Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2010–2011

32 625

Vaststelling van overgangsrecht en wijziging
van diverse wetten ten behoeve van de
invoering van de wet van ... tot wijziging van de
Wet milieubeheer in verband met de invoering
van de geluidproductieplafonds en de
overheveling van hoofdstuk IX van de Wet
geluidhinder naar de Wet milieubeheer
(modernisering instrumentarium geluidbeleid,
geluidproductieplafonds) (Invoeringswet
geluidproductieplafonds)

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
I ALGEMEEN DEEL
1. Inleiding
Op 7 december 2009 is het voorstel van wet tot wijziging van de Wet
milieubeheer in verband met de invoering van geluidproductieplafonds en
de overheveling van hoofdstuk IX van de Wet geluidhinder naar de Wet
milieubeheer (modernisering instrumentarium geluidbeleid, geluidproductieplafonds) ingediend bij de Tweede Kamer (Kamerstukken II, 2009/10,
32 252, nr. 2). Dit wetsvoorstel wordt in deze memorie ook aangeduid als
wetsvoorstel 32 252 of als Swung-1.1
In het genoemde wetsvoorstel wordt een nieuw instrument voor de
bestrijding van geluidhinder door wegen in beheer bij het Rijk en
hoofdspoorwegen, hierna ook aangeduid als rijksinfrastructuur, geïntroduceerd: het geluidproductieplafond. Gelijktijdig met het opnemen van dit
nieuwe instrument voor geluidbeleid in de Wet milieubeheer, wordt
hoofdstuk IX van de Wet geluidhinder (Geluidsbelastingkaarten en
actieplannen) overgeheveld naar de Wet milieubeheer. Voor de geluidregelgeving wordt een nieuw hoofdstuk 11 (Geluid) in de Wet milieubeheer
opgenomen. Het bestaande hoofdstuk 11, dat een drietal artikelen omvat,
wordt vernummerd tot 11A. Het opnemen van de nieuwe regels voor
geluidproductieplafonds in de Wet milieubeheer en de overheveling van
de bepalingen inzake geluidsbelastingkaarten en actieplannen naar de
Wet milieubeheer vormt een stap op weg naar de volledige integratie van
de Wet geluidhinder in de Wet milieubeheer.

Swung-2 betreft de toekomstige invoering
van een systeem voor de decentrale infrastructuur, industrie en de normering voor
woningbouw en andere geluidsgevoelige
bestemmingen.

Dit wetsvoorstel voor een invoeringswet regelt hetgeen nodig is voor een
goede invoering van de geluidproductieplafonds en de overheveling van
de bepalingen inzake geluidsbelastingkaarten en actieplannen. Gelet op
de complexiteit van het wetsvoorstel 32 252, met de, daarbij passende, uitgebreide memorie van

kst-32625-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

1

1

toelichting, is ervoor gekozen deze benodigde aanpassingen van andere
wetgeving in een afzonderlijk wetsvoorstel op te nemen.
Naast louter wetstechnische of redactionele wijzigingen in de genoemde
wetgeving, bevat deze Invoeringswet enkele bepalingen omtrent het
overgangsrecht, een nieuwe, geïntegreerde saneringsregeling voor de
rijksinfrastructuur en noodzakelijke aanpassingen in regelgeving over
aanleg en wijziging van infrastructuur (Tracéwet en Spoedwet wegverbreding). Voorts worden in de artikelen van het nieuwe hoofdstuk 11 van
de Wet milieubeheer, zoals deze zijn opgenomen in wetsvoorstel 32 252,
enige wijzigingen aangebracht.
Ten dele houden deze aanpassingen verband met de introductie van de
nieuwe saneringsregels. Ten dele gaat het om actualisatie, zoals de
aanpassingen aan de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht en de
samenvoeging van het ministerie van Verkeer en Waterstaat en (delen
van) het ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer tot een nieuw ministerie van Infrastructuur en Milieu. In
verband met deze samenvoeging diende het bevoegd gezag in een reeks
van artikelen te worden aangepast (nu de minister van Infrastructuur en
Milieu). Ten slotte gaat het in enkele gevallen om verdere wetstechnische
verbetering en aanvulling van wetsvoorstel 32 252, alsmede aanpassingen
die bij de voorbereiding van deze Invoeringswet noodzakelijk zijn
gebleken met het oog op de samenhang met andere wetten, een soepele
overgang of een goede uitvoeringspraktijk. De wijzigingen zijn voor het
merendeel al aangekondigd in de memorie van toelichting bij
wetsvoorstel 32 252. Deze Invoeringswet zal gelijktijdig met wetsvoorstel
32 252 in werking treden.
Voor de wetstechnische of redactionele wijzigingen wordt kortheidshalve
verwezen naar de artikelsgewijze toelichting. Een aantal hiervoor
genoemde, meer omvangrijke aanpassingen, wordt onderstaand
toegelicht.
2. Wijziging van de Wet geluidhinder
De wijziging van de Wet geluidhinder betreft voornamelijk de navolgende
aspecten.
a. De reikwijdte van de Wet geluidhinder
Na de invoering van de geluidproductieplafonds zal de Wet geluidhinder
niet langer van toepassing zijn op de aanleg en wijziging van de rijksinfrastructuur. Deze beperking van de reikwijdte van de bestaande wet wordt
in de Wet geluidhinder geregeld. Opgemerkt wordt nog dat de bestaande
geluidregels ten dele zijn opgenomen in het Besluit geluidhinder. De
geluidregels voor spoorwegen zijn zelfs hoofdzakelijk opgenomen in dat
besluit. Ook dit besluit zal derhalve worden aangepast.
b. Spoorwegen
De regels voor spoorwegen (waaronder ook tramwegen vallen) worden
herzien. In het kader van de geldende Wet geluidhinder is er in feite al
sprake van verschillende categorieën van spoorwegen. In de eerste plaats
is er onderscheid tussen spoorwegen die wel en niet op een kaart zijn
geplaatst. De regels van hoofdstuk VII van de Wet geluidhinder zijn alleen
van toepassing op de spoorwegen die op de betrokken kaart zijn
aangegeven. Dit volgt uit de definitie van «spoorweg» in artikel 1 van de
Wet geluidhinder. Binnen die spoorwegen is er een verschil in de regels
die bij aanleg en wijziging gelden bij tracéprocedures en in andere

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

2

gevallen. In de praktijk wordt een verder onderscheid gemaakt: spoorwegen die deel uitmaken van een weg, worden veelal beschouwd als
onderdeel van die weg en vallen niet onder de definitie van «spoorweg».
Het betreft onder meer in de weg gelegen tramlijnen. Op die spoorwegen
worden dus de regels voor wegen toegepast, en niet de regels voor
spoorwegen. Dit betekent met name dat het geluid van de spoorweg
wordt meegenomen bij de berekening van de geluidsbelasting vanwege
de weg waarin die spoorweg is gelegen. In hoofdstuk IX van de Wet
geluidhinder, zoals deze luidde tot inwerkingtreding van dit wetsvoorstel
(geluidsbelastingkaarten en actieplannen), is dit onderscheid al te vinden
(artikel 118), maar in de overige regels van de Wet geluidhinder nog niet.
Voor de aanleg en wijziging van het belangrijkste deel van het spoorwegnet, de hoofdspoorwegen, gaan de regels van het voorgestelde
hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer gelden. De meeste spoorwegen die
onder de Wet geluidhinder blijven vallen, zullen worden aangemerkt als
weg of als deel van een weg. De afzonderlijke regels van de Wet geluidhinder voor spoorwegen zullen slechts van toepassing zijn op een gering
aantal, daartoe op een kaart aangegeven, spoorwegen. Daarbij moet
worden gedacht aan spoorwegen die geen hoofdspoorweg (meer) zijn,
maar wel het karakter van een afzonderlijke (niet aan een weg verbonden)
spoorweg hebben, zoals RandstadRail. In eerste instantie zullen dit de
spoorwegen zijn die op de kaart, genoemd in de definitie van het begrip
spoorweg in de Wet geluidhinder, zoals deze luidde tot inwerkingtreding
van dit wetsvoorstel, zijn opgenomen voor zover het geen hoofdspoorwegen zijn die onder hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer gaan vallen.
Ten aanzien van de projectie van geluidsgevoelige objecten langs
spoorwegen gelden de regels van hoofdstuk VII van de Wet geluidhinder,
zowel langs spoorwegen waarvoor geluidproductieplafonds gaan gelden,
als langs spoorwegen die zijn geplaatst op de genoemde kaart en onder
vigeur van de Wet geluidhinder blijven. Op de projectie van geluidsgevoelige objecten langs spoorwegen die worden aangemerkt als een weg,
is hoofdstuk VI van de Wet geluidhinder (Wegen) van toepassing.
c. Geluidsbelastingkaarten en actieplannen
Hoofdstuk IX van de Wet geluidhinder komt te vervallen (geluidsbelastingkaarten en actieplannen). Dit hoofdstuk wordt onderdeel van het nieuwe
hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer. Zoals reeds is aangegeven in de
memorie van toelichting bij wetsvoorstel 32 252, blijven de regels voor de
geluidsbelastingkaarten en actieplannen grotendeels ongewijzigd.
d. Tracébepalingen
De Wet geluidhinder bevat een reeks van bepalingen die van toepassing
zijn in situaties waarop de Tracéwet betrekking heeft («tracésituaties»).
Deze regels, wel aangeduid als de tracébepalingen van de Wet geluidhinder, wijken af van de reguliere regels van de Wet geluidhinder en
hebben een gecompliceerd karakter. De Tracéwet heeft betrekking op
wegen en spoorwegen die behoren tot de rijksinfrastructuur. De tracébepalingen van de Wet geluidhinder moeten dan ook worden aangepast aan
de nieuwe systematiek van de geluidproductieplafonds. Van deze
gelegenheid is gebruik gemaakt om een verregaande vereenvoudiging
van deze bepalingen voor te stellen: voorgesteld wordt om in tracésituaties voortaan de reguliere regels van de Wet geluidhinder toe te passen,
behoudens enkele afwijkingen die hoofdzakelijk te maken hebben met het
bevoegd gezag. De omvang van de Wet geluidhinder neemt daardoor met
ongeveer een kwart af.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

3

Deze vereenvoudiging is mogelijk omdat de tracébepalingen van de Wet
geluidhinder een veel beperkter bereik zullen krijgen. Voor de rijksinfrastructuur zelf hebben zij geen betekenis meer. Zij blijven uitsluitend van
belang voor decentraal beheerde wegen of spoorwegen die zijn of zullen
zijn gelegen in het tracé van de weg of spoorweg die met toepassing van
de Tracéwet wordt aangelegd of gewijzigd. Deze decentraal beheerde
wegen of spoorwegen komen in het kader van een tracéprocedure in
beeld indien zij in dat kader mede wordt aangelegd of gewijzigd. In het
kader van de tracéprocedure wordt door het bevoegd gezag ingevolge de
Tracéwet dan ook beslist omtrent de geluidaspecten van deze infrastructuur (vaststellen van hogere waarden).
e. Geluidsgevoelige objecten
Zowel het nieuwe hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer als de Wet
geluidhinder kennen geluidsgevoelige objecten. Dat zijn gebouwen en
terreinen waaraan de regels bijzondere bescherming bieden door middel
van normstelling met betrekking tot de aanvaardbare geluidsbelasting. Er
zijn echter verschillen tussen het voorgestelde hoofdstuk 11 van de Wet
milieubeheer en de vigerende Wet geluidhinder. Met deze Invoeringswet
wordt de mogelijkheid geopend om de inhoudelijke verschillen goeddeels
weg te nemen.
Er is ook sprake van een verschil in terminologie, dat samenhangt met de
inhoud van de regels, en daarom vooralsnog zal blijven bestaan.
Hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer kent alleen «geluidsgevoelige
objecten», terwijl de Wet geluidhinder onderscheid maakt tussen
woningen, andere geluidsgevoelige gebouwen en geluidsgevoelige
terreinen. Dit verschil in terminologie hangt vooral samen met het
normenstelsel. De Wet milieubeheer kent een uniform normenstelsel, en
kan dus werken met één begrip. De Wet geluidhinder kent daarentegen
een gedifferentieerd normenstelsel, hetgeen de noodzaak van verschillende begrippen met zich meebrengt. Zonder het systeem van de Wet
geluidhinder in zijn essentie op de schop te nemen, is het verschil in
terminologie tussen hoofdstuk 11 Wet milieubeheer en de Wet geluidhinder daarom in dit stadium niet weg te nemen. Dit verschil is in deze
Invoeringswet daarom onaangetast gelaten.
Belangrijk is echter wel dat er inhoudelijk zo min mogelijk verschil is
tussen de aanwijzing van geluidsgevoelige objecten in beide wetten.
Daarin wordt met deze Invoeringswet voorzien. In de geldende Wet
geluidhinder worden de andere geluidsgevoelige gebouwen deels in de
wet aangewezen en deels bij algemene maatregel van bestuur. De
geluidsgevoelige terreinen worden op wetsniveau omschreven, maar
welke terreinen geluidsgevoelig zijn, hangt mede af van de aanwijzing van
andere geluidsgevoelige gebouwen bij algemene maatregel van bestuur.
Met de Invoeringswet zal de aanwijzing van beide categorieën van
geluidsgevoelige objecten op het niveau van een algemene maatregel van
bestuur worden gebracht, binnen een op wetsniveau te formuleren
criterium. Deze benadering stemt overeen met die van het nieuwe
hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer. Het criterium voor de aanwijzing
van de geluidsgevoelige objecten wordt gelijkluidend (gebouw of terrein
dat vanwege de bestemming of het gebruik daarvan bijzondere bescherming tegen geluid behoeft).
In het kader van het nieuwe hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer
worden alle geluidsgevoelige objecten aangewezen bij algemene
maatregel van bestuur, dus ook woningen. Dat maakt bepaalde nuances
mogelijk. Het is echter niet doenlijk om dit in de Wet geluidhinder evenzo
te regelen. Het begrip «woning» komt veelvuldig voor in de Wet geluid-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

4

hinder, doorgaans in verbinding met normstelling. Het ligt daarom in de
rede de definitie van dit begrip in de Wet geluidhinder te handhaven. Wel
wordt met deze Invoeringswet in de Wet geluidhinder de mogelijkheid
geopend om het begrip woning bij algemene maatregel van bestuur in te
perken ten opzichte van de definitie in de wet. Daardoor kan alsnog
worden bereikt dat het begrip «woning» in de Wet geluidhinder en
hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer althans tot op zekere hoogte een
uniforme inhoud zullen hebben.
3. Wijziging van de Wet milieubeheer
Met deze Invoeringswet zal het nieuwe hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer op onderdelen worden aangepast. Ook worden enkele andere
hoofdstukken van de Wet milieubeheer aangepast aan de introductie van
de geluidproductieplafonds.
3.1 Aanpassingen in verband met nieuwe ontwikkelingen
3.1.1 Ontwikkelingen in andere wet- en regelgeving
De voorgestelde tekst van het nieuwe hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer wordt aangepast aan de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht. In afwachting van de afronding van het totale regelgevingsproces
met betrekking tot de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (met
name de Invoeringswet Wet algemene bepalingen omgevingsrecht) had
deze aanpassing eerder nog niet plaatsgevonden.
De 4e tranche van de Algemene wet bestuursrecht bevat een algemene
regeling voor de bestuurlijke boete. In afwachting daarvan wordt nu geen
regeling voor de bestuurlijke boete voor geluidproductieplafonds
voorgesteld, maar de invoering daarvan zal worden bezien als de 4e
tranche van kracht wordt.
3.1.2 Ministerie van Infrastructuur en Milieu
Vanwege de samenvoeging van het voormalige ministerie van Verkeer en
Waterstaat en (een deel van het) voormalige ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (VROM) tot een nieuw
ministerie van Infrastructuur en Milieu1, komt de in het wetsvoorstel
32 252 voorziene taakverdeling tussen de ministers van VROM en van
Verkeer en Waterstaat te vervallen. Alle bevoegdheden komen in één hand
te liggen. Deze samenvoeging leidt tot een groot aantal tekstuele aanpassingen in het wetvoorstel.
3.2 Aanpassingen in verband met de geluidsanering
3.2.1 Het reduceren van hoge geluidsbelastingen; één van de drie pijlers
van de nieuwe systematiek
Het wetsvoorstel tot wijziging van de Wet milieubeheer (modernisering
instrumentarium geluidbeleid, geluidproductieplafonds), Swung-1,
bestaat uit drie pijlers.
De eerste pijler behelst de beheersing van de geluidproductie. De
bedoeling is hiermee de onbeheerste groei van geluidniveaus, die onder
de huidige regels kan plaatsvinden, te voorkomen.

1

Besluit houdende opheffing van de
ministeries van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer en van Verkeer en
Waterstaat en instelling van een ministerie
van Infrastructuur en Milieu (14 oktober 2010,
Stcrt. 16525).

De tweede pijler betreft het bronbeleid. Het gaat dan om de invoering van
stillere voertuigen, stillere sporen en stillere wegdekken. Deze nieuwe
stille technologieën moeten op termijn ertoe leiden dat het verkeer kan
groeien zonder toename van geluid en moeten daarnaast leiden tot
verbetering van de leefomgeving. De instrumenten voor deze pijlers zijn
onderdeel van het wetvoorstel Swung-1. Een voorbeeld daarvan zijn de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

5

geluidproductieplafonds. Het wetsvoorstel beoogt de omgeving te
beschermen maar tegelijkertijd niet de mobiliteit te belemmeren. De
geluidproductieplafonds bieden de beheerder van de weg of spoorweg
een gewaarborgde geluidruimte die tevens het belang van mobiliteit
dient. Het verkeer op de weg of spoorweg kan zich ontwikkelen zo lang de
geluidproductie daarvan onder het geldende plafond blijft.
Maar deze twee pijlers zijn niet voldoende voor een succesvol geluidbeleid. Op tal van plaatsen zijn onder andere door de groei van het
verkeer, geluidsbelastingen te hoog. Het gaat daarbij met name om
situaties waarin ernstige hinder en een groot risico op schade aan de
gezondheid bestaat. De geluidproductieplafonds zorgen er voor dat deze
knelpunten niet verder verslechteren en dat er geen nieuwe locaties met
knelpunten bij komen. Maar zij leiden niet tot een reductie van de
geluidsbelastingen op de bestaande knelpunten. Ook het bronbeleid zal
niet op korte termijn leiden tot de gewenste geluidreductie op deze
knelpunten.
Daarom is een derde pijler onderdeel van Swung-1. Deze derde pijler is
gericht op het reduceren van alle woonsituaties waarin de huidige
geluidsbelastingen te hoog zijn. Dit wordt ook wel geluidsanering
genoemd. De instrumenten en regels voor de geluidsanering zijn geen
onderdeel van het ingediende wetvoorstel Swung-1. Dat komt doordat
oorspronkelijk het voornemen bestond om een integrale saneringsregeling te scheppen, zowel voor de diverse saneringsoperaties met
betrekking tot de rijksinfrastructuur als voor decentrale infrastructuur.
Deze regeling zou de vorm hebben van een wijziging en aanvulling van de
reeds in de Wet geluidhinder opgenomen saneringsregels. Omdat de Wet
geluidhinder pas met de Invoeringswet wordt aangepast, werden de
nieuwe saneringsregeling daarmee als vanzelf deel van de Invoeringswet.
Inmiddels is een voorkeur ontstaan om de saneringsregels voor de
rijksinfrastructuur toch op te nemen in hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer (onderdeel II van artikel II), omdat zij integraal deel uitmaken van
de plafondsystematiek in haar totaliteit. Immers voor de bestaande
infrastructuur worden de plafonds van rechtswege ingevoerd, meestal op
basis van de regel heersende waarde plus 1,5 dB. Maatwerk is daarbij niet
mogelijk. De saneringsoperatie moet worden gezien als de gewenste
maatwerkoperatie waarbij ongewenst hoge plafonds verlaagd worden.
Opname in hoofdstuk 11 leidt ertoe dat de plafondsystematiek in haar
geheel in dat hoofdstuk regeling vindt.
3.2.2 Drie saneringsoperaties geïntegreerd tot één
De in de Invoeringswet opgenomen saneringsoperatie bestaat uit drie
onderdelen: Het afronden van de bestaande saneringsoperatie, de aanpak
van woonsituaties met hogere geluidsbelastingen dan de doelstelling uit
de Nota Mobiliteit en de aanpak van woonsituaties waarin zich onder de
bestaande Wet geluidhinder een grote groei van de geluidsbelasting heeft
voorgedaan. Hieronder volgt een korte beschrijving van deze drie
onderdelen:
A. Het afronden van de bestaande saneringsoperatie
Voor het verbeteren van geluidhinderknelpunten die al bestonden ten tijde
van het in werking treden van de huidige Wet geluidhinder, vindt sinds
midden jaren tachtig sanering plaats op grond van de Wet geluidhinder.
Saneringssituaties en saneringsplannen moeten door de gemeenten bij
de minister van Infrastructuur en Milieu worden aangemeld en ingediend.
De minister van Infrastructuur en Milieu stelt op grond van de Wet
geluidhinder dan de financiële middelen voor de vastgestelde saneringsmaatregelen ter beschikking. Door de lage beschikbare jaarlijkse
budgetten op de begroting van het ministerie van Infrastructuur en Milieu

