Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2011–2012

33 108

Wijziging van de Wet van 30 september 2010 tot
invoering van een nieuw griffierechtenstelsel in
burgerlijke zaken (Reparatiewet griffierechten
burgerlijke zaken)

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
ALGEMEEN
1. Inleiding
Dit voorstel van wet geeft uitvoering aan een toezegging die is gedaan
tijdens de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel voor de Wet
griffierechten in burgerlijke zaken (Wgbz). Nadat voornoemd voorstel van
wet was ingediend bij de Eerste Kamer is een artikel in het Tijdschrift voor
Civiele Rechtspleging verschenen van de hand van mr. Von Schmidt auf
Altenstadt (TCR 2010, nr. 3, blz. 73–76), waarin is gewezen op een aantal
wetstechnische gebreken en leemten van het wetsvoorstel. Toegezegd is
om deze te verhelpen. Hierop wordt hieronder nader ingegaan.
In deze memorie van toelichting wordt daarnaast aandacht besteed aan
de toezegging om nogmaals te kijken naar de hogere griffierechttarieven
voor rechtspersonen bij relatief kleine incassovorderingen bij de kantonrechter. Dit in verband met de zorgen die door de Eerste Kamer zijn geuit
over het effect dat de hogere tarieven voor rechtspersonen in kantonzaken
hebben op natuurlijke personen tegen wie een kostenveroordeling wordt
uitgesproken.
Aangezien het voornaamste doel van dit wetsvoorstel is om enkele
technische onzuiverheden van de Wgbz te corrigeren, worden hierna kort
het doel en de belangrijkste wijzigingen ten gevolge van de inwerkingtreding op 1 november 2010 van de Wgbz in herinnering gebracht.
De Wgbz introduceert een nieuw griffierechtenstelsel voor civiele zaken
met als doel een sterke vereenvoudiging van het griffierechtenstelsel door
het terugbrengen van het aantal tarieven en het bieden van een eenduidige grondslag daarvoor. De voornaamste wijzigingen ten opzichte van de
oude regeling van de Wet tarieven burgerlijke zaken (Wtbz), zijn:
a. de vaststelling van vaste tarieven in alle zaken in plaats van de
berekening van het griffierecht als percentage van de vordering of het
verzoek,
b. de invoering van een vast laag tarief voor personen met weinig
financiële middelen, onder gelijktijdige afschaffing van de regeling
inzake de indebetstelling,

kst-33108-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 108, nr. 3

1

c.

de introductie in het griffierechtenstelsel van het uitgangspunt van
inning van het griffierecht aan het begin van de procedure;
d. het schrappen van artikel 243 van het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering (Rv): de inning van de proceskostenveroordeling
door de griffie.
De bestaande uitgangspunten in de Wtbz voor inning en heffing van
griffierechten, zoals het ontbreken van een verweerderstarief bij kantonzaken, de verschillende tarieven die worden geheven van natuurlijke
personen en rechtspersonen, het lagere tarief voor personen met weinig
financiële middelen en een zekere samenhang tussen het griffierecht en
het zaaksbelang, zijn in de Wgbz gehandhaafd.
2. Toezeggingen
Reparatiewerkzaamheden
In de nota naar aanleiding van het verslag inzake de Wgbz is toegezegd
dat de gesignaleerde technische onzuiverheden zullen worden verholpen
in een reparatiewet. Bij de voorbereiding van dit wetsvoorstel heeft
overleg plaatsgevonden met de Raad voor de rechtspraak om na te gaan
of sinds de inwerkingtreding van de Wgbz andere wetstechnische
gebreken van de Wgbz zijn geconstateerd, die hersteld dienen te worden.
Daarnaast hebben enkele advocaten het ministerie rechtstreeks benaderd
met suggesties voor de onderhavige reparatiewet. Waar dit aanleiding
was voor aanpassingen in de wet, zijn deze meegenomen in dit wetsvoorstel. Tot slot zijn in de consultatie nog suggesties voor technische
aanpassing verkregen, die grotendeels zijn overgenomen in het onderhavige wetsvoorstel. Hierop wordt onder 3. Adviezen van deze memorie
nader ingegaan.
In dit voorstel worden enkele terminologische wijzigingen in de Wgbz
aangebracht. Zo wordt het begrip verweerder in de artikelen 3, 8 en 9 van
de Wgbz vervangen door het begrip belanghebbende, dat in het Wetboek
van Burgerlijke Rechtsvordering in zijn algemeenheid gehanteerd wordt in
verzoekschriftprocedures in eerste aanleg en appel. Daarnaast worden
enkele onjuiste verwijzingen gerepareerd. In artikel 16 Wgbz, alsook bij de
wijziging van artikel 276 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv),
wordt abusievelijk naar artikelleden van de Wet op de rechtsbijstand
verwezen ten aanzien van de inkomensverklaring van de raad voor de
rechtsbijstand die op het moment van inwerkingtreding van de Wgbz
waren vervallen. Ook zullen enkele omissies worden hersteld. In artikel 15
Wgbz is bijvoorbeeld verzuimd de regeling dat één gezamenlijk griffierecht wordt geheven voor hen die bij dezelfde advocaat of gemachtigde
verschijnen en gelijkluidende conclusies nemen, ook voor verzoekschriftprocedures op te nemen. Tot slot zal een enkele verschrijving hersteld
worden.
Een volledig overzicht van de wijzigingen wordt hieronder gegeven in de
artikelsgewijze toelichting.
Bezien tarieven bij relatief kleine incassovorderingen
Bij het opstellen van de griffierechtenregeling golden als randvoorwaarden dat de toegang tot het recht voor de burger gewaarborgd moest
blijven en dat de overheidsinkomsten uit de heffing van griffierecht op
peil zouden blijven met de kosten van de rechtspraak.
Door het vaststellen van een hoger tarief aan griffierecht voor rechtspersonen was het mogelijk om het tarief voor natuurlijke personen en in het
bijzonder het tarief voor onvermogenden laag te houden. Tijdens de
parlementaire behandeling van de Wgbz zijn echter bezwaren geuit tegen
de tarieven voor rechtspersonen bij kantonzaken die hoger zijn dan de
tarieven in diezelfde zaken voor natuurlijke personen. In de Eerste Kamer

