Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2012–2013

29 282

Arbeidsmarktbeleid en opleidingen zorgsector

Nr. 170

BRIEF VAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN
WERKGELEGENHEID
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 4 december 2012
Op 3 juli 2012 heeft uw Kamer de motie1 van de leden Leijten en
Voortman aangenomen. Met deze motie wordt de regering verzocht om
de cao voor de Verpleeg-, Verzorgingshuizen en Thuiszorg, Kraam- en
Jeugdgezondheidszorg (VVT-cao) niet algemeen verbindend te verklaren.
In deze brief geef ik u mijn reactie op deze motie.
Tijdens het debat over de motie op 28 juni jl. heeft de voormalige
staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport deze ontraden,
omdat de mogelijkheden om haar uit te voeren niet aanwezig zijn.
Verzoeken tot avv van bepalingen van een cao worden beoordeeld aan de
hand van de Wet AVV en het Toetsingskader AVV.
Hierbij geldt onder andere dat representativiteitseisen worden gesteld aan
werkgeversorganisaties. Indien de motie zou worden uitgevoerd, zou dit
betekenen dat er ook representativiteitseisen worden gesteld aan de drie
vakbonden die bij de cao zijn betrokken. Zonder van kracht zijnde
wetgeving die deze vereisten stelt, is het niet mogelijk om op basis van dit
criterium een avv-verzoek af te wijzen. Hoewel ik het belang van draagvlak
voor cao’s respecteer, kan ik dus niet anders concluderen dan dat aan de
motie geen uitvoering kan worden gegeven.

1
Motie Leijten/Voortman over het niet avv’en
van de VVT-cao, 29 282, nr. 160.

kst-29282-170
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2012

Indien een avv-verzoek aan de vereisten voldoet, wordt het verzoek
gehonoreerd. Bij de beoordeling van het avv-verzoek en de door de
Abvakabo FNV ingebrachte bedenkingen, is gebleken dat het verzoek aan
alle vereisten voldoet. Hoewel de bevoegdheid om een cao algemeen
verbindend te verklaren een discretionaire bevoegdheid betreft, dient met
de inherente afwijkingsbevoegdheid van deze beleidsregels zeer
terughoudend om te worden gegaan. Deze bevoegdheid zou ingezet
kunnen worden indien met de beslissing tot avv een besluit zou worden
genomen dat in strijd is met het recht, het avv-beleid of het algemeen
belang. Van een dergelijke situatie is in dit geval geen sprake.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 29 282, nr. 170

1

Bedacht moet worden dat het recht op onderhandelingsvrijheid van
partijen bij de VVT-cao door de regering gerespecteerd dient te worden en
dat de ondersteuning en bescherming van een in vrijheid overeengekomen cao door een belangrijke meerderheid1 van de bedrijfstak door
middel van avv als wenselijk wordt beoordeeld en geschiedt in het
algemeen belang. De regering dient zich niet te mengen in dit cao-conflict
en kan de betrokken cao-partijen niet tot onderhandelingen dwingen door
middel van het af zien van avv. Dit zou op gespannen voet staan met de in
ILO-verdragen2 vastgelegde grondrechten van cao-partijen. Geschillen
over de toegang tot het cao-overleg kunnen uiteindelijk alleen worden
beslecht via de burgerlijke rechter.
Ten aanzien van de principiële discussie over het draagvlak voor cao’s,
verwijs ik naar de recente adviesaanvraag aan de SER over dit
onderwerp3. De SER is gevraagd om na te gaan of de draagvlakvergrotende initiatieven van cao-partijen die we nu zien voldoende zijn, of dat er
nagedacht moet worden over een herstructurering van het cao- en avvstelsel.
Het besluit tot avv van de VVT-cao zal de komende week in de
Staatscourant worden gepubliceerd.
De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
L.F. Asscher

1
De wijze van berekening van de belangrijke
meerderheid is vastgelegd in het Toetsingskader AVV. Tijdens de procedure is vast komen
te staan dat aan het meerderheidsvereiste
ruimschoots is voldaan. Uit de door partijen
aangeleverde opgave blijkt een representativiteitspercentage van 94%. Dit percentage
betreft het aantal werknemers werkzaam bij
de georganiseerde werkgevers, afgezet tegen
het totaal aantal werknemers in de bedrijfstak.
2
ILO-Verdragen 87 en 98; het recht op
onderhandelingsvrijheid, organisatie en
collectieve actie.
3
Brief van 9 juli 2012 (Kamerstukken II,
2011/12, 29 544 nr. 407).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 29 282, nr. 170

2