Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2009–2010

32 196

Wijziging van de Geneesmiddelenwet in verband
met de noodzaak enige technische
verbeteringen aan te brengen in die wet,
alsmede houdende wijziging van de Wet op de
beroepen in de individuele gezondheidszorg in
verband met de registratie in het BIG-register
van verpleegkundigen die bevoegd zijn
UR-geneesmiddelen voor te schrijven

Nr. 5

VERSLAG
Vastgesteld 18 december 2009
De vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport1, belast met
het voorbereidend onderzoek van voorliggend wetsvoorstel, heeft de eer
als volgt verslag uit te bren gen van haar bevindingen.
Onder het voorbehoud dat de in het verslag opgenomen vragen en
opmerkingen afdoende door de regering worden beantwoord acht de
commissie de openbare behandeling van het wetsvoorstel voldoende
voorbereid.
Algemeen

1

Samenstelling:
Leden: Van der Vlies (SGP), Kant (SP), Ferrier
(CDA), ondervoorzitter, Joldersma (CDA), De
Vries (CDA), Smeets (PvdA), voorzitter, Van
Miltenburg (VVD), Schippers (VVD), Smilde
(CDA), Timmer (PvdA), Koşer Kaya (D66),
Willemse-van der Ploeg (CDA), Schermers
(CDA), Van der Veen (PvdA), Van Gerven (SP),
Wolbert (PvdA), Zijlstra (VVD), Ouwehand
(PvdD), Agema (PVV), Leijten (SP), Bouwmeester (PvdA), Wiegman-van Meppelen
Scheppink (CU), Sap (GL), De RoosConsemulder (SP) en Harbers (VVD).
Plv. leden: Van der Staaij (SGP), Van Velzen
(SP), Atsma (CDA), Aasted Madsen-van Stiphout (CDA), Ormel (CDA), Van Dijken (PvdA),
Verdonk (Verdonk), Dezentjé HammingBluemink (VVD), Vietsch (CDA), Arib (PvdA),
Van der Ham (D66), Uitslag (CDA), Omtzigt
(CDA), Gill’ard (PvdA), Langkamp (SP), Vermeij
(PvdA), De Krom (VVD), Thieme (PvdD), De
Mos (PVV), Luijben (SP), Heerts (PvdA),
Ortega-Martijn (CU), Halsema (GL), De Wit
(SP) en Neppérus (VVD).

KST139102
0910tkkst32196-5
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2009

De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennis genomen
van het wetsvoorstel en steunen dit in grote lijnen. Wel hebben zij nog
enkele vragen en opmerkingen.
Het is goed dat met dit wetsvoorstel een aantal technische onvolkomenheden wordt recht gezet, en dat bepaalde categorieën verpleegkundigen
die binnen afzienbare tijd op grond van een wijziging van artikel 36, veertiende lid, van de Wet BIG, het recht krijgen om uitsluitend op recept
verkrijgbare (UR) geneesmiddelen voor te schrijven, gaan vallen onder
dezelfde regels voor het maken van reclame door de farmaceutische
industrie als artsen. Een geaccepteerde vorm van reclame is het verlenen
van gastvrijheid bij wetenschappelijke congressen, waarop de deelnemers
worden geïnformeerd door de farmaceutische industrie. De leden van de
CDA-fractie vinden het dan ook in de rede liggen dat de genoemde
verpleegkundigen gebruik mogen gaan maken van dezelfde gastvrijheid.
De verpleegkundigen die UR-geneesmiddelen mogen gaan voorschrijven
mogen dat slechts voor het gebied waarin ze zijn gespecialiseerd. Zijn er
op grond daarvan beperkingen gesteld aan het soort congressen dat door
deze verpleegkundigen mag worden bezocht? Mogen alleen congressen
worden bezocht die relevant zijn voor hun specifieke aandachtsgebied?
Worden er eisen gesteld aan de kwaliteit van de congressen en is het
bezoeken ervan een eis voor herregistratie?
Is de opvatting van deze leden juist dat hiermee zowel de gespecialiseerde
verpleegkundigen als de verpleegkundig specialisten onder de reikwijdte
van dit wetsvoorstel vallen? Wanneer kan de formalisering van het voor-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 196, nr. 5