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

6

verloopt deze operatie trager dan wenselijk is. De operatie zal zeker
doorlopen tot 2023 en mogelijk nog langer. Inmiddels is aanmelding van
saneringssituaties niet meer mogelijk en is de voorraad geluidsgevoelige
objecten waarop de bestaande operatie betrekking heeft definitief
vastgelegd. Dit betreft een lijst met adressen die door gemeenten gemeld
zijn en wordt ook wel «de eindmelding» genoemd. Bij grote wijzigingen
aan de infrastructuur wordt de sanering gekoppeld aan het infrastructuurproject. Dan voert de beheerder (Rijkswaterstaat of ProRail) de sanering
uit. Overigens zullen de regels van de Wet geluidhinder (behalve in
sommige situaties, conform het overgangsrecht) geen betrekking meer
hebben op sanering langs de rijksinfrastructuur. Die situaties komen te
ressorteren onder de nieuwe saneringsregels in hoofdstuk 11 van de Wet
milieubeheer.
B. De aanpak van woonsituaties met belastingen hoger dan de Nota
Mobiliteit
De hiervoor beschreven bestaande saneringsoperatie voorziet niet in een
aanpak van nieuwe geluidknelpunten. Het gaat dan om knelpunten die na
het in werking treden van de Wet geluidhinder zijn ontstaan door
bijvoorbeeld groei van verkeer. Dus ook na het afronden van de bestaande
sanering zullen er ongewenste situaties resteren. Het besef dat de
bestaande saneringsoperatie niet volledig is en niet snel genoeg verloopt,
heeft ertoe geleid dat voor rijkswegen en hoofdspoorwegen een aanvullende doelstelling voor geluidreductie is vastgelegd in de Nota Mobiliteit.
Het gaat om de aanpak van woonsituaties met meer dan 65 dB geluidsbelasting als gevolg van een rijksweg of meer dan 70 dB als gevolg van een
spoorweg. Daarvoor is een budget gereserveerd van 650 miljoen euro dat
deel uit maakt van de begroting van het ministerie van Infrastructuur en
Milieu.
C. De aanpak van woonsituaties met grote groei van geluidsbelastingen
De aanleiding voor de invoering van geluidproductieplafonds is het slecht
functioneren van de huidige Wet geluidhinder in situaties met groei van
verkeer. In veel gevallen stelt de huidige wet geen grenzen aan de groei
van geluidsbelastingen indien die het gevolg zijn van een toename van
verkeer. Hierdoor zijn op sommige locaties de huidige geluidsbelastingen
fors hoger dan ze 25 jaar geleden, bij het in werking treden van de Wet
geluidhinder, waren. Als gevolg daarvan kunnen ook formeel vastgestelde
ten hoogste toelaatbare geluidsbelastingen op woningen fors worden
overschreden door de werkelijke geluidsbelasting. De invoering van
geluidproductieplafonds leidt weliswaar tot het stoppen van verdere groei
van geluidsbelastingen maar niet tot herstel naar de oorspronkelijk
beoogde geluidsbelastingen. Een deel van deze locaties waar forse groei
heeft plaatsgevonden valt niet onder de bestaande saneringsoperatie of
de geluiddoelstelling uit de Nota Mobiliteit. Dat is het geval indien er
weliswaar een grote toename is geweest maar de geluidsbelasting de
drempelwaarden voor sanering van 65 dB voor een rijksweg of 70 dB voor
een spoorweg nog niet overstijgt. In de Toekomstagenda Milieu is
aangegeven dat voor deze gevallen naar enige compensatie gezocht zal
worden bij de invoering van Swung-1. Daarbij is aangegeven dat de
locaties waar meer dan 5 dB groei heeft plaatsgevonden sinds het in
werking treden van de huidige Wet geluidhinder, daarvoor in aanmerking
komen. Het betreft dus een bredere aanpak dan alleen compensatie voor
situaties waarin ten hoogste toelaatbare waarden zijn verleend.
De verzameling objecten die vallen onder A, B of C wordt aangeduid met
de term «saneringsobjecten». Met het oog op efficiëntie en eenduidigheid
is besloten de drie hiervoor genoemde onderdelen A, B en C onder te
brengen in één integrale saneringsoperatie voor rijkswegen en hoofdspoorwegen. De minister van Infrastructuur en Milieu wordt verantwoor-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

7

delijk voor de uitvoering daarvan. De operatie is opgenomen in het MIRT
(en het MIRT projectenboek) onder de naam «Meerjarenprogramma
Geluidsanering, MJPG». De minister van Infrastructuur en Milieu zal de
uitvoerders Rijkswaterstaat en ProRail opdragen deze saneringsoperatie
ter hand te nemen. Dat heeft als voordeel dat de beheerder de saneringstaak kan combineren met alle andere beheertaken. Bovendien heeft het
als voordeel dat er voortaan één herkenbare organisatie belast is met alle
zaken over de aanpak van geluidoverlast (één «loket») voor een bepaalde
bron. Voor rijkswegen wordt dat Rijkswaterstaat en voor hoofdspoorwegen ProRail (beide onder eindverantwoordelijkheid van de minister van
Infrastructuur en Milieu).
3.2.3 Welke geluidsgevoelige objecten vallen onder de saneringsoperatie?
Het afronden van de lopende saneringsoperatie gebeurt voor alle objecten
die op de eindmelding staan en nog niet eerder zijn gesaneerd. Naast
woningen kunnen dat ook andere geluidsgevoelige objecten zijn. In eerste
instantie worden de registraties van het Bureau sanering verkeerslawaai
van het ministerie van Infrastructuur en Milieu gebruikt om te bepalen of
voor deze objecten al eerder saneringsmaatregelen zijn uitgevoerd.
Daarnaast kunnen gegevens van gemeenten, de beheerder of controles in
het veld (naar bijvoorbeeld gevelmaatregelen) hierbij gehanteerd worden.
Als bijvoorbeeld in het verleden onder de bestaande Wet geluidhinder een
procedure tot wijziging van een weg (reconstructie) of wijziging van een
spoorweg is gevoerd, zal de bestaande sanering altijd gekoppeld daaraan
zijn uitgevoerd.
De aanpak van woonsituaties boven de geluiddoelstelling uit de Nota
Mobiliteit en de woonsituaties die een groei hebben ondervonden van
meer dan 5 dB, betreft naast woningen ook de in een bestemmingplan
vastgelegde woonwagenstandplaatsen en ligplaatsen voor woonschepen.
Het gaat daarbij om het beschermen van deze «plaatsen» en daarom
wordt bij het eventueel aanwezige (verplaatsbare) woonschip of woonwagen niet aan de binnenwaarde getoetst.
3.2.4 Uitgangspunten saneringsoperatie
De geluidbeperkende maatregelen voor sanering worden vastgesteld op
basis van dezelfde afwegingen als gelden bij een geluidproductieplafond.
Deze zijn opgenomen in artikel 11.29. Daaronder valt ook het criterium omtrent de
financiële doelmatigheid van maatregelen, welke is opgenomen in de in
het vierde lid genoemde algemene maatregel van bestuur. Dit criterium
werkt met zogenaamde clusters van objecten waarbij een afweging voor
het gehele cluster wordt gemaakt. Bij toepassing daarvan gelden de
volgende uitgangspunten:
• de clusters woningen bestaan uit de woningen van de eindmelding
van de bestaande sanering (voor zover deze nog niet eerder gesaneerd
zijn) aangevuld met alle woningen, in een bestemmingplan vastgelegde woonwagenstandplaatsen en ligplaatsen voor woonschepen die
bij volledige benutting van de geluidproductieplafonds een geluidsbelasting kunnen ondervinden van meer dan 65 dB als gevolg van een
rijksweg of meer dan 70 dB als gevolg van een spoorweg;
• met het criterium wordt gestreefd de geluidsbelasting te reduceren tot
60 dB bij een rijksweg en 65 dB bij een spoorweg; dit is een lagere
waarde dan de waarde die geldt bij wijziging van een geluidproductieplafonds (11.30, tweede lid) opdat de sanering leidt tot daadwerkelijke
verlaging van geluidsbelastingen.
In afwijking van het bovenstaande geldt een bijzondere aanpak voor de in
de vorige paragraaf genoemde woonsituaties waarbij een grote groei van
geluidsbelastingen is opgetreden. In een algemene maatregel van bestuur

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

8

worden de wegvakken en spoorbaanvakken aangewezen waarlangs de
geluidsbelastingen meer dan 5 dB zijn toegenomen. Daartoe wordt de
situatie met het van rechtswege vastgestelde geluidproductieplafond
vergelijken met die in 1986 voor een rijksweg en 1987 voor een spoorweg.
Langs deze weg- of baanvakken worden de hiervoor genoemde clusters
uitgebreid met:
• alle woningen en in een bestemmingplan vastgelegde ligplaatsen voor
woonschepen en woonwagenstandplaatsen die bij volledige benutting
van de geluidproductieplafonds een geluidsbelasting kunnen ondervinden van meer dan 55 dB als gevolg van een rijksweg en met meer
dan 60 dB als gevolg van een spoorweg,
• en wordt er naar gestreefd de geluidsbelasting te reduceren tot 60 dB
bij een rijksweg en 65 dB bij een spoorweg of met 5 dB als dat leidt tot
een lagere waarde.
Dit voorziet in een extra aanpak van de woonsituaties waarbij de
geluidsbelastingen onder de huidige wet zeer sterk zijn gegroeid.
3.2.5 De looptijd en het budgetgestuurde karakter van de saneringsoperatie
Het totale budget voor de integrale saneringsoperatie ligt vast en is 941
miljoen euro. Dat is inclusief het geld dat vanuit het ministerie van
Infrastructuur en Milieu overgeboekt wordt in de periode 2010–2023.
Volgens de huidige inzichten is dit voldoende voor het voltooien van de
beoogde saneringsoperatie. Toch kent een dergelijke grote operatie altijd
risico’s. Daarom is in de wet geen einddatum opgenomen voor de
realisatie van de saneringsmaatregelen. Wel is er een einddatum
opgenomen voor het indienen van de saneringsplannen. De uitvoerders,
dat zijn Rijkswaterstaat en ProRail, dienen voor 31 december 2020 alle
ontwerp-saneringsplannen te hebben ingediend. Het bevoegd gezag, de
minister van Infrastructuur en Milieu, stelt vervolgens bij het vaststellen
van een saneringplan ook een uitvoeringstermijn voor de maatregelen
vast. Daarbij kan het zijn dat sommige maatregelen niet direct in
uitvoering gaan omdat zij bijvoorbeeld gecombineerd worden met groot
onderhoud (wegdekvervanging) of andere werkzaamheden. Door zo
«werk met werk te maken» wordt bespaard op de kosten. Bovendien is de
operatie zeer omvangrijk waardoor spreiding van de uitvoering nodig zal
zijn. Het streven is uitdrukkelijk om de operatie in 2020 grotendeels af te
ronden. Enkele maatregelen zullen in verband met samenhang met
andere werkzaamheden, naar verwachting wel later worden uitgevoerd.
Dat is nodig omdat het budget voor de saneringsoperatie alleen extra
kosten van bijvoorbeeld een stil wegdek dekt. Daarom is het nodig deze
maatregel gecombineerd uit te voeren met de reguliere vervanging van
het bestaande wegdek. Ook de uitvoering van de maatregelen aan gevels
van woningen loopt mogelijk door na 2020. Hiervoor is 31 december 2021
als uiterste datum opgenomen. Vanwege de grote omvang van dit
arbeidsintensieve werk is gekozen voor 1 jaar na de laatste mogelijkheid
tot het indienen van een saneringsplan.
De start van de operatie is verbonden met het in werking treden van
Swung-1. Vertraging daarvan zal ook leiden tot vertraging in de saneringsoperatie. Onder andere door de noodzaak tot spreiding van de uitvoering
zullen beheerders naar verwachting al kort na het in werking treden van
Swung-1 de eerste saneringsplannen indienen.
De hoogte van het budget komt overeen met de op de rijksbegroting
daarvoor beschikbare middelen. Het grootste deel was, ten behoeve van
de geluidssanering in de Nota Mobiliteit, al opgenomen in het Infrastructuurfonds. Bij de totstandkoming van die Nota was vastgesteld dat het
voor de beschreven aanpak van woningen met een te hoge geluidsbelasting langs rijkswegen en spoorwegen een bedrag nodig was van € 650

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

9

miljoen. Aan dit bedrag zijn de middelen op de rijksbegroting voor de
sanering onder de Wet geluidhinder (toenmalig VROM) voor zover ze
gerelateerd waren aan situaties langs rijkswegen spoorwegen en een
bedrag voor de grote groei gevallen toegevoegd. De totale som is het
genoemde bedrag van € 941 miljoen.
De uitgangspunten van de saneringsoperatie zijn zo gekozen dat de
sanering binnen het budget kan worden uitgevoerd.
Halverwege de uitvoering van de sanering zal er een uitgebreide evaluatie
plaatsvinden. Dan wordt uiteraard ook getoetst of het budget toereikend
is. Indien dat niet het geval is, zal de regering een besluit moeten nemen.
Dat kan betekenen dat bijvoorbeeld alleen de meest hoog belaste locaties
of situaties met de grootste efficiëntie nog aangepakt worden. Andere
opties zijn bijvoorbeeld om aanvullende budgetten te zoeken, of door
inzet van nieuwe innovaties met lagere kosten hetzelfde resultaat te halen.
Op basis van de huidige inzichten is het budget echter voldoende voor de
opgave. Er kan nu nog niet vooruit gelopen worden op het besluit dat
nodig is als blijkt, bijvoorbeeld tijdens de tussentijdse evaluatie, dat het
budget onvoldoende is. De Tweede Kamer zal geïnformeerd worden over
de resultaten van de evaluatie en de regering zal een eventueel besluit tot
aanpassing van de uitgangpunten van het saneringsprogramma aan de
Tweede Kamer voorleggen.
3.2.6 Voor welk deel van het netwerk moet gesaneerd worden?
De sanering moet plaatsvinden op de locaties van het netwerk waar zich
een of meer van de volgende situaties voor doen:
A. Er zijn geluidsgevoelige objecten aanwezig die onderdeel zijn van de
zogenoemde eindmelding van de bestaande saneringsoperatie en deze
zijn nog niet eerder gesaneerd.
B. Er zijn woningen en in een bestemmingplan vastgelegde ligplaatsen
voor woonschepen of woonwagenstandplaatsen aanwezig die,
uitgaande van volledige benutting van de ter plaatste geldende
geluidproductieplafonds, een geluidsbelasting kunnen ondervinden
van meer dan 65 dB als gevolg van verkeer op een rijksweg of meer
dan 70 dB als gevolg van verkeer op een spoorweg.
C. Er zijn woningen en in een bestemmingplan vastgelegde ligplaatsen
voor woonschepen of woonwagenstandplaatsen aanwezig, die
uitgaande volledige benutting van de ter plaatste geldende geluidproductieplafonds, een geluidsbelasting kunnen ondervinden die meer
dan 5 dB hoger is dan de geluidsbelasting die zij ondervonden in 1986
als het een rijksweg betreft of 1987 als het een spoorweg betreft.
De onder A genoemde objecten zijn bekend omdat de eindmelding de
adressen ervan bevat. De onder C genoemde situaties zijn ook bekend
omdat in een algemene maatregel van bestuur de wegvakken en
spoorbaanvakken zullen worden aangewezen waarlangs de geluidsbelastingen meer dan 5 dB zijn toegenomen. De onder B genoemde objecten
zijn echter niet bekend. Zij kunnen zich in principe overal voordoen langs
rijkswegen en spoorwegen. Deze objecten zullen daarom bij de uitvoering
van de saneringsoperatie moeten worden opgespoord door het verrichten
van akoestisch onderzoek. Daarom zal de saneringsoperatie in principe
het hele bestaande netwerk behelzen waarvoor bij het in werking treden
van de wet van rechtswege geluidproductieplafonds worden vastgesteld
(artikel 11.45 van de wet). Een uitzondering betreffen de wegen of
spoorwegen waarbij afgeweken wordt van de hoofdregel (heersende
geluidproducties vermeerderd met 1,5 dB) en bij of op basis van
algemene maatregel van bestuur de geluidproductieplafonds worden
vastgesteld. Voor sommige van deze wegen en spoorwegen zal op
voorhand zekerheid bestaan dat er zich geen gevallen als bedoeld onder
A, B en C voordoen. Dit betreft bijvoorbeeld de Betuwelijn, de HSL-Zuid,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

10

enkele recente saneringsprojecten en enkele recente tracébesluiten voor
rijkswegen. Voor deze wegen en spoorwegen zal in de betreffende
algemene maatregel van bestuur worden aangegeven dat geen saneringsplicht geldt.
De saneringsplicht bestaat uit het opstellen en uitvoeren van saneringsplannen. Daarbij kan de situatie zich ook voordoen dat in het onderzoek
ten behoeve van het saneringsplan wordt gesignaleerd dat voor een
bepaalde weg of spoorweg of gedeelte van een weg of spoorweg zich
geen situaties als hiervoor genoemd onder A, B of C voordoen. Dan
beperkt het saneringsplan zich tot deze constatering die onderbouwd
wordt in het bijbehorende akoestische onderzoek. De functie van het
saneringsplan is dan beperkt tot het vastleggen dat er geen maatregelen
nodig zijn in het kader van sanering. Het voorziet zo ook in rechtszekerheid voor omwonenden omdat afdeling 3.4 van de Algemene wet
bestuursrecht van toepassing is op de vaststelling van saneringsplannen.
3.2.7 Relatie met geluidproductieplafonds
De saneringsoperatie heeft een nauwe relatie met de van rechtswege
ingevoerde geluidproductieplafonds. Enerzijds zullen de plafonds wijzigen
als gevolg van sanering. Anderzijds zal een beheerder bij een procedure
tot wijzigen van plafonds moeten saneren als dit nog niet is gedaan.
Hieronder worden deze twee situaties beschreven.
Na sanering worden geluidproductieplafonds verlaagd
Kort gezegd komt het neer op het volgende:
De geluidproductieplafonds worden voor bestaande rijkswegen en
spoorwegen ingevoerd op een waarde die aansluit bij de bestaande
geluidproductie of recente besluiten. Daardoor is:
1. het systeem direct werkbaar voor de verantwoordelijke beheerder,
2. de omwonende direct beschermd tegen onbeheerste toename van
geluid.
Het voordeel is dus dat het nieuwe wettelijke systeem snel in te voeren is.
Maar de keerzijde is dat bestaande situaties met te hoge geluidsbelastingen niet aangepakt worden door de plafonds. In feite zijn in die
situaties plafonds ingevoerd die hoger zijn dan wenselijk. Door de
saneringsoperatie is dit echter een tijdelijke situatie. De wet verplicht de
beheerder immers een saneringsplan te maken dat voorziet in geluidbeperkende maatregelen voor de situaties met te hoge geluidsbelastingen.
Bovendien bepaalt de wet dat de van rechtswege ingevoerde geluidproductieplafonds verlaagd worden op basis van het effect van deze saneringsmaatregelen (artikel 11.63). Kortom het van rechtswege ingevoerde
plafond is bij saneringslocaties te zien als een tijdelijk plafond dat ter
plaatste bescherming biedt tegen een verdere verslechtering. Ten gevolge
van de sanering wordt het plafond verlaagd tot een waarde die behoort bij
de gewenste kwaliteit voor de omgeving conform de uitgangspunten van
de saneringsoperatie.
Bovenstaande fasering is nodig omdat door de omvang veel tijd gemoeid
is met de saneringsoperatie. Naast proceduretijd, waaronder toepassing
van artikel 3.4 van de Algemene wet bestuursrecht, gaat het om tijd voor
akoestisch onderzoek en tijd voor de uitvoering van de maatregelen.
Verwacht wordt dat voor het hele netwerk hier zeker 10 jaar mee gemoeid
zal zijn. Het alternatief voor deze fasering, om geluidproductieplafonds
pas na afronding van de saneringsoperatie in te voeren, is daarom
ongewenst.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

