Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2021–2022

27 062

Alleenstaande minderjarige asielzoekers

Nr. 125

BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN JUSTITIE EN
VEILIGHEID
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 24 september 2021
Op 13 augustus jl. heeft het WODC het rapport «Een onzekere toekomst:
kwalitatief onderzoek naar de ervaringen van afgewezen (ex-)alleenstaande minderjarige vreemdelingen en opvangouders met toekomstgerichte begeleiding» opgeleverd. Doel van het onderzoek dat ten grondslag
ligt aan dit rapport was het verkrijgen van meer zicht op hoe alleenstaande minderjarige vreemdelingen (amv’s) wier asielverzoek (in ieder
geval in eerste aanleg) is afgewezen de begeleiding onder het nieuwe
opvangmodel ervaren en wat hun ideeën zijn over de toekomst. Ik ben het
WODC erkentelijk voor het uitvoeren van dit onderzoek en voor het
rapport. Hierbij bied ik uw Kamer het rapport aan1. In deze brief zal ik
reageren op de voornaamste conclusies van het rapport.
Op 1 januari 2016 is het nieuwe opvangmodel voor amv’s in werking
getreden.2 Dit is in 2018 geëvalueerd door ABDTopconsult.3 In deze
evaluatie werd onder andere geconcludeerd dat er in de literatuur en
inspectierapporten niets is gevonden over wat amv’s zelf vinden van de
scheiding tussen amv’s met en zonder verblijfsvergunning. Hierbij werd
opgemerkt dat nader onderzoek nodig is om beter in beeld te krijgen wat
dat onderscheid met hen doet. Inzicht in de ervaringen van de amv’s met
de opvang en begeleiding onder het nieuw opvangmodel ontbraken. Dit is
ook aanleiding geweest tot dit onderzoek van het WODC. In dit kader zijn
er in 2020 twee publicaties verschenen: een factsheet van het CBS en het
WODC over integratie en vertrek van een recent cohort amv’s in
Nederland (2014–2019)4 en een factsheet van het WODC over toekomstge-

1

Raadpleegbaar via www.tweedekamer.nl
Kamerstuk 27 062, nr. 95.
3
Kamerstuk 27 062, nr. 107
4
WODC/CBS (2020). Integratie en vertrek van een recent cohort AMV’s in Nederland (2014–2019).
Den Haag: WODC. Factsheet 2020-3. Integratie en vertrek van een recent cohort AMV’s in
Nederland (2014–2019) (wodc.nl)
2

