Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2013–2014

33 818

Wijziging van verschillende wetten in verband
met de hervorming van het ontslagrecht,
wijziging van de rechtspositie van flexwerkers
en wijziging van verschillende wetten in
verband met het aanpassen van de
Werkloosheidswet, het verruimen van de
openstelling van de Wet inkomensvoorziening
oudere werklozen en de beperking van de
toegang tot de Wet inkomensvoorziening oudere
en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze
werknemers (Wet werk en zekerheid)

Nr. 8

NOTA VAN WIJZIGING
Ontvangen 3 februari 2014
Het voorstel van wet wordt als volgt gewijzigd:
1
Artikel I, onderdeel C, wordt als volgt gewijzigd:
a. In het in onderdeel 3 voorgestelde vijfde lid wordt na «schriftelijke
overeenkomst» ingevoegd: of bij regeling door of namens een daartoe
bevoegd bestuursorgaan.
b. Onderdeel 4 komt te luiden:
4. Er worden twee leden toegevoegd, luidende:
8. Bij regeling van Onze Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
kan op verzoek van de Stichting van de Arbeid worden bepaald dat op
bepaalde bedrijfstakken, of onderdelen daarvan, lid 5, 6 of 7 niet van
toepassing is.
9. Elk beding in strijd met dit artikel is nietig.
2
Na artikel I, onderdeel C, wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:
Ca
In artikel 628 wordt onder vernummering van het negende lid tot tiende
lid een lid ingevoegd, luidende:
9. Bij regeling van Onze Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
kan worden bepaald dat de in lid 1 genoemde verplichting geheel of
gedeeltelijk niet geldt indien het niet verrichten van de overeengekomen

kst-33818-8
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2014

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

1

arbeid het gevolg is van bij die regeling te bepalen buitengewone
omstandigheden en aan bij die regeling te bepalen voorwaarden wordt
voldaan.
3
Artikel I, onderdeel H, onder 2, komt te luiden:
2. In het vijfde lid (nieuw) wordt «een arbeidsovereenkomst voor
bepaalde tijd» vervangen door: een arbeidsovereenkomst voor bepaalde
tijd van langer dan zes maanden.
4
Het in artikel I, onderdeel I, onder 2, voorgestelde derde lid komt te
luiden:
3. De rechter kan een beding als bedoeld in lid 1 en lid 2:
a. geheel vernietigen indien het beding, bedoeld in lid 2, niet noodzakelijk is vanwege zwaarwegende bedrijfs- of dienstbelangen; of
b. geheel of gedeeltelijk vernietigen indien in verhouding tot het te
beschermen belang van de werkgever, de werknemer door dat beding
onbillijk wordt benadeeld.
5
In artikel I, onderdeel M, wordt het voorgestelde artikel 668 als volgt
gewijzigd:
a. Boven de tekst van het voorgestelde artikel wordt ingevoegd:
Artikel 668.
b. Het eerste lid, aanhef, komt te luiden:
1. De werkgever informeert de werknemer schriftelijk uiterlijk een
maand voordat een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd van
rechtswege eindigt:.
c. In het derde lid wordt «bedoeld in lid 1, onderdeel a, niet is
nagekomen» vervangen door: bedoeld in lid 1, aanhef en onderdeel a, in
het geheel niet is nagekomen.
6
Artikel I, onderdeel N, wordt als volgt gewijzigd:
a. Onderdeel 3 komt te luiden:
3. Het tweede lid komt te luiden:
2. Lid 1 is van overeenkomstige toepassing op elkaar opvolgende
arbeidsovereenkomsten tussen een werknemer en verschillende
werkgevers, die, ongeacht of inzicht bestaat in de hoedanigheid en
geschiktheid van de werknemer, ten aanzien van de verrichte arbeid
redelijkerwijze geacht moeten worden elkaars opvolger te zijn.
b. In onderdeel 6 komen de voorgestelde leden zeven, acht en negen te
luiden:
7. Bij schriftelijke overeenkomst of bij regeling door of namens een
daartoe bevoegd bestuursorgaan kan ten nadele van de bestuurder van
een rechtspersoon worden afgeweken van de periode, bedoeld in lid 1,
onderdeel a.
8. Bij collectieve arbeidsovereenkomst of bij regeling door of namens
een daartoe bevoegd bestuursorgaan kan dit artikel buiten toepassing
worden verklaard voor bepaalde functies in een bedrijfstak indien Onze

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

2

Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid bij ministeriële regeling
deze functies heeft aangewezen, omdat het voor die functies in die
bedrijfstak bestendig gebruik is en vanwege de intrinsieke aard van de
bedrijfsvoering en van die functies noodzakelijk is de arbeid uitsluitend te
verrichten op grond van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, niet
zijnde uitzendovereenkomsten als bedoeld in artikel 690. Bij die regeling
kunnen nadere voorwaarden worden gesteld aan het buiten toepassing
verklaren, bedoeld in de eerste zin.
9. Bij collectieve arbeidsovereenkomst of bij regeling door of namens
een daartoe bevoegd bestuursorgaan kan voor daarin aangewezen
arbeidsovereenkomsten die overwegend zijn aangegaan omwille van de
educatie van de werknemer worden afgeweken van de periode, bedoeld
in lid 1, onderdeel a, voor zover dat noodzakelijk is voor het afronden van
de opleiding.
c. Onder vernummering van het voorgestelde tiende lid tot elfde lid
wordt een lid ingevoegd, luidende:
10. Dit artikel is niet van toepassing op arbeidsovereenkomsten die zijn
aangegaan in verband met een beroepsbegeleidende leerweg als bedoeld
in artikel 7.2.2. van de Wet educatie en beroepsonderwijs.
7
In artikel I, onderdeel O, komt het vijfde lid van het voorgestelde artikel
669 als volgt te luiden:
5. De regels, bedoeld in lid 4, onderdeel b, zijn niet van toepassing
indien bij collectieve arbeidsovereenkomst of regeling door of namens
een daartoe bevoegd bestuursorgaan, andere regels worden gesteld voor
het bepalen van de volgorde van opzegging bij het vervallen van
arbeidsplaatsen, bedoeld in lid 2, onderdeel a, en een onafhankelijke
commissie als bedoeld in artikel 671a, lid 2, wordt aangewezen.
8
In artikel I, onderdeel Q, wordt het voorgestelde artikel 670a als volgt
gewijzigd:
a. Onder vervanging van de punt aan het slot van onderdeel d door een
puntkomma wordt aan het tweede lid een onderdeel toegevoegd,
luidende:
e. de opzegging geschiedt op grond van artikel 669, lid 3, voor zover de
opzegging geen verband houdt met omstandigheden waarop die
opzegverboden betrekking hebben.
b. In het vijfde lid wordt «, bedoeld in lid 2» vervangen door: als
bedoeld in lid 2.
c. Het zesde lid komt te luiden:
6. Op de schriftelijke instemming, bedoeld in lid 2, onderdeel a, is artikel
671, leden 3 tot en met 6, van overeenkomstige toepassing.
d. Onder vernummering van het zevende lid tot achtste lid wordt een lid
ingevoegd, luidende:
7. De leden 5 en 6 zijn niet van toepassing op de bestuurder van een
rechtspersoon, indien herstel van de arbeidsovereenkomst op grond van
Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek niet mogelijk is, noch op een
bestuurder van een vergelijkbare buitenlandse rechtspersoon.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

3

9
In artikel I, onderdeel R, komt het voorgestelde artikel 670b te luiden:
Artikel 670b
1. Een overeenkomst waarmee een arbeidsovereenkomst wordt
beëindigd, is slechts geldig indien deze schriftelijk is aangegaan.
2. Indien de arbeidsovereenkomst door middel van een schriftelijke
overeenkomst wordt beëindigd, heeft de werknemer het recht om deze
overeenkomst zonder opgaaf van redenen, binnen veertien dagen na de
datum waarop de overeenkomst tot stand is gekomen, door een schriftelijke, aan de werkgever gerichte, verklaring te ontbinden.
3. De werkgever vermeldt in de overeenkomst, bedoeld in lid 1, het
recht, bedoeld in lid 2, bij gebreke waarvan de termijn, bedoeld in lid 2,
een maand bedraagt.
4. De leden 2 en 3 zijn niet van toepassing, indien partijen binnen zes
maanden na een ontbinding als bedoeld in lid 2 opnieuw een overeenkomst als bedoeld in lid 1 aangaan.
5. De leden 2 tot en met 4 zijn niet van toepassing op de bestuurder van
een rechtspersoon, indien herstel van de arbeidsovereenkomst op grond
van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek niet mogelijk is, noch op een
bestuurder van een vergelijkbare buitenlandse rechtspersoon.
6. Elk beding waarbij het recht, bedoeld in lid 2, wordt uitgesloten of
beperkt, is nietig.
10
In artikel I, onderdeel S, wordt het voorgestelde artikel 671 als volgt
gewijzigd:
a. Het eerste lid, onderdeel e, komt te luiden:
e. de opzegging een bestuurder van een rechtspersoon betreft waarvan
herstel van de arbeidsovereenkomst op grond van Boek 2 van het
Burgerlijk Wetboek niet mogelijk is of een bestuurder van een vergelijkbare buitenlandse rechtspersoon; of.
b. In het tweede lid wordt «, bedoeld in lid 1,» vervangen door: als
bedoeld in lid 1.
c. Het derde lid komt te luiden:
3. Indien de werkgever de werknemer niet binnen twee werkdagen na
de instemming schriftelijk wijst op het recht, bedoeld in lid 2, bedraagt de
termijn, bedoeld in lid 2, een maand.
c. Onder vernummering van het vierde lid tot zesde lid worden twee
leden ingevoegd, luidende:
4. Voor zover op grond van lid 1 de instemming vereist was voor een
rechtsgeldige opzegging, wordt na een herroeping als bedoeld in lid 2 de
opzegging geacht niet te hebben plaatsgevonden.
5. De leden 2 tot en met 4 zijn niet van toepassing, indien de werknemer
binnen zes maanden na een herroeping op grond van lid 2 opnieuw
schriftelijk instemt met de opzegging van de arbeidsovereenkomst.
11
Artikel I, onderdeel T, wordt als volgt gewijzigd:
a. In het tweede lid van het voorgestelde artikel 671a wordt «in een
toepasselijke» vervangen door: bij.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

