Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2020–2021

35 865

Wijziging van de Telecommunicatiewet in
verband met de implementatie van Richtlijn (EU)
2018/1972 van het Europees Parlement en de
Raad van 11 december 2018 tot vaststelling van
het Europees wetboek van elektronische
communicatie (Implementatie Telecomcode)

Nr. 5

VERSLAG
Vastgesteld 16 september 2021
De vaste commissie voor Economische Zaken en Klimaat, belast met het
voorbereidend onderzoek van dit wetsvoorstel, heeft de eer als volgt
verslag uit te brengen van haar bevindingen.
Onder het voorbehoud dat de regering op de gestelde vragen en de
gemaakte opmerkingen tijdig en genoegzaam zal hebben geantwoord,
acht de commissie de openbare beraadslaging over dit wetsvoorstel
voldoende voorbereid.
I. ALGEMEEN
1. Doel en aanleiding
De leden van de VVD-fractie hebben met interesse kennisgenomen van
het onderhavige wetsvoorstel en hebben daar nog enkele vragen en
opmerkingen over.
De leden van de D66-fractie hebben met interesse kennisgenomen van het
voorliggende wetsvoorstel. Deze leden hebben hier op dit moment geen
verdere vragen of opmerkingen over.
De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het onderhavige wetsvoorstel. Zij hebben hierover nog verschillende
vragen en opmerkingen.
De leden van de ChristenUnie-fractie hebben kennisgenomen van de
voorliggende wetswijziging ter implementatie van de Telecomcode. Zij
constateren dat deze wetswijziging met vertraging het tweede deel van de
Telecomcode implementeert en tot doel heeft bij te dragen aan de
universele toegankelijkheid van breedbandinternet, de werking van de
interne markt voor elektronische communicatiediensten te versterken,
mededinging tussen aanbieders te bevorderen en de positie van
consumenten te verbeteren. Deze leden hebben enkele vragen over de
voorgenomen instrumenten voor efficiënter en flexibeler FM-frequentiegebruik en de uitrol van glasvezel. Alvorens die te stellen, vragen zij hoe

kst-35865-5
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2021

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 865, nr. 5

1

de voorliggende implementatie van de Telecomcode aansluit bij de
genoemde uitwerkingen onder 2.1, 2.2 en 2.3 van de aanbevelingen in de
brief over informatie- en communicatietechnologie en frequentiebeleid
(Kamerstuk 24 095, nr. 754) naar aanleiding van het rapport van de
Autoriteit Consument & Markt (ACM) over de glasvezelmarkt.
2. De Telecomcode
De leden van de VVD-fractie benadrukken dat de digitale economie volop
kansen biedt voor onze samenleving en dat de uitrol van 5G hier een
positieve bijdrage aan kan leveren. Het is dan ook positief dat dit
wetsvoorstel bijdraagt aan de verdere uitrol van 5G in Nederland.
De leden van de CDA-fractie lezen in de memorie van toelichting dat de
aanleiding voor de Telecomcode onder meer de constatering van de
Europese Commissie is, dat er onvoldoende wordt geïnvesteerd in rurale
gebieden. Herkent de regering dit ook in Nederland?. Zo ja, in welke
regio’s en welke extra acties kunnen worden ingezet op deze gebieden?
2.3. Interconnectie, interoperabiliteit, aanmerkelijke marktmacht, en
toegang tot netwerken
De leden van de ChristenUnie-fractie hebben in het commissiedebat
Telecommunicatie van 20 mei 2021 de Staatssecretaris gevraagd naar een
mogelijk concessiemodel voor de glasvezeluitrol. De Staatssecretaris gaf
hierin aan dat er dan sprake zou zijn van een monopolie, terwijl de
Telecomcode juist gericht is op het bevorderen van infrastructuurconcurrentie. Wel kijkt de Staatssecretaris naar «alle andere mogelijkheden om
partijen een beetje te helpen een beetje schappelijk met elkaar om te
gaan» (Kamerstuk 24 095, nr. 542). De leden van de ChristenUnie-fractie
vragen de regering in dat licht welke beleidsopties en mogelijkheden, die
bijdragen aan die schappelijke omgang, zij in de voorliggende
Telecomcode ziet. Tevens vragen deze leden welke beleidsopties op tafel
hebben gelegen in het licht van voorliggende wetswijziging en waarom
deze wel of niet zijn meegenomen in de implementatie van de
Telecomcode.
2.4. Universele dienst
De leden van de CDA-fractie constateren dat de Telecomcode de
universele dienst (UD) vervangt en moderniseert. De UD is het vangnet
om ervoor te zorgen dat een minimum aan diensten beschikbaar en
betaalbaar is. Volgens de overwegingen bij de Telecomcode dienen echter
eerst andere beleidsinstrumenten te worden aangewend, zoals gerichte
staatssteun voor de uitrol van snel internet in buitengebieden, indien de
markt hierin onvoldoende voorziet.
Hoe kijkt de regering naar de inzet van dit instrument in Nederland,
wetende dat in ons land enige tienduizenden adressen zijn waarvoor het
nog onzeker is of zij eind 2023 kunnen beschikken over snel internet (ten
minste 100 Mbps), zoals via glasvezel? Wat is de status van de uitvoering
van de motie-Van Dijk c.s. over technologische alternatieven voor snel
internet onderzoeken (Kamerstuk 24 095, nr. 536)? Eerder heeft de
regering aangegeven hierbij een rol voor gemeenten te zien, waarvan
bekend is dat deze hier vaak onvoldoende financiële middelen voor
hebben. Hoe kijkt de regering hiernaar in relatie tot de insteek vanuit de
Telecomcode?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 865, nr. 5