kst-27062-125
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2021

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 27 062, nr. 125

1

richte begeleiding en vrijwillige terugkeer van afgewezen amv’s5. Het
bijgesloten rapport is het derde en laatste onderdeel van dit onderzoek,
waarbij met name het perspectief van de amv’s zelf centraal staat.
Ten behoeve van het onderzoek zijn amv’s van 16 jaar en ouder die
verblijven in een kleinschalige woonvoorziening (kwv), ex-amv’s die in
een kwv hebben verbleven en opvangouders geïnterviewd. Kleinschalige
woonvoorzieningen zijn voorzieningen van het COA voor amv’s van 15
jaar en ouder die reeds een afwijzende beschikking op hun asielverzoek
hebben ontvangen (en al dan niet al uitgeprocedeerd zijn) of een
verlengde asielprocedure doorlopen. In een kwv verblijven maximaal
zestien tot twintig jongeren en er is in principe 24-uursbegeleiding
aanwezig. Opvanggezinnen vallen onder de verantwoordelijkheid van
Nidos en zijn bedoeld voor jongeren die bij aankomst jonger dan 15 jaar
zijn of voor jongeren van 15 jaar of ouder die extra kwetsbaar worden
geacht. Er is besloten alleen de opvangouders te interviewen en niet de
jongeren in opvanggezinnen zelf omdat daar geen professionele
begeleiding aanwezig is om eventuele problemen van jongeren naar
aanleiding van het interview op te vangen.
Begeleiding in de kleinschalige woonvoorziening
Uit het onderzoek blijkt dat de jongeren over het algemeen een voorkeur
hebben voor het wonen in een kleine groep in de kwv. Kleinschaligheid is
in het nieuwe opvangmodel voorop komen te staan. Met kleinschaligheid
na de doorstroom uit de eerste opvang (poa) wordt invulling gegeven aan
het belang van het kind. De bevinding dat jongeren aangeven een
voorkeur te hebben voor het wonen in een kleine groep sluit goed aan bij
deze intentie. Ik ben dan ook niet voornemens de kleinschaligheid van de
opvang te wijzigen. Tevens blijkt dat een meerderheid het wonen met
andere jongeren die een afgewezen asielaanvraag hebben of in de
verlengde asielprocedure zitten als stressvol ervaart. Deze stress,
veroorzaakt door de onzekere verblijfssituatie, leidt onder andere tot een
als negatief ervaren sfeer in de opvang. Door sommigen wordt dit
genuanceerd omdat zij aangeven dat niet de verblijfsstatus maar het
gedrag bepalend is voor de sfeer in de opvang. Een aantal jongeren geeft
ook aan een voorkeur te hebben voor gescheiden opvang omdat jongeren
met en zonder verblijfsvergunning met elkaar kunnen botsen of de
inwilliging van de asielaanvraag van andere jongeren confronterend kan
zijn. Andere jongeren geven juist de voorkeur aan gemengde opvang,
waarbij degenen met een verblijfsvergunning een bron van steun zouden
kunnen zijn voor anderen zonder verblijfsvergunning. Dit is een soortgelijk
resultaat als de ervaringen van experts zoals gerapporteerd in de
eerdergenoemde factsheet van het WODC. Het is begrijpelijk dat de
situatie waarin jongeren zich verkeren tot stress kan leiden. Zij hebben
immers of niet de verblijfsvergunning verkregen die zij hebben aangevraagd of verkeren nog in een onzekere situatie omdat zij in de verlengde
asielprocedure zitten. Het onderscheid naar perspectief is er echter op
gestoeld meer duidelijkheid en eenduidigheid te creëren over het
toekomstperspectief, zowel voor amv’s zelf als voor hun omgeving. Deze
duidelijkheid en eenduidigheid acht ik nog steeds gewenst.
In de eerdergenoemde factsheet van het WODC werd gewezen op een
tegenstrijdigheid tussen de toekomstgerichte begeleiding gericht op
vertrek en het op integratie gerichte onderwijssysteem (Nederlandstalig
5

Kulu-Glasgow, I., Meer, M. van der, Noyon, S.M. et al. (2020). Toekomstgerichte begeleiding en
terugkeer van afgewezen alleenstaande minderjarige vreemdelingen: Knelpunten en mogelijke
oplossingen. Den Haag: WODC. Factsheet 2020-2. Toekomstgerichte begeleiding en vrijwillige
terugkeer van afgewezen alleenstaande minderjarige vreemdelingen (wodc.nl)