1

schijven van UR-geneesmiddelen door gespecialiseerd verpleegkundigen
dan wel verpleegkundig specialisten tegemoet gezien worden, zo vragen
deze leden?
De Raad van State onderschrijft de strekking van het wetsvoorstel, maar
maakt een opmerking over de verplichting om UAD-geneesmiddelen
uitsluitend vanachter de toonbank te verkopen. De regering vindt het op
grond daarvan wenselijk om meer inzicht te krijgen in de huidige praktijk
rondom de verstrekking van UAD-geneesmiddelen. Dat inzicht komt
mogelijk uit de evaluatie van de regeling van distributie van zelfzorggeneesmiddelen in Nederland, die wordt verwacht in 2010. De Raad van
State is met name ook kritisch omdat in 2006 een amendement is afgewezen dat tot strekking had om een verbod op zelfbediening in te voeren.
De leden van CDA-fractie wijzen erop dat dit amendement een verbod op
zelfbediening van alle zelfzorggeneesmiddelen beoogde, waar de motieSchermers slechts beoogde om de toonbankverplichting in te voeren voor
de meer «gevaarlijke» zelfzorggeneesmiddelen, die uit de UAD-groep. De
motie beoogde niet de toonbankverplichting ook in te voeren voor de
algemeen verkrijgbare (AV)-zelfzorggeneesmiddelen. Hoe beoordeelt de
minister het verschil tussen deze situaties, zo vragen de leden van de
CDA-fractie.
Er zal in 2010 een evaluatie plaatsvinden van de regeling van distributie
van zelfzorggeneesmiddelen en de meerwaarde van de drogist. De leden
van de CDA-fractie hebben ingestemd met deze evaluatie en zijn akkoord
met het afwachten van de resultaten daarvan. Wanneer kan deze evaluatie
worden verwacht en kunnen de leden van de CDA-fractie ervan uitgaan
dat na de evaluatie wordt teruggekomen op deze problematiek?
De leden van de fractie van de PvdA hebben met belangstelling kennis
genomen van het voorliggende wetsvoorstel tot wijziging van de Geneesmiddelenwet en de daarmee verbonden wijziging van de Wet BIG.
Deze leden hebben met instemming gezien dat, nu het amendement
Schippers wordt geëffectueerd, er sanctiemogelijkheden aan toegevoegd
worden. Zij vragen waarom dit niet eerder bij wet geregeld kon worden
gezien de toenemende handel in geneesmiddelen via internet. In hoeverre
heeft de Inspectie voor de Gezondheidszorg mogelijkheden om tegen de
handel in geneesmiddelen via internet op te treden? In hoeverre wordt dat
daadwerkelijk gedaan?
De leden van de fractie van de PvdA zijn teleurgesteld dat de mogelijkheid
tot het maken van herinneringsreclame opnieuw wordt geïntroduceerd.
Zij vragen voor wie het toestaan van herinneringsreclame precies iets
oplevert, behalve voor de fabrikant die de naamsbekendheid van een
middel hiermee kan vergroten. Gezien het feit dat gesteld wordt dat
lidstaten van de EU kunnen bepalen dat bij deze vorm van reclame een
aantal administratieve verplichtingen niet gelden vragen deze leden of dit
betekent dat lidstaten de mogelijkheid hebben dusdanige bepalingen op
te stellen dat herinneringsreclame in de praktijk niet mogelijk is. Voor
welke vrijstellingen van administratieve verplichtingen hebben de andere
lidstaten gekozen en wat is hiervan het gevolg?
Hoewel de leden van de fractie van de PvdA hun vraagtekens zetten bij
bepaalde vormen van toegestaan gunstbetoon zijn zij positief over
opname in de Geneesmiddelenwet van verpleegkundigen, waardoor
onduidelijkheid en ongelijkheid ten opzichte van (andere) beroepsgroepen
die medicijnen mogen voorschrijven of toedienen met betrekking tot
gunstbetoon wordt aangepakt. Ook in het kader van het op peil houden
van kennis en vaardigheden is het positief dat verpleegkundigen
contacten kunnen onderhouden met andere beroepsbeoefenaren die hun
kennis en kunde op het gebied van geneesmiddelen op peil moeten
houden, zoals artsen, tandartsen of verloskundigen, tijdens wetenschappelijke congressen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 196, nr. 5