4

b. In het vijfde lid van het voorgestelde artikel 671a vervalt «, tenzij bij
regeling van Onze Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid anders
is bepaald,».
c. In het voorgestelde artikel 671a wordt onder vernummering van het
zevende en achtste lid tot achtste en negende lid, een lid ingevoegd,
luidende:
7. Bij regeling van Onze Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
kunnen arbeidsrelaties of overeenkomsten met betrekking tot ingeleend
personeel worden aangewezen waarop lid 5 niet van toepassing is.
d. In het derde lid van het voorgestelde artikel 671b wordt «lid 5»
vervangen door: leden 5 en 7.
12
In artikel I, onderdeel V, wordt het voorgestelde artikel 673 als volgt
gewijzigd:
a. In het tweede lid wordt «het loon over twaalf maanden» vervangen
door: het in geld vastgestelde loon over twaalf maanden.
b. In het vierde lid, onderdeel b, komt de tweede zin te luiden: De vorige
zin is eveneens van toepassing indien de werknemer achtereenvolgens in
dienst is geweest bij verschillende werkgevers die, ongeacht of inzicht
bestaat in de hoedanigheid en geschiktheid van de werknemer, ten
aanzien van de verrichte arbeid redelijkerwijze geacht moeten worden
elkaars opvolger te zijn.
b. Het zesde lid komt te luiden:
6. Onder bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te bepalen
voorwaarden kunnen op de transitievergoeding in mindering worden
gebracht:
a. kosten van maatregelen in verband met het eindigen of niet voortzetten van de arbeidsovereenkomst, gericht op het voorkomen van
werkloosheid of het bekorten van de periode van werkloosheid van de
werknemer; en
b. kosten verband houdende met het bevorderen van de bredere
inzetbaarheid van de werknemer die tijdens de arbeidsovereenkomst zijn
gemaakt.
13
Het in artikel I, onderdeel W, voorgestelde artikel 673a wordt als volgt
gewijzigd:
a. In het eerste lid wordt na «artikel 673, lid 2,» ingevoegd: eerste zin,.
b. In het derde lid wordt «Minster» vervangen door: Minister.
14
Het in artikel I, onderdeel BB, voorgestelde artikel 681, eerste lid, wordt
als volgt gewijzigd:
a. In onderdeel c wordt «hij werd opgezegd» vervangen door «de
arbeidsovereenkomst werd opgezegd» en vervalt:, tenzij het een persoon
betreft die deze werkzaamheden verricht in de zelfstandige uitoefening
van een bedrijf of beroep,.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

5

b. In onderdeel d wordt «hij werd opgezegd» vervangen door: de
arbeidsovereenkomst werd opgezegd.
15
In het in artikel I, onderdeel CC, voorgestelde artikel 682, vierde lid,
vervalt: «, tenzij het een persoon betreft die deze werkzaamheden verricht
in de zelfstandige uitoefening van een bedrijf of beroep,».
16
Het in artikel I, onderdeel DD, voorgestelde artikel 682a komt te luiden:
Artikel 682a
Bij regeling van Onze Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
kunnen nadere regels worden gesteld met betrekking tot de artikelen 681,
lid 1, onderdelen c en d, en 682, leden 4 en 5, waarin kan worden bepaald:
a. wat mede onder de werkgever, bedoeld in die artikelen, wordt
verstaan;
b. in welke gevallen en onder welke voorwaarden die bepalingen niet
van toepassing zijn; en
c. in welke volgorde de werknemers in de gelegenheid worden gesteld
hun vroegere werkzaamheden te hervatten dan wel als kandidaat voor de
terbeschikkingstelling te worden voorgedragen.
17
In het in artikel I, onderdeel EE, voorgestelde artikel 683, eerste lid,
wordt na «677, lid 4» een komma ingevoegd.
18
In het in artikel I, onderdeel FF, voorgestelde artikel 685 wordt na «de
daarop berustende bepalingen» ingevoegd: en voor de toepassing van
afdeling 10.
19
Het in artikel I, onderdeel GG, voorgestelde artikel 686a wordt als volgt
gewijzigd:
a. In het vierde lid, onderdeel a, onder 1, wordt «artikel 672, lid 9»
vervangen door: de artikelen 668, lid 3, 672, lid 9 en 677, lid 4.
b. In het vierde lid, onderdeel a, onder 2, wordt «op grond van artikel»
vervangen door «op grond van de artikelen 677, 681, lid 1, onderdelen a
en b, en» en vervalt de komma na «leden 1, 2».
c. In het vierde lid vervalt onderdeel c onder verlettering van onderdeel
d tot onderdeel c.
d. In het zesde lid wordt «de artikelen 671b en 671c» vervangen door:
artikel 671b of 671c.
e. Onder vernummering van het zevende lid tot achtste lid wordt een lid
ingevoegd, luidende:
7. Lid 6 is van overeenkomstige toepassing indien de rechter
voornemens is een ontbinding als bedoeld in artikel 671b of 671c uit te

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

6

spreken zonder daaraan een door de verzoeker verzochte vergoeding te
verbinden.
20
In artikel I, onderdeel II, vervalt in het in onderdeel 5 voorgestelde
achtste lid, onderdeel a, de komma na «leden 1, 3».
21
In het in artikel IV, onderdeel B, voorgestelde artikel 2, eerste lid, vervalt
onderdeel c, onder vervanging van de puntkomma aan het slot van
onderdeel b door een punt.
22
In artikel VIII wordt «lid 2» vervangen door: tweede lid.
23
Na artikel XXI worden zes artikelen ingevoegd, luidende:
ARTIKEL XXIa
De Wet educatie en beroepsonderwijs wordt als volgt gewijzigd:
A
In artikel 1.1.1, onderdeel z, onder 2, wordt «van de artikelen 3.1.2, 3.2.1,
3.3.1, 4.1.1, 4.1.2 tot en met 4.1.6, 4.3.1 tot en met 4.3.5,» vervangen door:
van de artikelen 3.1.2, 3.2.1, 3.3.1, 4.1.1, 4.1.2, 4.1.3, 4.3.1 en 4.3.2,.
B
In artikel 1.1.3, tweede lid, wordt «4.1.5, eerste lid, 4.1.6 tot en met
4.2.5,» vervangen door: 4.2.1 tot en met 4.2.5,.
C
Hoofdstuk 4, titel 1, paragraaf 2, vervalt.
D
Artikel 4.3.3 vervalt.
ARTIKEL XXIb
De Wet op de expertisecentra wordt als volgt gewijzigd:
A
De artikelen 63 tot en met 65 vervallen.
B
Artikel 69 wordt als volgt gewijzigd:
1. Het derde lid vervalt.
2. Het zesde lid komt te luiden:

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

7

6. Artikel 38 is van overeenkomstige toepassing ten aanzien van het
personeel van de rechtspersoon.
ARTIKEL XXIc
De Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek wordt
als volgt gewijzigd:
A
In artikel 1.15, eerste lid, onderdeel b, wordt «hoofdstuk 4, met
uitzondering van artikel 4.7,» vervangen door: hoofdstuk 4,.
B
Artikel 4.7 vervalt.
ARTIKEL XXId
De Wet op het primair onderwijs wordt als volgt gewijzigd:
A
De artikelen 60 tot en met 62 vervallen.
B
Artikel 68 wordt als volgt gewijzigd:
1. Het derde lid vervalt.
2. Het zesde lid komt te luiden:
6. Artikel 38 is van overeenkomstige toepassing ten aanzien van het
personeel van de rechtspersoon.
ARTIKEL XXIe
De Wet op het voortgezet onderwijs wordt als volgt gewijzigd:
A
In artikel 1, onder de begripsbepaling van «personeel», wordt «de
artikelen 38a tot en met 39a, 40a, 43a, eerste en tweede lid, 51, eerste tot
en met derde lid, 52, 52a, 53, 53b en 96o,» vervangen door: de artikelen
38a tot en met 39a, 40a, 43a, eerste en tweede lid, 51, eerste tot en met
derde lid, 53b en 96o,.
B
In artikel 24e1, derde lid, wordt «de artikelen 38a, 39, 39a, 40a, 43a, 51,
52», vervangen door: de artikelen 38a, 39, 39a, 40a, 43a, 51.
C
De artikelen 52 tot en met 53 vervallen.
D
In artikel 53b vervallen het derde en het zesde lid.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