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 27 062, nr. 125

2

onderwijs). Daarbij zijn door de deelnemers aan de focusgroepen,
bestaande uit begeleiders (mentoren en jeugdbeschermers) en overige
betrokkenen uit verschillende organisaties, tevens diverse knelpunten en
behoeftes opgemerkt. Uit het huidige rapport blijkt dat sommige amv’s,
alhoewel het focussen op school soms moeilijk wordt gevonden door
onder andere stress, diverse positieve punten kunnen noemen uit hun tijd
in het Nederlandse onderwijs, enthousiast zijn over het Nederlandstalige
onderwijs en (vaker) in contact zouden willen komen met Nederlandse
leerlingen. De amv’s zouden dit anders kunnen ervaren dan de experts;
doordat ze nog hoop op een verblijfsvergunning hebben, zijn ze gefocust
op het leren van Nederlands. De onderzoekers wijzen er tevens op dat hier
ook een selectie-effect mee zou kunnen spelen, namelijk dat jongeren die
mee wilden doen aan het onderzoek ook meer gedreven zijn wat betreft
naar school gaan en de taal leren dan jongeren die niet geïnterviewd
wilden worden. Er wordt echter geen eenduidige verklaring voor gegeven.
Ook ex-amv’s hebben stress benoemd als reden waarom zij zich niet goed
konden focussen op school. Hierbij wordt de overgang van minderjarig
naar meerderjarig en de breuk die dit geeft in hun schoolcarrière
benoemd. Tevens hebben een aantal jongeren specifieke behoeften
aangegeven, zoals klassen die voldoende gemengd zijn en de behoefte
om stages te lopen. Ik ben voornemens op korte termijn in gesprek te
gaan met de betrokken partijen om te bezien wat praktisch en juridisch
mogelijk is voor wat betreft de knelpunten en behoeften die zijn geuit
door zowel de deelnemers aan de eerder benoemde focusgroepen als de
amv’s zelf. Het COA en Nidos zijn al gestart met gesprekken over een
aantal behoeftes, namelijk Engelse les en praktijkgericht onderwijs, van
amv’s met een terugkeerperspectief. Het Ministerie van J&V zal met deze
partijen en het Ministerie van OCW in gesprek gaan om te bezien wat
mogelijk is om te zorgen dat deze jongeren zo goed mogelijk worden
voorbereid op hun toekomst. Hierbij merk ik ook op dat, ook al kan dit in
de praktijk lastig zijn omdat er geen recht meer op opvang en op
vergoeding van de onderwijskosten is, het bereiken van de 18-jarige
leeftijd niet per definitie een breuk in de schoolcarrière betekent. Na hun
18e verjaardag mogen onrechtmatig verblijvende vreemdelingen geen
nieuwe opleiding meer beginnen. Echter mogen zij wel de opleiding
waaraan zij zijn begonnen vóór de 18e verjaardag blijven volgen totdat
deze opleiding is afgerond, inclusief de stage, ook als zij op een bepaald
moment gedurende deze opleiding meerderjarig worden. Dit geldt enkel
zolang het vertrek nog niet gerealiseerd kan worden om andere redenen.
Het continueren van de opleiding staat vertrek niet in de weg. Onder
voorwaarden is het mogelijk voor het lesgeld een buiteninvorderingstelling aan te vragen.
Uit dit onderzoek, en uit de eerdergenoemde factsheet van het WODC,
blijkt dat de toekomst een moeilijk bespreekbaar onderwerp is, zowel voor
jongeren als voor hun begeleiders. Wel heeft de meerderheid van de
respondenten weleens met hun mentor, voogd of met beiden gesprekken
gehad over hun toekomst (bijna alle ex-amv’s en ongeveer de helft van de
amv’s). De ex-amv’s geven aan dat de gesprekken over hun toekomst
meestal kort voor hun 18e verjaardag plaatsvonden. Ik vind het van belang
dat amv’s tijdig begeleid worden in hun toekomstperspectief. Ik zal dan
ook extra aandacht vragen bij het COA en Nidos voor het tijdig voeren van
gesprekken over de toekomst, ook al kan dit in de praktijk voor zowel de
amv als de mentor en voogd lastig zijn. Duidelijkheid over de toekomst is
immers in het belang van amv’s. Dit betreft onder andere de gevolgen die
met onrechtmatig verblijf gepaard gaan en de mogelijkheden voor
ondersteuning bij vrijwillige terugkeer. Overigens vinden in dat kader al
de nodige activiteiten plaats, zoals een binnenkort te implementeren
«toekomsttraining amv» voor amv zelf en is reeds een training geïmplementeerd «juridische aspecten in het werk – amv» voor begeleiders van

