Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2012–2013

33 322

Wijziging van de Meststoffenwet (invoering
mestverwerkingsplicht)

Nr. 19 HERDRUK1

TWEEDE NOTA VAN WIJZIGING
Ontvangen 5 september 2013
Het voorstel van wet wordt als volgt gewijzigd:
In artikel I, onderdeel F, vervalt in het voorgestelde artikel 33a, zevende lid,
de zinsnede «, teneinde te voorkomen dat deze de overgedragen dierlijke
meststoffen overdraagt met het oog op het aanbrengen van de dierlijke
meststoffen op of in landbouwgrond».
Toelichting
In het voorgestelde artikel 33a, tweede lid, onderdeel b, onder 2°, wordt
geregeld dat de Minister van Economische Zaken een bepaalde keten kan
uitzonderen van de mestverwerkingsplicht van artikel 33a, tweede lid,
onder 1°. Deze mogelijkheid was, blijkens de toelichting bij de (eerste)
nota van wijziging (Kamerstuk 33 322, nr. 14, p. 19), noodzakelijk voor
gevallen waarin een keten bestaat uit meer dan drie partijen – waardoor
de driepartijenovereenkomst in de zin van artikel 33a, derde lid, onderdeel
b, geen uitkomst biedt – op voorwaarde dat in voldoende mate is
verzekerd dat de mest uiteindelijk wordt verwerkt zodat geen extra druk
op het stelsel van gebruiksnormen ontstaat. Voor dergelijke gevallen is
een aparte uitzonderingsmogelijkheid op de verwerkingsplicht
opgenomen via de aanwijzing van afnemers. Deze houdt in dat geen
dierlijke meststoffen naar een verwerker behoeven te worden gebracht,
voor zover mest is overgedragen aan een bij ministeriële regeling
aangewezen categorie afnemers.
Bij gelegenheid van het nader rapport is deze mogelijkheid uitgebreid
(Kamerstuk 33 322, nr. 15. p. 9–10). Ook voor biologische landbouwers
moest namelijk een aparte uitzondering gelden. Ingevolge Verordening
(EG) nr. 889/2008 van de Commissie van 5 september 2008 tot vaststelling
van bepalingen ter uitvoering van Verordening (EG) nr. 834/2007 van de
Raad inzake de biologische productie en de etikettering van biologische
producten, wat de biologische productie, de etikettering en de controle
1

kst-33322-19-n1
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2013

In verband met het herstel van een abuis in het opschrift.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 322, nr. 19

1

betreft (PbEU 2008, L 250) bestaat voor een biologische veehouder de
verplichting de op zijn bedrijf geproduceerde mest die hij niet op grond in
eigen gebruik kan gebruiken, aan andere biologische landbouwers (met
name akkerbouwers) over te dragen. Door deze verplichting bestaat voor
biologische veehouders geen mogelijkheid een deel van het bedrijfsoverschot te laten verwerken, zoals het wetsvoorstel vereist. In verband
hiermee is in artikel 33a, tweede lid, opgenomen dat ook een categorie
landbouwers kan worden aangewezen voor wie de verwerkingsplicht niet
geldt.
Abusievelijk is deze uitbreiding niet volledig in artikel 33a, zevende lid,
doorgevoerd. Hierin wordt geregeld dat op het niveau van een ministeriële regeling eisen kunnen worden gesteld om te voorkomen dat de
genoemde ketens alsnog zouden kunnen leiden tot extra druk op de
gebruiksnormen, doordat deze als «sluiproute» zouden worden gebruikt.
De clausule die hiervoor in de genoemde bepaling was opgenomen –
«teneinde te voorkomen dat deze de overgedragen dierlijke meststoffen
overdraagt met het oog op het aanbrengen van de dierlijke meststoffen
op of in landbouwgrond» – was geformuleerd met het oog op alleen de
aanwijzing van afnemers die onderdeel uitmaken van een keten, niet
zijnde landbouwers. Nu de bepaling is uitgebreid tot de mogelijkheid
eisen te stellen aan (biologische) veehouders en ook het oogmerk heeft
aan biologische akkerbouwers eisen te kunnen stellen, is de formulering
van de clausule te beperkt geworden. Om die reden wordt de clausule
geschrapt. Uiteraard doet dit niet af aan het ratio van de bepaling: er
zullen alleen eisen gesteld worden indien deze nodig zijn om te
waarborgen dat de aanwijzing van een keten niet leidt tot extra druk op de
gebruiksnormen.
De Staatssecretaris van Economische Zaken,
S.A.M. Dijksma

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 322, nr. 19

2