2

2.5. Bescherming van gebruikers van communicatiediensten – Eindgebruikers
De leden van de VVD-fractie achten het positief dat dit wetsvoorstel
beoogt eindgebruikers meer bescherming te bieden door hen, voorafgaand aan het sluiten van een overeenkomst met de telecomaanbieder,
meer informatie te verstrekken. Kan de regering concreet toelichten welke
onderdelen nieuw zijn in deze informatieplicht van aanbieders? Welke
aanvullende informatie krijgen consumenten voorafgaand aan het
afsluiten van een contract met de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel
dieze voorheen niet kregen?
De leden van de CDA-fractie juichen de nieuwe verplichtingen uit de
Telecomcode ter bescherming van de (eind-)gebruikers van communicatiediensten toe, zoals het verstrekken van een beknopte en gemakkelijk
leesbare samenvatting van een overeenkomst en het beter in staat stellen
van eindgebruikers om prijsvergelijkingen te maken. Begrijpen zij het
goed dat de eveneens nieuwe verplichting om eindgebruikers een faciliteit
aan te bieden om het gebruik van elke dienst te bewaken en te beheersen
bijvoorbeeld kan bijdragen aan het voorkomen van «bill shocks»,
waarvoor het lid van Den Berg in 2020 aandacht heeft gevraagd in
schriftelijke vragen (Aanhangsel van de Handelingen, Vergaderjaar
2019–2020, nr. 3880)?
2.6. Beveiliging
De leden van de VVD-fractie vragen hoe dit wetsvoorstel, specifiek artikel
11a.1 Telecommunicatiewet (Tw), zich verhoudt tot het gebruik van
end-to-end»»-encryptie door bedrijven zoals WhatsApp?
3. Hoofdlijnen van het wetsvoorstel
3.1. Reikwijdte van de Telecommunicatiewet en begrippen
De leden van de CDA-fractie constateren dat het Agentschap Telecom (AT)
erop wijst dat de nieuwe definitie van het begrip «elektronische communicatiedienst» uit de Telecomcode ertoe leidt dat de zorg- en meldplicht uit
hoofdstuk 11a van de Tw ook gaat gelden voor nummeronafhankelijke
interpersoonlijke communicatiediensten, zoals WhatsApp. Een gevolg
hiervan is dat het AT zelf moet onderzoeken welke aanbieders van
nummeronafhankelijke interpersoonlijke communicatiediensten er zijn,
omdat aanbieders van dergelijke diensten zich niet hoeven te registreren.
Verplichte registratie is echter niet mogelijk, omdat de Telecomcode die
ruimte niet biedt. De regering heeft in reactie op het advies van de
Afdeling advisering van de Raad van State (RvS) toegezegd dit knelpunt in
Europees verband aan de orde te stellen. Is zij daarbij ook van plan bij
andere lidstaten te informeren hoe zij deze uitvoeringsproblematiek
oppakken en hierover aan de Kamer te rapporteren?
3.2. Institutionele wijzigingen – Nationale regelgevende instantie
De leden van de CDA-fractie constateren dat artikel 44 van de
Telecomcode de mogelijkheid biedt voor regelingen rondom kostenomslag. De regering kiest ervoor om die regeling zelf als generieke
regeling uit te voeren. Waarom is er niet voor gekozen dit bij de ACM, als
nationale regelgevende instantie, neer te leggen, gezien haar ervaring met
kostenomslag van gedeeld gebruik bij andere netwerken, zoals antennemasten of andere telecomnetwerk-onderdelen? Welke overwegingen
spelen hier een rol? Hoe werkt de generieke regeling uit in geval van
geschillen? De memorie van toelichting wekt de indruk dat een minis-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 865, nr. 5