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 108, nr. 3

2

is erop gewezen dat het algemene uitgangspunt van het procesrecht dat
de verliezende partij in de proceskosten wordt veroordeeld, tot gevolg kan
hebben dat een natuurlijk persoon of onvermogende dit hogere tarief van
de rechtspersoon voor zijn rekening moet nemen. Vooral in incassozaken
bij de kantonrechter waarbij een burger schuldenaar is en een onderneming de eisende partij is, komt het hogere griffierecht veelvuldig alsnog
ten laste van de schuldenaar. Veel incassozaken bij de kantonrechter
betreffen verstekzaken. De burger heeft een rekening openstaan bij een
onderneming, maar heeft niet aan zijn betalingsverplichtingen voldaan.
Hij voert geen verweer tegen de vordering, waarvan hij weet dat hij deze
verschuldigd is. Er komt een verstekvonnis waarbij de burger in de
proceskosten wordt veroordeeld, waaronder ook het hogere griffierecht
voor rechtspersonen is begrepen. In de Eerste Kamer was de zorg dat de
burger die reeds in de financiële problemen zit, hiermee zijn schuldenlast
aanzienlijk ziet toenemen, doordat hij ook het hogere griffierecht voor
rechtspersonen dient te vergoeden aan zijn schuldeiser.
De Eerste Kamer heeft gelet hierop verzocht om nog eens te kijken naar
het tarief voor rechtspersonen bij in het bijzonder de relatief kleine
incassovorderingen en dit mee te nemen bij de reparatiewet, hetgeen is
toegezegd.
In de consultatieversie van deze memorie van toelichting zijn drie
mogelijkheden besproken om de effecten voor de schuldenaar van de
proceskostenveroordeling in incassozaken te verzachten. Het werd in dat
kader vooralsnog niet opportuun geacht om de proceskosten standaard te
beperken gelet op het algemene uitgangspunt in het procesrecht dat de
verliezende partij in de kosten van de wederpartij wordt veroordeeld. De
mogelijkheid van het opnemen van een tussentarief voor vorderingen
tussen de 500 euro en 1 500 euro of het aanpassen van de tarieven voor
rechtspersonen bij kleine vorderingen bij de kantonrechter, zouden een
wijziging van beleid tot gevolg hebben hetgeen niet past in een reparatiewet. De Raad voor de rechtspraak gaf bovendien te kennen dat het
automatiseringstechnisch niet mogelijk is om op korte termijn een nieuw
tarief aan griffierechten in te voeren. Voorts is van belang dat het
wetsvoorstel verhoging griffierechten op 31 oktober 2011 bij de Tweede
Kamer is ingediend. In dit wetsvoorstel wordt onder meer een nieuwe
categorie van zaken geïntroduceerd met een zaaksbelang tussen de 500
en 5 000 euro met een bijbehorend tussentarief aan griffierechten juist
met het oog op de grote hoeveelheid incassozaken in deze categorie. Ook
wordt voorgesteld om het onderscheid tussen natuurlijke personen en
rechtspersonen ter zake de heffing van griffierechten te laten vervallen.
Daardoor hebben individuele schuldenaren niet langer nadeel van het feit
dat hun schuldeiser een rechtspersoon is.
In dit wetsvoorstel wordt daarnaast een hardheidsclausule geïntroduceerd. De rechter krijgt op grond van artikel 237, vijfde lid, Rv de
mogelijkheid om de proceskosten, waaronder de griffierechten, te
compenseren. Volgens dit nieuwe vijfde lid kan de rechter bepalen dat het
griffierecht van de in het gelijk gestelde partij, dat in het kader van de
proceskostenveroordeling betaald moet worden door de in het ongelijk
gestelde partij, niet hoger is dan het griffierecht dat van deze laatste partij
is geheven. Betreft het een zaak bij de kantonrechter, waarin de gedaagde
geen griffierecht betaalt, dan kan de in het ongelijk gestelde gedaagde
worden veroordeeld tot betaling van het griffierecht van eiser tot
maximaal het bedrag van het griffierecht dat gedaagde verschuldigd zou
zijn geweest als hij eiser was geweest. De rechter kan besluiten tot een
dergelijke, niet volledige vergoeding van de proceskosten van de in het
gelijk gestelde partij, indien hij van oordeel is dat veroordeling tot betaling
van het volledige griffierecht, gelet op de proceshouding van de in het
gelijk gestelde partij, zal leiden tot een onbillijkheid van overwegende
aard. Zie verder de artikelsgewijze toelichting bij artikel II, onderdeel E. De
Afdeling advisering van de Raad van State merkt in haar advies terecht op

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 108, nr. 3

3

dat het door de Eerste Kamer gesignaleerde probleem in dit wetsvoorstel
niet word gerepareerd. Zij adviseert om in dit wetsvoorstel een regeling te
treffen die overeenkomt met de hardheidsclausule die wordt voorgesteld
in het wetsvoorstel verhoging griffierechten. Naar aanleiding van dit
advies is besloten om de voorgestelde regeling van artikel 237, vijfde lid,
Rv uit het wetsvoorstel verhoging griffierechten ook in de onderhavige
reparatiewet op te nemen. Hiermee wordt alsnog tegemoetgekomen aan
de door de Eerste Kamer bij de behandeling van de Wgbz geuite
bezwaren.
3. Adviezen1

1

Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.