8

ARTIKEL XXIf
1. Artikel 1.1.1, onderdeel z, onder 2, artikel 1.1.3, tweede lid, hoofdstuk
4, titel 1, paragraaf 2, en artikel 4.3.3 van de Wet educatie en beroepsonderwijs, zoals deze luidden de dag voor het tijdstip van inwerkingtreding
van artikel XXIa blijven van toepassing op een beslissing die voor dat
tijdstip is genomen op grond van artikel 4.1.5, eerste lid, van de Wet
educatie en beroepsonderwijs.
2. De artikelen 63 tot en met 65 en 69, derde en zesde lid, van de Wet op
de expertisecentra, zoals deze luidden de dag voor het tijdstip van
inwerkingtreding van artikel XXIb blijven van toepassing op een
beslissing die voor dat tijdstip is genomen op grond van artikel 63, eerste
lid, van de Wet op de expertisecentra.
3. De artikelen 1.15, eerste lid, onderdeel b, en 4.7 van de Wet op het
hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek, zoals deze luidden de
dag voor het tijdstip van inwerkingtreding van artikel XXIc blijven van
toepassing op een beslissing die voor dat tijdstip is genomen op grond
van artikel 4.7, eerste lid, van de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek.
4. De artikelen 60 tot en met 62 en 68, derde en zesde lid, van de Wet op
het primair onderwijs, zoals deze luidden de dag voor het tijdstip van
inwerkingtreding van artikel XXId blijven van toepassing op een
beslissing die voor dat tijdstip is genomen op grond van artikel 60, eerste
lid, van de Wet op het primair onderwijs.
5. De artikelen 1, 24e1, derde lid, 52 tot en met 53 en 53b, derde en
zesde lid, van de Wet op het voortgezet onderwijs, zoals deze luidden de
dag voor het tijdstip van inwerkingtreding van artikel XXIe blijven van
toepassing op een beslissing die voor dat tijdstip is genomen op grond
van artikel 52, eerste lid, van de Wet op het voortgezet onderwijs.
24
Artikel XXIII wordt als volgt gewijzigd:
a. In het tweede lid wordt een komma ingevoegd na «onder 3, N» en
wordt na «waarin» ingevoegd: hetgeen in artikel 668a van Boek 7 van het
Burgerlijk Wetboek, zoals dat artikel luidde op die dag, van toepassing is
verklaard of waarin.
b. In het derde lid vervalt de komma na «leden 1, 2, 3»
25
Na artikel XXIII worden zes artikelen ingevoegd, luidende:
ARTIKEL XXIIIa
Indien het bij brief van 14 mei 2012 ingediende voorstel van wet van de
leden Van Raak, Heijnen, Schouw, Van Gent, Ortega-Martijn en
Ouwehand, houdende de oprichting van een Huis voor klokkenluiders
(Wet Huis voor klokkenluiders) (kamerstukken 33 258), tot wet is of wordt
verheven en die wet eerder in werking is getreden of treedt dan artikel I,
onderdeel C, van deze wet, worden in artikel I, onderdeel C, onder 4, van
deze wet het achtste en negende lid vernummerd tot negende en tiende
lid.
ARTIKEL XXIIIb
Indien het bij brief van 14 mei 2012 ingediende voorstel van wet van de
leden Van Raak, Heijnen, Schouw, Van Gent, Ortega-Martijn en
Ouwehand, houdende de oprichting van een Huis voor klokkenluiders

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

9

(Wet Huis voor klokkenluiders) (kamerstukken 33 258), tot wet is of wordt
verheven en die wet eerder in werking is getreden of treedt dan artikel I,
onderdeel Ca, van deze wet, wordt in artikel I, onderdeel Ca, van deze wet
«negende lid tot tiende lid» vervangen door «tiende lid tot elfde lid» en
wordt het negende lid vernummerd tot tiende lid.
ARTIKEL XXIIIc
Indien het bij brief van 14 mei 2012 ingediende voorstel van wet van de
leden Van Raak, Heijnen, Schouw, Van Gent, Ortega-Martijn en
Ouwehand, houdende de oprichting van een Huis voor klokkenluiders
(Wet Huis voor klokkenluiders) (kamerstukken 33 258), tot wet is of wordt
verheven, en die wet later in werking treedt dan artikel I, onderdeel C, van
deze wet, doch eerder dan artikel I, onderdeel Ca, van deze wet wordt in
artikel 18, onderdeel A, van die wet na «Aan artikel 628 wordt» ingevoegd
«onder vernummering van het achtste en negende lid tot negende en
tiende lid» en wordt in artikel I, onderdeel Ca, van deze wet «negende lid
tot tiende lid» vervangen door «tiende lid tot elfde lid» en wordt het
negende lid vernummerd tot tiende lid.
ARTIKEL XXIIId
Indien het bij brief van 14 mei 2012 ingediende voorstel van wet van de
leden Van Raak, Heijnen, Schouw, Van Gent, Ortega-Martijn en
Ouwehand, houdende de oprichting van een Huis voor klokkenluiders
(Wet Huis voor klokkenluiders) (kamerstukken 33 258), tot wet is of wordt
verheven, en die wet later in werking treedt dan artikel I, onderdeel Ca,
van deze wet, wordt in artikel 18, onderdeel A, van die wet na «Aan artikel
628 wordt» ingevoegd: onder vernummering van het achtste tot en met
tiende lid tot negende tot en met elfde lid.
ARTIKEL XXIIIe
Indien het bij brief van 14 mei 2012 ingediende voorstel van wet van de
leden Van Raak, Heijnen, Schouw, Van Gent, Ortega-Martijn en
Ouwehand, houdende de oprichting van een Huis voor klokkenluiders
(Wet Huis voor klokkenluiders) (kamerstukken 33 258), tot wet is of wordt
verheven en die wet eerder in werking is getreden of treedt dan artikel I,
onderdeel P, van deze wet, wordt artikel I van deze wet als volgt gewijzigd:
A
In onderdeel P, onder 2, wordt «tiende tot en met dertiende lid tot elfde
tot en met veertiende lid» vervangen door: tiende tot en met veertiende
lid tot elfde tot en met vijftiende lid.
B
In onderdeel Q wordt in artikel 670a, tweede lid, «en lid 10» vervangen
door:, lid 10 en lid 11, onderdelen b en c.
C
In onderdeel T wordt in artikel 671b, zesde lid, «en 10» vervangen door:,
10 en 11, onderdelen b en c.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

10

ARTIKEL XXIIIf
Indien het bij brief van 14 mei 2012 ingediende voorstel van wet van de
leden Van Raak, Heijnen, Schouw, Van Gent, Ortega-Martijn en
Ouwehand, houdende de oprichting van een Huis voor klokkenluiders
(Wet Huis voor klokkenluiders) (kamerstukken 33 258), tot wet is of wordt
verheven, en die wet later in werking treedt dan artikel I, onderdeel P, van
deze wet, wordt artikel 18 van die wet als volgt gewijzigd:
A
In onderdeel C wordt «tiende tot en met dertiende lid, tot elfde tot en
met veertiende lid» vervangen door «elfde tot en met veertiende lid, tot
twaalfde tot en met vijftiende lid» en het tiende lid vernummerd tot elfde
lid.
B
Onderdeel D komt te luiden:
D
In artikel 670a, tweede lid, wordt «en lid 10» vervangen door:, lid 10 en
lid 11, onderdelen b en c.
C
Er wordt een onderdeel toegevoegd, luidende:
E
In artikel 671b, zesde lid, wordt «en 10» vervangen door:, 10 en 11,
onderdelen b en c.
26
Aan het slot van artikel XXIV, onderdeel B, vervallen de aanhalingstekens.
27
In het in artikel XXVI, onderdeel A, voorgestelde artikel 1b komt het
derde lid als volgt te luiden:
3. Bij ministeriële regeling kunnen nadere regels worden gesteld met
betrekking tot het aanmerken van kalendermaanden als volledige
kalendermaanden als bedoeld in het tweede lid, onderdeel a, en met
betrekking tot het aanmerken van dagen als werkdagen als bedoeld in het
tweede lid, onderdeel b.
28
In artikel XXVI, onderdeel N, wordt «artikel 19, eerste lid, onderdeel b, c,
of d;» vervangen door: artikel 19, eerste lid, onderdeel b, c of d;.
29
Het in artikel XXVI, onderdeel S, voorgestelde artikel 47 komt te luiden:

