1/2

Staten-Generaal

Vergaderjaar 2008–2009

A

31 742

Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden
en Nieuw-Zeeland inzake het aanhouden van
voorraden ruwe aardolie, aardolieproducten en
onverwerkte oliën; Wellington, 1 april 2008

Nr. 1

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN
Aan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der
Staten-Generaal
Den Haag, 15 oktober 2008

Ter griffie van de Eerste en van de Tweede
Kamer der Staten-Generaal ontvangen op
16 oktober 2008.
De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke
goedkeuring van de Staten-Generaal wordt
onderworpen kan door of namens één van de
Kamers of door ten minste vijftien leden van
de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer te kennen worden gegeven
uiterlijk op 15 november 2008.

Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste lid,
van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van
State gehoord, heb ik de eer u hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over
te leggen het op 1 april 2008 te Wellington totstandgekomen verdrag
tussen het Koninkrijk der Nederlanden en Nieuw-Zeeland inzake het
aanhouden van voorraden ruwe aardolie, aarolieproducten en onverwerkte oliën (Trb. 2008, 93 en 159).
Een toelichtende nota bij het verdrag treft u eveneens hierbij aan.
De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.
De minister van Buitenlandse Zaken,
M. J. M. Verhagen

KST123189
0809tkkst31742-1
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2008

Staten-Generaal, vergaderjaar 2008–2009, 31 742, A en nr. 1

1

TOELICHTENDE NOTA
Algemeen
Het advies van de Raad van State wordt niet
openbaar gemaakt, omdat het zonder meer
instemmend luidt (artikel 25a, vierde lid,
onderdeel b, van de Wet op de Raad van
State).

In deze nota wordt mede namens de minister van Buitenlandse Zaken het
op 1 april 2008 te Wellington tot stand gekomen Verdrag tussen het
Koninkrijk der Nederlanden en Nieuw-Zeeland inzake het aanhouden van
voorraden ruwe aardolie, aardolieproducten en onverwerkte oliën
toegelicht.
Het verdrag inzake het aanhouden van aardolievoorraden heeft tot doel
Nieuw-Zeeland de mogelijkheid te bieden om op Nederlands grondgebied
minimum voorraden aardolieproducten aan te houden ten behoeve van
de eigen voorraadverplichting.
Naar aanleiding van de oliecrisis in de jaren zeventig van de vorige eeuw
is besloten de voorzieningszekerheid van aardolie te vergroten door
middel van het aanhouden van een minimum aardolievoorraad die kan
worden ingezet in tijden van een onderbreking of verstoring in de aanvoer
van aardolie. Zowel de lidstaten van de Europese Unie als de staten die
zijn toegetreden tot de op 18 november 1974 te Parijs tot stand gekomen
Overeenkomst inzake een Internationaal Energieprogramma (Trb. 1975,
47; laatstelijk Trb. 1980, 83) (hierna: IEP Overeenkomst) hebben de
verplichting ervoor te zorgen dat te allen tijde bepaalde minimum
voorraden aardolie(producten) voor crisisomstandigheden voor handen
zijn. Deze materie is in Europees verband geregeld in richtlijn 2006/67/EG
van de Raad van de Europese Unie van 24 juli 2006 houdende verplichting
voor de lidstaten om minimumvoorraden ruwe aardolie en/of aardolieproducten in opslag te houden (PbEG L 217) (hierna: richtlijn 2006/67/EG).
Voorheen, en ten tijde van de onderhandelingen van dit verdrag, was dit
geregeld in richtlijn nr. 68/414/EEG van de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 20 december 1968 houdende verplichting voor de
Lidstaten van de Europese Economische Gemeenschap om minimumvoorraden ruwe aardolie en/of aardolieproducten in opslag te houden
(PbEG L 208), zoals gewijzigd bij richtlijn nr. 98/93/EG van de Raad van de
Europese Unie van 14 december 1998 (PbEG L 358) (hierna: richtlijn nr.
68/414/EEG).
In Nederland is aan de internationale voorraadverplichting invulling
gegeven in de Wet voorraadvorming aardolieproducten 2001 (hierna: Wva
2001). De Wva 2001 verdeelt de internationale verplichting tot het
aanhouden van crisisvoorraden, die kunnen worden ingezet bij problemen
in de aanvoer van aardolie, tussen het aardoliebedrijfsleven (circa 15%) en
de Stichting Centraal Orgaan Voorraadvorming Aardolieproducten
(hierna: COVA). COVA is een rechtspersoon met een wettelijke taak.
Op grond van artikel 3 van de bijlage bij de IEP Overeenkomst is het
aanhouden van een voorraad op het grondgebied van een andere staat
slechts toegestaan als met die andere staat een bilateraal verdrag is
gesloten. De voorraden die op basis van een bilateraal verdrag niet in het
eigen land worden aangehouden, worden meegerekend bij de eigen
voorraadverplichting en niet bij de verplichting van het land waar zij
worden aangehouden.
Nederland heeft in het verleden reeds één memorandum van overeenstemming inzake het aanhouden van olievoorraden gesloten, te weten het
op 18 december 1970 te ’s-Gravenhage/Bonn tot stand gekomen Akkoord
tussen de minister van Economische Zaken van Nederland en de
Bondsminister van Economie van de Bondsrepubliek Duitsland met
betrekking tot het wederzijds meerekenen van voorraden ruwe aardolie en
aardolieproducten (Trb. 1971, 92). De afgelopen jaren is met respectievelijk Zweden (Trb. 2004, 19), Ierland (Trb. 2005, 187), Denemarken (Trb.
2006, 50), het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittanië en Noord-Ierland
(Trb. 2006, 144) en Slovenië (Trb. 2007, 83) een bilateraal verdrag tot stand

