie�(32463,�nr.�18)�aan�te�houden.
Daartoe�wordt�besloten.
De�beraadslaging�wordt�gesloten.
De�voorzitter:
Aanstaande�dinsdag�zullen�wij�stemmen�over�de�ene�motie�die�nog�is�overgebleven.
De�vergadering�wordt�van�10.36�uur�tot�10.45�uur�geschorst.

Tweede�Kamer

Dyslexie�en�dyscalculie

20 maart 2013
TK�64

64-3-6