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

11

Artikel 47
1. De uitkering op grond van deze wet bedraagt per kalendermaand:
a. 0,75 x (A – B x C/D) – E over de eerste twee maanden waarin recht op
een uitkering
bestaat; en
b. 0,7 x (A – B x C/D) – E vanaf de derde maand waarin recht op een
uitkering bestaat.
Hierbij staat:
A voor het maandloon;
B voor het inkomen in een kalendermaand;
C voor het dagloon;
D voor het dagloon waarnaar de uitkering zou zijn berekend indien dat
niet gemaximeerd zou
zijn op het in artikel 17, eerste lid, van de Wet financiering sociale
verzekeringen bedoelde
bedrag met betrekking tot een loontijdvak van een dag; en
E voor het inkomen in verband met arbeid.
2. Bij algemene maatregel van bestuur wordt bepaald wat onder
inkomen in verband met arbeid, bedoeld in het eerste lid wordt verstaan.
30
Het in artikel XXVI, onderdeel T, voorgestelde artikel 47a komt als volgt
te luiden:
Artikel 47a
Indien de werknemer deelneemt aan een voor hem naar het oordeel van
het UWV noodzakelijke opleiding of scholing en het recht op uitkering op
grond van artikel 76 blijft bestaan, wordt op de uitkering geheel in
mindering gebracht het inkomen uit of in verband met de opleiding of
scholing voor zover dat meer bedraagt dan een nader bij ministeriële
regeling door Onze Minister vast te stellen bedrag.
31
Artikel XXVI, onderdeel X, wordt als volgt gewijzigd:
a. In het voorgestelde achtste lid van artikel 64 wordt na «bedoeld in het
eerste lid, onderdeel c,» ingevoegd: met betrekking tot de vakantiebijslag.
b. In het voorgestelde negende lid van artikel 64 wordt na «is
verminderd op grond van het vierde» ingevoegd: of zevende.
32
Het tweede lid van het in artikel XXVI, onderdeel Y, voorgestelde artikel
65 komt te luiden:
2. In afwijking van artikel 20, eerste lid, onderdeel c, eindigt het recht op
uitkering, bedoeld in artikel 64, indien het inkomen in een kalendermaand
hoger is dan de in het eerste lid berekende uitkomst voor A.
33
Het in artikel XXVI, onderdeel DD, voorgestelde artikel 130r wordt als
volgt gewijzigd:
a. In het eerste lid wordt «Artikel 64, vierde lid, is» vervangen door:
Artikel 64, vierde, zevende en negende lid, zijn.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

12

b. In het tweede lid wordt «Artikel 64, vijfde en zesde lid» vervangen
door: Artikel 64, vijfde, zesde en achtste lid.
34
Artikel XXVI, onderdeel EE, wordt als volgt gewijzigd:
a. Het eerste lid van het voorgestelde artikel # komt te luiden:
1. Hoofdstuk II van de Werkloosheidswet en de daarop berustende
bepalingen zoals deze luidden op de dag voor de datum waarop artikel
XXVI, onderdeel S, van de Wet werk en zekerheid in werking is getreden,
blijven van toepassing op een recht op uitkering waarvan de eerste
werkloosheidsdag is gelegen voor de dag van die inwerkingtreding.
b. Het eerste lid van het voorgestelde artikel ## komt te luiden:
1. In afwijking van artikel # wordt indien een recht op uitkering op grond
van hoofdstuk II van de Werkloosheidswet, zoals dat hoofdstuk luidde op
de dag voor de datum waarop artikel XXVI, onderdeel S, van de Wet werk
en zekerheid in werking is getreden, bestaat of na die inwerkingtreding
herleeft en er bestaat of ontstaat een recht op uitkering op grond van de
Werkloosheidswet zoals deze luidt na die inwerkingtreding, het eerstgenoemde recht door het UWV omgezet in een recht op uitkering op grond
van de Werkloosheidswet zoals deze luidt na die inwerkingtreding, met
dien verstande dat de duur van de uitkering door omzetting niet wordt
verkort en na omzetting artikel 24 van de Werkloosheidswet en de daarop
berustende bepalingen van toepassing blijven zoals deze luidden voor de
inwerkingtreding van artikel XXVI, onderdeel H, van de Wet werk en
zekerheid.
Toelichting
Onderdelen 1, onder b, en 2
Niet alle voorgestelde wijzigingen van artikel 7:628 van het Burgerlijk
Wetboek (hierna: BW) treden op hetzelfde moment in werking. Daarom is
ervoor gekozen de wijzigingen van dit artikel in twee verschillende
onderdelen op te nemen. Deze technische aanpassing is noodzakelijk in
verband met de mogelijke samenloop met het bij brief van 14 mei 2012
ingediende voorstel van wet van de leden Van Raak, Heijnen, Schouw, Van
Gent, Ortega-Martijn en Ouwehand, houdende de oprichting van een Huis
voor klokkenluiders (Wet Huis voor klokkenluiders) (kamerstukken 33 258),
waarin ook wijzigingen zijn voorgesteld van artikel 7:628 BW. Het kan zich
namelijk voordoen dat die wet in werking treedt op een tijdstip waarop de
nu in onderdeel C opgenomen wijzigingen van artikel 7:628 BW al wel in
werking zijn getreden, en de in onderdeel Ca opgenomen wijzigingen nog
niet.
Onderdelen 1, onder a, 3, 5, onder a, 7, 8, onder b, 10, onder b,
11, onder a en d, 12, onder a, 13, onder b, 14, onder b, 17, 19,
onder d, 20, 22, 24, onder b, 26, 28, 30 en 32
Alle in de opgesomde onderdelen opgenomen wijzingen betreffen
technische aanpassingen van onvolkomenheden in de wettekst of
redactionele verbeteringen.
Onderdeel 4
Om de verhouding tussen de al bestaande vernietigingsbevoegdheid
van de rechter en de met dit voorstel geïntroduceerde bevoegdheid nader
te verduidelijken, worden in artikel 7:653, derde lid, BW de onderdelen a

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

13

en b omgedraaid. Eerst beoordeelt een rechter – als er sprake is van een
concurrentiebeding in een overeenkomst voor bepaalde tijd – of de daarin
opgenomen motivering voldoende dragend is (zo niet dan vernietigt hij
het gehele beding). Vervolgens toetst de rechter bij ieder concurrentiebeding dat aan hem wordt voorgelegd of de werknemer erdoor niet
onbillijk wordt benadeeld. Als dat laatste naar zijn oordeel het geval is dan
zal hij het beding geheel of gedeeltelijk vernietigen.
Onderdeel 5, onder b
In artikel 7:668, derde lid, BW wordt voorgesteld om het woord «in het
geheel» toe te voegen om aan te geven dat een werkgever het in geld
vastgestelde loon over een hele maand verschuldigd is als hij de
aanzegplicht in het geheel niet nakomt. De tweede zin van dat derde lid
regelt vervolgens dat als de werkgever wel aanzegt maar niet tijdig, hij
een vergoeding naar rato verschuldigd is.
Onderdeel 6
Onder a
In artikel 7:668a, tweede lid, BW is geregeld dat de ketenbepaling van
overeenkomstige toepassing is bij opvolgend werkgeverschap. Daarvan is
sprake indien werkgevers redelijkerwijs geacht worden elkaars opvolger
te zijn ten aanzien van de verrichte arbeid. Deze definitie van opvolgend
werkgever wordt ook gehanteerd in het voorgestelde artikel 7:673, vierde
lid, onderdeel b, BW. Uit die bepaling vloeit voort dat als er sprake is van
opvolgend werkgeverschap, perioden bij de vorige werkgever worden
meegeteld bij de opbouw van de transitievergoeding.
In de artikelsgewijze toelichting in de memorie van toelichting bij het
onderhavige wetsvoorstel is ten aanzien van deze beide bepalingen
aangegeven dat de huidige jurisprudentie ten aanzien van het opvolgend
werkgeverschap van toepassing blijft.
Specifiek wordt verwezen naar HR 11 mei 2012, JAR 2012/150, waarin is
beslist dat aan de eis dat de nieuwe werkgever redelijkerwijs geacht moet
worden ten aanzien van de verrichte arbeid de opvolger van de vorige
werkgever te zijn in de regel is voldaan als (1) de nieuwe overeenkomst
wezenlijk dezelfde vaardigheden en verantwoordelijkheden eist als de
vorige overeenkomst en (2) tussen de nieuwe werkgever en de vorige
werkgever zodanige banden bestaan dat het door die laatste op grond van
zijn ervaringen met de werknemer verkregen inzicht in diens hoedanigheden en geschiktheid in redelijkheid ook moet worden toegerekend aan
de nieuwe werkgever. Bij nader inzien is de regering tot de conclusie
gekomen dat de invulling die in deze jurisprudentie gegeven wordt aan
het opvolgend werkgeverschap voor de toepassing van de ketenbepaling
(en in het verlengde daarvan de bepaling met betrekking tot de transitievergoeding) te beperkt is. De regering is van mening dat voor de
ketenbepaling ook sprake moet zijn van opvolgend werkgeverschap, als
bijvoorbeeld het werk van een werknemer overgaat naar een andere
werkgever, anders dan bij overgang van onderneming (waarbij de
arbeidsovereenkomst immers in stand blijft). De situatie dat een concessie
wordt verleend aan een andere werkgever en de werknemer «meeverhuist» naar de nieuwe werkgever, doet zich met enige regelmaat voor.
Gelet op het doel van de ketenbepaling, namelijk dat een werknemer na
zekere tijd, of een aantal tijdelijke contracten, moet kunnen beschikken
over de zekerheid van een vast contract, is het, in het licht van jurisprudentie, wenselijk uitdrukkelijk te bepalen dat om als opvolgend werkgever
te worden aangemerkt in het kader van de ketenbepaling en de transitievergoeding geen inzicht hoeft te bestaan in de hoedanigheid en
geschiktheid van de werknemer. In het verlengde van de aanpassing van