In het kader van de bij de totstandkoming van een wetsvoorstel gebruikelijke consultatieronde zijn adviezen verkregen van de Raad voor de
rechtspraak (Rvdr) en de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak
(NVvR). In deze adviezen wordt het belang van de reparatiewet onderschreven. Zo merkt de NVvR op dat de wijziging van artikel 4 Wgbz inzake
de doorwerking in hoger beroep en cassatie van de wettelijke vrijstelling
van griffierecht bij eigen aangifte faillissement en verzoeken tot toelating
tot de WSNP een bruikbare oplossing geeft voor een kwestie waarover in
de praktijk onduidelijkheid bestond.
De Rvdr stelt vast ten aanzien van de tabel behorende bij de Wgbz dat in
de kolom waarin de aard c.q. hoogte van de vordering is opgenomen, de
woorden «in hoofdsom» zijn geschrapt. Hij geeft de aanbeveling om in de
toelichting te verduidelijken wat tot de vordering behoort. Naar aanleiding
hiervan is in de artikelsgewijze toelichting opgemerkt dat onder «vordering» in de eerste kolom van de tabel dient te worden verstaan de
geldvordering inclusief de gevorderde incassokosten en wettelijke rente
tot aan de dag van dagvaarding. Daarnaast verzoekt de Rvdr om opnieuw
een grondslag in de wet op te nemen voor terugvordering van door de
rechtbank voorgeschoten advertentie- en explootkosten, omdat deze
grondslag door schrapping van artikel 243 Rv in de Wgbz is komen te
vervallen. Met de inwerkingtreding van de Wgbz is echter de griffie van de
rechtbank niet langer belast met de inning en verrekening van de
proceskostenveroordeling voor onvermogenden, zoals voorheen
opgenomen in artikel 243 Rv. Op basis van artikel 40 Besluit vergoedingen
rechtsbijstand 2000 wordt in het kader van rechtsbijstand 75% van het
bedrag, dat deurwaarders volgens het Besluit tarieven ambtshandelingen
gerechtsdeurwaarders zouden hebben mogen berekenen, aan explootkosten door het Rijk vergoed. Hieronder zijn de kosten van het exploot van
dagvaarding begrepen, waarnaar voorheen artikel 243 Rv in het kader van
deurwaarderskosten verwees. De opdrachtgever, oftewel de onvermogende, dient de door de deurwaarder in rekening gebrachte verschotten
(zoals uittrekselkosten of kosten voor een aangetekende zending als
bedoeld in artikel 55 Rv) zelf te voldoen. De deurwaarder kan zijn
vordering ter zake de explootkosten, zoals voornoemd, bij de griffie
indienen. Zoals gezegd, worden deze kosten door het Rijk voor 75% aan
de deurwaarder vergoed. In geval de gedaagde wordt veroordeeld in de
proceskosten van de onvermogende, waaronder de explootkosten van de
deurwaarder, dient de gedaagde de volledige explootkosten, dat wil
zeggen 100% van de explootkosten, aan de onvermogende te voldoen.
Laatstgenoemde, of namens hem zijn advocaat of de door hem ingeschakelde deurwaarder, dient op zijn beurt het reeds vergoede bedrag van 75%
van de explootkosten aan de griffie terug te betalen en de overige 25%
aan de deurwaarder af te dragen. Ditzelfde geldt voor de advertentiekosten die op basis van artikel 41 Besluit vergoedingen rechtsbijstand
2000 in beginsel volledig door het Rijk worden vergoed en evenmin door
de griffie verrekend hoeven te worden. Volledigheidshalve wordt nog
opgemerkt dat voor de betaling van de kosten, zoals vermeld in artikel 40,
tweede lid, en artikel 41, tweede lid, van het Besluit vergoedingen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 108, nr. 3

4

rechtsbijstand 2000, de griffie zal worden aangewezen als uitbetalende
instantie bij een thans in voorbereiding zijnde ministeriële regeling.
Ook is het voorontwerp voor publieke consultatie op de website www.internetconsultatie.nl geplaatst. Naar aanleiding hiervan zijn twee reacties
ontvangen. De gezamenlijke reactie van drie cassatieadvocaten bij Pels
Rijcken & Droogleever Fortuijn met vijf voorstellen tot wijziging van de
Wgbz zijn overgenomen, waaronder wijziging van artikel 10, tweede lid,
Wgbz inzake de hoogte van het griffierecht in cassatieberoep in onteigeningszaken. Ook de voorgestelde aanpassingen van de Koninklijke
Beroepsorganisatie van Gerechtsdeurwaarders (KBvG) zijn grotendeels
overgenomen. De KBvG verzoekt tot slot om te verduidelijken wat de
processuele consequenties in appèl en in cassatie zijn, in het bijzonder
met het oog op de juiste aanzegging in de dagvaarding in beroep en
cassatie. In dat kader wordt opgemerkt dat de processuele consequenties
in hoger beroep volgen uit de schakelbepaling van artikel 353 Rv,
waarmee artikel 139 Rv ook in hoger beroep toepassing vindt. In de
appèldagvaarding dient derhalve, kortgezegd, aangezegd te worden dat
indien de gedaagde niet tijdig in het geding verschijnt (doordat hij
verzuimt om advocaat te stellen) òf het griffierecht niet tijdig heeft
voldaan, verstek tegen hem wordt verleend.
In cassatie volgen de processuele consequenties uit artikel 411, eerste lid,
Rv: (kortgezegd) indien de verweerder niet tijdig zijn conclusie van
antwoord neemt en deze kan hij eerst nemen nadat hij het verschuldigde
griffierecht heeft voldaan, vervalt zijn recht om verweer in cassatie te
voeren of om van zijn zijde in cassatie te komen. Artikel 139 Rv (verstek)
vindt geen overeenkomstige toepassing in cassatie, nu artikel 411, eerste
lid, een afwijkende bepaling geeft voor het cassatieberoep. In de
cassatiedagvaarding behoeft derhalve niet aangezegd te worden dat bij
niet tijdige betaling van het griffierecht verstek zal worden verleend.
4. Administratieve lasten, financiële effecten voor de begroting
en overgangsrecht
Er zijn geen administratieve lasten voor instellingen en burgers en geen
financiële effecten voor de begroting, aangezien met dit wetsvoorstel
slechts wordt voorzien in het herstel van wetstechnische gebreken en
leemten alsmede in de aanbrenging van andere wijzigingen van ondergeschikte aard in de Wgbz. Gelet op het doel van dit wetsvoorstel is geen
overgangsbepaling opgenomen. De wetswijziging heeft derhalve
onmiddelijke werking.
ARTIKELSGEWIJS
Artikel I
Artikel I, onderdelen A, E en F
Deze onderdelen strekken tot het herstel van terminologie: in een
verzoekschriftprocedure spreekt men in plaats van de verweerder van de
belanghebbende.
De wijziging in artikel 3, derde lid, Wgbz betreft een redactionele wijziging.
Artikel I, onderdeel B
In artikel 4 van de Wgbz is de vrijstelling van artikel 15, tweede lid, Wtbz
overgenomen. De vrijstelling is evenwel anders geformuleerd, omdat in
de Wgbz het beginsel van heffing van het griffierecht aan het begin van de
procedure is geïntroduceerd. Daarmee koppelt de Wgbz de heffing van
griffierechten aan de handelingen waarmee men in het geding komt,
bijvoorbeeld de indiening van een verzoekschrift of verweerschrift. In