Staten-Generaal, vergaderjaar 2008–2009, 31 742, A en nr. 1

2

gekomen inzake het wederzijds meerekenen van voorraden ruwe aardolie
en aardolieproducten.
Het verdrag met Nieuw-Zeeland verschilt echter van bovengenoemde
verdragen in die zin dat het verdrag met Nieuw-Zeeland niet wederzijds is.
Op grond van artikel 10, eerste lid, van de Wva 2001 mag Nederland geen
voorraden aanhouden buiten de Europese Unie. Het onderhavige verdrag
voorziet er dan ook alleen in dat Nieuw-Zeeland voorraden in Nederland
kan aanhouden en niet vice versa.
Het belang van het verdrag
In Nederland liggen verhoudingsgewijs veel aardolievoorraden die
eigendom zijn van buitenlandse bedrijven. Deze voorraden liggen hier ter
dekking van de voorraadplicht van deze landen. Het verdrag vormt de
grondslag waarop Nieuw-Zeeland de voor haar in Nederland gereserveerde voorraden, bij de zich in Nederland bevindende bedrijven, in
aanmerking kan laten komen voor de invulling van de Nieuw-Zeelandse
internationale verplichting van de IEP Overeenkomst. Voorzien is in een
individuele toestemmingsprocedure voor het aanhouden van de
voorraden waarbij, wat betreft de voorraden die in Nederland aanwezig
zijn en die worden meegerekend voor de Nieuw-Zeelandse verplichting,
per geval toestemming noodzakelijk is van de in Nederland bevoegde
autoriteit, te weten de Minister van Economische Zaken. De toestemming
wordt verleend per kwartaal en kan ook per kwartaal verlengd worden.
Voorts is in het verdrag een voorwaarde opgenomen die stelt dat
voorraden te allen tijde zonder belemmering beschikbaar moeten zijn.
Artikelsgewijze toelichting