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

14

de ketenbepaling zal voor de transitievergoeding dezelfde regeling
gelden, zodat in het gegeven voorbeeld de opbouw van de transitievergoeding doorloopt bij de nieuwe werkgever. Als bij de overgang naar de
opvolgende werkgever reeds een transitievergoeding is betaald, dan kan
deze, op grond van het voorgestelde artikel 7:673, vijfde lid, BW overigens
wel in mindering gebracht worden op een eventueel op enig moment
door de opvolgend werkgever te betalen transitievergoeding.
Voorts merkt de regering op dat constructies om de bepaling betreffende het opvolgend werkgeverschap te omzeilen, met de voorgestelde
wijziging worden bestreden. Bij dat laatste wordt onder meer gedacht aan
constructies waarin een werknemer na een dienstverband bij een
werkgever, via een derde weer bij diezelfde werkgever, of bij een aan hem
gelieerde BV aan de slag gaat.
Aldus wordt voorgesteld in artikel 7:668a, tweede lid, BW en in artikel
7:673, vierde lid, onderdeel b, BW (onderdeel 12 van onderhavige nota
van wijziging) te regelen dat ook sprake is van het doorlopen van de keten
respectievelijk de opbouw van de transitievergoeding, als de opvolgende
werkgever geen inzicht heeft in de hoedanigheid en geschiktheid van de
werknemer. Er hoeven niet zodanige banden te bestaan tussen de
opvolgende werkgevers, dat deze kennis over de werknemer beschikbaar
is. Dit neemt niet weg dat er wel een aanleiding moet zijn waardoor de
werknemer van de oude naar de nieuwe werkgever overgaat. Dit verband
zal er vaak zijn als de aanleiding van het overgaan van de oude naar de
nieuwe werkgever ingegeven is door een organisatorische of andere
wijziging die zich bij een van de werkgevers voordeed. Dit is bijvoorbeeld
aan de orde als de werknemer eerst als uitzendkracht voor een werkgever
werkt, om vervolgens bij diezelfde werkgever in dienst te treden. Maar
ook als een concessie wordt verleend aan de nieuwe werkgever, of een
opdracht die eerder door de oude werkgever werd vervuld wordt
aanbesteed aan de nieuwe werkgever, als gevolg waarvan de werknemer
in dienst komt bij die nieuwe werkgever, is sprake van een aanleiding die
bij de opvolgende werkgevers ligt. Dit is in het nieuw voorgestelde
artikellid vervat doordat bepaald wordt dat de werkgevers redelijkerwijs
geacht moeten worden elkaars opvolger te zijn ten aanzien van de
verrichte arbeid. Daarin is tevens vervat dat de werknemer bij de
opvolgende werkgever vergelijkbare arbeid dient te gaan verrichten. Van
opvolgend werkgeverschap is uiteraard geen sprake als de werknemer op
eigen initiatief dezelfde arbeid bij een nieuwe werkgever gaat verrichten.
De aanleiding voor het overgaan naar een nieuwe werkgever is dan
immers niet gelegen bij een van de werkgevers.
Onder b en c
Drie in artikel 7:668a voorgestelde leden worden aangepast.
De afwijkingsmogelijkheid van de ketenbepaling voor bestuurders van
rechtspersonen wordt met de voorgestelde nieuwe formulering van het
zevende lid enerzijds beperkt tot het afwijken van de termijn waarna een
vast contract ontstaat, anderzijds uitgebreid in die zin dat afwijking bij
schriftelijke overeenkomst mogelijk wordt (in plaats van alleen bij cao of
bij regeling door of namens een daartoe bevoegd bestuursorgaan). Door
deze laatstgenoemde wijziging is het mogelijk om ook bij individuele
arbeidsovereenkomst af te wijken van de ketenbepaling voor die
bestuurders die bijvoorbeeld niet onder een cao of regeling als hier
bedoeld vallen, zodat voorkomen wordt dat er bijvoorbeeld bij een tweede
termijn een vast contract ontstaat, hetgeen specifiek voor bestuurders
ongewenst wordt geacht Tegelijkertijd meent de regering dat afwijking
van het maximale aantal tijdelijke contracten niet noodzakelijk is, omdat
na meer dan drie termijnen een bestuursfunctie te hebben vervuld,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

15

verondersteld mag worden dat de band met de betreffende organisatie
zodanig is dat de desbetreffende persoon de bescherming van een vast
contract niet mag worden onthouden.
De voorgestelde aanpassingen in het achtste lid zijn redactioneel van
aard en dienen louter om mogelijke verwarring te voorkomen ten aanzien
van de wijze waarop bepaalde functies binnen een bedrijfstak kunnen
worden opgenomen in de ministeriële regeling en welke criteria daarbij in
acht genomen zullen worden.
Voorgesteld wordt om in het negende lid te voorzien in de mogelijkheid
om af te wijken van de termijn van de ketenbepaling waarna een vast
contract ontstaat (24 maanden), voor die gevallen waar dat noodzakelijk is
om een opleiding af te kunnen ronden. Het maximale aantal elkaar
opvolgende tijdelijke contracten blijft daarmee drie. Afwijking van dat
laatste aantal is niet nodig voor de situatie waar de afwijking voor is
bedoeld (het kunnen afronden van een opleiding). De regering kiest voor
de mogelijkheid tot afwijking bij cao of bij regeling door of namens een
daartoe bevoegd bestuursorgaan vanwege de diversiteit van situaties die
zich in de praktijk en binnen verschillende sectoren kunnen voordoen.
Tegelijkertijd wordt voorgesteld om in het nieuwe tiende lid de reeds
voorziene buiten toepassing verklaring van de ketenbepaling voor
arbeidsovereenkomsten die zijn afgesloten in het kader van een beroepsbegeleidende leerweg, bij wet uit te sluiten in plaats van bij ministeriële
regeling. De regering acht deze uitsluiting aangewezen aangezien deze
arbeidsovereenkomsten worden afgesloten in het kader van een opleiding
die gericht is op het behalen van een startkwalificatie.
Onderdeel 8, onder a
In het voorgestelde artikel 7:669, derde lid, BW is geregeld dat, tenzij
anders is overeengekomen, een arbeidsovereenkomst op of na de dag
waarop iemand de pensioengerechtigde leeftijd bereikt opgezegd mag
worden. Indien op dat moment echter een opzegverbod van toepassing is,
zou de arbeidsovereenkomst om die reden toch niet mogen worden
opgezegd. Als de reden van de opzegging echter gelegen is in het
bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd, ligt het niet voor de hand
dat daar een opzegverbod aan in de weg staat. Daarom wordt voorgesteld
in artikel 7:670a, tweede lid, BW op te nemen dat de opzegverboden bij
een opzegging van de arbeidsovereenkomst die geschiedt op grond van
artikel 7:669, derde lid, BW niet van toepassing zijn, voor zover de
opzegging ten minste geen verband houdt met de omstandigheden
waarop de opzegverboden uit artikel 7:670, leden 1 tot en met 4, en 10, of
daarmee naar aard en strekking vergelijkbare opzegverboden in een ander
wettelijk voorschrift, zien.
Als het in een bedrijf bijvoorbeeld gebruikelijk is dat de arbeidsovereenkomst eindigt of wordt opgezegd als een werknemer de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, dan houdt de opzegging van de arbeidsovereenkomst van een werknemer die ziek is en de pensioengerechtigde leeftijd
bereikt kennelijk geen verband met het opzegverbod bij ziekte. In die
situatie geldt het opzegverbod niet. Als een werknemer waarvan de
arbeidovereenkomst na het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd
niet is beëindigd, lid wordt van de ondernemingsraad, waarna de
arbeidsovereenkomst, zonder dat daar eerder sprake van is geweest,
beëindigd wordt, kan aangenomen worden dat de opzegging verband
houdt met het lidmaatschap van de ondernemingsraad. In dat geval geldt
het verbod om de arbeidsovereenkomst met een werknemer die lid is van
de ondernemingsraad op te zeggen, en kan de arbeidsovereenkomst,
zolang dat opzegverbod van toepassing is, niet opgezegd worden op
grond van het voorgestelde artikel 669, derde lid, BW.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