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 108, nr. 3

5

artikel 4, tweede lid, onder (nieuw) i en j, is bepaald dat geen griffierecht
wordt geheven voor het doen van een eigen aangifte tot faillietverklaring
respectievelijk voor de indiening van een verzoekschrift tot het van
toepassing verklaren van de schuldsaneringsregeling natuurlijke
personen. In de Wtbz werd bepaald dat geen griffierecht wordt geheven
voor de behandeling van de aangifte voor eigen faillissement of van een
verzoekschrift tot het van toepassing verklaren van de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen. Daarmee vielen ook de behandeling van het
rechtsmiddel tegen de afwijzing van de oorspronkelijke aangifte of het
oorspronkelijke verzoek in hoger beroep en cassatie onder de vrijstelling.
Het tweede lid, onder i en j, van artikel 4 Wgbz dekte daarom niet volledig
de lading van de uit artikel 15, tweede lid, Wtbz overgenomen vrijstelling.
Voorgesteld wordt daarom om de vrijstelling in artikel 4 Wgbz, tweede lid,
onder i en j, aan te vullen met de bepaling dat deze ook geldt voor het
aanwenden van een rechtsmiddel tegen de afwijzing van de eigen
aangifte tot faillietverklaring alsook voor het aanwenden van een
rechtsmiddel tegen de afwijzing van het verzoek tot het van toepassing
verklaren van de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen.
In artikel 4, tweede lid, onder (nieuw) k Wgbz, is de vrijstelling van
griffierecht van artikel 10, tweede lid, Wtbz ongewijzigd overgenomen
inzake de indiening van verzoekschriften tot rangschikking. Uit overleg
met de Raad voor de rechtspraak is evenwel gebleken dat in de praktijk
onduidelijkheid bestaat over wat met verzoekschriften tot rangschikking
wordt bedoeld. Allereerst is van de gelegenheid gebruik gemaakt om de
redactie van deze bepaling te verbeteren door te verwijzen naar een
verzoek tot rangschikking. Met dit verzoek wordt bedoeld het verzoek om
een vordering aan te melden of in te dienen met het doel deze te doen
rangschikken of de voorrang ten opzichte van andere vorderingen vast te
stellen. Voorbeelden van een dergelijk verzoek zijn de indiening van een
vordering als bedoeld in artikel 482, tweede lid, Rv of het verzoek als
bedoeld in artikel 4:223, tweede lid, BW.
Tot slot zijn volledigheidshalve onder de vrijstelling van artikel 4 ook
expliciet het incidenteel beroep tegen beschikkingen (tweede lid, onder c)
en het zelfstandig verzoek in de verzoekschriftprocedure (tweede lid,
onder (nieuw) d) opgenomen.
Artikel I, onderdeel C
In artikel 5 van de Wgbz wordt de hoogte van het griffierecht bepaald voor
een vordering tot voeging of tussenkomst, als bedoeld in artikel 217 Rv,
alsook wanneer deze verschuldigd is. In de huidige tekst van artikel 5
wordt voor het vaststellen van het verschuldigde griffierecht verwezen
naar het griffierecht dat wordt geheven van de eiser in de oorspronkelijk
zaak. Abusievelijk is in deze bepaling geen rekening gehouden met het
onderscheid in tarieven tussen rechtspersonen en natuurlijke personen
c.q. niet-rechtspersonen. Een verwijzing naar de eiser in de oorspronkelijke zaak suggereert dat de partij die zich voegt of tussenkomst verzoekt
automatisch hetzelfde griffierecht is verschuldigd als de eiser in de zaak,
ongeacht of deze eiser net als de voegende of tussenkomende partij een
natuurlijk persoon/niet-rechtspersoon of rechtspersoon is. Dit is uiteraard
nimmer de bedoeling geweest.
Bij de wijziging van de laatste zin van het eerste lid van dit artikel wordt
daarom niet langer verwezen naar de eiser in de oorspronkelijke zaak
maar wordt ter bepaling van de hoogte van het verschuldigde griffierecht
verwezen naar de vordering in de oorspronkelijke zaak op basis van de
tabel die als bijlage bij de wet is gevoegd. Hiermee is duidelijk dat de
partij die een vordering tot voeging of tussenkomst instelt, afhankelijk van
de vraag of deze partij een rechtspersoon of natuurlijk persoon/nietrechtspersoon dan wel onvermogende is, het bijbehorende griffierecht dat

