Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2015–2016

29 675

Zee- en kustvisserij

Nr. 182

BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN ECONOMISCHE ZAKEN
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 22 februari 2016
Naar aanleiding van een verzoek van de vaste commissie voor Economische Zaken treft u onderstaand de stand van zaken aan betreffende de
recreatieve staand wantvisserij en de mosselvisserij.
Recreatief staand want
Het zogenaamde kleinschalig recreatief gebruik van het vistuig staand
want is op verzoek van uw Kamer onder voorwaarden toegestaan uit
cultuurhistorisch oogpunt (Kamerstuk 21 501-32, nr. 563). Deze visserij is
vanaf eind 2011 toegestaan voor recreatieve vissers in de kustwateren
Westerschelde en Waddenzee en sinds 2012 eveneens in de visserijzone
Noordzeestrand, aan de Waddeneilanden en de gemeenten Zijpe,
Zandvoort, Katwijk, en Westland.
De gemeenten die hiervan gebruik maken hebben zich verbonden aan
registratie, toezicht en handhaving van het recreatief staand want.
Bij het in werking treden van de betreffende regelgeving diende rekening
te worden gehouden met de bruinvis (registratie gevangen bruinvis). Met
ingang van 2016 gelden er extra beschermingsmaatregelen voor de
zeebaars: in december jl. heeft de Raad van de Europese Unie in het kader
van het gemeenschappelijk visserijbeleid de vangstmogelijkheden en de
daaraan gerelateerde aanvullende voorschriften voor het jaar 2016
vastgesteld. De extra beschermingsmaatregelen voor zeebaars – die
tevens van toepassing zijn op de recreatieve visserij – zijn opgenomen in
artikel 10 van de Verordening voor de vangstmogelijkheden voor 2016
(Verordening (EU) 2016/72).
Aan deze EU-voorschriften is voor de recreatieve visserij uitvoering
gegeven in artikel 120 van de Uitvoeringsregeling Zeevisserij. Dit komt
erop neer dat van 1 januari 2016 tot en met 30 juni 2016 alleen «catch and
release»-visserij is toegestaan. Daarnaast is het in deze periode verboden

kst-29675-182
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2016

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 29 675, nr. 182

1

om zeebaars aan boord te houden of aan te landen. Van 1 juli 2016 tot en
met 31 december 2016 geldt een baglimit van één zeebaars per visser per
dag.
Ik heb de gemeenten gevraagd de extra beschermingsmaatregelen voor
zeebaars onder de aandacht te brengen van de recreatieve staandwantvissers die bij hen zijn geregistreerd. Tevens heb ik hen gevraagd hierop
toe te zien en te handhaven. Uitgangspunt is dat de maatregel voor
recreatief staand want geen extra handhavingslasten voor het Rijk tot
gevolg heeft. Daarnaast staat het een gemeente vrij om in een APV
eventuele nadere beperkende voorschriften te stellen. Hierover ben ik met
de gemeenten in overleg.
Na afloop van het seizoen wil ik een evaluatie uitvoeren. Hiervoor heb ik
de gemeenten gevraagd de staandwantvissers te verzoeken hun
medewerking te verlenen aan het onderzoek dat IMARES in samenwerking met TNS-NIPO in maart dit jaar start.
Mosselvisserij
Met de aanbieding van het beleid voor mosselzaadinvanginstallaties (MZI)
voor de periode 2015–2018 (Kamerstuk 29 675, nr. 178) is u toegezegd dat
u nader geïnformeerd zult worden over de zogenoemde «experimenteerders». Binnen het MZI-beleid onderscheiden we twee categorieën: de
«transitiebedrijven» en de «experimenteerders». De transitiebedrijven
visten al voor het MZI-beleid op mosselzaad en zullen in de toekomst de
bodemvisserij op mosselzaad stapsgewijs afbouwen in ruil voor
MZI-locaties. «De experimenteerders» betreft 20 ondernemers die in de
periode vóór het (reguliere) MZI-beleid op experimentele basis met MZI’s
zijn begonnen.
Bij het verdelen van de schaars beschikbare MZI-locaties dient rekening
gehouden te worden met de behoefte van de «transitiebedrijven» om de
te zetten stappen te faciliteren. Daarnaast worden ook locaties geboden
aan de «experimenteerders», die in de gelegenheid zijn gesteld om
gedurende een overgangstermijn van vier jaar (periode 2010 tot en met
2013) hun MZI-activiteiten voort te zetten. Hierbij is een uitzondering
gemaakt voor één experimenteerder («pionier van het 1e uur», het bedrijf
West 6), die zijn MZI-activiteiten voor onbepaalde tijd kan blijven
voortzetten (Kamerstuk 29 675, nr. 101).
7 van de 20 MZI-experimenteerders hebben bezwaar en beroep ingesteld
tegen de door mij verleende MZI-vergunningen, aangezien zij zich in
hoofdzaak niet konden vinden in de (generieke) overgangstermijn van vier
jaar, de (omvang van de) toegewezen MZI-locatie en/of het besluit over de
uitzondering voor West 6.
Op 21 augustus 2013 heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad
van State een uitspraak gedaan, die aangeeft dat de periode van 4 jaar
overgangstermijn niet voldoende onderbouwd is. Daarom heb ik voor de
betreffende 7 experimenteerders een nieuw besluit genomen (Kamerstuk
29 675, nr. 176). Aan de hand van een nader boekenonderzoek bij de
experimenteerders heb ik opnieuw berekend wat een redelijke overgangstermijn is. Hieruit is gebleken dat de experimenteerders gemiddeld
genomen binnen 5,8 jaar de nog ultimo 2009 resterende boekwaarde van
hun geactiveerde investeringen in MZI-installaties kunnen terugverdienen.
Gelet hierop is besloten tot een generieke overgangstermijn van zes jaar
(periode 2010 tot en met 2015).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 29 675, nr. 182

2

Naast West 6 kan nog één ander bedrijf aangemerkt worden als «pionier
van het 1e uur». In tegenstelling tot West 6 maakt dit bedrijf echter wèl
onderdeel uit van de mosselsector en is daarmee een transitiebedrijf.
Mede gelet hierop wordt de rechtsopvolger van dit bedrijf in de
gelegenheid gesteld om het MZI-experiment nog voort te zetten
gedurende een aanvullende periode van twee jaar (periode 2016 tot en
met 2017). West 6 is als eerste bedrijfsmatig gestart met MZI’s en zij
behoort niet tot de traditionele mosselsector. Dit is voor mij aanleiding om
West 6 haar MZI-experiment voor een onbepaalde periode te laten
voortzetten.
Tegen de voornoemde besluiten hebben uiteindelijk zes experimenteerders beroep ingesteld. Naar verwachting zal de rechtbank Breda
medio maart 2016 uitspraak doen.
De Staatssecretaris van Economische Zaken,
M.H.P. van Dam

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 29 675, nr. 182

3