16

Onderdelen 8, onder c en d, 9 en 10, onder a, c en d
Ten aanzien van de bedenktermijn van veertien dagen die met het
onderhavige wetsvoorstel wordt geïntroduceerd worden bij onderhavige
nota van wijziging een vijftal wijzigingen voorgesteld.
Ten eerste wordt bepaald dat een beëindigingsovereenkomst alleen
schriftelijk kan worden overeengekomen. Voor de formulering is aangesloten bij artikel 7:653, eerste lid, BW.
Daarmee samenhangend is voorts de plicht opgenomen voor de
werkgever om in de beëindigingsovereenkomst dan wel binnen twee
werkdagen na de instemming met de beëindiging van de arbeidovereenkomst, de werknemer schriftelijk te wijzen op deze veertiendaagse
bedenktermijn. Mocht de werkgever niet aan deze plicht voldoen dan
wordt de termijn waarbinnen de werknemer zijn gegeven instemming kan
herroepen of de beëindigingsovereenkomst kan ontbinden, verlengd tot
een maand.
Voorts wordt voorgesteld om, als zich binnen zes maanden nadat een
werknemer is teruggekomen van een eerder akkoord, wederom een
dergelijke situatie voordoet (instemming met de opzegging of ondertekening van een beëindigingsovereenkomst) de werknemer zich niet
wederom op het bedenkrecht kan beroepen. Voorkomen moet worden dat
de mogelijkheid van het ongelimiteerd mogen terugkomen van een
instemming of overeenstemming, een beëindiging van de arbeidsovereenkomst middels een beëindigingsovereenkomst minder aantrekkelijk
maakt. Dit in combinatie met het feit dat een dergelijke tweede bedenktermijn – gelet op het doel hiervan, te weten ongelijkheidscompensatie –
ook niet nodig is. Van de werknemer kan worden verwacht dat hij binnen
deze periode niet een tweede maal zal instemmen zonder hier voldoende
over te hebben nagedacht en eventueel juridische bijstand te hebben
ingeroepen.
Daarnaast wordt in onderdeel 10 voorgesteld om voor bestuurders van
rechtspersonen wier arbeidsovereenkomst ten aanzien waarvan de
rechter op grond van het bepaalde in Boek 2 BW geen veroordeling tot
herstel van de arbeidsovereenkomst kan uitspreken, de bedenktermijn
niet te laten gelden. Op grond van Boek 2 BW geldt dit – naast de
bestuurders van N.V.»s en B.V.»s op grond van de artikelen 2:132, derde
lid, en 2:244, derde lid, BW- ook ten aanzien van bestuurders van
verenigingen (artikel 2:37, zesde lid, BW), onderlinge waarborgmaatschappijen en coöperaties (artikel 2:57a, eerste lid, BW).
De achtergrond van deze keuze is dat het toekennen van een bedenktermijn zich niet verhoudt tot het niet kunnen herstellen van de arbeidsovereenkomst. De bedenktermijn is immers bedoeld om een onvoldoende
bewuste instemming met beëindiging van de arbeidsovereenkomst te
kunnen terugdraaien.
Bij een bestuurder van een beursgenoteerde N.V. geldt bovendien dat
zijn ontslag in beginsel koersgevoelige informatie zal zijn welke vanwege
de verplichtingen die beursgenoteerde vennootschappen hebben,
openbaar gemaakt moet worden. De regering is van mening dat een
bedenktermijn zulks niet mag doorkruisen. Aangezien de arbeidsverhouding tussen de bestuurder en een beursgenoteerde vennootschap op
grond van het per 1 januari 2013 in werking getreden artikel 2:132, derde
lid, BW niet meer wordt aangemerkt als een arbeidsovereenkomst, zal
deze situatie zich enkel nog kunnen voordoen in situaties waarin reeds
sprake was van een arbeidsovereenkomst voordat dat artikel in werking
trad (zie artikel V van de Wet aanpassing regels over bestuur en toezicht in
naamloze en besloten vennootschappen, Stb. 2011, 275).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

17

In onderdeel 10 is in het voorgestelde artikel 7:671, eerste lid, onderdeel
e, BW geregeld dat de arbeidsovereenkomst van een bestuurder van een
N.V. of B.V zonder voorafgaande instemming van deze bestuurder en
zonder toestemming van het UWV mag worden opgezegd. Aangezien de
groep bestuurders waarvan de arbeidsovereenkomst op grond van Boek 2
van het Burgerlijk Wetboek niet kan worden hersteld door de rechter
breder is dan alleen bestuurders van een N.V. of B.V. wordt voorgesteld
dit onderdeel zo te verruimen dat het ziet op bestuurders van alle
rechtspersonen, indien herstel van de arbeidsovereenkomst op grond van
Boek 2 van het Burgerlijk wetboek niet mogelijk is.
Tot slot wordt (in onderdeel 10 en in onderdeel 8 door de desbetreffende leden van artikel 7:671 BW van overeenkomstige toepassing te
verklaren) voorgesteld om aan het rechtsgevolg van het herroepen van de
instemming door de werknemer (dat daarmee de opzegging «geacht
wordt niet te hebben plaatsgevonden») de voorwaarde te stellen dat dit
gevolg alleen aan de orde is als de instemming ook daadwerkelijk nodig
was om rechtsgeldig te kunnen opzeggen. Dit om te voorkomen dat – naar
de letter van de wet – de mogelijkheid zou bestaan voor een werknemer
om onverplicht in te stemmen met bijvoorbeeld een ontslag tijdens de
proeftijd om deze instemming vervolgens te herroepen met voornoemd
rechtsgevolg.
Onderdeel 11, onder b en c
Het vijfde lid van het in het wetsvoorstel voorgestelde artikel 7:671a BW
bevat een ongeclausuleerde delegatiebepaling. Een dergelijke ruime
delegatiebepaling is niet nodig. In het nieuw in te voegen zevende lid is
daarom een nieuwe, meer geclausuleerde, delegatiebepaling geformuleerd. Deze delegatiebepaling biedt de ruimte om bepaalde, bij ministeriële regeling aan te wijzen, vormen van arbeidsrelaties of inleenovereenkomsten uit te zonderen van de toepassing van het vijfde lid. Het gaat dan
om bepaalde arbeidsrelaties en inleenovereenkomsten die niet beëindigd
hoeven te worden alvorens toestemming om de arbeidsovereenkomst
voor onbepaalde tijd op te zeggen kan worden verleend. In de memorie
van toelichting is in de artikelsgewijze toelichting bij artikel 7:671a BW al
aangegeven aan welke vormen van arbeidsrelaties en inleenovereenkomsten gedacht wordt.
Onderdeel 12, onder b
Onder b
Voor een toelichting wordt verwezen naar de toelichting op onderdeel 6,
onder a.
Onder c
Door de huidige formulering van de onderdelen a en b van het
voorgestelde artikel 7:673, zesde lid, BW overlappen deze onderdelen
elkaar inhoudelijk deels. In het voorgestelde artikel 673, zesde lid, BW
wordt onderdeel b daarom zo aangepast dat het alleen nog ziet op kosten
ter bevordering van de bredere inzetbaarheid die gemaakt zijn tijdens het
dienstverband. Onderdeel b ziet daardoor niet langer op kosten die
verband houden met het bevorderen van de bredere inzetbaarheid van de
werknemer die bij het eindigen of niet voorzetten van de arbeidsovereenkomst zijn gemaakt. Daar ziet onderdeel a namelijk al op.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

18

Onderdeel 13, onder a
In het voorgestelde artikel 7:673a, eerste lid, BW (tijdelijk hogere
transitievergoeding voor oudere werknemers) wordt afgeweken van
artikel 7:673, tweede lid, BW. Dit leidt mogelijk tot onduidelijkheid, omdat
in artikel 7:673, tweede lid, BW ook de maximum hoogte van de transitievergoeding is opgenomen (€ 75.000 of jaarsalaris). Daarom wordt de
verwijzing in artikel 7:673a BW beperkt tot de eerst zin van artikel 7:673,
tweede lid, BW. Overigens wordt zekerheidshalve opgemerkt dat ten
aanzien van de periodes waarvoor nog niet de ruimere rekenregel op
grond van artikel 7:673a, eerste lid, BW geldt, vanzelfsprekend wel
transitievergoeding verschuldigd is waarbij de normale berekeningswijze
(op grond van 7:673, tweede lid, BW) wordt toegepast.
Onderdelen 14, onder a, 15 en 16
Als de werkgever binnen 26 weken nadat een werknemer is ontslagen
wegens bedrijfseconomische omstandigheden een ander in dienst neemt
voor dezelfde werkzaamheden, zonder deze eerst aan de ontslagen
werknemer aan te bieden kan de opzegging van de arbeidsovereenkomst
worden vernietigd, de arbeidsovereenkomst worden hersteld, of een
billijke vergoeding aan de werknemer worden toegekend. Dit is de
wederindiensttredingsvoorwaarde. In het wetsvoorstel was geregeld dat
deze voorwaarde niet geldt als de werkgever de werkzaamheden door een
zelfstandige laat verrichten. Er zijn echter situaties waarin het in de rede
ligt dat de wederindiensttredingsvoorwaarde ook dan geldt. Gedacht kan
worden aan een situatie waarin arbeidsplaatsen komen te vervallen terwijl
vervolgens blijkt dat het werk binnen 26 weken aantrekt en voor de
werkzaamheden van de vervallen arbeidsplaatsen zelfstandigen worden
ingehuurd. De desbetreffende zinsnede wordt daarom geschrapt in de
voorgestelde artikelen 7:681, eerste lid, onderdeel c, en 7:682, vierde lid,
BW. In het voorgestelde artikel 7:682a BW was reeds een delegatiebepaling opgenomen met betrekking tot de wederindiensttredingsvoorwaarde. Deze delegatiebepaling wordt zo gewijzigd, dat op grond van
onderdeel b van dat artikel bij regeling van de Minister van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid kan worden bepaald wanneer de wederindiensttredingsvoorwaarde niet van toepassing is. In die regeling zal geregeld
worden in welke gevallen de wederindiensttredingsvoorwaarde niet geldt
als er een zelfstandige wordt ingehuurd voor de werkzaamheden die
onderdeel uitmaakten van de vervallen arbeidsplaats.
In het gewijzigde artikel 7:682a BW wordt, in onderdeel a, tevens de
mogelijkheid gecreëerd om in een ministeriële regeling te bepalen op
welke werkgever de wederindiensttredingsvoorwaarde ziet. Dit biedt de
mogelijkheid om, evenals ten aanzien van andere onderdelen van het
ontslagrecht, ook ten aanzien van de wederindiensttredingsvoorwaarde te
bewerkstelligen dat de bescherming tegen ontslag van werknemers die
via een payrollbedrijf werkzaam zijn bij een werkgever niet afwijkt van die
werknemers die rechtstreeks in dienst zijn van diezelfde werkgever.
Onderdeel 18
In Afdeling 10. Bijzondere bepalingen voor handelsvertegenwoordigers,
is in artikel 7:689 BW eveneens sprake van het begrip «het in geld
vastgesteld loon». De algemene maatregel van bestuur die op grond van
artikel 7:685 BW zal worden vastgesteld betreffende dat begrip dient dan
ook tevens voor voornoemde afdeling gelding te gelden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