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 108, nr. 3

6

in de tabel is opgenomen is verschuldigd voor de desbetreffende
zaakscategorie waarin de vordering in de oorspronkelijk zaak valt.
Daarnaast wordt in de wet geen onderscheid gemaakt in de hoogte van
het verschuldigde griffierecht tussen een partij die zich voegt aan de zijde
van de eiser en een partij die zich voegt aan de zijde van de gedaagde. In
de meeste zaken zal dit onderscheid niet van belang zijn, omdat het
griffierecht dat wordt geheven van de eiser gelijk is aan dat van de
gedaagde. Dit onderscheid is echter wel van belang bij kanton- en
pachtzaken waarin de gedaagde is vrijgesteld van de voldoening van
griffierechten. In het eerste lid van artikel 5 is daarom voorgesteld om
voor die groep gedaagden een uitzondering op te nemen.
Artikel I, onderdeel D
In artikel 6 Wgbz is verduidelijkt, evenals in artikel 5 hierboven, dat van
een derde die overeenkomstig artikel 118 Rv als partij in het geding wordt
opgeroepen en naar aanleiding daarvan verschijnt, een gelijk bedrag aan
griffierecht wordt geheven als van een gedaagde in de oorspronkelijke
zaak. Om te verduidelijken dat de derde het griffierecht verschuldigd is
conform de op hem van toepassing zijnde categorie, afhankelijk van zijn
hoedanigheid als niet-rechtspersoon of rechtspersoon of eventuele
onvermogendheid, wordt thans in deze bepaling verwezen naar de tabel
die als bijlage bij de wet is gevoegd.
Artikel I, onderdeel G
In artikel 10, tweede lid, Wgbz is de bepaling van artikel 2, vierde lid, Wtbz
overgenomen. De verwijzing naar de som die in de dagvaarding als
schadeloosstelling wordt aangeboden om de hoogte van het griffierecht
vast te stellen, gold echter alleen voor de procedure bij de rechtbank en
niet voor de procedure in cassatie. In cassatie werd voor de hoogte van
het griffierecht aangesloten bij het griffierecht dat werd geheven voor een
vordering of verzoek van onbepaalde waarde. Het tweede lid van artikel
10 is daarom aangevuld met een zin van deze strekking.
Artikel I, onderdeel H
Artikel 15 Wgbz behoeft op drie punten aanvulling. In de eerste plaats
dient de regeling in het eerste lid, dat van diegenen die bij dezelfde
advocaat of gemachtigde verschijnen en gelijkluidende conclusies nemen
slechts eenmaal een gezamenlijk griffierecht wordt geheven, ook te
gelden voor verzoekschriftprocedures. Doordat in het eerste lid nu enkel
naar partijen en conclusies wordt verwezen, termen die naar de dagvaardingsprocedure verwijzen, lijkt deze bepaling enkel voor dagvaardingsprocedures bestemd te zijn. Voorgesteld wordt daarom het eerste lid aan te
vullen met de bepaling dat hetzelfde geldt voor verzoekers en belanghebbenden die bij dezelfde advocaat of gemachtigde verschijnen en gelijkluidende verzoekschriften of verweerschriften indienen.
Daarnaast is de eerste zin van het eerste lid aangevuld met de woorden
«of gelijkluidend verweer voeren» om te verduidelijken dat deze regeling
ook geldt voor de kort geding procedure.
Volledigheidshalve wordt hierbij opgemerkt dat de regeling ook geldt voor
diegenen die samen, zonder advocaat of gemachtigde, procederen. In dat
geval zal één van hen als gemachtigde aangewezen moeten worden om
namens de anderen het verweer te voeren of processtukken in te dienen.
In het tweede lid van artikel 15 wordt ten aanzien van de hoogte van het
verschuldigde, gezamenlijke griffierecht gespecificeerd dat indien tot
diegenen die gezamenlijk procederen zowel niet-rechtspersonen als
rechtspersonen behoren, het hoogste tarief, te weten dat van rechtspersonen, verschuldigd is. Ook in deze bepaling is expliciet de verwijzing