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 27 062, nr. 125

3

het COA. Voorts hebben Nidos, COA en DT&V een stappenplan
ontwikkeld, zodat de partijen een gezamenlijk terugkeerplan hebben voor
amv’s met een afwezen asielaanvraag. In het stappenplan is als ambitie
opgenomen om het vrijwillig tijdig vertrek uit Nederland te bevorderen
van de amv’s die niet in aanmerking komen voor een verblijfsvergunning
en daarmee (langdurig) illegaal verblijf te voorkomen.
Over de begeleiding door de mentor geven meer amv’s dan ex-amv’s aan
tevreden te zijn. Er worden meerdere redenen gegeven voor de tevredenheid of ontevredenheid over de rol van de mentor. Redenen voor
tevredenheid hebben voornamelijk te maken met de individuele aandacht
die de jongeren ontvangen van de mentor en met de praktische/dagelijkse
begeleiding. Voor meerdere jongeren heeft dit ook te maken met de
ouderrol die zij aan de mentoren toeschrijven, bijvoorbeeld door hoe de
mentoren een huiselijke sfeer in de opvang creëren. De twee voornaamste
redenen voor ontevredenheid die genoemd worden zijn ontevredenheid
over de toekomstgerichte begeleiding en over het gebrek aan individuele
begeleiding. Voornamelijk ex-amv’s geven dit aan. De ontevredenheid
over de toekomstgerichte begeleiding ziet bijvoorbeeld op het late
moment dat ex-amv’s door hun mentor geïnformeerd werden dat zij de
opvang moesten verlaten bij het bereiken van de 18-jarige leeftijd en op
ervaringen met gesprekken over eventuele terugkeer met hun mentoren.
Ik zal het COA vragen aandacht te hebben voor zowel de positieve als
negatieve bevindingen zodat dit binnen de organisatie op de juiste wijze
opgepakt wordt.
Het merendeel van de jongeren is tevreden over de voogd. In sommige
gevallen verschilt de tevredenheid per voogd wanneer de jongeren
meerdere voogden hebben gehad. Jongeren zijn onder andere tevreden
over de voogd vanwege de hulp die wordt geboden door de voogd, zoals
het goed uitleggen van de asielprocedure. Over de toekomstgerichte
begeleiding wordt als positieve ervaring genoemd dat jongeren goed met
de voogd kunnen praten. Redenen voor ontevredenheid zien onder
andere op onvoldoende praktische en individuele begeleiding en op
onvoldoende ondersteuning bij de toekomst. Zo had een jongere
bijvoorbeeld meer actie gewild van de voogd met betrekking tot het kijken
naar een goede school en het verkrijgen van een verblijfsvergunning, en
noemt een andere jongere het gebrek aan concrete adviezen. Voorts
melden de onderzoekers dat jongeren soms hogere verwachtingen lijken
te hebben van de begeleiding door de voogd dan wat een voogd kan
bieden op basis van zijn of haar mogelijkheden of (formele) taken. Dit
geldt – in mindere mate – overigens ook voor de begeleiding door de
mentor. Ik zal Nidos vragen aandacht te hebben voor de bevindingen.
Voor wat betreft de aansluiting van de begeleiding van de mentor en
voogd op de behoeften van de jongeren melden de onderzoekers dat
jongeren op bepaalde punten in hun behoeften worden voorzien, maar
dat er zeker nog verbetering mogelijk is. De jongeren noemen verschillende behoeften. Een deel van deze behoeften begrijp ik, zoals de
behoefte aan een meer proactieve houding van hun mentor of voogd ten
aanzien van toekomstgerichte gesprekken. Het is van belang voor het
toekomstperspectief van de jongeren dat in deze behoefte wordt voorzien.
Zoals eerder genoemd heeft de binnenkort te implementeren «toekomsttraining amv» voor amv, verzorgd door begeleiders van het COA hier ook
aandacht voor. Ook binnen Nidos zijn er specifieke terugkeertrainingen
voor voogden en zijn er functionarissen werkzaam die de voogden
ondersteunen bij casuïstiek waarbij terugkeer speelt. Voorts zal ik, voor
hetgeen binnen de huidige kaders praktisch mogelijk is, het COA en Nidos
vragen hier hernieuwde aandacht voor te hebben. Voor een aantal andere
zaken, zoals de behoefte aan daadwerkelijke hulp van de mentor en voogd