19

Onderdeel 19, onder a, b,c en e
Aangezien de dag waartegen de arbeidsovereenkomst is opgezegd in
de situatie, bedoeld in het voorgestelde artikel 7:686a, vierde lid, BW niet
verschilt van die waarop de arbeidsovereenkomst is geëindigd, wordt
hetgeen in onderdeel c van dit lid was opgenomen met verwijzing naar de
dag waartegen is opgezegd nu toegevoegd aan onderdeel a, onder 2,
waar verwezen wordt naar de dag waarop de arbeidsovereenkomst is
geëindigd. Voorts wordt in onderdeel a, artikel 7:677, vierde lid, BW
toegevoegd als zijnde de evenknie van het reeds erin opgenomen artikel
7:672, negende lid, BW. Ook wordt voorgesteld een zelfde vervaltermijn te
hanteren voor een verzoek om een vergoeding in verband met het niet
nakomen van de aanzegplicht als opgenomen in artikel 7:668, derde lid,
BW.
Tot slot wordt een nieuw zevende lid geïntroduceerd waarin het zesde
lid van overeenkomstige toepassing wordt verklaard op een ontbindingsverzoek waarin een vergoeding werd verzocht. Dit bewerkstelligt dat als
de rechter als hij voornemens is het verzoek tot ontbinding wel te
honoreren maar de verzochte vergoeding niet, de verzoeker de
gelegenheid dient te bieden zijn verzoek in te trekken.
Onderdeel 21
De Wet melding collectief ontslag is momenteel niet van toepassing op
bestuurders van N.V.»s en B.V.»s. In het wetsvoorstel was deze uitzondering ten onrechte gehandhaafd. Niet valt in te zien waarom een ontslag
van de bestuurder niet bij een collectief ontslag als bedoeld in deze wet
zou hoeven te worden betrokken. De uitzondering wordt daarom alsnog
geschrapt, waardoor ook het ontslag van de bestuurder mee gaat tellen
bij de beoordeling van de vraag of sprake is van een collectief ontslag in
de zin van de Wet melding collectief ontslag.
Onderdeel 23
Deze onderdeel bevat aanpassingen van de Wet educatie en beroepsonderwijs, de Wet op de expertisecentra, de Wet op het hoger onderwijs en
wetenschappelijk onderzoek, de Wet op het primair onderwijs en de Wet
op het voortgezet onderwijs. De aanpassingen houden in dat de
bepalingen over de commissies van beroep en de verwijzingen naar die
commissies in andere bepalingen uit de onderwijswetten worden
verwijderd. Dit is het gevolg van het voorgestelde artikel 7:671a BW
(nieuw), op grond van welk artikel in de toekomst voor ontslag van
personeel werkzaam in het bijzonder onderwijs om bedrijfseconomische
redenen toestemming aan het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: UWV), of aan een vervangende cao-commissie,
moet worden gevraagd. Die verplichting geldt thans niet voor personeel
werkzaam in het bijzonder onderwijs (zie de uitzondering in artikel 2,
eerste lid, onder b, van het Buitengewoon Besluit Arbeidsverhoudingen
1945). Op grond van het nieuwe artikel 7:671a BW zal dit in de toekomst
wel het geval zijn, althans voor zover op het personeel werkzaam in het
bijzonder onderwijs niet een cao van toepassing is die voorziet in een
preventieve toetsing van een voornemen tot ontslag om bedrijfseconomische redenen door een onafhankelijke commissie. Een voorgenomen
ontslag om andere redenen – behoudens een ontslag wegens arbeidsongeschiktheid dat ook door UWV wordt getoetst – wordt vooraf beoordeeld
door de rechter die de arbeidsovereenkomst vervolgens (al dan niet) kan
ontbinden.
Daarmee is er geen wettelijke basis meer voor de bekostigingsvoorwaarde dat de instellingen van bijzonder onderwijs zich aansluiten bij een
commissie van beroep, die thans achteraf het ontslag kan toetsen. Het

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

20

staat cao-partijen overeenkomstig het nieuwe artikel 7:671a BW vrij de
commissie van beroep op grond van de cao in een preventieve toetsing
van een ontslag om bedrijfseconomische redenen te laten voorzien, als
aan de daaraan te stellen voorwaarden wordt voldaan.
Naast de bevoegdheid achteraf te oordelen over een ontslag komt ook
de mogelijkheid om de commissie van beroep te laten oordelen over
andere arbeidsrechtelijke geschillen uit de onderwijswetten te vervallen.
Ook daarvoor staat immers beroep open bij de civiele rechter.
In het eerste deel van de onderhavige wijziging worden de bepalingen
over de commissies van beroep en de verwijzingen ernaar uit de diverse
onderwijswetten geschrapt. Het tweede deel betreft het overgangsrecht
(artikel XXIf), waarbij aansluiting is gezocht bij artikel XXII van het
wetsvoorstel. Dit betekent dat zaken die voor het moment van inwerkingtreding van de Wet werk en zekerheid bij de commissies van beroep
aanhangig zijn gemaakt, overeenkomstig de toen geldende bepalingen
volgens het toen geldende recht worden afgehandeld.
Onderdeel 24, onder a
Naast twee redactionele verbeteringen in het overgangsrechtelijke
artikel XXIII wordt in dit onderdeel van deze nota van wijziging voorgesteld om het overgangsrecht zodanig aan te passen dat cao-partijen niet
alleen met betrekking tot cao’s, waarbij gebruik is gemaakt van de
mogelijkheid om áf te wijken van de artikelen 7:628, 7:668a en 7:691 BW,
tot de expiratiedatum de tijd wordt gegund om de nieuwe wettelijke
bepalingen op een juiste wijze over te nemen in nieuwe cao’s. Door de
voorgestelde wijziging wordt het zelfde regime van toepassing op cao’s
waarin slechts de huidige ketenbepaling van toepassing wordt verklaard.
Onderdeel 25
In de artikelen XXIIIa tot en met XXIIIf zijn bepalingen opgenomen die
de samenloop van dit wetsvoorstel met het bij brief van 14 mei 2012
ingediende voorstel van wet van de leden Van Raak, Heijnen, Schouw, Van
Gent, Ortega-Martijn en Ouwehand, houdende de oprichting van een Huis
voor klokkenluiders (Wet Huis voor klokkenluiders) (kamerstukken 33 258)
(hierna: wetsvoorstel Huis voor klokkenluiders) regelen.
Het wetsvoorstel Huis voor klokkenluiders introduceert een nieuw
opzegverbod. De werkgever kan de arbeidsovereenkomst met een
werknemer niet opzeggen:
a. wegens de omstandigheden dat de werknemer te goeder trouw en
naar behoren een melding heeft gedaan bij de werkgever of het Huis voor
klokkenluiders, van een vermoeden van een misstand;
b. gedurende het onderzoek door het Huis voor klokkenluiders;
c. tot een jaar na het oordeel van het Huis voor klokkenluiders dat het
aannemelijk is dat sprake is van een misstand.
Onder het huidige recht is het mogelijk dat de rechter de arbeidsovereenkomst ontbindt, terwijl sprake is van een opzegverbod. Als de
bepalingen uit de Wet werk en zekerheid die het ontslagrecht wijzigingen
in werking zijn getreden, is opzegging of ontbinding van de arbeidsovereenkomst bij opzegverboden die opzeggen tijdens een bepaalde omstandigheid verbieden alleen nog mogelijk in de gevallen die in de voorgestelde artikelen 7:670a en 7:671b BW zijn benoemd. Voorgesteld wordt
om, indien het wetsvoorstel Huis voor klokkenluiders en deze wet beide
tot wet worden verheven, in artikel 7:670a, tweede lid, BW te regelen dat
de arbeidsovereenkomst kan worden opgezegd in de situaties, bedoeld in
de onderdelen b en c van het opzegverbod voor klokkenluiders, louter als