11

Bij wijziging van geluidproductieplafond wordt gekoppeld gesaneerd
Er kan zich ook een situatie voordoen waarin het saneringsplan nog niet is
opgesteld en de beheerder geluidproductieplafonds wenst te wijzigen.
Bijvoorbeeld om meer verkeer te kunnen toestaan of om een wegverbreding uit te voeren. In een dergelijke situatie verplicht de wet de
beheerder gelijktijdig de sanering aan te pakken (artikel 11.42). Dit wordt
ook wel gekoppeld saneren genoemd. De saneringsmaatregelen worden
dan integraal meegenomen bij de afweging van de maatregelen in het
kader van het te wijzigen geluidproductieplafond. Dat gebeurt in de
praktijk door voor de objecten die nog gesaneerd moeten worden, lagere
streefwaarden te hanteren bij de afweging van maatregelen met het
doelmatigheidscriterium.
3.2.8 Overschrijdingssituaties, de binnenwaarde en gevelisolatie
Ook na het afronden van de sanering kunnen er situaties blijven bestaan
waarin saneringsobjecten bij volledige benutting van de na uitvoering van
het saneringsplan geldende geluidproductieplafonds geluidsbelastingen
ondervinden die hoger zijn dan de streefwaarde van 60 dB bij een
rijksweg of 65 dB bij een spoorweg. Er kunnen zelfs situaties zijn waarbij
de geluidsbelastingen op saneringsobjecten hoger blijven dan de
maximale waarde van 65 dB voor bij een rijksweg of 70 dB bij een
spoorweg. Dat komt doordat er een doelmatigheidscriterium wordt
gehanteerd voor de afweging tussen kosten en effect van geluidbeperkende maatregelen. Deze afweging komt er op neer dat er meer geld voor
geluidbeperkende maatregen beschikbaar is in situaties met hogere
geluidsbelastingen en waarin meer saneringsobjecten er profijt van
hebben. Voor bijvoorbeeld geïsoleerd liggende woningen kan geconstateerd worden dat geluidbeperkende maatregelen zoals geluidschermen,
stille wegdekken en stille sporen niet doelmatig zijn. Dergelijke woningen
kunnen dan ook na de saneringsoperatie een geluidsbelasting van meer
dan de maximale waarde blijven ondervinden. De saneringsobjecten die
ook na uitvoering van de saneringsmaatregelen belastingen kunnen
ondervinden van meer dan de maximale waarde, worden benoemd in het
saneringsplan en geregistreerd in het kadaster. Gecombineerd met de
bepalingen in de wet over overschrijdingsbesluiten (Afdeling 11.3.5 van
de wet en in het bijzonder artikel 11.53), voorziet dit in een volledige
registratie van alle woningen en in een bestemmingplan vastgelegde
woonwagenstandplaatsen en ligplaatsen voor woonschepen langs
rijkswegen en hoofdspoorwegen die op grond van de geldende geluidproductieplafonds een geluidsbelasting kunnen ondervinden van meer dan
de maximale waarde. Daarnaast betreft de registratie andere geluidsgevoelige objecten met belastingen boven de maximale waarde voor zover
deze op de eindmelding staan of door wijziging van geluidproductieplafonds kunnen toenemen tot belastingen boven de maximale waarde.
De saneringsoperatie voorziet in het naleven van de binnenwaarde voor
de saneringsobjecten die een geluidsbelasting aan de gevel kunnen
ondervinden van meer dan de streefwaarde voor de sanering, die 5 dB
onder de maximale waarde ligt. Hiertoe wordt door de beheerder een
aanvullend akoestisch onderzoek verricht naar de gevelisolatie. Indien
nodig worden gevelmaatregelen getroffen zodat de geluidsbelasting in de
woning voldoet aan de norm voor de binnenwaarde.
3.2.9 Stappenschema sanering
De uitvoering van de sanering verloopt globaal volgens de volgende
stappen:
1.
Keuze van een wegvak of spoorbaanvak waarvoor een saneringsplan gemaakt wordt (afbakening van het te onderzoeken gebied); de
beheerder kan naar eigen inzicht zijn netwerk in delen opknippen en
per deel een saneringsplan maken.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

12

2.

3.

4.
5.
6.

7.

8.

9.
10.
11.

Akoestisch onderzoek ten behoeve van het vaststellen van de
objecten die in aanmerking komen voor sanering (eindmelding voor
zover nog niet gesaneerd, woonsituaties boven de geluiddoelstelling uit de Nota Mobiliteit en woonsituaties met grote groei)
Akoestisch onderzoek om met het doelmatigheidscriterium te
bepalen welke geluidbeperkende maatregelen in aanmerking
komen.
Overleg met betrokkenen.
Indienen ontwerp saneringsplan bij de minister van Infrastructuur
en Milieu.
Toepassen artikel 3.4 uit de Algemene wet bestuursrecht voor
vaststellen van het saneringsplan en de eventuele verlaging van
geluidproductieplafonds.
Registratie in het kadaster van de saneringsobjecten die bij
volledige benutting van de geluidproductieplafonds die gaan gelden
na uitvoering van het saneringsplan een geluidsbelasting ondervinden van meer dan de maximale waarde.
Akoestisch onderzoek naar de binnenwaarde van de saneringsobjecten die volgens het saneringsplan ook na uitvoering van de
geluidbeperkende maatregelen een geluidsbelasting kunnen
ondervinden van meer dan 60 dB als gevolg van een rijksweg of
meer dan 65 dB als gevolg van een spoorweg.
Uitvoering van de geluidbeperkende maatregelen uit het (onherroepelijke) saneringsplan.
Effectief worden van de verlaging van de geluidproductieplafonds
na uitvoering van de geluidbeperkende maatregelen.
Uitvoering van gevelmaatregelen die op basis van 8 nodig zijn.

3.4 Andere aanpassingen van hoofdstuk 11
Tijdens de voorbereiding van het voorstel voor deze Invoeringswet en de
uitvoeringsregels bij het nieuwe hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer is
de behoefte gebleken om nog enige aanpassingen in het hoofdstuk aan te
brengen. Verwezen wordt naar de artikelsgewijze toelichting.
3.5 Aanpassing van andere hoofdstukken van de Wet milieubeheer
Met het oog op de invoering van het nieuwe hoofdstuk 11 van de Wet
milieubeheer dienen de hoofdstukken 18 (Handhaving) en 20 (Beroep) van
deze wet te worden aangepast. Voorts wordt het bestaande hoofdstuk 11
(Andere handelingen) vernummerd tot 11A. In dat kader zijn de drie
artikelen uit dat hoofdstuk eveneens vernummerd en zijn verwijzingen
naar deze artikelen aangepast.
4. Overgangsrecht
Deze Invoeringswet bevat ook het overgangsrecht dat noodzakelijk is om
de omslag te maken van de huidige Wet geluidhinder naar het systeem
van geluidproductieplafonds. Het betreft voorzieningen voor afronding
van lopende procedures, maar bijvoorbeeld ook een bijzondere voorziening voor het geval er fouten zijn opgetreden bij de eerste totstandkoming van referentiepunten. Voor een nadere toelichting wordt verwezen
naar de artikelsgewijze toelichting.
5. Noodzakelijke aanpassingen in andere wetten
Diverse wetten bevatten verwijzingen naar de Wet geluidhinder. Waar
nodig zijn deze verwijzingen aangepast. Soms zijn ook inhoudelijke
aspecten aan de orde. De belangrijkste inhoudelijke aanpassingen worden
hierna aangeduid. Voor het overige wordt verwezen naar de artikelsgewijze toelichting.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

13

a. Tracéwet
In de huidige Tracéwet is geregeld dat een beslissing tot het vaststellen
van een hogere waarde in de zin van de Wet geluidhinder deel uitmaakt
van het tracébesluit (artikel 15, tweede lid, van de Tracéwet). In het kader
van de aanleg en wijziging van de rijksinfrastructuur zullen echter geen
hogere waarden meer worden vastgesteld. In plaats daarvan worden
geluidproductieplafonds vastgesteld of gewijzigd. Dat noopt tot aanpassing van de Tracéwet. Daarbij moet onderscheid worden gemaakt tussen
drie categorieën van wegen of spoorwegen. Deze drie categorieën worden
hierna achtereenvolgens behandeld.
1°. De aan te leggen of te wijzigen weg of spoorweg waarop het tracébesluit primair betrekking heeft (de primair aan te leggen of te wijzigen weg
of spoorweg)
Ingevolge deze Invoeringswet zal in de Tracéwet1 worden bepaald dat de
beslissing tot het vaststellen of wijzigen van geluidproductieplafonds voor
deze weg of spoorweg deel uitmaakt van het tracébesluit. Daarmee wordt
aangesloten bij het beginsel dat het tracébesluit de geluidaspecten mede
omvat.
Overigens kunnen de betrokken geluidproductieplafonds in de fase na
afronding van de tracéprocedure worden gewijzigd overeenkomstig de
procedure van hoofdstuk 11 (nieuw) van de Wet milieubeheer. Dit is
geregeld in het nieuwe vierde lid van artikel 11.19 van de Wet milieubeheer, dat in deze Invoeringswet wordt voorgesteld. Deze bepaling is van
belang omdat de plafonds expliciet van toepassing zijn voor onbepaalde
tijd, en in hoofdstuk 11 een afzonderlijke wijzigingsprocedure kennen. Uit
de bepaling vloeit voort dat een latere plafondwijziging (bijvoorbeeld in
verband met een toename van het verkeer) niet de tracéprocedure behoeft
te doorlopen (tenzij de plafondwijziging wederom deel uitmaakt van een
tracéwetplichtig project, uiteraard).
Ook een eventueel overschrijdingsbesluit zal gelijktijdig met het tracébesluit worden voorbereid. In voorkomend geval kan een besluit tot
wijziging van een geluidproductieplafond immers niet worden genomen
zonder gelijktijdig overschrijdingsbesluit. Het in wetsvoorstel 32 252
voorgestelde artikel 11.52 regelt dat het overschrijdingsbesluit tegelijk met
de wijziging van het plafond moet worden vastgesteld, terwijl de wijziging
van het plafond in het betreffende tracébesluit moet worden opgenomen
krachtens het voorgestelde artikel 10 van de Tracéwet (artikel VI van dit
wetsvoorstel). Zo is de koppeling tussen deze drie besluiten gewaarborgd.
Het overschrijdingsbesluit leent zich minder dan het geluidproductieplafond zelf voor integratie in het tracébesluit, vanwege de eigenstandige
afweging in het overschrijdingsbesluit. Integratie van het overschrijdingsbesluit in het tracébesluit is daarom in dit wetsvoorstel niet opgenomen2.

1
Zoals die wordt gewijzigd door wetsvoorstel
31 546 (Kamerstukken II 2009/10, 31 546, nr. 2).
2
Zie hierover ook de artikelsgewijze
toelichting op artikel 11.49 (Algemeen),
Kamerstukken II 2009/10, 32 252, nr. 3, blz. 139.

2º. Een weg of spoorweg waarop de plafondsystematiek van toepassing is
en die is of zal zijn gelegen binnen het tracé van de primair aan te leggen
of te wijzigen weg of spoorweg, en die in dat kader zelf ook wordt
aangelegd of gewijzigd (kruisende rijksinfrastructuur)
Als binnen het tracé aanwezige andere rijksinfrastructuur mede wordt
aangelegd of gewijzigd en het vaststellen of wijzigen van geluidproductieplafonds voor die kruisende weg of spoorweg nodig is, dan wordt het
besluit inzake die plafonds mede genomen als onderdeel van het
tracébesluit, voor zover de plafonds zijn gelegen binnen het tracé van de
primair aan te leggen of te wijzigen weg of spoorweg.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

14

3°. Een weg of spoorweg waarop de plafondsystematiek niet van
toepassing is en die is of zal zijn gelegen binnen het tracé van de primair
aan te leggen of te wijzigen weg of spoorweg, en die in dat kader zelf ook
wordt aangelegd of gewijzigd (kruisende decentrale weg of spoorweg)
Deze categorie wegen en spoorwegen zal geen geluidproductieplafonds
kennen. Met betrekking tot deze wegen en spoorwegen worden zo nodig
hogere waarden vastgesteld. De vigerende regeling van de Tracéwet blijft
hiervoor gehandhaafd. De hogere waarden blijven dus deel uitmaken van
het tracébesluit. Wel worden de tracébepalingen in de Wet geluidhinder
aangepast (het nieuwe artikel 104a, zie ook de toelichting op dat artikel).
b. Overige wetten op het gebied van infrastructuur
Voor een toelichting op de wijzigingen in de Spoedwet wegverbreding en
de Wet bereikbaarheid en mobiliteit wordt verwezen naar de artikelsgewijze toelichting op artikel IV, respectievelijk artikel VII.
6. Toetsing van de gevolgen van dit wetsvoorstel
6.1 Algemeen
De bepalingen van dit wetsvoorstel vloeien in hoofdzaak direct voort uit
de introductie van de geluidproductieplafonds, en daarom moeten de
gevolgen ervan worden toegerekend aan wetsvoorstel 32 252. In
hoofdstuk 6 van de memorie van toelichting bij wetsvoorstel 32 252 is de
toetsing te vinden van de gevolgen van dat wetsvoorstel.
De wijzigingen in het nieuwe hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer als
gevolg van dit wetsvoorstel leiden niet tot directe financiële gevolgen c.q.
niet tot andere gevolgen dan reeds zijn aangegeven in de memorie van
toelichting bij wetsvoorstel 32 252. De sanering komt aan de orde in
paragraaf 6.3.3 van die memorie van toelichting.
De overgangsrechtelijke bepalingen effectueren een zo soepel mogelijke
overgang van het oude naar het nieuwe wettelijke stelsel. De gevolgen
van die bepalingen zijn derhalve in financieel opzicht neutraal.
6.2 Gevolgen voor gemeenten, provincies en Rijk
Voor een toelichting hierop zij verwezen naar de memorie van toelichting
bij wetsvoorstel 32 252, waarin deze gevolgen reeds aan de orde zijn
geweest (Kamerstukken II 2009/10, 32 252, nr. 3, hoofdstuk 6).
6.3 Gevolgen voor burgers, bedrijven en instellingen
Voor een toelichting hierop zij verwezen naar de memorie van toelichting
bij wetsvoorstel 32 252, waarin deze gevolgen reeds aan de orde zijn
geweest (Kamerstukken II 2009/10, 32 252, nr. 3, hoofdstuk 6).
7. Voorbereiding van het wetsvoorstel
Dit wetsvoorstel is voorafgegaan door het wetsvoorstel wijziging van de
Wet milieubeheer in verband met de invoering van geluidproductieplafonds en de overheveling van hoofdstuk IX van de Wet geluidhinder naar
de Wet milieubeheer (modernisering instrumentarium geluidbeleid,
geluidproductieplafonds). In het kader van dit wetsvoorstel is met het
Interprovinciaal Overleg (IPO) en de Vereniging van Nederlandse
Gemeenten (VNG) in een klankbordgroep uitgebreid inhoudelijk overleg
gepleegd over de inhoud van het wetsvoorstel. Dit overleg is na het
zenden aan de Tweede Kamer voorgezet voor wat betreft het onderhavige

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

15

wetsvoorstel. Het IPO en de VNG zijn dus zowel bij het voorafgaande
wetsvoorstel als bij het onderhavige wetsvoorstel intensief betrokken
geweest. Na overleg met de VNG/IPO is afgezien van formeel advies. De
VNG heeft ingestemd met verzending van dit wetsvoorstel aan de Tweede
Kamer. Naast dit overleg met IPO/VNG is met name het overgangsrecht
voorbereid in samenwerking met de beheerders ProRail en Rijkswaterstaat.
Ook de bepalingen omtrent sanering zijn tot stand gekomen in nauw
overleg met de beheerders ProRail en Rijkswaterstaat, die immers beoogd
uitvoerders van de saneringsoperatie zijn.
II ARTIKELSGEWIJS DEEL
Algemeen
Bij de indeling van de wijzigingsartikelen is ervoor gekozen om, conform
Aanwijzing 223a, onder c, de wijzigingen in de Wet geluidhinder, wetsvoorstel 32 252 en de Wet milieubeheer voorop te zetten vanwege hun
omvang en belang, en de wijzigingen in overige wetten volgen daarna in
alfabetische volgorde.
Artikel I – Wijzigingen in de Wet geluidhinder
Onderdeel A, artikel 1
In het eerste lid van dit artikel zijn de begripsbepalingen aangevuld met
enkele nieuwe begripsbepalingen in de Wet geluidhinder.
Geluidplafondkaart
Het begrip geluidplafondkaart is identiek aan het begrip dat is opgenomen
in de Wet milieubeheer als gevolg van de wijziging van de Wet milieubeheer in verband met de invoering van de geluidproductieplafonds en de
overheveling van hoofdstuk IX van de Wet geluidhinder naar de Wet
milieubeheer. Voor een verdere uitleg van dit begrip wordt dan ook naar
deze wet verwezen (TK, 2009–2010, 32 252, nr. 3).
Ander geluidsgevoelig gebouw, geluidsgevoelig terrein
De begripsomschrijving van «ander geluidsgevoelig gebouw» en
«geluidsgevoelig terrein» is al toegelicht in het algemene deel van deze
memorie van toelichting.
Spoorweg, weg
Het begrip spoorweg is identiek aan het begrip spoorweg dat is opgenomen in wetsvoorstel 32 252. Voor een toelichting op dit begrip wordt
naar dat wetsvoorstel verwezen. Met de opname van dit begrip spoorweg
is het bereik van het begrip spoorweg in de Wet geluidhinder verbreed. De
huidige Wet geluidhinder betreft alleen spoorwegen die op de bij of
krachtens de Wet geluidhinder vastgestelde kaart zijn opgenomen. Deze categorie spoorwegen blijft met de voorgestelde wetswijzigingen bestaan, maar een deel van de op die kaart genoemde spoorwegen zal opgenomen worden op de geluidplafondkaart en daarmee
onder de werkingssfeer van hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer komen
te vallen. Ook komt een deel van de spoorwegen onder het begrip «weg»
te vallen. Hierboven is daarop al ingegaan.
Het begrip weg wijkt, in tegenstelling tot het begrip spoorweg, af van het
begrip weg zoals dit in de Wet milieubeheer is omschreven. De toevoeging bij de definitie van weg is opgenomen om te bewerkstelligen dat
vervoersmiddelen die gebruik maken van rails, maar niet op de bij of