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 27 062, nr. 125

4

bij het verkrijgen van een verblijfsvergunning, geldt dat ik de behoefte
vanuit de amv begrijpelijk vind maar dat dit niet is waarvoor in ieder geval
de mentor begeleiding biedt aan amv’s. HHHierbij merk ik ook op dat
tijdens de asielprocedure de amv’s worden bijgestaan door een advocaat.
Het kan dus voorkomen dat de behoeften en verwachtingen van amv’s
niet altijd aansluiten op hetgeen beoogd wordt of passend is in het
amv-opvangmodel. Het is van belang dat dit voor een amv duidelijk is. Dit
kan bijvoorbeeld ook deel uitmaken van gesprek tussen een amv en zijn of
haar mentor en/of voogd voor zover dit niet al gebeurt. Tijdens het eerste
kennismakingsgesprek en vervolggesprekken ter voorbereiding op de
asielprocedure worden amv’s nu al door de mentoren geïnformeerd dat zij
rechtsbijstand ontvangen, dat de IND hun asielaanvraag beoordeelt en dat
het COA geen invloed heeft op het verloop op de uitkomsten hiervan. Ook
zal dit in de binnenkort te implementeren «toekomsttraining amv» aan
bod komen.
Uit het onderzoek blijkt dat bijna alle jongeren hun toekomst op de
langere termijn in Nederland zien. Geen van de geïnterviewde jongeren
spreekt de intentie uit om terug te keren naar het land van herkomst. Dit
vind ik zorgelijk. Het is immers van belang dat deze jongeren werken aan
hun toekomstperspectief, indien de asielaanvraag wordt afgewezen
betekent dit terugkeer naar het land van herkomst. Ik vind het van belang
dat in de begeleiding nog meer aandacht komt voor het bieden van een
realistisch toekomstbeeld en daarbij ook te spreken over de gevolgen van
onrechtmatig verblijf in Nederland. Ook dit zal onderdeel uitmaken van de
eerdergenoemde «toekomsttraining amv». De bevinding dat bijna alle
jongeren hun toekomst op de langere termijn in Nederland zien vind ik
ook relevant in het kader van de verwachtingen en behoeften die amv’s
hebben voor wat betreft de begeleiding. De begeleiding is immers gericht
op het toekomstperspectief, wat voor het merendeel van de geïnterviewde
amv’s terugkeer is. In de begeleiding verdient dit ook aandacht.
Begeleiding in de opvanggezinnen
Zoals vermeld zijn alleen de opvangouders geïnterviewd en niet de
jongeren in opvanggezinnen zelf. Uit het onderzoek blijkt dat de opvangouders jongeren niet alleen praktische en individuele begeleiding en
emotionele steun bieden, maar ook een belangrijke rol in de opvoeding
spelen. Dit vind ik positief en belangrijk. Jongeren dienen in een veilige
omgeving op te groeien waar aandacht voor emotionele steun en
praktische en individuele begeleiding is. Tegelijkertijd blijkt dat sommige
opvanghouders hun opvoedingsverantwoordelijkheden expliciet in
verband brengen met de toekomst van de jongere, en met een toekomst
in Nederland in het bijzonder. Ook wordt gemeld dat het erop lijkt dat
netwerkopvangouders vaker dan poolopvangouders actie (willen)
ondernemen om de jongere in hun gezin kans te laten maken op een
verblijfsvergunning. Ook al kunnen aan dit laatste deel geen definitieve
conclusies worden verbonden, vind ik dit zorgwekkende signalen. In dit
kader blijkt ook dat volgens de opvangouders vrijwel alle jongeren hun
toekomst in Nederland zien. Ook geldt dit voor de opvangouders zelf die
terugkeer van de jongere niet als mogelijkheid zien vanwege de onveilige
situatie in het land van herkomst. Dit vind ik tevens zorgelijk. Het is van
belang dat iedereen in de omgeving van de amv, met name de opvangouders en voogd, duidelijk zijn over het toekomstperspectief van de amv.
Ook al is dit toekomstperspectief anders dan wat de amv beoogde,
namelijk verblijf in Nederland, is het in het belang van de amv om hier
eenduidig over te communiceren. Dit maakt binnen Nidos integraal
onderdeel uit van de begeleiding en expliciet onderdeel van de screening
van opvanggezinnen. Ik zal bij Nidos benadrukken dat dit van belang is
voor het opvangmodel in het algemeen en voor de individuele amv’s