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

21

de werkzaamheden van de onderneming waar de werknemer in dienst is,
worden beëindigd. Voorts wordt in artikel 7:671b, zesde lid, BW geregeld
dat de rechter de arbeidsovereenkomst in de situaties, bedoeld in de
onderdelen b en c, kan ontbinden, als het ontbindingsverzoek geen
verband houdt met de melding van het vermoeden van een misstand of
het onderzoek daarnaar.
Opgemerkt wordt dat de situatie, bedoeld in onderdeel a van het
nieuwe opzegverbod, een zogenoemd wegens-opzegverbod betreft.
Opzegging of ontbinding van de arbeidsovereenkomst wegens ándere
redenen dan de reden waar het opzegverbod op ziet, is dan wel mogelijk,
mits er geen verband bestaat tussen de reden van de beëindiging van de
arbeidsovereenkomst en het opzegverbod.
Onderdeel 27
Per abuis was in het voorgestelde derde lid van artikel 1b Werkloosheidswet (hierna: WW) niet verwezen naar het tweede lid, onderdeel a,
voor de kalendermaanden die als volledige kalendermaanden worden
aangemerkt, maar naar het tweede lid, onderdeel b. Deze technische
omissie wordt hierbij hersteld.
Onderdeel 29
In de nieuwe systematiek van inkomensverrekening wordt 70% (de
eerste twee maanden 75%) van het inkomen verrekend op de uitkering.
Deze verrekening geschiedt via artikel 47 van de WW (factor B). In dat
artikel wordt de hoogte van de uitkering berekend. In het Algemeen
inkomensbesluit socialezekerheidswetten (AIB) zal worden bepaald wat
voor de WW-uitkering als inkomen aangemerkt dient te worden. Voor de
inwerkingtreding van de onderdelen van dit wetsvoorstel die zien op de
introductie van inkomensverrekening werd bepaald inkomen echter ook al
standaard in mindering gebracht op de WW-uitkering, via artikel 34 WW.
Omdat hier geen wijziging is beoogd, wordt het begrip «inkomen in
verband met arbeid» geïntroduceerd (factor E). Onder dit begrip vallen de
volgende inkomenscategorieën: ouderdomspensioen, een uitkering op
grond van de Algemene pensioenwet politieke ambtsdragers of een
wettelijke buitenlandse uitkering wegens arbeidsongeschiktheid. Een
tweede reden voor introductie van het begrip «inkomen in verband met
arbeid» is de volgende. In de huidige situatie leiden voornoemde
inkomenscategorieën niet tot eindiging van het recht op uitkering. Ook
daarin is geen wijziging beoogd. Daarom wordt voornoemd begrip niet in
artikel 20 WW genoemd. Op grond van dat artikel eindigt de WW-uitkering
wanneer een inkomen wordt verdiend dat meer dan 87,5% van het
maandloon bedraagt. Inkomen in verband met arbeid heeft hierop geen
invloed. Dit brengt mee dat inkomen in verband met arbeid, ook indien
dat meer bedraagt dan 87,5% van het maandloon niet kan leiden tot
eindiging van het recht op een WW-uitkering. Met andere woorden:
inkomen in verband met arbeid kan niet leiden tot eindiging van het recht
op basis van artikel 20, eerste lid, onderdeel c. Inkomen in verband met
arbeid wordt, kortom, anders behandeld dan inkomen. Daarom wordt
deze aparte categorie in mindering gebracht via de formule van artikel 47
en wordt inkomen in verband met arbeid niet in artikel 1b genoemd.
Ten slotte is een tweede lid aan artikel 47 toegevoegd waarin een
grondslag is vervat om in het AIB te bepalen wat onder inkomen in
verband met arbeid wordt verstaan (E factor). Er zal bepaald worden in
het AIB dat het gaat om de hiervoor genoemde drie categorieën van
inkomen in verband met arbeid. Er is gekozen voor het opnemen van de
delegatiegrondslag op deze plaats omdat inkomen in verband met arbeid
alleen relevant is in de WW bij de berekening van de hoogte van de
uitkering op grond van artikel 47.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

22

Onderdeel 31
In artikel XXVI, onderdeel X, wordt artikel 64 WW gewijzigd. Om te
grote uitschieters in de over te nemen verplichtingen op grond van
hoofdstuk IV WW te voorkomen, wordt met dit wetsvoorstel voorgesteld
om de loonovername te beperken tot een bedrag ter hoogte van anderhalf
maal het maximum dagloon. In het achtste lid is bepaald hoe de vakantiebijslag wordt berekend wanneer het recht op uitkering niet op de eerste
dag van een kalendermaand begint of eindigt. In het achtste lid was
abusievelijk verwezen naar het eerste lid, onderdeel c, van artikel 64
zonder daarbij duidelijk te maken dat het alleen gaat om de vakantiebijslag. Dat wordt nu verduidelijkt middels deze wijziging.
In het negende lid wordt bepaald dat indien er aanspraak is op een
hoger loon dan anderhalf maal het maximum dagloon en, ingevolge het
vierde lid, de uitkering is verminderd, deze vermindering evenredig
geschiedt ten aanzien van alle tot het loon behorende componenten. Er is
in het negende lid een verwijzing naar het zevende lid toegevoegd, omdat
wanneer het loon wordt gemaximeerd indien er niet gedurende een hele
kalendermaand recht op uitkering bestaat, de verschillende componenten
van het loon ook naar evenredigheid betaald dienen te worden.
Onderdeel 33
Artikel XXVI, onderdeel DD, bevat overgangsrecht voor hoofdstuk IV
van de WW. De maximering van de uitkering op grond van hoofdstuk IV
WW die in artikel 64 WW wordt opgenomen voor de in dat artikel
geregelde uitkering, geldt niet voor het loon, vakantiegeld en vakantiebijslag dat is verdiend of waarop recht bestaat voor de dag van inwerkingtreding van de onderdelen V, X en Y van artikel XXVI van de Wet werk en
zekerheid. Genoemde onderdelen betreffen de onderdelen die de
maximering op anderhalf maal het maximumdagloon introduceren. Per
abuis is in het wetsvoorstel nagelaten dit overgangsrecht ook van
toepassing te verklaren in de situatie waarin niet over een volledige
maand recht op loon (artikel 64, zevende lid) of vakantiebijslag (artikel 64,
achtste lid) bestaat. Door de verwijzing naar beide leden alsnog in artikel
130r op te nemen, wordt deze omissie hersteld.
Onderdeel 34
In dit onderdeel wordt artikel XXVI, onderdeel EE, op een tweetal
punten gewijzigd. De eerste aanpassing betreft het in dat onderdeel
voorgestelde artikel #, eerste lid, WW. Hierin is opgenomen dat bestaande
uitkeringsrechten worden geëerbiedigd en de WW, zoals deze voor
inwerkingtreding van de Wet werk en zekerheid gold, blijft gelden voor de
rechten die voor de inwerkingtreding van artikel XXVI, onderdeel S, van
de Wet werk en zekerheid zijn ontstaan. Er werd echter aan toegevoegd
«met dien verstande dat artikel 21, eerste lid, zoals dat luidde op de dag
voor inwerkingtreding slechts van toepassing is voor zover geen nieuw
recht ontstaat ingevolge hoofdstuk II van de Werkloosheidswet zoals dat
luidt na inwerkingtreding van hoofdstuk 2 van de Wet werk en zekerheid.»
Deze clausulering zag op gevallen van samenloop van «oude» WW
rechten en rechten die ná de inwerkingtreding van de Wet werk en
zekerheid zijn ontstaan. Omdat thans is geregeld, op grond van artikel ##
WW dat bij een dergelijke samenloop het «oude» recht wordt omgezet in
een «nieuw» recht, is de aangehaalde beperking niet langer nodig en
wordt voorgesteld deze te laten vervallen.
De tweede aanpassing in dit onderdeel EE betreft een aanpassing in
artikel ##, eerste lid. Bij de samenloop van een recht op grond van de WW
zoals deze gold voor de inwerkingtreding van artikel XXVI, onderdeel S,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

23

van de Wet werk en zekerheid en een recht op grond van de WW zoals die
na genoemde inwerkingtreding geldt, wordt het dagloon opnieuw
vastgesteld. De duur van de uitkering wordt niet verkort door omzetting.
Door de toevoeging aan het einde van dit lid, wordt bewerkstelligd dat
wanneer een «oud» WW recht, bij samenloop met een «nieuw» WW recht
omgezet wordt, datgene wat als passende arbeid gold op grond van het
oude WW-recht, blijft gelden zoals voor de omzetting van het recht.
Hierdoor wordt een WW-gerechtigde na omzetting van zijn «oude» WW
recht, voor dat recht niet ineens geconfronteerd met een strengere eis op
grond van artikel 24 WW.
De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid tekent deze nota
van wijziging mede namens de Minister van Veiligheid en Justitie.
De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
L.F. Asscher

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 818, nr. 8

24