3

teriële regeling voor kostenomslag pas tot stand komt als in de praktijk
grote verschillen ontstaan. Vanwaar de keuze om dit niet meteen te
regelen?
3.3. Medegebruik van publieke infrastructuur en colocatie en gedeeld
gebruik
De leden van de CDA-fractie menen dat terecht wordt gewezen op de
positieve bijdrage van de uitrol van 5G aan de digitale connectiviteit in
steden en van Nederland als geheel. Wat betekent het uitstellen van de
eerstvolgende veiling van 5G-frequenties, als gevolg van de uitspraak van
de voorzieningenrechter in de zaak tussen Inmarsat en de Staatssecretaris
EZK over de wijziging van het Nationale Frequentie Plan 2014 (Kamerstuk
24 095, nr. 547), voor de positie van Nederland als digitale koploper?
Hoezeer raakt ons land op achterstand? Hoe kan die achterstand worden
ingelopen? Zijn hier scenario’s voor?
De leden van de CDA-fractie lezen in de memorie van toelichting dat
«mobiele operators aanvankelijk alleen «small cells» gaan uitrollen in
gebieden waar voldoende vraag is naar specifieke connectiviteit, die
alleen met 5G kan worden bewerkstelligd». Impliceert dit dat inwoners
van minder drukke, bijvoorbeeld rurale gebieden onzeker moeten zijn over
de beschikbaarheid van 5G?
3.3.1 Medegebruik van publieke infrastructuur
De leden van de VVD-fractie constateren dat dit wetsvoorstel de
verplichting opneemt voor overheidsinstanties, in het bijzonder
gemeentes, om publieke infrastructuur beschikbaar te stellen voor
zendapparatuur en bijbehorende connectiviteitsinfrastructuurelementen
van aanbieders. In hoeverre is de benodigde infrastructuur van
gemeentes hier klaar voor? Is de regering hierover in gesprek geweest
met gemeentes? Zo ja, wat waren de uitkomsten van deze gesprekken?
De leden van de VVD-fractie vragen hoe de regering deze verplichting
voor overheidsinstanties beoordeelt, kijkend naar bijvoorbeeld de
gemeentelijke bevoegdheid en verantwoordelijkheid voor het inrichten
van de openbare ruimte.
De leden van de VVD-fractie verlangen te weten hoe deze aangekondigde
verplichting zich verhoudt tot het verlengde Antenneconvenant, dat streeft
naar een zorgvuldige plaatsing van antennes voor mobiele communicatie.
De leden van de VVD-fractie vragen de regering op te helderen welke
plichten en rechten gelden voor overheidsinstanties, in het bijzonder
gemeentes, bij het beheer van de zendapparatuur? Wie is bijvoorbeeld
verantwoordelijk voor het onderhoud en het daarmee goed functioneren
van de zendinstallaties? Hoe verhoudt de rol van gemeentes zich hier tot
de rol van aanbieders?
3.3.2 Colocatie en gedeeld gebruik
De leden van de CDA-fractie lezen in de memorie van toelichting dat de in
artikel 44 van de Telecomcode opgenomen bevoegdheid niet alleen ziet
op «small cells», maar ook op andere netwerkelementen en op bijbehorende faciliteiten, zowel bovengronds als ondergronds, zoals mantelbuizen, kabelgoten, antenne-opstelpunten en gebouwen. Dit werkt door in
de artikelen 5b.1 t/m 5b.3 van de Tw. Kan de regering, afgaande op de
zinsnede «niet alleen», bevestigen dat deze artikelen ook betrekking
hebben op de aanleg van glasvezelnetwerken, bijvoorbeeld in situaties
waar sprake is van ondergrondse ordening en/of schaarste in de ondergrondse ruimte, of vanwege bescherming van het milieu? Deelt de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 865, nr. 5