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

16

krachtens de Wet geluidhinder vastgestelde kaart of de geluidplafondkaart
zijn opgenomen, zoals trams en bovengrondse metro’s, worden meegenomen bij de berekening van de geluidsbelasting vanwege de weg,
overeenkomstig een al bestaande praktijk. Dit betekent bijvoorbeeld dat
die berekening van de geluidsbelasting vanwege de weg, bij in de weg
opgenomen tramrails niet alleen de wegvoertuigen betreft, maar het
totaal van weg- en tramvoertuigen. Dit heeft tevens invloed op de
bepaling van de zone (zie de toelichting op artikel 74).
Met de genoemde wijziging van de begrippen weg en spoorweg ontstaat
de volgende driedeling:
• Wegen zijn in feite wegen zoals ook in het dagelijkse taalgebruik
worden aangeduid, al dan niet vallend onder de nieuwe systematiek
van de geluidproductieplafonds. Tevens spoorwegen als tramlijnen,
metro’s en museumlijnen die niet vallen in de volgende twee
genoemde categorieën.
• Spoorwegen opgenomen op de bij of krachtens de Wet geluidhinder
vastgestelde kaart. Dit zijn in feite de spoorwegen waarop zich tot nu
toe de geluidregels richten. Die regels zijn op basis van artikel 107 van
de Wet geluidhinder opgenomen in het Besluit geluidhinder. Deze
categorie spoorwegen blijft bestaan, maar wordt wel aanmerkelijk
kleiner. Het grootste deel van het huidige spoorwegennet op de
genoemde kaart bestaat namelijk uit hoofdspoorwegen (die niet meer
onder het regime van de Wet geluidhinder, maar onder geluidproductieplafonds vallen, nadat ze op de geluidplafondkaart zijn gezet).
Voorbeelden van spoorwegen in deze categorie, waarop het Besluit
geluidhinder dan van toepassing zal zijn, zijn regionale lijnen en
RandstadRail.
• Spoorwegen opgenomen op de geluidplafondkaart. Dit zijn de
hoofdspoorwegen. Voor deze categorie gaat de systematiek van de
geluidproductieplafonds opgenomen in hoofdstuk 11 van de Wet
milieubeheer gelden.
Opgemerkt wordt nog dat de situatie ten aanzien van de projectie van
geluidsgevoelige objecten langs spoorwegen iets anders is. Daarop is al
ingegaan in § 2 van deze memorie van toelichting, onder b.
Wijzigen van een spoorweg
Het begrip wijziging van een spoorweg wordt niet langer in de wet
opgenomen. De definitie van het begrip spoorweg is aangepast, waardoor
dit begrip niet langer van toepassing is op alle spoorwegen, maar alleen
op spoorwegen die zijn opgenomen op een bij of krachtens deze wet
vastgestelde kaart. De regels voor spoorwegen aangegeven op die kaart
zijn opgenomen in het Besluit geluidhinder. Voor de duidelijkheid wordt
het begrip wijziging van een spoorweg daarom in dat besluit opgenomen.
Ook de uitzonderingsregels, opgenomen in het vierde lid van artikel 1b
van de Wet geluidhinder, dienen in de wet te vervallen en te worden
opgenomen in het genoemde besluit.
Tot slot is het begrip «woonwagenstandplaats» niet langer in de wet
opgenomen. Dit vloeit voort uit het feit dat de geluidsgevoelige objecten,
waaronder woonwagenstandplaatsen, in het vervolg bij algemene
maatregels van bestuur zullen worden aangewezen. Deze begripsbepaling
zou overigens hoe dan ook hebben moeten vervallen omdat dit begrip
alleen voorkomt in afdeling 2A van hoofdstuk VI en afdeling 2 van
hoofdstuk VII, die specifieke geluidnormering voor tracéwetplichtige
infrastructuur bevatten, en beiden vervallen omdat het toekomstige
hoofdstuk 11 die normering bevat.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

17

Onderdeel B, artikel 1a
Met het oog op de afstemming van de definities van woningen en andere
geluidsgevoelige objecten tussen de Wet geluidhinder en de Wet
milieubeheer, worden uitzonderingen op het begrip woning niet langer in
de wet, maar, overeenkomstig het nieuwe lid 7 van artikel 1b, in een
algemene maatregel van bestuur opgenomen.
Onderdeel C, artikel 1b
Eerste en derde lid
Ingevolge de aanpassing van artikel 1 van de Wet geluidhinder zullen
«andere geluidsgevoelige gebouwen» en «geluidsgevoelige terreinen»
niet meer op wetsniveau worden aangewezen. Dat zal voortaan gebeuren
bij algemene maatregel van bestuur. Zie § 2 van deze memorie van
toelichting, onder e. Daaruit volgt dat geen concrete categorieën van
«andere geluidsgevoelige gebouwen» of «geluidsgevoelige terreinen»
meer in de wet kunnen worden genoemd. Met het oog daarop zijn het
eerste en derde lid van artikel 1b aangepast.
Zevende lid
Zoals aangegeven in § 2 van deze memorie van toelichting, onder e, blijft
de begripsomschrijving van «woning» wel in de Wet geluidhinder
gehandhaafd. In het kader van hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer zal
het begrip «woning» op het niveau van een algemene maatregel van
bestuur worden ingevuld. Om uniformering van het begrip in de Wet
geluidhinder en de Wet milieubeheer te bevorderen, wordt een zevende
lid aan artikel 1b toegevoegd, dat het mogelijk maakt om bepaalde
categorieën van gebouwen uit te zonderen van het begrip «woning». Als
mogelijk voorbeeld valt te denken aan gebouwen die in strijd met de
regelgeving als woning in gebruik zijn.
Onderdeel D, het opschrift van afdeling 1 van hoofdstuk VI
Door de opname van artikel 73 (nieuw), betreft afdeling niet meer alleen
de omvang van de geluidszones langs wegen. Daarom is het opschrift
aangepast. Het nieuwe opschrift («Algemeen») stemt overeen met het
opschrift van afdeling 1 van hoofdstuk VII.
Onderdeel E, artikel 73
In artikel 73 is het toepassingsbereik van hoofdstuk VI gedefinieerd. Deze
bepaling is nodig omdat hoofdstuk VI niet langer van toepassing zal zijn
op de aanleg en wijziging van de rijksinfrastructuur. Daarop zal voortaan
hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer van toepassing zijn.
Onderdeel a
Hoofdstuk VI blijft van toepassing op de aanleg en reconstructie van
decentrale wegen, waarop de plafondsystematiek niet van toepassing is.
In dit kader wordt bescherming geboden aan geluidsgevoelige objecten
binnen de zone langs de weg.
Onderdeel b
De saneringsregels van hoofdstuk VI blijven van toepassing op de
objecten die door gemeenten – ingevolge het voormalige artikel 88 – tijdig
gemeld zijn bij het voormalige ministerie van VROM, echter uitsluitend
voor zover de sanering plaatsvindt als gevolg van de geluidsbelasting
vanwege decentrale wegen. De sanering die samenhangt met de
geluidsbelasting vanwege de rijksinfrastructuur, valt niet langer onder

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

18

hoofdstuk VI. Daarop zal voortaan hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer
van toepassing zijn.
Zoals reeds is aangegeven, gaat hoofdstuk VI ook werken voor een
categorie van spoorwegen. Deze spoorwegen zijn niet gemeld ingevolge
artikel 88, en dus krijgen de saneringsregels van hoofdstuk VI geen
betekenis voor de betrokken spoorwegen.
Onderdeel c
Voorts blijft hoofdstuk VI van toepassing op de projectie van geluidsgevoelige objecten in de zone langs alle wegen, dus ook de wegen waarop
de plafondsystematiek van toepassing is. Met «projectie» wordt gedoeld
op de handeling van het projecteren van de betrokken objecten, dat wil
zeggen het opnemen van de nog niet aanwezige objecten in (onder
andere) een bestemmingsplan, ten einde de verlening van een bouwvergunning daarvoor toelaatbaar te maken.
Op de afstemming van de projectie van deze objecten op de plafondsystematiek is reeds ingegaan in § 4.3.4 van de memorie van toelichting bij
wetsvoorstel 32 252.
Onderdeel F, artikel 74
In artikel 74 heeft een redactionele wijziging plaatsgevonden in de
opbouw van het artikel. Bovendien zijn sporen toegevoegd aan het artikel
in verband met de uitbreiding van het begrip weg in artikel 1 van de Wet
geluidhinder (onderdeel A van artikel I).
Bepalend voor de zonebreedte is het aantal rijstroken of het aantal sporen.
Artikel 74 geeft daarvoor de regels. Indien een weg bestaat uit zowel
rijstroken als sporen, wordt het aantal rijstroken en het aantal sporen niet
bij elkaar opgeteld, maar afzonderlijk bekeken. Dit blijkt uit het gebruik van
het woord «of».
Bij deze afzonderlijke beschouwing kan blijken dat het aantal rijstroken
leidt tot dezelfde zonebreedte als het aantal sporen. In dat geval is de
gevonden, gelijke zonebreedte toepasselijk. Een voorbeeld: in stedelijk
gebied bevindt zich een weg met twee rijstroken; in of naast de weg zijn
ook twee sporen gelegen. Bij een weg met twee rijstroken behoort in
stedelijk gebied een zone ter breedte van 200 meter. Ook bij de twee
sporen behoort in stedelijk gebied een zone van 200 meter. In dit geval is
de zonebreedte langs de rijstroken en sporen 200 meter.
Als het aantal rijstroken tot een andere zonebreedte leidt dan het aantal
sporen, geldt de grootste zonebreedte. Ook hier een voorbeeld: in
buitenstedelijk gebied bevindt zich een weg met vier rijstroken; naast de
weg zijn ook twee sporen gelegen. Bij een weg met vier rijstroken behoort
in buitenstedelijk gebied een zone ter breedte van 400 meter. Bij de twee
sporen behoort in buitenstedelijk gebied een zone van 250 meter. In dit
geval is de zonebreedte langs de rijstroken en sporen 400 meter.
Onderdeel G, artikel 75
Evenals in artikel 74, is in artikel 75 het spoor toegevoegd. De zonebreedte
wordt aan weerszijden gemeten vanaf de buitenste begrenzing van de
buitenste rijstrook als aan de buitenzijde een rijstrook ligt, en vanaf de
buitenste begrenzing van het buitenste spoor als aan de buitenzijde een
spoor ligt.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

19

Onderdeel H, afdeling 2A
In hoofdstuk VI komt afdeling 2A over de aanleg, wijziging of verbreding
van een hoofdweg in de zin van artikel 2 van de Tracéwet te vervallen.
Deze artikelen waren bedoeld om de voorkeurswaarden en eventuele
hogere waarden bij de aanleg, wijziging of verbreding van een hoofdweg
te bepalen. Na inwerkingtreding van de wijziging van de Wet milieubeheer
in verband met de invoering van de geluidproductieplafonds en de
overheveling van hoofdstuk IX van de Wet geluidhinder naar de Wet
milieubeheer kan voor de geluidsbelasting worden volstaan met het
vastgestelde geluidproductieplafond.
Wel is het noodzakelijk om iets te regelen voor het geval een aanpassing
van een hoofdweg, die geluidproductieplafonds heeft, mede betrekking
heeft op een decentrale weg of spoorweg die geen geluidproductieplafonds heeft (zie ook paragraaf 5, onder a, van het algemeen deel van deze
toelichting). Artikel 104a (hierna toegelicht) voorziet daarin.
Onderdeel J, artikel 89
Van de gelegenheid is gebruik gemaakt enige omissies in het bestaande
artikel 89 te herstellen.
Onderdeel K, artikel 98
Indien een wegproject tevens wijzigingen omvat aan een weg waarvoor
geen geluidproductieplafonds gelden en waarvoor een ander dan
Rijkswaterstaat de beheerder is, worden de hogere waarden die wellicht
nodig zijn voor woningen en andere geluidsgevoelige objecten langs een
dergelijke weg, vastgesteld als onderdeel van het tracébesluit, wegaanpassingsbesluit of geluidplan (zie ook de artikelsgewijze toelichting op het
in onderdeel M van artikel I voorgestelde artikel 104a van de Wet
geluidhinder).
Het ligt daarnaast voor de hand om ook meteen de sanering af te ronden,
indien er op grond van de Wet geluidhinder een plicht tot saneren geldt
voor woningen die op grond van artikel 88 (inmiddels vervallen) van de
Wet geluidhinder zijn gemeld als saneringswoning maar waarvoor nog
geen saneringsmaatregelen zijn getroffen.1 Dat volgt dan ook uit de
wettelijke systematiek van artikel 104a juncto 98 juncto 90 van de Wet
geluidhinder. In die gevallen regelt het voorgestelde artikel 98, tweede en
derde lid, dat de minister van Infrastructuur en Milieu het bevoegd gezag
voor sanering is. In deze gevallen vervalt de eis tot het indienen van een
afzonderlijk saneringsprogramma. Deze integrale aanpak voorziet in één
bevoegd gezag, één afweging, en één procedure. Dat vergroot tevens de
efficiëntie en transparantie.
Artikel 126 van de Wet geluidhinder regelt dat indien sprake is van
saneringsgevallen, en van gekoppelde sanering krachtens artikel 98, de
minister van Infrastructuur en Milieu en de wegaanlegger de kosten
verdelen (naar rato). De wegaanlegger draagt de kosten die voortvloeien
uit het project en de minister van Infrastructuur en Milieu draagt de kosten
die voortvloeien uit de sanering.
1
Voor de goede orde: het gaat dus niet om
saneringsobjecten langs het rijkswegennet,
waarop afdeling 11.3.6. van de Wet milieubeheer van toepassing is,maar uitsluitend om
woningen langs decentrale wegen, waarop de
Wet geluidhinder nog gewoon van toepassing
is.

Onderdeel L, afdeling 7 (nieuw) van hoofdstuk VI
Deze nieuwe afdeling dient ter vervanging van de vervallen afdeling 2A en
bevat de nog resterend benodigde bepalingen voor toepassing van de
Wet geluidhinder bij tracéprocedures.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

20

Onderdeel M, artikel 104a
Afdeling 2A van hoofdstuk VI (artikelen 87b tot en met 87i) geeft een
bijzondere geluidnormering voor aanleg of wijziging van een weg of
spoorweg waarop de Tracéwet van toepassing is. Met de komst van
geluidproductieplafonds zouden al deze bepalingen overbodig worden,
omdat het voorgestelde hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer in die
normering voorziet.
Deze bepalingen vervullen echter nog een tweede functie, namelijk het
treffen van een regeling voor wegen en spoorwegen die niet onder de
plafondsystematiek vallen (en dus ook veelal een andere beheerder
hebben dan Rijkswaterstaat of ProRail, zoals een gemeente, provincie of
waterschap), maar die zijn gelegen binnen het tracé van een weg met
geluidproductieplafonds («kruisende decentrale infrastructuur»).
Genoemde bepalingen vinden toepassing ingeval van een project tot
aanleg of wijziging van een weg met geluidproductieplafonds, waarbij
tevens een (beperkte) aanleg of wijziging van deze kruisende decentrale
infrastructuur plaatsvindt. Bij de kruisende decentrale infrastructuur kan
het gaan om wegen die aansluiten op (ten minste één rijbaan van) de
hoofdweg, maar ook om (spoor)wegen die ongelijkvloers kruisen zonder
aansluiting, of een parallelle weg of spoorweg.
Zoals hierboven reeds is aangegeven, wordt in dit wetsvoorstel voorzien
in het vervallen van de bijzondere bepalingen van afdeling 2A van
hoofdstuk VI. In plaats daarvan zullen de reguliere bepalingen van de Wet
geluidhinder op de wijziging of aanleg van kruisende decentrale infrastructuur worden toegepast. Dit is niet bezwaarlijk omdat de geluidnormering voor beide situaties feitelijk al overeenkomt.1
Wel is een bijzondere voorziening nodig. Met het oog op een efficiënte
besluitvorming wordt voorgesteld dat het (indien nodig) vaststellen van
hogere waarden voor de kruisende decentrale infrastructuur in één hand
blijft met de bevoegdheid tot het vaststellen van het tracébesluit zelf bij de
minister van Infrastructuur en Milieu; en dat die hogere waarden ook
onderdeel zullen zijn van het tracébesluit. Dit is ook nu al het geval. Deze
keuze voor een zelfde bevoegd gezag werkt door in de toepasselijke
reguliere bepalingen van de Wet geluidhinder. Artikel 104a voorziet in de
benodigde aanpassing van deze bepalingen. Naast de bevoegdheid tot
het vaststellen van hogere waarden (artikelen 110a en 110b) gaat het om
de verantwoordelijkheid voor het uitvoeren van het akoestisch onderzoek
(artikel 77).

1
Slechts op één punt wijkt de normering in
de Wet geluidhinder af van de huidige
normering in tracésituaties (artikel 83, eerste
lid, is 5 dB strenger dan artikel 87e, tweede lid,
in gevallen waarin zowel een nieuwe weg als
nieuwe woningen worden geprojecteerd). Om
de effecten van dit wetsvoorstel zoveel
mogelijk beleidsneutraal te houden, wordt
voorgesteld de normering voor tracésituaties
niet aan te scherpen (voorgestelde artikel
104a, vierde lid, onderdeel d).
2
De overige leden van artikel 99 regelen de
materiële geluidnormering, die niet buiten
toepassing moeten worden verklaard omdat
die, zoals gezegd, onverkort van toepassing
blijft.

Omdat het tracébesluit in deze gevallen reeds voorziet in de ruimtelijke
inpassing, worden artikel 79 en artikel 99, eerste lid,2 buiten toepassing
verklaard, conform de huidige tracéwetartikelen in de huidige Wet
geluidhinder (als gevolg van het huidige artikel 87c). Het buiten toepassing verklaren van deze artikelen strekt ertoe dat de aanleg of reconstructie van een weg niet gebonden is aan een besluit als genoemd in die
artikelen. Het tracébesluit is de basis en niet één van de in artikel 79 en 99
genoemde besluiten.
Indien het treffen van geluidmaatregelen noodzakelijk is om aan wettelijke
geluidnormen te voldoen, wordt daarbij een doelmatigheidstoets uitgevoerd. Die toets dient enerzijds om af te wegen dat overheidsmiddelen
worden ingezet op zo een manier dat er voldoende (geluid-)
baten tegenover de gemaakte kosten staan, en anderzijds om te
waarborgen dat die afweging voor iedereen met dezelfde methode wordt
gemaakt.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

21

Het doelmatigheidscriterium, dat zijn grondslag vindt in artikel 11.29, is zo
ontworpen dat het eenvoudiger is dan het (wettelijke) doelmatigheidscriterium dat tot dusverre wordt toegepast, terwijl het bovendien beter is
toegesneden op de systematiek van geluidproductieplafonds en de
nieuwe saneringsoperatie zoals die in dit wetsvoorstel is geregeld.
Ingevolge het vijfde lid van artikel 104a past het bevoegd gezag voor de
Tracéwet het criterium ook – in iets aangepaste vorm – toe voor de
kruisende decentrale infrastructuur.
Bij toepassing van de Spoedwet wegverbreding is behoefte aan dezelfde
constructie, die daarom in het tweede en derde lid voor zogenoemde
A-projecten, respectievelijk B-projecten wordt voorgesteld.
Indien artikel 104a wordt toegepast terwijl er langs de betreffende
decentrale infrastructuur (gemelde) woningen liggen die nog niet zijn
gesaneerd op grond van de Wet geluidhinder, dan moet de wegaanlegger
de afronding van die sanering meenemen in het wegproject. Onderdeel K
van artikel I bevat daarom een nieuw tweede en derde lid in artikel 98 van
de Wet geluidhinder, die regelen dat in die gevallen de minister van
Infrastructuur en Milieu bevoegd gezag is, en dat geen afzonderlijk
saneringsprogramma nodig is; het vaststellen van hogere waarden en
maatregelen kan in het betreffende projectbesluit worden opgenomen (zie
artikelsgewijze toelichting op onderdeel K).
Onderdeel N, artikel 105
Artikel 105 van de Wet geluidhinder wordt op twee punten gewijzigd.
Ook tram- en spoorwegen vallen onder het begrip «spoorweg». Deze
worden derhalve niet langer afzonderlijk genoemd.
Daarnaast wordt «geluidhinder» vervangen door: geluid- of trillinghinder.
Deze wijziging vloeit voort uit de motie Aptroot en Dijksma van
4 november 2010 (Kamerstukken II 2010/11, 32 404, nr. 17), om een
wettelijke regeling voor trillinghinder mogelijk te maken.
Onderdeel O, afdeling 2 van hoofdstuk VII
In hoofdstuk VII komt afdeling 2, de aanleg of wijziging van een landelijke
spoorweg in de zin van artikel 2 van de Tracéwet, te vervallen. Deze
artikelen zijn hiervoor al besproken (paragraaf 2, onder d).
Onderdeel P, artikel 106
Zoals eerder is aangegeven, zal de gewijzigde regelgeving drie categorieën van spoorwegen kennen:
• Spoorwegen waarop de plafondsystematiek van toepassing is;
• Spoorwegen die vallen onder het begrip «weg» en waarop hoofdstuk
VI van de Wet geluidhinder van toepassing is;
• Spoorwegen die zijn opgenomen op een krachtens de Wet geluidhinder vastgestelde kaart. Deze kaart wordt in de praktijk aangeduid als de
«zonekaart», omdat ook de zone langs deze spoorwegen erop is
aangegeven. Deze term wordt ook hierna gebruikt.
In hoofdstuk VII van de Wet geluidhinder moet worden geregeld in
hoeverre dit hoofdstuk op de verschillende categorieën van spoorwegen
van toepassing is. Hierop heeft het nieuwe artikel 106 betrekking.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