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 108, nr. 3

7

opgenomen naar de verzoeker en belanghebbende in de verzoekschriftprocedure voor wie dit onderscheid, hoewel in mindere mate, ook van
belang is. Daarnaast is deze bepaling aangevuld door te expliciteren dat
indien tot diegenen die gezamenlijke procederen zowel onvermogenden
als anderen behoren, ook hier het hoger tarief van deze laatsten
verschuldigd is.
Artikel I, onderdeel I
Abusievelijk wordt in artikel 16, eerste lid, onderdeel b, Wgbz naar artikel
1, onder b, en artikel 35, derde en vierde lid, van de Wet op de rechtsbijstand verwezen. Dat moet artikel 7, derde lid, onderdeel e, respectievelijk
het tweede lid van artikel 35 van de Wet op de rechtsbijstand zijn. De
voorgestelde wijziging van het derde lid van artikel 16 betreft eveneens
een redactionele verbetering.
Artikel I, onderdeel J
Het eerste lid, onder b, van artikel 25 waarin is geregeld dat geen
griffierecht wordt geheven voor de akte van bewaargeving der registers
van de burgerlijke stand, komt te vervallen.
Aan de taak van de griffiers tot het bewaren van de overgebrachte
registers en bescheiden van de burgerlijke stand kwam bij besluit van
24 augustus 1989 (Stb. 1989, 351) met ingang van 1 januari 1990 reeds
een einde. Bij genoemd besluit werd het Besluit burgerlijke stand van
1969 gewijzigd in die zin dat overbrenging van de dubbele registers en de
daarbij behorende bescheiden dient te geschieden aan de centrale
bewaarplaats die destijds te Schaarsbergen was gevestigd. Vanaf 1 juli
2000 dienen de dubbele akten en de tekst van de latere vermeldingen te
worden toegezonden aan de Centrale Justitiële Documentatie in Almelo.
Na toezending van voornoemde akten aan de centrale bewaarplaats wordt
thans een bewijs van ontvangst verkregen. De griffiers hebben hierin dus
geen taak meer, zodat de bepalingen vervallen.
Artikel I, onderdelen K en L
De voorgestelde wijziging van zowel artikel 26 als artikel 29 Wgbz behelst
een redactionele verbetering.
Artikel I, onderdeel M
Ter verduidelijking zijn in artikel 30, vierde en vijfde lid, de bepalingen van
artikel 29, tweede en derde lid, overgenomen.
Artikel I, onderdeel N
De tabel, die als bijlage bij de Wgbz is gevoegd, wordt gewijzigd. Er is
sprake van een redactionele verbetering: de woorden «in hoofdsom» zijn
geschrapt in de eerste kolom van de tabel.
Een vordering is namelijk niets anders dan de gevorderde hoofdsom
oftewel het bedrag van de geldvordering inclusief de gevorderde
vergoeding van de gemaakte incassokosten en de ten tijde van de
dagvaarding reeds vervallen rente.
Daarnaast is gekozen voor een terminologische verbetering door niet
langer te verwijzen naar een griffierecht voor rechtspersonen naast een
griffierecht voor natuurlijke personen en een griffierecht voor onvermogenden, maar in plaats daarvan naar een griffierecht voor niet-natuurlijke
personen.
Met de voorgestelde wijziging van rechtspersonen in niet-natuurlijke
personen wordt het probleem verholpen dat de tabel voor vennoot-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 108, nr. 3

8

schappen onder firma, commanditaire vennootschappen en
maatschappen geen duidelijkheid verschaft over het door hen verschuldigde griffierecht, aangezien zij zonder rechtspersoonlijkheid niet als
rechtspersonen zijn aan te merken en evenmin als natuurlijke personen.
Helder is nu dat zij het griffierecht voor niet-rechtspersonen, in de
desbetreffende zaakscategorie, verschuldigd zijn. Dit komt bovendien
overeen met de uitspraak van de Hoge Raad d.d. 8 juli 2011 (LJN:
BQ2800).
Verder vloeien de wijzigingen in de tabel voort uit de per 1 juli 2011 in
werking getreden Wet Evaluatie modernisering rechterlijke organisatie1
(hierna: Evaluatiewet). In deze wet zijn de griffierechtentarieven opnieuw
aangepast. De Evaluatiewet heeft een verhoging van de compententiegrens van de kantonrechter van 5 000 euro naar 25 000 euro tot gevolg.
Daarnaast zijn ook zaken betreffende consumentenkrediet tot een bedrag
van 40 000 euro en zaken betreffende consumentenkoop toegevoegd aan
de compententie van de kantonrechter. De tabel zoals die gewijzigd is
door de Evaluatiewet bevat onbedoeld geen categorie voor vorderingen
of verzoeken met een beloop tot 25 000 euro bij de sector civiel van de
rechtbank. Deze omissie is gerepareerd door in de eerste kolom van de
tabel betreffende griffierechten bij de sector civiel van de rechtbank
slechts te verwijzen naar zaken met betrekking tot een vordering, dan wel
een verzoek met een beloop van niet meer dan 100 000 euro. Hierdoor
worden ook de vorderingen met een beloop van minder dan 25 000 euro
onder deze categorie zaken gebracht.
Artikel II
Artike II, onderdeel A
De wijziging van artikel 71, vierde lid, Rv is deels van redactionele aard:
abusievelijk wordt in dat artikel de volledige volzin in artikel 111, tweede
lid, onderdeel k, van overeenkomstige toepassing verklaard. Bedoeld is
hier om artikel 111, tweede lid, aanhef en onderdeel k van overeenkomstige toepassing te doen zijn. Daarnaast is volledigheidshalve ook een
verwijzing naar onderdeel l van dit artikellid opgenomen.
Artikel II, onderdelen B en F
De processuele consequenties van het niet tijdig voldoen van het
verschuldigde griffierecht gelden niet in kortgedingzaken. Het spoedeisende karakter van deze procedures laat de toepassing ervan niet toe.
Teneinde hierover geen onduidelijkheid te laten bestaan, wordt voorgesteld om expliciet in de wet op te nemen dat de processuele consequenties niet gelden in kort geding door artikel 111, tweede lid, onderdeel
i en artikel 254 Rv te wijzigen. In artikel 111, tweede lid, onderdeel i, is
thans naast de bepaling dat in het exploot van dagvaarding dient te
worden aangezegd aan de gedaagde dat tegen hem verstek wordt
verleend indien hij niet tijdig in het geding verschijnt, eveneens
opgenomen dat dient te worden aangezegd dat tegen de gedaagde
verstek wordt verleend indien hij niet tijdig het verschuldigde griffierecht
voldoet. Aangevuld is dat deze laatste aanzegging niet nodig is in
kortgedingzaken, omdat die zijn uitgezonderd van de processuele
consequenties van niet tijdige betaling van het griffierecht.
In artikel 254 Rv wordt expliciet opgenomen dat de artikelen 127a
(aanhouding procedure bij niet tijdige betaling eiser) en 128, tweede lid,
(aanhouding procedure bij niet tijdige betaling gedaagde) en zesde lid
(verstekverlening gedaagde), niet van toepassing zijn in kort geding.