2

De leden van de fractie van de PvdA hebben nog wel een paar vragen.
Een aantal aangewezen categorieën verpleegkundigen (art. 36, lid 14,
onder d) mogen gebruikmaken van alle vormen van gunstbetoon zoals
omschreven in art. 94. Verpleegkundigen die ingevolge opdracht van een
arts/tandarts/verloskundige geneesmiddelen toedienen of verstrekken aan
patiënten mogen slechts beperkt gebruik maken van het gunstbetoon uit
de Geneesmiddelenwet, namelijk alleen die vorm van gunstbetoon zoals
omschreven in art. 94, onder b. Kan de regering aangegeven om welke
reden hier onderscheid tussen de categorieën verpleegkundigen is
gemaakt, en waarom de verpleegkundigen die ingevolge opdracht van
een arts/tandarts/verloskundige geneesmiddelen toedienen of verstrekken
aan patiënten slechts gebruik mogen maken van het gunstbetoon uit de
Geneesmiddelenwet, art. 94, onder b?
Verder hebben de leden van de fractie van de PvdA een aantal vragen
over de beroepsgroep van verpleegkundig specialisten.
Is de regering er van op de hoogte dat de verpleegkundig specialist,
waarvan de titel al wettelijk erkend is, en waarvan de voorbehouden
handelingen al uitvoerig beschreven zijn, niet als voorschrijver van
UR-geneesmiddelen en als beroepsbeoefenaar die verpleegkundigen en
verzorgenden mag opdragen om geneesmiddelen toe te dienen of te
verstrekken is opgenomen in de Geneesmiddelenwet? Waarom wordt de
verpleegkundig specialist niet op dit moment opgenomen in de Geneesmiddelenwet? Kan de regering, in het geval dat de verpleegkundig specialist niet op dit moment wordt opgenomen in de geneesmiddelenwet,
aangeven op welke termijn dit dan wel zal gebeuren? Kan de regering
meer duidelijkheid geven over de huidige wettelijke status van de
verpleegkundig specialist?
De leden van de fractie van de PvdA zijn zeer verbaasd dat de voorliggende wetswijziging niet ook is gebruikt om de motie-Van der Veen
(30 800 XVI, nr. 155) eindelijk uit te voeren. Deze motie is meer dan twee
jaar geleden aangenomen, en verzoekt de regering de indeling van zelfzorgmiddelen zodanig aan te passen dat de veiligheid van de consument
beter gewaarborgd wordt en de criteria zoals die indertijd werden
verwoord in het amendement Buijs/Arib daarbij te gebruiken.
De leden van de fractie van de PvdA constateren dat sinds juni 2007 maar
heel weinig van de motie-Van der Veen is uitgevoerd. Deze leden zijn na
twee jaar wachten tot de conclusie gekomen dat de enige oplossing om
uit de impasse te komen is dat er een wettelijk kader komt dat het CBG
dwingt de veiligheid echt en permanent voorop te stellen bij indeling in
AV, conform de wens van de Kamer. Op die manier is de politiek niet
langer afhankelijk van verschillen in interpretatie van de regeling en wordt
duidelijkheid geschapen voor het veld. Deze leden vragen derhalve
waarom niet overgegaan wordt tot een wettelijk kader dat volledig recht
doet aan wat de Kamer steeds heeft gewild en dat tegelijk de noodzakelijke rechtszekerheid biedt voor veldpartijen, zodat het als zinvol wordt
ervaren om te blijven investeren in de kwaliteit van de voorlichting en het
toezicht en eventuele andere maatregelen.
Artikelsgewijs
Artikel 46, lid 2
Het College moet volgens de vigerende wet de handelsvergunning en de
samenvatting van de kenmerken van een goedgekeurd geneesmiddel
onverwijld toegankelijk maken voor het publiek. De voorgestelde wetswijziging houdt in dat onverwijld wordt vervangen door «zo spoedig mogelijk». Het kan dus langer gaan duren en er komt dus een minder duidelijke
tijdslimiet. Wat is daarvoor de reden, zo vragen de leden van de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 196, nr. 5

3

CDA-fractie, nu zowel de handelsvergunning als de samenvatting van de
kenmerken bekend zijn?
Artikel 86, toe te voegen lid 2 en artikel 91 De lidstaten van de EU kunnen
bepalen dat een aantal administratieve verplichtingen niet gelden voor
herinneringsreclame. In deze twee artikelen worden die verplichtingen
geschrapt voor de Nederlandse situatie, voor zowel de herinneringsreclame gericht op gebruikers van geneesmiddelen als die gericht op
beroepsbeoefenaren. De leden van de CDA-fractie vragen waarom die
eisen niet (meer) noodzakelijk geacht worden voor herinneringsreclame.
De voorzitter van de commissie,
Smeets
De griffier van de commissie,
Teunissen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 196, nr. 5

4