22

Artikel 106 regelt uitsluitend het toepassingsbereik van afdeling 3 van
hoofdstuk VII. Daarbij gaat het om het bereik van artikel 107, dat de basis
vormt voor de vrijwel alle regels inzake spoorwegen die zijn opgenomen
in het Besluit geluidhinder. Het nieuwe artikel 106 geldt niet voor afdeling
1 van hoofdstuk VII (artikel 105). Artikel 105 blijft dus van toepassing op
alle spoorwegen.
Artikel 106 is zoveel mogelijk geformuleerd langs dezelfde lijnen als artikel
73 (nieuw), dat het toepassingsbereik van hoofdstuk VI (Wegen) regelt.
Toch zijn er verschillen, die vooral te maken hebben met het feit dat de
regels voor wegen in belangrijke mate in hoofdstuk VI zijn opgenomen,
terwijl afdeling 3 van hoofdstuk VII alleen een basis biedt voor regels bij of
krachtens algemene maatregel van bestuur. Artikel 106 kent, net als artikel
73, drie onderdelen.
Onderdeel a
Afdeling 3 van hoofdstuk VII blijft van toepassing op de aanleg en
wijziging van de spoorwegen die zijn opgenomen op de zonekaart. Een
voorbeeld van spoorwegen in deze categorie is RandstadRail.
Onderdeel b
Op grond van artikel 107 zijn ook saneringsregels vastgesteld. Deze regels
blijven van toepassing op de objecten die door gemeenten – ingevolge
artikel 4.17 van het Besluit geluidhinder – tijdig gemeld zijn bij het
voormalige ministerie van VROM, echter uitsluitend voor zover de
sanering plaatsvindt als gevolg van de geluidsbelasting vanwege
spoorwegen die onder de gewijzigde regels nog op de kaart zijn geplaatst.
De hoofdspoorwegen zullen daartoe niet meer behoren. Op de sanering
die samenhangt met de geluidsbelasting vanwege hoofdspoorwegen zal
voortaan hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer van toepassing zijn. Voor
de spoorwegen die zullen worden aangemerkt als een weg, gelden de op
grond van hoofdstuk VII vastgestelde saneringsregels al onder de huidige
regels niet. Hierin komt geen verandering.
Onderdeel c
Voorts blijft afdeling 3 van hoofdstuk VII van toepassing op de projectie
van geluidsgevoelige objecten in de zone langs de spoorwegen die op de
zonekaart zijn geplaatst en de spoorwegen waarop de plafondsystematiek
van toepassing is. Zie de toelichting bij artikel 73 voor het begrip
«projectie». Het feit dat afdeling 3 ook geldt met betrekking tot spoorwegen waarop de plafondsystematiek van toepassing is, houdt verband
met het feit dat hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer, zoals dat is
voorzien in wetsvoorstel 32 252, geen betrekking heeft op de projectie van
geluidsgevoelige objecten. Dat hoofdstuk betreft alleen de aanleg en
wijziging van de infrastructuur.
Onderdeel Q, artikel 107
Artikel 107 zal als voorheen de basis bieden voor bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur te stellen voorschriften voor spoorwegen, zulks binnen de beperkingen van het nieuwe artikel 106. De
verwijzing naar hoofdstuk VI, afdeling 2a, of hoofdstuk VII, afdeling 2,
komt te vervallen. Deze afdelingen, die de zogenoemde tracébepalingen
bevatten, komen te vervallen.
Onderdeel R, artikel 110d
Hoofdstuk VIIIa van de Wet geluidhinder bevat procedurele voorschriften
omtrent het vaststellen en wijzigen van hogere waarden (artikelen
110a–110c), en bepalingen omtrent de wijze van uitvoering van onderzoek

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

23

(artikelen 110d–110i). Dit hoofdstuk zal niet langer betrekking hebben op
de aanleg en wijziging van wegen en spoorwegen die op de geluidplafondkaart zijn geplaatst.
Voor de meeste artikelen van hoofdstuk VIIIa behoeft dat niet te worden
geregeld. In het kader van de aanleg en wijziging van wegen en spoorwegen die op de geluidplafondkaart zijn geplaatst, zullen geen hogere
waarden meer worden vastgesteld. Dat volgt uit het nieuwe hoofdstuk 11
van de Wet milieubeheer en artikel 73 van de Wet geluidhinder. Hieruit
vloeit voort dat de procedurele bepalingen inzake het vaststellen en
wijzigen van hogere waarden geen rol spelen.
Voor de artikelen inzake de wijze van uitvoering van onderzoek ligt het ten
dele anders. Artikel 110d biedt de basis voor ministeriële regels inzake het
bepalen van het equivalente geluidsniveau vanwege – onder meer – een
weg of spoorweg. Ten einde iedere twijfel uit te sluiten, wordt aan dit
artikel een lid toegevoegd, inhoudend dat het artikel niet geldt voor het
vaststellen van de geluidsbelasting vanwege een weg en spoorweg die op
de geluidplafondkaart is geplaatst. Op dit onderwerp zal artikel 11.33 van
de Wet milieubeheer van toepassing zijn.
Artikel 110e geeft de bevoegdheid tot het stellen van ministeriële regels
omtrent «de akoestische onderzoeken, bedoeld in deze wet». Elders wordt
al geregeld dat de akoestisch-onderzoekbepaling niet meer geldt voor de
aanleg en wijziging van rijksinfrastructuur (artikel 73 in relatie tot artikel 77
van de Wet geluidhinder). Artikel 110e behoeft daarom geen aanpassing.
Artikel 110f heeft betrekking op cumulatie. Dit artikel blijft van belang,
waarbij het ook kan gaan om zones langs rijksinfrastructuur. Een
beperking van de reikwijdte van het artikel is niet nodig, omdat het artikel
aansluit bij diverse hoofdstukken van de Wet geluidhinder, waaronder de
hoofdstukken VI en VII. De reikwijdte van die hoofdstukken wordt al
ingeperkt (artikel 73 en artikel 106). Deze inperking werkt door naar artikel
110f, dat immers naar deze hoofdstukken verwijst.
Artikel 110g betreft de zogenoemde aftrek. Wat de bouw van geluidsgevoelige objecten langs rijksinfrastructuur betreft, zullen de gemeenten
volgens de nieuwe regels uitgaan van de vigerende geluidproductieplafonds. Ook op de aldus bepaalde geluidsbelastingen blijft artikel 110g
vooralsnog van kracht. Het is derhalve niet nodig om hier bijzondere
bepalingen op te nemen.
Artikel 110h behelst een omrekeningsformule voor hogere waarden. In
situaties waarin hogere waarden geen rol meer spelen, heeft het artikel
geen betekenis. Aanpassing is daarom niet nodig.
Artikel 110i regelt de inschrijving van hogere waarden in het kadaster en
werkt dus alleen als een hogere waarde is vastgesteld. Aanpassing is dus
niet nodig.
Onderdeel T en U, artikelen 111 en 111b
In het voorgestelde artikel 111 (nieuw) wordt bepaald dat het hoofdstuk
niet van toepassing is op de binnenwaarden van woningen en andere
geluidsgevoelige objecten in het kader van de aanleg of wijziging van een
weg of spoorweg die op de geluidplafondkaart is geplaatst.
In die situaties wordt de binnenwaarde genormeerd in het voorgestelde
hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer. Artikel 111a komt om de hiervoor
uiteengezette reden te vervallen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

24

Het bestaande artikel 111 wordt vernummerd tot artikel 111b, en niet tot
111a, om verwarring te voorkomen in lopende procedures en recente
gevallen waarin de binnenwaarden uit het thans geldende artikel 111a zijn
toegepast.
Onderdeel V, Hoofdstuk IX
Hoofdstuk IX (geluidsbelastingkaarten en actieplannen) komt te vervallen,
om te worden vervangen door de in wetsvoorstel 32 252 voorgestelde titel
11.2 van de Wet milieubeheer. In hoofdstuk 2.5 van de memorie van
toelichting bij wetsvoorstel 32 252 is de nieuwe titel 11.2 uitgebreid
toegelicht.
Onderdeel W, artikel 127a
Artikel 127a kan vervallen als gevolg van het vervallen van afdeling 2a. Uit
de wettelijke systematiek van titel 11.3 van de Wet milieubeheer volgt –
anders dan in de Wet geluidhinder – rechtstreeks dat de beheerder
verantwoordelijk is voor het naleven van geluidproductieplafonds en het
nemen van geluidmaatregelen (tenzij uitdrukkelijk anders bepaald in die
titel).
Artikel II – Wijzigingen in hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer
(geluidproductieplafonds)
Onderdeel A, artikel 11.1
Het vervallen van het begrip «projectbesluit» vloeit voort uit de Wet
algemene bepalingen omgevingsrecht en de daarbij behorende Invoeringswet. Het projectbesluit, een rechtsfiguur uit de Wet ruimtelijke
ordening, gaat op in de omgevingsvergunning. Een begripsomschrijving
van «omgevingsvergunning» is opgenomen in artikel 1.1 van de Wet
milieubeheer, en behoeft dus niet te worden toegevoegd in artikel 11.1.
Door middel van dit onderdeel wordt een begripsomschrijving voor de
beheersverordening toegevoegd. Hiervoor is gekozen omdat het begrip
«beheersverordening» na de introductie van de saneringsbepalingen
meer dan eenmaal voorkomt in hoofdstuk 11.
De begripsomschrijving van «geprojecteerde weg of spoorweg» wordt
aangepast aan de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht. Het
projectbesluit wordt vervangen door de omgevingsvergunning.
De introductie van het begrip «saneringsmaatregel» is een uitvloeisel van
de opname van saneringsregels in hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer.
Het begrip is nodig naast het begrip «geluidbeperkende maatregel»
omdat tot de beschikbare maatregelen in het kader van de sanering ook
maatregelen kunnen behoren die niet kunnen worden gerekend tot de
geluidbeperkende maatregelen. Onder de vigerende regels is er één
zodanige maatregel, namelijk het onttrekken van een geluidsgevoelig
object aan de bestemming. Het voornemen is deze maatregel ook onder
de saneringsregels van hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer mogelijk te
doen zijn.
Ook het begrip saneringsobject wordt geïntroduceerd in de voorgestelde
paragraaf 11.3.6 over sanering en daarom gedefinieerd.
Tevens wordt de begripsomschrijving van het begrip «tracébesluit»
geactualiseerd in verband met de aanhangige wijziging van de Tracéwet
(Kamerstukken II 2009/10, 32 377, nr. 2).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

25

De introductie van het begripwoonwagenstandplaats is eveneens een
uitvloeisel van de opname van saneringsregels in hoofdstuk 11 van de
Wet milieubeheer. Het betreft een in de wet bij name genoemde categorie
van saneringsobjecten. De definitie is gelijk aan de definitie in de Wet
geluidhinder, zoals deze komt te luiden ingevolge de Invoeringswet bij de
Wet algemene bepalingen omgevingsrecht.
De bepaling in artikel 11.1, tweede lid, onder b, is aangepast in verband
met de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht. Zowel het projectbesluit in de zin van de Wet ruimtelijke ordening als de bouwvergunning
gaan op in de omgevingsvergunning. De redactie van de bepaling is
daarom afwijkend van de oorspronkelijke redactie die nog uitging van
twee afzonderlijke rechtsfiguren.
Onderdeel G, artikel 11.11
In het vijfde lid wordt een onderdeel d opgenomen waarin bepaald wordt
dat in het actieplan een planning van de sanering voor de eerstvolgende
vijf jaar wordt opgenomen.
Onderdeel I, artikel 11.19, derde en vierde lid
Ingevolge artikel 11.19, zoals dit is voorgesteld in wetsvoorstel 32 252,
bevinden zich aan weerszijden van een weg of spoorweg of een geprojecteerde weg of spoorweg referentiepunten. Strikt genomen zal een
referentiepunt zich echter niet altijd bevinden «langs een weg» of «langs
een spoorweg». Met name bij het splitsen of samenkomen van wegen of
van spoorwegen, en rond knooppunten, kunnen referentiepunten
betrekking hebben op meer dan één weg of meer dan één spoorweg. In
bijlage 2 bij de memorie van toelichting bij wetsvoorstel 32 252 zijn
dergelijke situaties al aangegeven. Nadere overweging heeft tot de
gevolgtrekking geleid dat het aanbeveling verdient om dergelijke situaties
een uitdrukkelijke basis in de wet te geven. Met het oog daarop wordt een
nieuw derde lid aan artikel 11.19 toegevoegd.
De term «samenstel» in het nieuwe derde lid ziet op situaties als
hierboven aangeduid. In het lid wordt voorts gesproken over «bijzondere
gevallen» waarmee tot uitdrukking wordt gebracht dat het de hoofdregel
is dat een referentiepunt betrekking heeft op één weg of één spoorweg.
Het samenstel van – al dan niet geprojecteerde – wegen en het samenstel
van – al dan niet geprojecteerde – spoorwegen worden apart genoemd.
Daaruit volgt dat een «samenstel» niet een combinatie van een weg en
een spoorweg kan zijn. Een dergelijke combinatie zou ertoe leiden dat
twee beheerders verantwoordelijk zijn voor de naleving van het geluidproductieplafond op het betrokken referentiepunt. Dit zou niet stroken met de
plafondsystematiek, die uitgaat van een enkelvoudige verantwoordelijkheid voor de naleving van de plafonds.
Met de tweede volzin van het nieuwe derde lid wordt bereikt dat de
begrippen «weg» en «spoorweg» in andere bepalingen van titel 11.3
eveneens een samenstel van wegen of spoorwegen kunnen omvatten. Dat
is bijvoorbeeld van belang voor de toepassing van artikel 11.45. Ook op
grond van dat artikel worden referentiepunten bepaald. Deze verruiming
van het bereik van de begrippen «weg» en «spoorweg» is niet in artikel
11.1 opgenomen, omdat zij dan mede betrekking zou hebben op titel 11.2,
hetgeen niet de bedoeling is.
Het voorgestelde vierde lid is bedoeld om te bewerkstelligen dat een
geluidproductieplafond dat tot stand is gekomen via een tracébesluit,
wegaanpassingsbesluit of geluidplan vanaf dat moment voor de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

26

toepassing van hoofdstuk 11 wordt aangemerkt als ieder ander geluidproductieplafond, zodat alle gewone regels (waaronder die voor latere
wijziging) van toepassing zijn op het geluidproductieplafond. Daarmee
wordt eenduidig vastgelegd dat een dergelijk plafond kan worden
gewijzigd met toepassing van de regels van hoofdstuk 11. Voor de
wijziging van een dergelijk plafond behoeft dus geen tracéprocedure te
worden gevolgd.
Onderdeel J, artikel 11.22, eerste lid
In artikel 11.22wordt het tijdstip aangepast waarop de beheerder voor de
eerste maal een verslag met betrekking tot de naleving van de geluidproductieplafonds moet hebben uitgebracht aan de minister van Infrastructuur en Milieu. Wetsvoorstel 32 252 gaat ervan uit dat de nieuwe
regels op een zodanig tijdstip in werking zullen treden dat de beheerder
reeds over 2011 een verslag kan uitbrengen. Volgens de reguliere regels
zou het eerste verslag dan voor 1 oktober 2012 worden uitgebracht. Deze
datum wordt dan ook in het eerste lid van artikel 11.22 genoemd.
Inmiddels is echter aannemelijk dat dit niet haalbaar is. Als tijdstip voor
het eerste verslag is nu opgenomen 1 oktober van het jaar volgend op het
eerste volledige kalenderjaar na inwerkingtreding van deze wet. Er wordt
dus geen concreet eerste tijdstip meer genoemd. Treedt het wetsvoorstel
in de loop van 2011 in werking, dan moet het eerste verslag op 1 oktober
2013 zijn uitgebracht.
Opgemerkt wordt dat het belangrijk is dat het eerste verslag pas wordt
uitgebracht nadat er een vol kalenderjaar met de nieuwe systematiek is
gewerkt. Dit houdt verband met het feit dat de eenheid Lden waarin geluid
wordt genormeerd, een jaargemiddelde is, en in het kader van dit
wetsvoorstel berekend wordt over een kalenderjaar.
Onderdeel J, artikel 11.22, vijfde lid (nieuw)
In artikel 11.22, zoals dat luidt ingevolge wetsvoorstel 32 252, ontbreekt
ten onrechte de mogelijkheid om reken- en meetvoorschriften vast te
stellen met het oog op de opstelling van het jaarlijkse verslag van de
beheerder. Artikel 11.33, inzake akoestisch onderzoek, heeft alleen
betrekking op besluiten inzake het vaststellen en wijzigen van geluidproductieplafonds, en is dus in het kader van de voorbereiding van het
verslag niet van toepassing. Met het nieuwe vijfde lid wordt in artikel
11.22 alsnog een basis geschapen voor reken- en meetvoorschriften.
Onderdeel K, artikel 11.23
In het eerste lid, onder b, wordt voor «geluidproductie» het woord
«berekende» ingevoegd. Daarmee wordt eenduidig aangegeven dat de
bepaling betrekking heeft op de heersende geluidproductie, zoals deze
volgens berekening is, en niet op de geluidproductie bij volledige
benutting van de desbetreffende geluidproductieplafonds.
Voorts wordt in het eerste lid een onderdeel c ingevoegd. De werking van
artikel 11.23 is gericht op spoorwegen met beperkt vervoer, waar het
toevoegen van een enkele trein al tot een overschrijding van de geluidproductieplafonds kan leiden. Gebleken is echter dat in situaties met
bijvoorbeeld een geluidscherm ook bij drukke spoorwegen aan de criteria
voldaan kan worden. Immers, er reden reeds goederentreinen in de nacht
en door de geluidreductie vanwege het scherm was ook een geluidproductie in de referentiepunten mogelijk van minder dan 60 dB. In verband
hiermee is het onderdeel c als aanvullende voorwaarde ingevoegd.
Hiermee wordt voorkomen dat er situaties met een in werkelijkheid hoge

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

27

geluidemissie, maar door maatregelen in de referentiepunten veel lagere
geluidproductie, onbedoeld onder de regel van artikel 11.23 vallen. Hierbij
wordt aangetekend dat er slechts geluidbeperkende maatregelen worden
getroffen als voorkeurswaarden van de geluidsbelasting overschreden
dreigen te worden en er dus geen sprake meer is van een rustige
spoorweg. Bij de aanwezigheid van geluidbeperkende maatregelen zal er
dus in de regel geen sprake zijn van de beoogde spoorweg met beperkt
vervoer.
Onderdeel L, artikel 11.24
In artikel 11.24 is een nieuw lid ingevoegd dat bepaalt dat deminister van
Infrastructuur en Milieu van de ontheffing in de Staatscourant mededeling
doet. In voorkomende gevallen kan de minister tevens besluiten mededeling te doen in een nieuws- of huis-aan-huisblad, dan wel op een
andere geschikte wijze. Deze wijziging brengt dit artikel in overeenstemming met artikel 11.23.
Onderdeel M, artikel 11.25
Vierde lid
Voor eenieder moet kenbaar zijn voor welke wegen en spoorwegen een
saneringsplan is vastgesteld. Het nieuwe vierde lid van artikel 11.25
bewerkstelligt dat deze informatie in het geluidregister is te vinden.
Vijfde lid
De werking van het besluit tot verlaging van het geluidproductieplafond
bij sanering wordt door artikel 11.63 opgeschort totdat de geluidbeperkende maatregelen uit het saneringsplan zijn getroffen of het tijdstip
waarop de maatregelen volgens het saneringsbesluit hadden moeten zijn
getroffen. Het vijfde lid van 11.25 bepaalt dat in het geluidregister wel
direct na het saneringsbesluit de nieuwe brongegevens worden
opgenomen. Dit heeft tot gevolg dat een gemeente bij de voorbereiding
van de bouw van geluidsgevoelige objecten langs de betrokken weg of
spoorweg uit zal gaan van de gegevens die behoren bij het verlaagde
plafond.
Het oude geluidproductieplafond blijft echter van kracht totdat de
geluidbeperkende maatregelen uit het saneringsplan zijn getroffen dan
wel tot het tijdstip waarop deze hadden moeten zijn getroffen volgens het
saneringsbesluit. Dit is het plafond dat door de beheerder dient te worden
nageleefd zolang de verlaging niet in werking is getreden.
Onderdeel N, artikel 11.26
Dit onderdeel schrapt artikel 11.26 van wetsvoorstel 32 252, dat door de
samenvoeging van de voormalige ministeries van VROM en van Verkeer
en Waterstaat overbodig is geworden.
Onderdeel P, artikel 11.28, eerste lid
In het voorgestelde hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer wordt een
onderscheid gemaakt tussen plafondbesluiten op verzoek en ambtshalve
plafondbesluiten. Binnen die laatste categorie moet tevens onderscheid
worden gemaakt tussen ambtshalve plafondbesluiten als onderdeel van
een infrastructuurproject, en ambtshalve plafondbesluiten in een ander
kader (bijvoorbeeld in verband met een wijziging van reken- en meetregels).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