4

regering de mening dat het toepasselijk verklaren van de artikelen 5b.1
t/m 5b.3 op glasvezelnetwerken op gepaste plaatsen kan bijdragen aan
een versnelde uitrol van die netwerken en dus aan de realisatie van ten
minste 100 Mbps voor iedereen in 2023, conform de gewijzigde motie-Van
den Berg (Kamerstuk 24 095, nr. 434)?
De leden van de ChristenUnie-fractie lezen in artikel 5b.1 dat met het oog
op de bescherming van het milieu, de volksgezondheid of de openbare
veiligheid of vanwege stedenbouwkundige of planologische doelstellingen het desbetreffende bestuursorgaan colocatie of gedeeld gebruik
van netwerkelementen en bijbehorende faciliteiten en gedeeld gebruik
van eigendom kan opleggen. Deze leden vragen wat het gevolg voor het
stadsdeel Segbroek in Den Haag was geweest, indien deze Telecomcode
eerder geïmplementeerd was en bestuursorganen eerder meer mogelijkheden en instrumenten hadden om gedeeld gebruik of colocatie op te
leggen. Welke lessen zijn geleerd van de casus Segbroek? Naar welke
onderdelen en hoe zijn deze lessen vertaald naar onderdelen in de
voorliggende wetswijziging?
De leden van de ChristenUnie-fractie hechten waarde aan het belang van
de wet voor de consument wiens straat meerdere malen opengebroken
wordt met alle gevolgen voor het straatbeeld en de straatkwaliteit van
dien en aan de consumenten in het buitengebied die hopen dat de straat
ooit opengebroken gaat worden, zodat ook zij toegang krijgen tot
glasvezelinternet. Deze leden vragen daarom wat de impact is van het
invoeren van de Telecomcode voor de consument. Hoe draagt deze
Telecomcode eraan bij dat trottoirs minder vaak worden opengebroken,
maar ook dat Nederland sneller verglaasd wordt? Hoe draagt deze
implementatie eraan bij dat consumenten of telecompartijen op een
transparante manier en zonder onzichtbare drempels een keuze kunnen
maken voor respectievelijk aanbieders van en investeringen in glasvezelnetwerk?
3.3.3 Verhouding tussen de hoofdstukken 5, 5a, 5b, 5c, 6 en 6a
De leden van de VVD-fractie stellen tot slot vast dat dit wetsvoorstel de
vaststelling van de omslagregeling belegt bij het Ministerie van Economische Zaken en Klimaat, waarbij een adviserende rol is weggelegd voor
de ACM. Gezien de expertise en ervaring van de ACM binnen dit domein
vernemen voornoemde leden graag waarom hier gekozen is voor het
ministerie als toezichthouder. Kan de regering hier een toelichting op
geven?
3.4. Interconnectie, interoperabiliteit, aanmerkelijke marktmacht, en
toegang tot netwerken
3.4.1. Aanmerkelijke marktmacht
De leden van de CDA-fractie lezen in de memorie van toelichting dat met
de zogenaamde «afsprakenprocedure» duidelijkheid wordt gegeven over
de wijze waarop ondernemingen met aanmerkelijke marktmacht vrijwillig
toegang tot hun netwerk kunnen geven, om daarmee zelf richting te
geven aan de wijze waarop die toegang wordt gegeven. Het betreft onder
andere afspraken met betrekking tot een aanbod op grond waarvan
andere ondernemingen (mede)investeringen kunnen doen in netwerken
met zeer hoge capaciteit, bijvoorbeeld glasvezelnetwerken. Wat verwacht
de regering hiervan in Nederland?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 865, nr. 5