1

Staatsblad 2011, 255 en 256.

Een belangrijke wijziging van artikel 111, tweede lid, onderdeel k, Rv
betreft het schrappen van de woorden «alsmede de hoogte daarvan».

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 108, nr. 3

9

Hiermee komt namelijk de verplichting te vervallen om in het exploot van
dagvaarding ook de hoogte van het door de gedaagde bij verschijning in
de procedure verschuldigde griffierecht aan te zeggen. In de praktijk is
gebleken dat de aanzegging van de hoogte van het griffierecht tot veel
problemen leidt. Bij een onjuiste aanzegging van de hoogte van het
griffierecht, wordt de dagvaarding met nietigheid bedreigd. Vaak zal dan
een herstelexploit, met alle kosten van dien en vertragingen van de
procedure tot gevolg, uitkomst moeten bieden. Om voor deze problematiek een oplossing te bieden, wordt thans voorgesteld om de
verplichting van het aanzeggen van de hoogte van het verschuldigde
griffierecht te laten vervallen en in plaats hiervan een verwijzing op te
nemen naar de meest recente tabel behorende bij de Wgbz. De gedaagde
wordt door deze wijziging niet in zijn belangen geschaad. Hij zal door
raadpleging van de tabel op snelle en eenvoudige wijze kunnen achterhalen welk griffierecht hij verschuldigd is. De verwijzing naar de griffierechtentabel heeft als voordeel dat de gedaagde ook op de hoogte is van
de verlaagde griffierechttarieven. De huidige aanzegging in de
dagvaarding betreft slechts de vermelding van het standaardgriffierechtentarief, waarbij wordt verwezen naar de mogelijkheid om in aanmerking
te komen voor een verlaging van het griffierecht. Bijkomend voordeel is
dat de gedaagde niet onjuist wordt geïnformeerd over de hoogte van het
door hem verschuldigde griffierecht door onjuistheden in de aanzegging
in de dagvaarding.
Bovendien wordt de gedaagde in een procedure bij de rechtbank altijd
bijgestaan door een advocaat, die hem over de hoogte van het verschuldigde griffierecht zal informeren. Met uitzondering van de procedure in
kort geding bij de rechtbank, waar de gedaagde ook in persoon kan
verschijnen. In de praktijk is echter gebleken dat in kort geding de
gedaagde nauwelijks in persoon verschijnt, maar zich ook dan laat bij
staan door een advocaat.
De wijziging van artikel 111, tweede lid, onderdeel k, Rv betreft daarnaast
nog twee wijzigingen van redactionele aard. De eerste wijziging ziet op
vervanging van de term «lager griffierecht» in «een bij of krachtens de wet
vastgesteld griffierecht voor onvermogenden», aangezien niet in alle
gevallen een lager griffierecht wordt geheven van onvermogenden. De
tweede wijziging is gelijk aan de wijziging van artikel 16 Wgbz. Verwezen
wordt naar de toelichting bij artikel I, onderdeel I, van dit wetsvoorstel.
Tot slot zijn in onderdeel l van dit artikellid nog twee wijzigingen van
redactionele aard opgenomen. De verwijzing naar gemachtigde in de
aanzegging dat van partijen die bij dezelfde advocaat of gemachtigde
verschijnen en gelijkluidende conclusies nemen, op basis van artikel 15
Wbgz slechts eenmaal een gezamenlijk griffierecht wordt geheven, leidt
tot verwarring. Partijen die in een dagvaardingsprocedure bij gemachtigde kunnen procederen, procederen bij de kantonrechter. De aanzegging
in de dagvaarding betreft enkel de gedaagde en de gedaagde in een
procedure bij de kantonrechter is geen griffierecht verschuldigd, zodat de
verwijzing naar het gezamenlijk procederen met behulp van één gemachtigde overbodig is. De andere wijziging betreft de toevoeging dat ook
eenmaal een gezamenlijk griffierecht wordt geheven als gelijkluidend
verweer wordt gevoerd om te verduidelijken dat deze regeling ook geldt
voor de kort geding procedure.
Artikel II, onderdeel C
In de Wgbz is de zevende afdeling van de tweede titel van het eerste boek
van Rv inzake verstek aangepast in verband met het in de wet geïntroduceerde uitgangspunt van inning van het griffierecht aan het begin van de
procedure. Zo werd in artikel 139 Rv gewijzigd dat de rechter tegen een
gedaagde niet enkel meer verstek verleent indien deze niet in het geding