28

Voor de laatstgenoemde categorie brengt de aard van de gevallen met
zich dat de doelmatigheidstoets van artikel 11.29 en de normering van
11.30 niet van toepassing zijn (volgt uit de voorgestelde gewijzigde slotzin
van het eerste lid van artikel 11.28; zie ook de artikelsgewijze toelichting
op de artikelen 11.28 tot en met 11.30 in de memorie van toelichting bij
wetsvoorstel 32 252).
Tevens worden in het kader van een tracéprocedure de desbetreffende
geluidproductieplafonds vastgesteld of gewijzigd. Dat geldt zowel voor de
primair aan te leggen of te wijzigen weg of spoorweg als voor kruisende
rijksinfrastructuur. Plafondbesluiten die de minister van Infrastructuur en
Milieu neemt als onderdeel van een tracéprocedure, gaan niet gepaard
met een verzoek van de beheerder, en moeten daarom worden gekwalificeerd als een ambtshalve besluit. Naar hun aard vertonen dergelijke
ambtshalve besluiten echter verschillen met andere ambtshalve besluiten
in de zin van hoofdstuk 11, zodat toepassing van artikel 11.29 en 11.30 hier
wel aan de orde is, evenals bij plafondwijzigingen op verzoek.
Onderdeel P, artikel 11.28, vierde lid
Het vierde lid van artikel 11.28 wordt uit het wetsvoorstel 32 252
geschrapt.
In het kader van de saneringsregels die met deze Invoeringswet aan
hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer worden toegevoegd, wordt
geregeld dat tegelijk met de vaststelling van een saneringsplan wordt
beslist omtrent de daarmee samenhangende verlaging van de betrokken
geluidproductieplafonds (artikel 11.63). Daarmee wordt de constructie
verlaten die in het vierde lid van artikel 11.28 was vastgelegd, en die
inhield dat de betrokken geluidproductieplafonds na afronding van de
sanering ambtshalve zouden worden verlaagd.
Onderdeel T, artikel 11.36
In de versie zoals voorgesteld in wetsvoorstel 32 252 regelt artikel 11.36
de opschorting van de inwerkingtreding van een besluit tot verlaging van
een geluidproductieplafond dat wordt genomen op verzoek van een
gemeente. De overwegingen die aan dit artikel ten grondslag liggen,
gelden ook voor gevallen waarin een beheerder verzoekt om plafondverlaging (uitgezonderd het aan sanering verbonden verlagingsverzoek
waarop artikel 11.63 betrekking heeft), indien in het verlagingsbesluit
maatregelen zijn aangegeven. Een voorbeeld waarin artikel 11.36 ook van
toepassing is, is het geval van een extra hoog scherm ter bescherming
van de hogere etages van hoogbouw. Op referentiepuntniveau kan dan
sprake zijn van een plafondverlaging.
In al deze gevallen zou een onmiddellijke verlaging van het plafond leiden
tot een plafondoverschrijding. Er is immers tijd nodig voor het treffen van
de maatregelen. Om dat te voorkomen, wordt artikel 11.36 met deze
Invoeringswet zodanig aangepast dat de opschortende werking geldt voor
alle gevallen van plafondverlaging.
De opschorting van de werking van het plafondbesluit eindigt als
maatregelen ten genoegen van de minister van Infrastructuur en Milieu
zijn getroffen, en deze minister daarvan mededeling heeft gedaan. De
clausule «ten genoegen van» geeft aan dat de minister zal nagaan of de
maatregelen zijn getroffen overeenkomstig het desbetreffende plafondbesluit. De plafondverlaging waar het om gaat, is immers verbonden met
het geluideffect van de maatregelen zoals deze in het plafondbesluit zijn
aangegeven. De clausule «ten genoegen van» biedt enige flexibiliteit in

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

29

die zin dat een (kleine) afwijking van het besluit, die geen of zo goed als
geen effect heeft op de geluidsbelasting van geluidsgevoelige objecten,
niet behoeft te beletten dat de plafondverlaging overeenkomstig het
plafondbesluit van kracht wordt.
Onderdeel U, artikel 11.41
In het kader van de introductie van de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht is het Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer
vervangen door het Besluit omgevingsrecht. Met het oog daarop is de
verwijzing in artikel 11.41 aangepast. De aanwijzing van categorieën van
inrichtingen op grond van artikel 1.1, derde lid, van de Wet milieubeheer,
is in essentie ongewijzigd gebleven. Ook spoorwegemplacementen zijn
als voorheen aangewezen. Op dezelfde wijze als voorheen gelden
daarvoor dus de regels voor inrichtingen. Een inhoudelijke aanpassing
van artikel 11.41 is daarom niet aan de orde.
Onderdeel V, artikel 11.42
Algemeen, eerste en tweede lid
De nieuwe regels inzake de sanering langs de rijksinfrastructuur (afdeling
11.3.6 nieuw, artikelen 11.56–11.65) hebben betrekking op de autonome
sanering (sanering die in gang wordt gezet zonder dat een verzoek tot het
wijzigen van geluidproductieplafonds daartoe aanleiding is). Artikel 11.42
heeft betrekking op de gekoppelde sanering, dat is de sanering die juist
wel in gang wordt gezet naar aanleiding een verzoek tot het wijzigen van
geluidproductieplafonds. Artikel 11.42 is van toepassing indien het
plafondwijzigingsverzoek betrekking heeft op een weg, spoorweg of deel
daarvan waarvoor in het kader van de autonome sanering een saneringsplan moet worden opgesteld. In dat geval wordt de sanering als het ware
naar voren gehaald en betrokken bij het plafondwijzigingsverzoek.
De opname van de nieuwe regels inzake de autonome sanering noopt tot
een aanpassing van artikel 11.42, zoals dat is opgenomen in wetsvoorstel
32 252. Daarbij is mede rekening gehouden met de meest recente
inzichten omtrent de werking van de plafondsystematiek, en van het
financiële doelmatigheidscriterium in het bijzonder.
In vergelijking met wetsvoorstel 32 252 wordt afgezien van een dubbele
procedure, waarbij in samenhang zou worden beslist omtrent het
plafondwijzigingsverzoek en het door de beheerder opgestelde saneringsplan. In plaats daarvan zal uitsluitend sprake zijn van een plafondwijzigingsprocedure, die echter enige afwijkende kenmerken vertoont. Het
inmiddels ontwikkelde financiële doelmatigheidscriterium maakt dit
mogelijk. Daarnaast worden door de voorgestelde wijziging meer
geluidsgevoelige objecten onder de sanering meegenomen. Het gaat
daarbij om bijvoorbeeld woningen die na het inwerking treden van de Wet
geluidhinder door groei van verkeer inmiddels staan blootgesteld aan een
geluidsbelasting boven de maximale waarde. Deze woningen vallen
buiten de bestaande saneringsoperatie en worden nu toegevoegd.
Daarnaast gaat het om het toevoegen van woningen die meer dan 5 dB
groei van geluid hebben ondervonden.
De voorgestelde wijziging van artikel 11.42 brengt mee dat er door middel
van de plafondwijzigingsprocedure voor de saneringsobjecten en de rest
van de geluidsgevoelige objecten één samenhangend pakket maatregelen
wordt ontwikkeld, dat beantwoordt aan de regels voor plafondwijziging en
aan de regels voor sanering. Met het oog daarop wordt slechts eenmaal
het doelmatigheidscriterium toegepast. Daarbij wordt op andere wijze
gerekend met het doelmatigheidscriterium dan wanneer alleen een

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

30

plafondwijziging aan de orde is. Het meest wezenlijke verschil is dat wordt
gerekend met een lagere streefwaarde voor de saneringsobjecten.
Hiermee wordt afgeweken van het tweede lid van artikel 11.30 («standstill»). Voor geluidsgevoelige objecten die geen saneringsobject zijn,
wordt op de reguliere wijze gerekend op basis van het tweede lid van
artikel 11.30.
Het tweede lid van artikel 11.42 regelt de lagere streefwaarde voor
saneringsobjecten. In feite vervangt dit lid het tweede lid van artikel 11.30.
Voor het overige blijven de reguliere plafondwijzigingsregels van
toepassing, ook op de saneringsobjecten. Er zijn echter enkele aanpassingen nodig.
Derde lid
De eerste aanpassing betreft de werking van het vierde, vijfde en zesde lid
van artikel 11.30. Regeling hieromtrent geschiedt in het derde lid van
artikel 11.42.
Het vierde en vijfde lid van artikel 11.30 regelen de mogelijkheid van
afwijking van de standstill-eis van het tweede lid van artikel 11.30.
Afwijking is toegestaan bij gebreke van maatregelen die aan artikel 11.29
voldoen en bij cumulatie. Bij gekoppelde sanering gaat het ten aanzien
van saneringsobjecten niet om afwijking van standstill, maar om afwijking
van de strengere eis van art. 11.42, tweede lid. In het derde lid, onder a,
van artikel 11.42 is dit geregeld.
Normaliter geldt bij afwijking van standstill, dus bij toepassing van het
vierde en vijfde lid van artikel 11.30, de maximale waarde (art. 11.30,
zesde lid). Dat wil zeggen dat de afwijking van standstill er niet toe mag
leiden dat de geluidsbelasting van een of meer geluidsgevoelige objecten
bij volledige benutting van het gewijzigde plafond komt te liggen boven
de maximale waarde (behoudens op basis van een overschrijdingsbesluit,
art. 11.30, zevende lid). De bedoeling is dat hetzelfde geldt voor saneringsobjecten. De maximale waarde geldt voor saneringsobjecten daarom als
het afwijken van de strengere eis van het tweede lid van artikel 11.42
tevens gepaard gaat met een afwijking van standstill. Dit behoeft niet
altijd het geval te zijn; het is mogelijk dat de strenge eis van het tweede lid
van artikel 11.42 niet wordt gehaald, maar wel wordt voldaan aan
standstill, dat wil zeggen dat de geluidsbelasting van de betrokken
saneringsobjecten niet toeneemt, of wellicht weliswaar daalt, maar
onvoldoende om genoemde eis te halen. In dergelijke gevallen vindt geen
toetsing plaats aan de maximale waarde. Bij (voortgezette) overschrijding
van de maximale waarde is dus geen overschrijdingsbesluit nodig.
Daarmee worden saneringsobjecten met betrekking tot de noodzaak tot
overschrijdingsbesluiten op eenzelfde wijze behandeld als de overige
objecten. Dit is geregeld in het derde lid, onder b, van artikel 11.42.
Indien de werking van de maximale waarde zou worden gekoppeld aan
afwijking van de strengere eis van het tweede lid van artikel 11.42, zou de
werking van de maximale waarde voor saneringsobjecten veel strenger
zijn dan voor andere objecten: ook als wel aan standstill wordt voldaan, of
zelfs als de geluidsbelasting afneemt, zou er dan een overschrijdingsbesluit nodig zijn voor saneringobjecten waarvan de geluidsbelasting boven
de maximale waarde blijft. Dat is ongewenst en niet in lijn met de
wettelijke systematiek.
Het zevende lid van artikel 11.30 geldt voor alle objecten. Indien de
maximale waarde werkt, is een overschrijding daarvan niet toegestaan,
tenzij op basis van een overschrijdingsbesluit.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

31

Vierde en vijfde lid
De tweede aanpassing betreft de binnenwaardebepaling. Deze aanpassing
is geregeld in het vierde en vijfde lid van artikel 11.42.
Voor de autonome sanering geldt een eigenstandige binnenwaardebepaling (artikel 11.64). Ook bij gekoppelde sanering zal deze specifieke
binnenwaardebepaling van toepassing zijn op de betrokken saneringsobjecten. Om te voorkomen dat ook het normale binnenwaarde-artikel
(11.38) voor de saneringsobjecten gaat werken, wordt dit expliciet
uitgesloten. De saneringsobjecten worden zo ook bij gekoppelde sanering
op eenzelfde wijze behandeld als wanneer de sanering los zou zijn
uitgevoerd. Enkele aanpassingen zijn hierbij nodig.
Op objecten die geen saneringsobjecten zijn, is de binnenwaardebepaling
van artikel 11.38 wel van toepassing. Hierbij is eveneens een afwijking
nodig (artikel 11.42, vijfde lid). Net als artikel 11.64 voor de saneringsobjecten, kent artikel 11.38 de mogelijkheid van verlenging van de termijn
voor het treffen van geluidwerende maatregelen, indien het geen sanering
betreft.
Artikel 11.39 (procedure voor het geval de rechthebbende medewerking
aan het treffen van geluidwerende maatregelen weigert) is van toepassing, via het vijfde lid van artikel 11.64.
In het vierde lid van artikel 11.42 is voorts uitdrukkelijk geregeld dat de
plicht tot registratie van de saneringsobjecten die een geluidsbelasting
blijven ondervinden die hoger is dan de maximale waarde (artikel 11.65)
ook bij gekoppelde sanering blijft bestaan.
Voorts dient de termijn voor het treffen van de geluidwerende maatregelen te worden aangepast. Deze uitvoeringstermijn dient niet te worden
gekoppeld aan de afronding van de autonome sanering, maar aan het
tijdstip waarop het desbetreffende plafondbesluit wordt genomen. De
termijn is gelijk aan de termijn voor geluidwerende maatregelen voor
niet-saneringsobjecten (artikel 11.42, vijfde lid). Het vierde lid van artikel
11.64 blijft van toepassing, inhoudend dat de minister van Infrastructuur
en Milieu een andere termijn kan vaststellen.
Verdere opmerkingen
Met het oog op de toepassing van artikel 11.42 zullen deels andere
gegevens moeten worden overgelegd bij het verzoek tot plafondwijziging.
Dit zal worden geregeld bij de algemene maatregel van bestuur ingevolge
het vierde lid van artikel 11.31. Voor zover specifieke regels gelden voor
het akoestisch onderzoek, zullen deze worden opgenomen in de ministeriële regeling krachtens het zesde lid van artikel 11.33.
De autonome sanering gaat gepaard met een verlaging van de betrokken
plafonds overeenkomstig het geluideffect van de saneringsmaatregelen.
Die verlaging van de betrokken plafonds gaat pas in op het tijdstip waarop
de saneringsmaatregelen zijn of hadden moeten zijn getroffen (artikel
11.63). Ook de toepassing van artikel 11.42 kan ertoe leiden dat de
beheerder vraagt om een plafondverlaging. In verband hiermee moet ook
voor de toepassing van artikel 11.42, indien deze leidt tot een plafondverlaging, opschortende werking gelden voor de te treffen maatregelen.
Mede met het oog daarop is artikel 11.36 aangepast. Het verzoek om
plafondverlaging behoeft in artikel 11.42 niet apart te worden geregeld; uit
de bijzondere toepassing van het doelmatigheidscriterium in het kader
van artikel 11.42 volgt rechtstreeks of het verzoek tot verlaging van de
betrokken plafonds moet strekken.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

32

In artikel 11.56 (zesde lid) wordt geregeld dat toepassing van artikel 11.42
ertoe leidt dat voor de betrokken weg of spoorweg (of het betrokken
gedeelte van een weg of spoorweg) geen saneringsplan meer behoeft te
worden opgesteld. Daarmee wordt voorkomen dat langs dezelfde weg of
spoorweg sanering tweemaal aan de orde komt.
Onderdeel W, artikel 11.43
Als gevolg van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht is het
projectbesluit vervangen door de omgevingsvergunning (eerste lid). Ook
de aanlegvergunning is opgegaan in de omgevingsvergunning; in
verband daarmee is ook het derde lid aangepast.
Onderdeel X, artikel 11.45
Derde lid
Hiermee wordt voorgesteld een zelfde clausule in te voegen als in het
voorgestelde artikel 11.23. De werking van zowel artikel 11.23 als 11.45,
derde lid, is gericht op spoorwegen met beperkt vervoer, waar het
toevoegen van een enkele trein al tot een overschrijding van de geluidproductieplafonds kan leiden. Gebleken is echter dat in situaties met
bijvoorbeeld een geluidscherm ook bij drukke spoorwegen aan de criteria
voldaan kan worden.
Deze extra clausule voorkomt dat er situaties met een in werkelijkheid
hoge geluidemissie, maar door maatregelen in de referentiepunten veel
lagere geluidproductie, onbedoeld onder de regel van artikel 11.45, derde
lid, vallen. Zie ook de toelichting op artikel 11.23.
Zesde lid
Artikel 11.45 regelt de invoering van geluidproductieplafonds voor
bestaande en geprojecteerde wegen en spoorwegen. Het tweede lid biedt
de mogelijkheid voor maatwerk voor daarbij aangegeven wegen en
spoorwegen. Bij algemene maatregel van bestuur kan voor bepaalde
wegen en spoorwegen de toegestane geluidproductie worden bepaald, of
kan worden aangegeven op basis van welke gegevens de toegestane
geluidproductie wordt berekend.
Het voornemen is om in de algemene maatregel van bestuur te bepalen
dat voor wegen en spoorwegen waarvoor bij de inwerkingtreding van de
nieuwe regels al een besluit is genomen inzake het treffen van saneringsmaatregelen, wordt uitgegaan van de geluidproductie zoals deze zal zijn
inclusief het geluideffect van de saneringsmaatregelen. Dat zal ook gelden
als de saneringsmaatregelen nog niet zijn uitgevoerd. Voor deze laatste
situatie zal worden bepaald dat tijdelijk vrijstelling geldt van de verplichting om de betrokken plafonds na te leven. Die vrijstelling zal uiterlijk
gelden tot het tijdstip waarop de saneringsmaatregelen hadden moeten
zijn getroffen. Voor het verlenen van een dergelijke vrijstelling is een basis
in de wet nodig. Het nieuwe zesde lid van artikel 11.45 voorziet hierin.
Het nieuwe lid kan ook in andere gevallen worden toegepast. Zo is het
voornemen om ook te bepalen dat voor wegen en spoorwegen waarvoor
bij de inwerkingtreding van de nieuwe regels al een tracébesluit is
genomen, wordt uitgegaan van de geluidproductie zoals deze zal zijn
inclusief het geluideffect van de in het tracébesluit opgenomen maatregelen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