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 27 062, nr. 125

5

specifiek, zodat zij hierover ook in gesprek kunnen met opvangouders.
Voorts geldt dat indien is geconstateerd dat er geen internationale
bescherming verleend hoeft te worden een persoon terug kan naar het
land van herkomst en een vertrekplicht heeft, dit het toekomstperspectief
dient te zijn waaraan gewerkt wordt. Ook de opvangouders dienen
hierover realistisch te zijn richting de amv’s.
Verder blijkt dat het overgrote deel van de opvangouders tevreden is over
de begeleiding door de voogd. Dit vind ik positief. De onderzoekers
constateren ook verschillen over hoe de opvangouders de taakverdeling
tussen zichzelf en de voogd zien. Dit acht ik niet problematisch zolang de
taakverdeling binnen de wettelijke kaders valt. Per jongere kan namelijk
ook verschillen wat precies wenselijk, effectief, en in het belang van het
betreffende individu is. Redenen voor ontevredenheid zijn niet anders dan
(ex-)amv’s in de kwv hebben genoemd. Nidos zal worden gevraagd
hiernaar te kijken en te bezien in hoeverre dit onderdelen zijn die opgepakt
kunnen worden of voortkomen uit onrealistische verwachtingen van de
jongeren of de opvangouders.
Overgang naar 18+ en jongeren die mob gaan
Naast de bevindingen over de begeleiding in de kwv en de opvanggezinnen blijkt uit de interviews met de jongeren en de opvangouders dat de
overgang van uitgeprocedeerde amv’s naar meerderjarigheid en het
stoppen van de opvang en overige voorzieningen een knelpunt is. Veel
van deze jongeren vertrekken met onbekende bestemming (mob).
Meerderjarige onrechtmatig verblijvende vreemdelingen hebben geen
recht op opvang. De opvang in de kwv of het opvanggezin wordt dan ook
beëindigd bij het bereiken van de 18-jarige leeftijd. Opvangouders, en ook
verschillende experts, zouden opvang van jongeren willen tot hun 21e
jaar. De langere opvangduur zou jongeren met een afgewezen asielaanvraag kunnen motiveren om een opleiding te volgen en te werken aan een
vrijwillig terugkeerprogramma in plaats van met onbekende bestemming
te vertrekken. De onderzoekers melden ook dat het feit dat de jongeren
hun toekomst in Nederland zien, en niet van plan zijn om terug te keren
naar hun land van herkomst, een belangrijke rol speelt in het vertrekken
met onbekende bestemming.
Op basis van deze bevindingen ben ik niet voornemens de opvang voor
deze groep jongeren te verlengen, zeker niet wanneer het jongeren betreft
die al geruime tijd in de opvang hebben verbleven. Er is immers niet
onderzocht of het verlengen van de opvang zal leiden tot vrijwillig vertrek
of in het belang van de jongeren zal zijn. De ex-amv’s die in de kwv
hebben verbleven gaven bijvoorbeeld aan dat de gesprekken over hun
verblijfsopties meestal kort voor hun 18e verjaardag plaatsvonden.
Daarnaast blijkt dat de betreffende jongeren hun toekomst in Nederland
zien niet van plan zijn om terug te keren en dat dit een belangrijke rol
speelt in het vertrek met onbekende bestemming. Ik vind het belangrijker
duidelijker te zijn over het toekomstperspectief. De opvang verlengen
verplaatst mogelijk alleen de realisatie dat er geen toekomst met legaal
verblijf in Nederland zal zijn naar een later moment. Ik wil daarom meer
focus leggen op de toekomstgerichte begeleiding in de opvang, vanuit de
mentoren, opvangouders en voogden. Deze gesprekken dienen tijdig te
starten, waarbij alle betrokkenen dezelfde boodschap brengen aan de
jongeren. Ik zal hierover met het COA en Nidos in gesprek gaan. Dit maakt
tevens onderdeel uit van de «toekomsttraining amv» en het eerdergenoemde stappenplan van Nidos, het COA en DT&V. Daarbij kunnen
ex-amv’s die meewerken aan terugkeer voor een beperkte periode opvang
verkrijgen in de vrijheidsbeperkende locatie.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 27 062, nr. 125

6

Slotbeschouwing
Het onderzoek geeft duidelijk weer wat de ervaringen van de jongeren in
de kwv en van de opvangouders zijn in het huidige opvangmodel. Dit laat
zowel positieve als negatieve ervaringen zien. Ik vind het van belang dat
naar beide goed wordt gekeken. Er wordt immers veel goed werk verricht
door de betrokkenen binnen het opvangmodel maar leren op basis van de
ervaringen is van belang. Tegelijkertijd berust een deel van de redenen
waarover jongeren ontevreden zijn op onrealistische verwachtingen die zij
van de mentoren en voogden hebben. Het is van belang ook hierover
duidelijkheid te scheppen richting de jongeren. Op basis van het rapport
vind ik het vooral van belang dat er tijdig en effectief met de jongeren
wordt gesproken over hun toekomst en dat de betrokken personen dit met
dezelfde boodschap doen. Het is immers in het belang van de jongeren
een realistisch beeld te hebben van hun toekomstperspectief in Nederland
en hen te begeleiden naar terugkeer naar het land van herkomst. Dit zijn
de voornaamste punten waarvan ik het COA en Nidos zal vragen deze de
komende periode binnen de huidige kaders op te pakken, voor zover daar
nog geen stappen in zijn gezet. Ook de DT&V wil ik hierbij betrekken.
De Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid,
A. Broekers-Knol

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 27 062, nr. 125

7