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 108, nr. 3

10

verschijnt, of verzuimt advocaat te stellen, maar ook indien de gedaagde
niet tijdig het verschuldigde griffierecht betaalt. Artikel 140 Rv is op dit
punt ook aangepast. Echter, gebleken is dat de verwijzing naar
«verschenen gedaagde» nadere verduidelijking behoeft in die zin, dat met
de gedaagde die in de procedure verschijnt, wordt bedoeld de gedaagde
die in het geding verschijnt én tijdig het griffierecht heeft voldaan.
Voornoemde wordt duidelijk uit de toelichting bij de wet. Het verdient
echter de voorkeur dat dit ook uit de wettekst zelf blijkt. Voorgesteld is
daarom om een nieuw tweede lid aan artikel 140 Rv toe te voegen, waarin
dit met zoveel woorden wordt geëxpliciteerd.
Artikel II, onderdeel D
De wijziging van artikel 147 Rv is van redactionele aard: in het derde lid,
eerste zin, wordt naar het tweede lid van artikel 3 Wgbz verwezen. Dat
moet het derde lid zijn.
Artikel II, onderdeel E
Naar aanleiding van het advies van de Afdeling advisering van de Raad
van State is het voorstel van de regering zoals opgenomen in wetsvoorstel verhoging griffierechten (Kamerstukken II 2011/12, 33 071, nr. 2) om te
voorzien in een regeling in artikel 237 Rv waarbij de rechter de
mogelijkheid krijgt om in bepaalde gevallen burgers tegemoet te komen
bij de proceskostenveroordeling. Volgens het nieuwe vijfde lid kan de
rechter bepalen dat het griffierecht van de in het gelijk gestelde partij, dat
in het kader van de proceskostenveroordeling betaald moet worden door
de in het ongelijk gestelde partij, niet hoger is dan het griffierecht dat van
deze laatste partij is geheven. Gaat het om een zaak voor de kantonrechter
waarin gedaagde dus geen griffierecht heeft betaald, dan kan deze in het
ongelijk gestelde gedaagde worden veroordeeld tot betaling van het
griffierecht van eiser tot maximaal het bedrag van het griffierecht dat
gedaagde verschuldigd zou zijn geweest als hij eiser was geweest.
De rechter kan besluiten tot een dergelijke, niet volledige vergoeding van
de proceskosten van de in het gelijk gestelde partij indien hij van oordeel
is dat veroordeling tot betaling van het volledige griffierecht, gelet op de
proceshouding van de in het gelijk gestelde partij, zal leiden tot een
onbillijkheid van overwegende aard. Het gaat erom dat de afweging
tussen de proceshouding van de in het gelijk gestelde partij tegenover de
financiële positie van de in het ongelijk gestelde partij tot de conclusie
leidt dat laatstgenoemde niet veroordeeld kan worden tot betaling van
hogere griffierechten van haar wederpartij dan die zij zelf betaald heeft of
zou hebben. Tot de «proceshouding» behoort ook het instellen van de
procedure. Een voorbeeld van een dergelijke proceshouding is het
rauwelijks dagvaarden, zonder eerst geprobeerd te hebben op een
minnelijke wijze uit het geschil te komen, of het enkel procederen ter
verkrijging van een executoriale titel bij voorbaat voor het geval een al
overeengekomen betalingsregeling niet zal worden nagekomen. Door
deze hardheidsclausule wordt de machtspositie van een financieel
krachtiger partij gematigd en wordt misbruik van die positie zoveel
mogelijk voorkomen.
Artikel II, onderdeel G
In artikel 276, tweede lid, Rv is een belangrijke wijziging doorgevoerd
gelijk als in artikel 111, tweede lid, onderdeel k, Rv, te weten dat niet
langer de hoogte van het verschuldigde griffierecht hoeft te worden
aangezegd. Volstaan kan worden met de aanzegging dat griffierecht
verschuldigd is voor de indiening van een verweerschrift met verwijzing
naar de meeste recente tabel behorende bij de Wgbz. Zie ook de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 108, nr. 3

11

toelichting bij Onderdeel B hierover. Daarnaast bevat het tweede lid nog
een wijziging van redactionele aard: in het tweede lid, onder 2°, wordt
naar artikel 1, onder b, en artikel 35, derde en vierde lid, van de Wet op de
rechtsbijstand verwezen. Dat moet artikel 7, derde lid, onderdeel e,
respectievelijk het tweede lid van artikel 35 van de Wet op de rechtsbijstand zijn.
Tot slot is nog een derde lid toegevoegd waarin is verduidelijkt dat de
regeling dat slechts één gezamenlijk griffierecht is verschuldigd bij het
voeren van gelijkluidend verweer ook toepassing vindt in de verzoekschriftprocedure, daar waar belanghebbenden bij dezelfde advocaat
verschijnen en een gelijkluidend verweerschrift indienen. Hetgeen
hierover in onderdeel B is opgemerkt, is ook hier van toepassing.
Artikel II, onderdeel H
Verwezen wordt naar de toelichting bij artikel I, onderdelen A, F en G.
Artikel II, onderdeel I
In artikel 411, eerste lid, worden de woorden «met redenen omklede»
geschrapt. Deze schrapping heeft tot gevolg dat de verweerder in cassatie
op de eerste, of op zijn verlangen op een nader door de rechter te
bepalen, roldatum kan volstaan met de indiening van een conclusie van
antwoord die niet meer inhoudt dan dat van schending van recht of
verzuim van vormen geen sprake is en dat daarom tot verwerping van het
principale beroep wordt geconcludeerd. De wet wordt hierdoor weer in
lijn gebracht met de vaste praktijk in cassatieprocedures: in de conclusie
van antwoord wordt slechts voornoemde standaardformulering opgenomen. Het inhoudelijke verweer wordt in cassatie namelijk gevoerd in de
schriftelijke toelichting, die door de verweerder in cassatie op dezelfde
rolzitting wordt gegeven als waarop de eiser tot cassatie zijn schriftelijke
toelichting geeft. Het uitgangspunt van inning van griffierecht aan het
begin van de procedure blijft hiermee gehandhaafd in cassatie zonder dat
een wijziging in de cassatieprocedure hoeft plaats te vinden, die door de
praktijk als zeer belastend wordt ervaren en die leidt tot langere doorlooptijden in cassatie.
De wijziging van artikel 411, eerste lid, laatste zinsnede, strekt tot het
herstel van onjuiste terminologie: het is niet slechts het recht om in
cassatie te komen dat vervalt, maar ook het recht om verweer in cassatie
te voeren.
Artikel III
De invoering van dit wetsvoorstel wordt op zo kort mogelijke termijn
beoogd, omdat de voorgestelde wetstechnische aanpassingen van de Wet
griffierechten burgerlijke zaken en het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering de praktijk de gewenste duidelijkheid verschaffen. Er wordt daarom
gebruik gemaakt van de mogelijkheid voor reparatieregelgeving om af te
wijken van de vaste verandermomenten.
De minister van Veiligheid en Justitie,
I. W. Opstelten

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 108, nr. 3

12