33

Onderdeel Y, artikel 11.46
In artikel 11.46, eerste lid van het wetsvoorstel 32 252 is het woord
«heersende» te vervallen, conform de terminologie in artikel 11.45 van dat
wetsvoorstel.
Onderdeel DD, artikel 11.52
De term «ter inzage leggen» is uit het eerste lid van artikel 11.52
geschrapt. De termen «voorbereiding» en «het nemen» volstaan omdat de
terinzagelegging wordt geacht deel uit te maken van de voorbereiding van
het besluit. Overigens houdt het artikel niet in dat alle deelfases van de
voorbereiding van beide besluiten exact gelijktijdig plaats hoeven te
vinden. Het artikel is ook van toepassing als het besluit tot wijziging van
een geluidsproductieplafond bijvoorbeeld deel uit maakt van een
tracébesluit. In dat geval is het denkbaar dat bij het ter inzage gelegde
tracébesluit een overschrijdingsbesluit nog niet nodig was c.q. nog niet
was voorzien. Indien de inspraak leidt tot aanpassing van het ontwerptracébesluit en als gevolg daarvan alsnog een overschrijdingsbesluit nodig
is, zal dat ontwerp overschrijdingsbesluit afzonderlijk ter inzage worden
gelegd. Wel zullen beide definitieve besluiten weer tegelijkertijd worden
genomen.
Onderdeel FF en GG, afdeling 11.3.6 (oud) en artikel 11.56 (oud)
Afdeling 11.3.6 en het daarin opgenomen artikel 11.56 worden
vernummerd tot afdeling 11.3.7 respectievelijk artikel 11.66. Dit houdt
verband met het invoegen van een nieuwe afdeling 11.3.6, met de
artikelen 11.56 tot en met 11.65. Deze nieuwe afdeling, die betrekking
heeft op de sanering, dient vooraf te gaan aan de nu vernummerde
afdeling, die het karakter van een afsluitende afdeling heeft.
Onderdeel II, afdeling 11.3.6. Sanering
Artikel 11.56
Algemeen
Dit artikel bepaalt voor welk deel van het netwerk van rijkswegen en
hoofdspoorwegen de beheerder daarvan aan de minister van Infrastructuur en Milieu een verzoek moet doen om een saneringsplan vast te
stellen.
Eerste lid
Het eerste lid bepaalt dat saneringsplannen vereist zijn voor alle delen van
het netwerk waarbij geluidproductieplafonds van rechtswege zijn ingevoerd op een waarde van de heersende geluidproductie vermeerderd met
1,5 dB. Deze van rechtswege ingevoerde geluidproductieplafonds sluiten
aan bij de bestaande situatie. Dat is nodig om te zorgen dat het systeem
direct werkbaar is. De bepaling tot het opstellen van een saneringsplan
zorgt ervoor dat in een later stadium de hoogte van deze geluidproductieplafonds opnieuw bezien wordt. Uitgangspunt daarbij zijn de doelstellingen van de saneringsoperatie. Elke beheerder heeft de vrijheid om
desgewenst gefaseerde saneringsplannen te maken, waarbij de delen van
het netwerk worden afgebakend op de manier die voor die beheerder het
meest werkbaar is. Het kan dus ook gaan om een saneringsplan voor
meerdere wegen of spoorwegen tegelijk. De beheerder doet een verzoek
aan de minister van Infrastructuur en Milieu om een saneringsplan vast te
stellen, en overlegt daarbij de daartoe benodigde gegevens (zie het derde
lid).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

34

Tweede lid
Het tweede lid bepaalt dat saneringsplannen verplicht kunnen zijn voor
delen van het netwerk waarvoor geluidproductieplafonds bij of op basis
van algemene maatregel van bestuur zijn vastgesteld. Dit betreffen
situaties waarbij afgeweken wordt van de hoofdregel (heersende
geluidproductie plus 1,5 dB) omdat er bijvoorbeeld recent een tracébesluit
of ander besluit is genomen, of recent al sanering heeft plaatsgevonden
met het oog op de uitvoering van de Nota Mobiliteit.
De geluidproductieplafonds worden dan op dat besluit gebaseerd. In de
algemene maatregel van bestuur zal dan tevens worden aangegeven of
voor deze wegen of spoorwegen een saneringsplan vereist is. Daarbij ligt
het voor de hand deze eis niet op te nemen als zeker is dat de saneringsopgave al verwerkt is in het betreffende besluit.
Derde lid
Het derde lid bepaalt welke gegevens moeten worden overgelegd bij een
verzoek tot vaststelling van een saneringsplan. Naast een voorstel voor
het saneringsplan zelf betreft dit: een akoestisch onderzoek, een planning
voor de uitvoering, en een voorstel voor de saneringsmaatregelen.
Vierde en vijfde lid
Bij algemene maatregel van bestuur en bij ministeriële regeling kunnen
nadere eisen worden gesteld omtrent de gegevens die bij een verzoek tot
vaststelling van een saneringsplan moeten worden overgelegd, alsmede
omtrent de wijze waarop het akoestisch onderzoek wordt uitgevoerd.
Hierbij gaat het bijvoorbeeld om voorschriften voor geluidberekeningen.
Zesde lid
In artikel 11.42 wordt bepaald dat een beheerder die zijn plafond wil
wijzigen, bijvoorbeeld om verkeersgroei mogelijk te maken, gekoppeld
hieraan de sanering moet uitvoeren indien nog niet eerder een saneringsplan is ingediend. Daarmee wordt de sanering dus gekoppeld aan de
wijziging van het geluidproductieplafond uitgevoerd. Deze integrale
aanpak voorziet in één afweging en één procedure. De koppeling van de
plicht tot sanering aan procedures tot wijziging van plafonds leidt tot
efficiency en transparantie. Het zesde lid bepaalt dat voor deze wegen,
spoorwegen of delen ervan de eis tot het indienen van een afzonderlijk
saneringsplan vervalt.
Artikel 11.57
In artikel 11.57 wordt de groep geluidsgevoelige objecten gedefinieerd die
in aanmerking komen voor sanering. In het eerste lid wordt bepaald dat
deze groep bestaat uit drie subgroepen.
De eerste subgroep betreft de objecten die onderdeel zijn van de
bestaande saneringsoperatie uit de Wet geluidhinder, die sanering
behoeven in verband met de geluidsbelasting vanwege een rijksweg of
hoofdspoorweg, en die nog niet eerder gesaneerd zijn. Het gaat hierbij om
objecten die door gemeenten tijdig gemeld zijn bij het voormalige
ministerie van VROM. Ze staan dan op de zogenaamde «eindmelding» die
is samengesteld door het Bureau Sanering Verkeerslawaai. Het vaststellen
of een object al eerder gesaneerd is, zal niet altijd eenvoudig zijn. De
beheerder kan hiervoor de door Bureau Sanering Verkeerslawaai
bijgehouden registraties gebruiken. Daarnaast kunnen gegevens van
tracébesluiten en andere besluiten alsmede gegevens van gemeenten
gehanteerd worden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

35

De tweede subgroep betreft woningen en in een bestemmingplan
vastgelegde ligplaatsen voor woonschepen en woonwagenstandplaatsen
die een geluidsbelasting kunnen ondervinden die hoger is dan de
doelstelling uit de Nota Mobiliteit (65 dB voor weg en 70 dB voor spoor).
Deze groep zal door geluidonderzoek vastgesteld moeten worden.
De derde subgroep betreft de woningen en in een bestemmingplan
vastgelegde ligplaatsen voor woonschepen en woonwagenstandplaatsen
die een grote groei van de geluidsbelasting hebben ondervonden. Deze
groep is afgebakend doordat in een algemene maatregel van bestuur de
betreffende wegen en spoorwegen zijn aangewezen. Met deze subgroep
wordt invulling gegeven aan het in de Toekomstagenda milieu, de
briefwisseling met de Eerste Kamer (Kamerstukken I 2005/06, 29 879, F en
G) en de aanbiedingsbrief aan Tweede Kamer (Kamerstukken II 2009/10,
32 252, nr. 5) opgenomen beleidsvoornemen om voor de ergste situaties
met veel groei van geluid compensatie te bieden. Het betreft de situaties
waarin de geluidsbelastingen onder de huidige Wet geluidhinder met
meer dan 5 dB zijn gegroeid. De bij algemene maatregel van bestuur
aangewezen wegen en spoorwegen kenmerken zich door een dergelijke
groei van de geluidproductie. De ondergrens van 55 dB voor een weg en
60 dB voor een spoorweg ligt precies 5 dB boven de voorkeurswaarde. Zo
wordt geregeld dat de groei van meer dan 5 dB wel plaatsgevonden moet
hebben boven de voorkeurswaarde.
Bovenstaande drie subgroepen vormen samen de groep «saneringsobjecten» waar afdeling 11.3.6 betrekking op heeft. De term «saneringsobject» wordt gedefinieerd in artikel 11.1.
Ligplaatsen voor woonschepen die zijn aangewezen in een gemeentelijke
verordening, zijn niet aangemerkt als saneringsobject. Het bestemmingsplan is in de praktijk het reguliere kader voor de aanwijzing van
ligplaatsen. Als ligplaatsen zijn aangewezen in een bestemmingsplan
bestaat er voldoende zekerheid dat het legale ligplaatsen betreft. Voor de
beheerder zou het een onredelijke belasting bij de uitvoering van de
sanering zijn om voor iedere gemeente naast de bestemmingsplannen
ook de gemeentelijke verordeningen te raadplegen, mede gelet op de
zware nadruk die de Wet ruimtelijke ordening legt op het bestemmingsplan als centraal instrument in de ruimtelijke ordening.
Artikel 11.58
Het arbeidsintensieve onderzoekswerk en de mogelijk uitgebreide
communicatie met direct betrokkenen maakt het opstellen van saneringsplannen tot een omvangrijke werkzaamheden. De beheerder hoeft daarom
niet één saneringsplan te maken dat betrekking heeft op alle wegen en
spoorwegen van zijn netwerk waarvoor de plicht tot het indienen van een
dergelijk plan bestaat. De beheerder mag de werklast spreiden door te
faseren. De beheerder kan zijn netwerk naar eigen inzicht verdelen en
steeds per gedeelte saneringsplannen indienen. Uiteraard blijft de
einddatum uit artikel 11.56 van kracht.
Het tweede lid van 11.58 bepaalt dat de saneringsoperatie eenmalig is. Na
afloop van de sanering bieden de geluidproductieplafonds immers
bescherming tegen onbeheerste toename van geluid. Daarom geldt:
«Eens gesaneerd is voor altijd gesaneerd.»

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

36

Artikel 11.59
Eerste lid
Het eerste lid bepaalt op welke wijze voor de saneringobjecten de
afweging omtrent het treffen van geluidbeperkende saneringsmaatregelen gebeurt. Hiertoe wordt verwezen naar dezelfde criteria als bij een
vaststelling of wijziging van geluidproductieplafonds (artikel 11.29). Het
enige verschil is dat bij de toepassing van het criterium omtrent de
financiële doelmatigheid gestreefd wordt naar een lagere geluidsbelasting. Daarbij is gekozen voor een geluidsbelasting die 5 dB lager is dan
de maximale waarde. Daarmee wordt bereikt dat met de sanering ook een
wezenlijke verbetering van de leefomgeving optreedt.
Tweede lid
Het tweede lid heeft betrekking op de bijzondere situaties waarin naast het
saneren van hoge belasting ook een groei van meer dan 5 dB uit het
verleden wordt aangepakt. Daarom wordt gestreefd de geluidsbelastingen
bij de saneringsobjecten met minimaal 5 dB te reduceren. Alleen als het
eerste lid leidt tot een lagere geluidsbelasting, is die lagere geluidsbelasting van toepassing.
Derde lid
Er zijn situaties denkbaar waarin het wenselijk is voor sanering andere
maatregelen in te zetten dan de maatregelen die met toepassing van
artikel 11.29 in aanmerking komen. Het gaat dan bijvoorbeeld om het
onttrekken van geluidsgevoelige objecten aan hun bestemming, in
situaties waarin dit minder geld kost dan de maatregelen die volgen uit
het eerste en tweede lid van artikel 11.59. Een ander voorbeeld is de
situatie waarin samen met een gemeente of andere derden extra
financiering wordt gevonden in samenhang met bijvoorbeeld plannen
voor stadsvernieuwing. Ook kan in de uitzonderlijke situatie dat een
andere bron dominant is voor de ervaren geluidhinder, een maatwerkoplossing worden gekozen die beter aansluit bij de totale geluidhindersituatie. In die gevallen kan het saneringsplan zich mede beroepen op
maatregelen die ten behoeve van de meer dominante bron door een
derde zijn of zullen worden getroffen.
Uit het voorgaande blijkt dat het om bijzondere en niet vaak voorkomende
situaties gaat, maar waarvoor wel een wettelijke voorziening wordt
voorgesteld, om te voorkomen dat de beheerder onbedoeld niet dergelijke
maatregelen kan inzetten als alternatieve maatregel.
Artikel 11.60
Artikel 11.60 regelt dat de minister van Infrastructuur en Milieu het
bevoegd gezag is voor het vaststellen van saneringsplannen. Bovendien
wordt geregeld dat de afdeling 3.4 van de Algemene wet bestuursrecht
van toepassing is, met dien verstande dat zienswijzen naar voren kunnen
worden gebracht door een ieder. De procedure is hiermee gelijk aan de
procedure voor vaststelling of wijziging van een geluidproductieplafond,
hetgeen van belang is omdat het vaststellen van het saneringsplan
gepaard gaat met een verlaging van de betrokken plafonds (zie bij artikel
11.63).
Voorts wordt bepaald dat de minister bij zijn besluit aangeeft op welke
termijn de maatregelen uit het saneringsplan getroffen worden. Door het
van toepassing verklaren van artikel 11.37 wordt bereikt dat het vastgestelde saneringsplan verzonden wordt aan burgemeester en wethouders
van de betrokken gemeenten.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

37

Artikel 11.61
De termijn van uitvoering van een saneringsplan bepaalt ook het moment
waarop de daarmee verbonden verlaging van de betrokken geluidproductieplafonds uiterlijk gaat werken. Indien de maatregelen niet tijdig
gerealiseerd zijn, leidt dit dus tot mogelijk overschrijding van geluidproductieplafonds. Artikel 11.61 bepaalt dat de minister van Infrastructuur en
Milieu in bijzondere gevallen de termijn van uitvoering kan wijzigen.
Daarbij gaat het bijvoorbeeld in situaties waarin door onvoorziene
omstandigheden de maatregelen niet tijdig gereed kunnen zijn. Ook het
saneringsplan kan zo nodig worden gewijzigd.
Artikel 11.62
Artikel 11.62 ziet op de ruimtelijke inpassing van fysieke geluidbeperkende
maatregelen. Het artikel heeft dezelfde werking als artikel 11.43.
Artikel 11.63
Eerste lid
Het eerste lid van artikel 11.63 bepaalt dat de beheerder moet verzoeken
om een verlaging van geluidproductieplafonds als geluidbeperkende
maatregelen uit een saneringsplan leiden tot een verlaging van geluidsbelastingen op de saneringsobjecten. De mate van verlaging van de geluidproductieplafonds wordt bepaald door het geluideffect van de maatregelen op de betrokken referentiepunten. Door deze verlaging van de
geluidproductieplafonds wordt bereikt dat het effect van de saneringsmaatregelen ook verankerd wordt in een nieuwe wettelijke geluidgrens.
Het verlaagde geluidproductieplafond biedt zo de zekerheid dat de
verbetering niet zomaar weer teniet kan worden gedaan door bijvoorbeeld
een groei van het verkeer.
Welke gegevens moeten worden overgelegd bij het verlagingsverzoek, zal
worden geregeld bij of krachtens algemene maatregel van bestuur. Het
vierde lid van artikel 11.31 biedt daartoe de basis.
De wijze waarop de verlaging van de geluidsbelasting wordt berekend zal
worden opgenomen in het Reken- en meetvoorschrift.
Tweede lid
Het tweede lid schrijft een gecoördineerde behandeling voor van de
voorbereiding van het besluit tot vaststelling van het saneringsplan en het
daarmee verbonden besluit tot verlaging van de betrokken geluidproductieplafonds. Dit is efficiënt en transparant.
Derde en vierde lid
Een besluit tot wijziging van een geluidproductieplafond wordt overeenkomstig artikel 20.3 van de Wet milieubeheer van kracht. Bij saneringsmaatregelen gaat het echter om een verlaging van de bestaande plafonds
die gekoppeld is aan fysieke geluidbeperkende maatregelen zoals
bijvoorbeeld geluidschermen. Voor de realisatie van deze geluidbeperkende maatregelen is een uitvoeringsperiode nodig. Zij zullen dus niet
onmiddellijk na het besluit gerealiseerd kunnen zijn. Als het verlaagde
geluidproductieplafond toch van kracht zou worden, is de kans groot dat
dit plafond overschreden wordt. Daarom is in dit derde lid bepaald dat de
werking van het besluit tot verlaging van het geluidproductieplafond
wordt opgeschort tot uiterlijk de door de minister van Infrastructuur en
Milieu vastgestelde termijn voor uitvoering van de geluidbeperkende
maatregelen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

38

In deze periode van opschortende werking kan een nieuw verzoek worden
gedaan tot wijziging van het geluidproductieplafond, los van de
saneringsoperatie. Het vierde lid bepaalt dat dan voor het geldende
geluidproductieplafond moet worden uitgegaan van het geluidproductieplafond zoals dat is na de opschortende werking van het derde lid.
Vijfde lid
Op de geluidsaneringsoperatie zijn de regels uit de afdeling 11.3.6 van
toepassing. Daarbij wordt waar zinvol verwezen naar andere bepalingen
uit hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer. Zo is artikel 11.29 (inclusief de
doelmatigheidstoets) van toepassing op de beoordeling welke maatregelen in aanmerking komen voor opname als saneringsmaatregel in het
saneringsplan (artikel 11.59). De verlaging van de geluidproductieplafonds
die het gevolg is van de saneringsmaatregelen, volgt het geluideffect van
die maatregelen. Bij het besluit inzake de plafondverlaging wordt derhalve
niet nogmaals een doelmatigheidstoets uitgevoerd. De eisen aan de
geluidsbelastingen van artikel 11.30 zijn voor de sanering vervangen door
de eisen in artikel 11.59. daarom spelen ook de voorkeurswaarde en
standstill hier geen rol (artikel 11.30). Daarom worden de artikelen 11.29
en 11.30 in het vijfde lid niet van toepassing verklaard op het plafondbesluit. Het akoestisch onderzoek voor het saneringsplan is geregeld in
artikel 11.56. Voor het plafondbesluit wordt daarnaast geen zelfstandig
akoestisch onderzoek gedaan. Ook artikel 11.33 is daarom niet van
toepassing op het plafondbesluit. Omdat artikel 11.29 niet van toepassing
is, is ook artikel 11.35 niet toepasselijk. Ten slotte speelt de binnenwaardebepaling van artikel 11.38 geen rol bij het plafondbesluit. In plaats daarvan
geldt de binnenwaardeverplichting van artikel 11.64.
Opgemerkt wordt dat bij sanering de mogelijke verplichting tot onderzoek
naar cumulatie, zoals kan voortvloeien uit het vijfde lid van artikel 11.33,
geheel vervalt. Bij sanering gaat het immers altijd om verbeteringen ten
opzichte van de bestaande situatie zodat er cumulatief ook altijd sprake zal
zijn van een verbetering. De beheerders zullen locaties waar zowel spoorals wegsanering speelt wel zoveel mogelijk in samenhang bezien. Het
gaat hierbij om situaties waarin dezelfde saneringsobjecten zowel voor de
rijksweg als voor de spoorweg in aanmerking komen voor saneringsmaatregelen. De samenhang van de sanering met de andere bron wordt in dat
geval in beginsel meegenomen in het saneringsplan.
De beheerder kan in het saneringsplan maatregelen voorstellen in
samenhang met andere bronnen, bijvoorbeeld met toepassing van het
tweede of derde lid van artikel 11.29.
Zesde lid
Deze bepaling stemt overeen met de laatste volzin van artikel 11.36.
Omdat de mededeling het besluit in werking stelt, ligt het in de rede om
de mededeling op dezelfde manier te doen geschieden als het besluit zelf.
De mededeling is zelf niet te beschouwen als een besluit. Er staat dus
geen beroep tegen open.
Zevende lid
Het besluit tot vaststelling van het saneringsplan en het besluit tot
verlaging van de betrokken geluidproductieplafonds, worden voor het
instellen van beroep aangemerkt als één besluit. Er is dus sprake van
slechts één beroepsprocedure.
Achtste lid
Het besluit tot verlaging van de betrokken geluidproductieplafonds is
onlosmakelijk verbonden met het saneringsplan. Wordt het saneringsplan
in beroep vernietigd, dan komt dus ook het verlagingsbesluit te vervallen.
Hierin voorziet het achtste lid.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