5

3.5. Bescherming van gebruikers van communicatiediensten – Eindgebruikers
3.5.1. Gelijkwaardige toegang en keuzemogelijkheden voor
eindgebruikers met een handicap
De leden van de CDA-fractie lezen in de memorie van toelichting dat, net
als in het huidige regelgevend kader, in de Telecomcode bepalingen zijn
opgenomen met het oog op gelijkwaardige toegang en keuzemogelijkheden voor eindgebruikers met een handicap. De bepalingen in artikel 111
van de Telecomcode ten aanzien van die toegang en keuzemogelijkheden
hebben evenwel een dwingender karakter dan het op het huidige
regelgevend kader gebaseerde artikel 7.8, derde lid, Tw. Zij lezen dat gelet
hierop ervoor is gekozen de huidige bepalingen over toegang en
keuzemogelijkheden voor eindgebruikers met een fysieke beperking over
te brengen naar een afzonderlijk artikel. Het nieuwe artikel 7.3ab Tw, dat in
de plaats komt van het huidige artikel 7.8, derde lid, Tw, regelt dat de
toegang en keuze tot elektronische communicatiediensten van aanbieders
van voor het publiek beschikbare openbare elektronische communicatiediensten gelijkwaardig is aan die van de meerderheid van de eindgebruikers. Deze leden vragen wat de zinsnede «de toegang en keuze tot
elektronische communicatiediensten van aanbieders van voor het publiek
beschikbare openbare elektronische communicatiediensten is gelijkwaardig aan die van de meerderheid van de eindgebruikers» precies
betekent. Kan dit worden uitgelegd? In hoeverre is dit een correcte
vertaling van artikel 111 van de Telecomcode, die ziet op gelijkwaardige
toegang en keuzemogelijkheden voor eindgebruikers met een handicap?
Kan voorts worden toegelicht hoe artikel 7.3aa Tw in de praktijk werkt, dat
wil zeggen «het stellen van regels om evenredig te kunnen profiteren van
keuze tussen ondernemingen»? Wat betekent dit concreet voor eindgebruikers met een handicap die worden geconfronteerd met diensten die
weliswaar veel worden gebruikt maar voor hen slecht toegankelijk zijn?
Hoe zijn zij hiermee geholpen?
3.5.2. Toegang tot het alarmnummer 1-1-2
De leden van de CDA-fractie lezen in de memorie van toelichting dat door
technologische ontwikkelingen naast spraakcommunicatiediensten ook
andere kanalen om noodhulpdiensten via het alarmnummer 1-1-2 te
bereiken relevant worden en dat samen met de Minister van Justitie en
Veiligheid zal worden bezien hoe andere kanalen dan spraakcommunicatiediensten op een verantwoorde wijze kunnen worden geïntroduceerd en
wat dit betekent voor de regelgeving. Hoe en wanneer krijgt dit handen en
voeten? Kan dit mogelijk worden betrokken bij de uitvoering van de
motie-Van Dijk/Rajkowski over het ontsluiten van de witte gebieden
(Kamerstuk 24 095, nr. 535)?
4. Uitvoering en impactassessment
De leden van de CDA-fractie benoemen dat onderzoeksbureau Cebeon
een assessment heeft uitgevoerd naar de impact van de verplichtingen uit
de voorgestelde hoofdstukken 5b en 5c Tw voor met name gemeenten.
Deze leden zijn benieuwd of dit onderzoek openbaar is en/of zij het
kunnen ontvangen. Cebeon concludeert dat overheidsinstanties de kosten
voor de noodzakelijke werkzaamheden uit hoofde van de nieuwe
wetgeving kunnen verhalen op de initiatiefnemers door middel van
kostendekkende leges en marktconforme vergoedingen.
Zijn deze conclusies met gemeenten gedeeld, bijvoorbeeld via de
Vereniging Nederlandse Gemeentes (VNG)? Is de nieuwe wetgeving
afgestemd met de VNG of individuele gemeenten? Beschikken gemeenten
naar de mening van de Staatssecretaris behalve over voldoende middelen
ook over voldoende kennis om hun nieuwe taken uit te oefenen? Hoe is