Artikel 1 geeft een omschrijving van diverse in het verdrag voorkomende
begrippen. In onderdeel a) wordt een definitie van de bevoegde autoriteit
gegeven. In onderdeel e) wordt een definitie van een entiteit gegeven. Op
het ogenblik is het in Nieuw-Zeeland zodanig geregeld dat alleen de
Nieuw-Zeelandse overheid bevoegd is olievoorraden aan te houden en
mogen ondernemingen dit (nog) niet doen. Het verdrag voorziet op
verzoek van Nieuw-Zeeland reeds in de mogelijkheid dat ook NieuwZeelandse bedrijven olievoorraden mogen aanhouden. Onder de definitie
van entiteit vallen derhalve de bevoegde Nieuw-Zeelandse autoriteit en
Nieuw-Zeelandse ondernemingen.
Artikel 2 bepaalt de reikwijdte van het verdrag. Het verdrag is alleen van
toepassing op voorraden die door de Nederlandse autoriteit als voorraden
in de zin van de IEP Overeenkomst zijn geaccepteerd. Artikel 5 gaat in op
de procedure die hiervoor gevolgd dient te worden.
Artikel 3 bepaalt op welke manier voorraden in Nederland kunnen worden
aangehouden ter dekking van de Nieuw-Zeelandse verplichting. Entiteiten
mogen zelf hun voorraden aanhouden in Nederland (onderdeel a) of
middels een Nederlandse entiteit die de voorraden aanhoudt ten behoeve
van de Nieuw-Zeelandse entiteit (onderdeel b). Het derde lid voorkomt dat
voorraden, die door een Nederlandse entiteit overeenkomstig het eerste
of tweede lid worden aangehouden ten behoeve van een NieuwZeelandse entiteit, ook worden gerekend tot de binnenlandse voorraad
van Nederland.
Artikel 4 biedt de Nieuw-Zeelandse voorraadplichtige entiteit de zekerheid
dat hij te allen tijde over zijn producten kan beschikken. Bepaald wordt dat
Nederland de behandeling van de voorraden in overeenstemming met
aanwijzingen, die zijn uitgevaardigd door de Nieuw-Zeelandse bevoegde
autoriteit, niet zal belemmeren. Deze bepaling is van groot belang voor
een goede werking van een systeem waarbij in het buitenland gelegen
voorraden kunnen worden gerekend tot de binnenlandse strategische
voorraden.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2008–2009, 31 742, A en nr. 1

3

Artikel 5 beschrijft de stappen van de procedure tot aanvaarding van het
aanhouden van voorraden. Op grond van het eerste lid is per geval
toestemming noodzakelijk van de Nederlandse bevoegde autoriteit. Het
tweede lid bepaalt welke informatie de Nieuw-Zeelandse bevoegde
autoriteit aan de Nederlandse bevoegde autoriteit dient te verstrekken. Op
grond van het derde lid dient de Nederlandse minister van Economische
Zaken de Nieuw-Zeelandse bevoegde autoriteit binnen vijf werkdagen
voor aanvang van de periode waarop de acceptatie van de voorraden
betrekking heeft, te informeren over zijn instemming met het verzoek.
Artikel 6 gaat om een verzoek met betrekking tot een reservering op een
hoeveelheid aardolie(-producten) van een entiteit die daarvan niet zelf de
eigenaresse is. Om deze voorraden op grond van het verdrag aanvaard te
krijgen, dient in aanvulling op de voorwaarden genoemd in artikel 5,
tweede lid, te worden voldaan aan de extra voorwaarden in onderdelen a
tot en met d.
Artikel 7 bepaalt dat de verdragspartijen elkaar zo spoedig mogelijk
informeren in het geval van een crisis in de aardoliemarkt. Voorts dient op
grond van het tweede lid ook overleg plaats te vinden, op verzoek van een
der partijen bij dit verdrag, indien er vragen rijzen over de toepassing van
het verdrag of indien wijzigingen van het verdrag gewenst zijn.
Artikel 8 regelt de procedure voor wijziging van het verdrag.
Artikel 9 regelt de inwerkingtreding van het verdrag.
Artikel 10 regelt de mogelijkheid tot beëindigen van het verdrag. Tijdens
een crisis mag het verdrag niet beëindigd worden.
Koninkrijkspositie
Het verdrag zal, wat het Koninkrijk betreft, alleen voor Nederland gelden.
De minister van Economische Zaken,
M. J. A. van der Hoeven

Staten-Generaal, vergaderjaar 2008–2009, 31 742, A en nr. 1

4