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 865, nr. 5

6

geborgd dat lokale overheden niet met taken geconfronteerd worden,
waarvoor zij eigenlijk niet zijn toegerust?
5. Advies en consultatie
De leden van de CDA-fractie constateren dat er geen mkb-toets is
uitgevoerd, omdat er in de telecomsector naar verwachting geen of een
zeer beperkt aantal mkb-ondernemingen zijn én omdat mkb-bedrijven
zijnde eindgebruiker door dit wetsvoorstel juist worden begunstigd. Is bij
de voorbereiding van dit wetsvoorstel desalniettemin met mkb-organisaties als MKB-Nederland en Ondernemend Nederland (ONL) gesproken?
5.1. Gezondheid en straling
De leden van de CDA-fractie constateren dat de Gezondheidsraad op
2 september 2021 een advies heeft uitgebracht over 5G. Hoe heeft de
regering opvolging gegeven aan het advies van de Gezondheidsraad om
in te zetten op meer onderzoek?
De leden van de CDA-fractie constateren dat de Europese Commissie
heeft aangegeven de nieuwe blootstellingslimieten in een nieuwe
aanbeveling of richtlijn over te zetten. Het is de leden niet duidelijk of dit
reeds is gebeurd. Zij vragen de regering de Kamer hierover te informeren.
Wanneer zullen de nieuwste ICNIRP-richtlijnen zijn vastgelegd onder de
Telecommunicatiewet?
De leden van de CDA-fractie constateren dat ondanks het advies van de
Gezondheidsraad er bij mensen nog steeds veel onrust over straling is.
Zijn er initiatieven in ontwikkeling, bijvoorbeeld op het gebied van
communicatie om mensen nog beter te informeren?
5.2. Medegebruik van publieke infrastructuur en colocatie en gedeeld
gebruik
De leden van de CDA-fractie constateren dat twee informatiebijeenkomsten zijn georganiseerd om de verplichtingen die uit de Telecomcode
voortvloeien toe te lichten, onder andere waar het gaat om de openbare
ruimte, de effecten van 5G op de gezondheid en de mogelijkheden om
regie te kunnen voeren op de plaatsing van small cells. Hoe denkt de
regering over een campagne om bijvoorbeeld gemeentes te begeleiden
bij de toepassing van de nieuwe wetgeving?
6. Uitvoerings- en handhavingstoets
6.1. Uitvoerings- en handhavingstoets ACM
De leden van de CDA-fractie constateren dat met de Telecomcode en de
daaruit voortvloeiende wijziging van de Telecommunicatiewet een aantal
taken en bevoegdheden, zoals het monitoren van de retailprijzen van de
diensten die onder de universele dienstverlening vallen en het bepalen
van de kwaliteit van dienstverlening, van de Minister naar een nationale
regelgevende instantie, in Nederland de ACM, verschuift. Die wordt ook
belast met de certificering van een (prijs)vergelijkingsinstrument, als een
aanbieder van het instrument in kwestie dat zou willen. In haar uitvoerings- en handhavingstoets schrijft de ACM dat zij inschat dat voor de
uitvoering van de implementatie van de EECC (Europees wetboek voor
elektronische communicatie) extra middelen nodig zijn en extra inzet van
mensen nodig is. Wil de regering hierop ingaan? Hoe is of wordt
gewaarborgd dat de ACM zowel haar bestaande als nieuwe taken en
bevoegdheden goed kan uitvoeren?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 865, nr. 5

7

7. Inwerkingtreding
De leden van de CDA-fractie merken op dat de implementatietermijn van
de Telecomcode is verstreken. Wanneer verwacht de regering dat het
voorleggende wetsvoorstel in werking kan treden en de implementatie
van de verschillende onderdelen zal zijn voltooid?
II. ARTIKELEN
Hoofdstuk 10
Artikel 10.11a
De leden van de CDA-fractie lezen dat Artikel 113, tweede lid van de
Telecomcode de mogelijkheid biedt dat lidstaten maatregelen nemen om
de interoperabiliteit van andere radio-ontvangers dan autoradioontvangers te verzekeren, en dat behalve nieuwe autoradio’s ook andere
nieuwe consumentenradio’s verplicht met DAB+ worden uitgerust. In
artikel 10.11a van de Telecommunicatiewet is ervoor gekozen om niet van
deze bevoegdheid gebruik te maken, omdat deze radio’s in Nederland
ruimschoots verkrijgbaar zijn met digitale ontvangstmogelijkheden. Kan
de regering aangeven of, en zo ja welke, andere landen wel van deze
bevoegdheid/mogelijkheid gebruik maken? In hoeverre leidt dit tot
ongelijkheid tussen lidstaten en vertraging in de uitrol van DAB+?
De fungerend voorzitter van de commissie,
Azarkan
Adjunct-griffier van de commissie,
Van Dijke

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 865, nr. 5

8