39

Artikel 11.64
Algemeen
Ook na het afronden van de sanering kunnen er situaties blijven bestaan
waarin saneringsobjecten, bij volledige benutting van de na uitvoering
van het saneringsplan geldende geluidproductieplafonds, geluidsbelastingen ondervinden die hoger zijn dan de streefwaarde van 60 dB bij een
rijksweg of 65 dB bij een spoorweg. Dat komt omdat er een doelmatigheidscriterium wordt gehanteerd voor de afweging tussen kosten en
effect van geluidbeperkende maatregelen (artikel 11.29).
Eerste lid
Het eerste lid bepaalt voor welke saneringsobjecten de binnenwaarde
moet worden nageleefd. Dit zijn de saneringsobjecten die ook na het
treffen van de geluidbeperkende maatregelen uit het saneringsplan, een
geluidsbelasting bij volledige benutting van het geluidproductieplafond
kunnen ondervinden die hoger is dan de na te streven waarde uit het
eerste lid van artikel 11.59. Voor deze objecten zal de beheerder maatregelen aan de gevel treffen indien dat nodig is om te voldoen aan de
binnenwaarde. Deze maatregelen hoeven echter niet opgenomen te zijn in
het saneringsplan. De beheerder kan het onderzoek naar de noodzaak tot
deze maatregelen verrichten na vaststelling van het saneringsplan.
Opgemerkt wordt dat de binnenwaarde is gekoppeld aan een geluidsgevoelige ruimte. Ligplaatsen voor woonschepen en woonwagenstandplaatsen kennen naar hun aard geen geluidsgevoelige ruimte. De
binnenwaarde heeft daar dan ook geen werking.
Tweede lid
De binnenwaardeverplichting geldt ook als geen geluidbeperkende
maatregelen in aanmerking komen om de geluidsbelasting te verlagen.
Dan gaat het om de saneringsobjecten die een geluidsbelasting bij
volledige benutting van het geluidproductieplafond kunnen (blijven)
ondervinden die hoger is dan de na te streven waarde uit het eerste lid
van artikel 11.59.
Derde lid
Het derde lid bepaalt de termijn waarbinnen de eventueel op grond van
het eerste lid noodzakelijke maatregelen aan de gevels van saneringsobjecten getroffen dienen te zijn. Daarbij is gekozen voor één jaar na het
uiterste tijdstip waarop de beheerder een saneringsplan kan indienen.
Vierde lid
Het vierde lid geeft aan dat de minister van Infrastructuur en Milieu kan
afwijken van de termijnen uit het derde lid. Deze bepaling spoort met het
derde lid van artikel 11.38.
Artikel 11.65
De saneringsobjecten die ook na uitvoering van de saneringsmaatregelen
belastingen kunnen ondervinden van meer dan de maximale waarde,
worden geregistreerd in het kadaster. Voor een verdere toelichting wordt
verwezen naar paragraaf 3.2.8 van deze memorie van toelichting.
Artikel III – Wijzigingen in de Wet milieubeheer
Onderdeel A tot en met D
Deze aanpassingen in diverse artikelen zijn toegelicht in paragraaf 3.5 van
deze memorie.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

40

Onderdeel E, artikel 18.2j
In hoofdstuk 18 van de Wet milieubeheer wordt de bevoegdheid tot
bestuurlijke handhaving van de diverse onderdelen van de Wet milieubeheer geregeld. Artikel 18.2j regelt dit onderwerp voor het nieuwe
hoofdstuk 11.
Het toezicht voor spoor en weg wordt uitgevoerd door de Inspectie
Leefomgeving en Transport. De Inspectie rapporteert hierover aan de
minister van Infrastructuur en Milieu.
Onderdeel F, artikel 20.2
Naast de aanpassing van enkele verwijzingen heeft de wijziging van
artikel 20.2 betrekking op het uitsluiten van beroep voor een tweetal
beslissingen: de aanwijzing van verstedelijkte gebieden als agglomeratie
en het vaststellen of wijzigen van de geluidplafondkaart.
De aanwijzing van agglomeraties geschiedt bij ministeriële regeling.
Ervan uitgaande dat het om een algemeen verbindend voorschrift gaat,
staat geen beroep open tegen de aanwijzing. Omdat toch enige twijfel kan
bestaan omtrent het rechtskarakter van de aanwijzing, wordt deze
aanwijzing uitdrukkelijk van beroep uitgesloten.
De uitsluiting van het vaststellen of wijzigen van de geluidplafondkaart is
reeds toegelicht in de artikelsgewijze toelichting op artikel 11.18 in de
memorie van toelichting bij wetsvoorstel 32 252. Daarnaar wordt
verwezen.
Artikel IV – Wijzigingen in de Spoedwet wegverbreding
Voor de projecten die onder artikel 5 van de Spoedwet wegverbreding
vallen (de zogenoemde «A-projecten») is in het huidige wettelijke regime
de Wet geluidhinder van overeenkomstige toepassing. Voorgesteld wordt
die constructie voort te zetten door titel 11.3 van de Wet milieubeheer van
overeenkomstige toepassing te verklaren. In plaats van hogere waarden
worden dan de geluidproductieplafonds opgenomen voor de referentiepunten die binnen de scope van het project vallen. Die omvatten –
voortvloeiend uit artikel 11.35 van de Wet milieubeheer – mede de in
aanmerking genomen maatregelen, waarop het plafond is gebaseerd.
Gelet op het verschil in rechtskarakter tussen een hogere waardebeschikking en een plafond, is toezending van een afschrift aan de thans in
het derde lid van artikel 5 genoemde direct betrokkenen niet meer
noodzakelijk.
Voor projecten die onder artikel 6 van de Spoedwet wegverbreding vallen
(de zogenoemde «B-projecten») is in dit wetsvoorstel dezelfde systematiek gevolgd als onder de huidige Spoedwet het geval is, maar dan
geconverteerd naar de begrippen van hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer. Conform de huidige wettelijke constructie is bij het nemen van
een wegaanpassingsbesluit hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer buiten
toepassing verklaard, maar dit hoofdstuk is wel van toepassing bij een
geluidplan, waarin de geluideffecten worden vertaald in een nieuw
geluidproductieplafond. Omdat het geldende geluidproductieplafond
vanzelfsprekend nog niet is afgestemd op de nieuwe situatie, geldt een
tijdelijke vrijstelling van naleving van het geldende plafond, totdat de
geluidmaatregelen zijn uitgevoerd die horen bij het nog vast te stellen
nieuwe plafond (het voorgestelde achtste lid).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

41

Voor een toelichting op de systematiek van dit artikel van de Spoedwet
wegverbreding in algemene zin wordt verwezen naar de memorie van
toelichting bij het wetsvoorstel voor de Spoedwet wegverbreding
(Kamerstukken II 2002–03, 28 679, nr. 3).
De voorgestelde aanpassingen hebben ook betrekking op het verplaatsen
van referentiepunten. Ten aanzien van het verplaatsen van referentiepunten wordt verwezen naar de memorie van toelichting bij wetsvoorstel
32 252, de artikelsgewijze toelichting bij artikel 11.19 en artikel 11.27. Het
gaat om situaties waarin een referentiepunt, bijvoorbeeld door het
verleggen of verbreden van de weg of spoorweg, niet langer juist is
gesitueerd. Zo kan het referentiepunt zijn komen te liggen op of aan de
andere kant van de weg of spoorweg.
Artikel V – Wijziging van de Spoorwegwet
Op grond van artikel 16 van de Spoorwegwet verleent de minister van
Infrastructuur en Milieu een of meer concessies voor het beheer van de
hoofdspoorweginfrastructuur. Artikel 17 van de Spoorwegwet bepaalt
onder meer dat aan de concessie in elk geval voorschriften worden
verbonden ten aanzien van het verstrekken van gegevens aan de minister
van Infrastructuur en Milieu ten behoeve van het voldoen aan de
verplichtingen die deze minister met betrekking tot de hoofdspoorwegen
heeft ingevolge de artikelen 116, 118 en 122 van de Wet geluidhinder.
De artikelen 116, 118 en 122 maken deel uit van hoofdstuk IX van de Wet
geluidhinder (Geluidsbelastingkaarten en actieplannen), dat met deze
Invoeringswet wordt overgeheveld naar de Wet milieubeheer. In verband
daarmee worden de verwijzingen in artikel 17 aangepast.
Artikel 116 van de Wet geluidhinder is in hoofdstuk 11 van de Wet
milieubeheer te vinden als artikel 11.4. De tekst is evenwel aangepast,
waardoor de minister van Infrastructuur en Milieu in de bepaling niet
wordt genoemd. Daarom wordt in het gewijzigde artikel 11.7 niet naar
artikel 11.4 verwezen. De artikelen 118 en 122 van de Wet geluidhinder zijn
in hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer te vinden als artikelen 11.6 en
11.11.
Artikel VI – Wijzigingen in de Tracéwet
De voorgestelde wijziging is gebaseerd op de Tracéwet zoals die zal
komen te luiden nadat het wetsvoorstel tot wijziging van de Tracéwet ter
uitvoering van het advies «Sneller en Beter» van de Commissie
versnelling besluitvorming infrastructurele projecten (Kamerstukken II
2009/10, 32 377, nr. 2, voor een nadere toelichting wordt verwezen naar de
memorie van de toelichting bij dat wetsvoorstel) tot wet zal zijn verheven.
De strekking van dit artikel is reeds besproken in paragraaf 5, onderdeel a,
van het algemeen deel van de toelichting. Op het verplaatsen van
referentiepunten wordt tevens ingegaan in de toelichting bij artikel IV.
Voor de goede orde vloeit uit de formulering van artikel 10, tweede en
derde lid, onder b, voort dat het opnemen van een (gewijzigd) geluidproductieplafond in het tracébesluit alleen aan de orde is indien de aanleg of
wijziging van infrastructuur zou leiden tot overschrijding van het geldende
geluidproductieplafond. Immers, de systematiek van geluidproductieplafonds houdt in dat de beheerder de vrijheid heeft om zijn infrastructuur te
wijzigen (zonder wettelijke procedures voor geluid) indien het geldende
plafond niet wordt overschreden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

42

Verder regelt het voorgestelde onderdeel D dat in de oplevertoets zowel
geluidproductie als geluidsbelasting een rol kunnen spelen, afhankelijk
van of het wettelijke regime van hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer
van toepassing is, of geluidsbelasting voor zover de Wet geluidhinder nog
van toepassing is (voor kruisende decentrale infrastructuur, via het
voorgestelde artikel 104a van de Wet geluidhinder).
Artikel VII – Wijziging van de Wet bereikbaarheid en mobiliteit
Op voorhand is niet te zeggen welke gevolgen de wijzigingen van de
verkeersstromen door de inwerkingstelling van betaalpoorten hebben
voor de geluidsbelasting. In beginsel zou de aanwijzing van betaalpoorten
kunnen leiden tot een overschrijding van een plafond. Mede gelet op het
evaluatieve karakter van de Wet bereikbaarheid en mobiliteit, wordt
daarom voorgesteld de toepasselijkheid van hoofdstuk 11 van de Wet
milieubeheer gedurende de eerste periode uit te sluiten bij het spitstarief
en betaalstrooktarief (oftewel: voortzetting van het onder de vigerende
wet geldende regime).
Pas later zal blijken of en in hoeverre de introductie van spitstarief en
betaalstrooktarief wellicht leiden tot overschrijding van een plafond. Het
instrumentarium van de geluidproductieplafonds leent zich onvoldoende
voor een dergelijke onzekere situatie, terwijl het bovendien lastig is om
achteraf een plafondwijzigingsprocedure te doorlopen voor een reeds
voldongen feit. Dit artikel voorziet daarom in een afzonderlijke regeling
om achteraf de materiële gevolgen van de betaalpoorten, te weten het
treffen van maatregelen, tot stand te laten komen.
Artikel VIII – Wijziging van de Wet luchtvaart
Ingevolge artikel 120 van de Wet geluidhinder worden de geluidsbelastingkaarten zo mogelijk elektronisch ter beschikking van een ieder gesteld.
Deze bepaling is in hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer te vinden als
artikel 11.9. De woorden «zo mogelijk» zijn evenwel in artikel 11.9 niet
opgenomen. De artikelsgewijze toelichting bij dat artikel licht toe dat de
techniek inmiddels zo ver is gevorderd dat de geluidsbelastingkaarten in
elk geval elektronisch ter beschikking kunnen worden gesteld. Artikel
8a.47 van de Luchtvaartwet heeft betrekking op geluidsbelastingkaarten
voor belangrijke luchthavens. Ook in artikel 8a.47 is bepaald de geluidsbelastingkaarten zo mogelijk elektronisch ter beschikking van een ieder
gesteld. In het verlengde van de gewijzigde tekst van artikel 11.9 worden
de woorden «zo mogelijk» ook in artikel 8a.47 geschrapt.
Artikel IX – Wijziging van de Wet op de economische delicten
In artikel 1a van de Wet op de economische delicten wordt een verwijzing
aangepast. Deze aanpassing hangt samen met de vernummering van het
huidige hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer en van de daarin opgenomen artikelen.
Artikel XI – Overgangsrecht
Algemeen
Het overgangsrecht van artikel XI heeft betekenis voor handelingen en
besluiten die onder nieuwe regels komen te vallen. Daarbij gaat het
primair om handelingen en besluiten waarop de plafondsystematiek van
toepassing wordt. Het kan evenwel ook gaan om situaties die blijven
vallen onder de Wet geluidhinder, indien de betrokken regels uit die wet
wijziging ondergaan. Omdat als uitgangspunt is gehanteerd de wijziging
van de Wet geluidhinder door deze Invoeringswet zo goed mogelijk te

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

43

beperken tot de inpassing van de plafondsystematiek en de overheveling
van hoofdstuk IX, is er slechts zeer beperkt sprake van wijziging van de
Wet geluidhinderregels indien het niet de rijksinfrastructuur betreft.
Eerste lid
Uitgangspunt van het overgangsrecht is dat procedures die zijn aangevangen vóór de inwerkingtreding van de nieuwe regels, worden
afgemaakt volgens het oude recht, mits zij een bepaald stadium hebben
bereikt op het tijdstip waarop de nieuwe regels gaan werken. Hierin
voorziet het eerste lid.
Onderdeel b betreft de verlening van een omgevingsvergunning. Het
betreft de omgevingsvergunning die in de plaats is gekomen van het
projectbesluit als bedoeld in de Wet ruimtelijke ordening.
De sanering wordt ingrijpend gewijzigd. De saneringsprogramma’s dienen
door de beheerders van rijkswegen en spoorwegen te worden opgesteld
en sanering ziet ook op een bredere aanpak dan voorheen. Saneringsprocedures nog gestart onder de Wet geluidhinder zijn niet meer bruikbaar
voor de toepassing van het nieuwe regiem. Het is echter ongewenst om
de vaak langdurige procedures in alle stadia te stoppen en vervolgens te
wachten op de nieuwe aanpak. Om overgangsproblemen te voorkomen
zijn afspraken gemaakt met de infrastructuurbeheerders. Tevens is per
1 januari 2011, vooruitlopend op de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel, de mogelijkheid van subsidiëring van nieuwe projecten langs
rijksinfrastructuur onder het regiem van de Wet geluidhinder in de
Subsidieregeling sanering verkeerslawaai beëindigd. Hierdoor is het
duidelijk welke projecten de komende periode nog lopen en onder de het
oude recht, dat is te vinden in artikel 89 en 90 van de Wet geluidhinder
voor wegen en in de artikelen 4.18 tot en met 4.23 van het Besluit
geluidhinder voor spoorwegen, worden afgemaakt. Deze projecten zullen
bij algemene maatregel van bestuur worden aangewezen. Hierdoor wordt
in de overgangsperiode maximale duidelijkheid geboden.
Het doorlopen van dit saneringstraject sluit niet uit dat ingevolge afdeling
11.3.6 (nieuw) van hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer een saneringsplan moet worden opgesteld voor de betrokken geluidsgevoelige
objecten. Daaruit zal dan naar verwachting veelal blijken dat verdere
saneringsmaatregelen niet in aanmerking komen.
Tweede lid
In het algemeen haakt het overgangsrecht aan bij een herkenbaar stadium
in de procedure, zoals het ter inzage leggen van een ontwerpbestemmingsplan. Het overgangsrecht werkt dan indien de procedure dat
stadium bij inwerkingtreding van de nieuwe regels al had bereikt. Niet in
alle gevallen leidt dat tot een aanvaardbare uitkomst. Als een ontwerpbestemmingsplan kort na het in werking treden van de nieuwe regels ter
inzage wordt gelegd, zouden de nieuwe regels van toepassing zijn. Dat
zou tot gevolg hebben dat een akoestisch onderzoek dat reeds is
uitgevoerd overeenkomstig de oude regels, opnieuw zou moeten worden
uitgevoerd met toepassing van de nieuwe regels. Hiermee gaan niet
alleen extra kosten gepaard, maar dit verlengt ook het planologische
traject. Om dit te voorkomen, is een extra termijn voorzien na de
inwerkingtreding van de nieuwe regels, waarin nog kan worden gekozen
voor toepassing van het oude recht.
Reeds de eerste fase van de modernisering van het instrumentarium voor
het geluidbeleid bevatte een dergelijke voorziening, waarbij de extra
termijn was bepaald op drie maanden. Deze termijn is ook ditmaal tot
uitgangspunt genomen (tweede lid, onder b).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

44

De VNG heeft er evenwel op gewezen dat bestemmingplanprocedures
vaak het resultaat zijn van een lang traject, dat vaak ook het opstellen van
een structuurvisie omvat, zoals in het geval van nieuwe woningbouwlocaties. Dit wil zeggen dat vaak al in een vroeg stadium wordt uitgegaan
van een bepaalde geluidsbelasting. Aan de hand daarvan wordt immers
bepaald of een bepaalde locatie vanuit geluidoogpunt toelaatbaar is. De
VNG heeft daarom gepleit voor een langere termijn waarbinnen een
bestemmingsplan nog volgens het oude recht kan worden vastgesteld.
Aan deze wens is tegemoet gekomen door hiervoor een termijn van
twaalf maanden te bieden (tweede lid, onder a). Indien het ontwerpbestemmingsplan binnen die termijn ter inzage wordt gelegd, kan dus
nog het oude recht worden toegepast. Deze langere termijn voor het
overgangsrecht geldt ook voor de aan het bestemmingsplan gekoppelde
hogere-waardebesluiten.
Derde lid
Het derde lid heeft betrekking op rijkswegen en hoofdspoorwegen die bij
de inwerkingtreding van de nieuwe regels reeds aanwezig of geprojecteerd zijn, en van rechtswege een plafond krijgen ingevolge artikel 11.45,
eerste of tweede lid. Als met toepassing van het eerste of tweede lid van
artikel XI, dus met toepassing van het oude recht, een besluit wordt
genomen dat betrekking heeft op de aanleg of wijziging van een dergelijke
weg of spoorweg, worden de desbetreffende plafonds opnieuw berekend
op basis van het bedoelde, met toepassing van artikel XI genomen besluit.
De herberekende plafonds vervangen de eerder met toepassing van
artikel 11.45 tot stand gekomen plafonds. Onder «wijziging» wordt hier
mede begrepen de reconstructie van een weg in de zin van de Wet
geluidhinder.
De herberekening geschiedt aldus dat de geluidproductieplafonds
opnieuw worden berekend aan de hand van de brongegevens die ten
grondslag liggen aan het besluit dat is voorgekomen uit de procedure die
volgens het oude recht is voltooid. De exacte wijze van herberekening
wordt vastgelegd in specifieke reken- en meetvoorschriften op grond van
artikel XI, negende lid.
De herberekening geschiedt zodra het besluit dat met toepassing van het
oude recht tot stand is gekomen, onherroepelijk is geworden. De
herberekende waarde van de betrokken geluidproductieplafonds geldt
vanaf het tijdstip waarop die waarde in het geluidregister is opgenomen.
Tot dat tijdstip geldt de waarde die voortvloeide uit artikel 11.45 van de
Wet milieubeheer. Besluiten inzake woningbouw (bestemmingsplannen)
die inmiddels zijn genomen met gebruikmaking van de brongegevens die
ten grondslag lagen aan de waarden uit hoofde van artikel 11.45, worden
door de herberekening dan ook niet aangetast.
Het herberekende plafond wordt gelijk gesteld met een plafond als
bedoeld in het tweede lid van artikel 11.45. Dat betekent dat er geen
sprake is van een plafondwijzigingsprocedure en evenmin van een
plafondwijzigingsbesluit. Voorts wil dit zeggen dat de werkruimte van 1,5
dB niet langer van toepassing is. Voor het hanteren van een werkruimte
bestaat geen aanleiding meer, nu het herberekende plafond berust op een
goede analyse van de situatie ter plaatse en een op basis daarvan
gevolgde procedure. Evenmin gelden de artikelen 11.47 en 11.48. Dat is
terecht omdat deze beide artikelen zijn gericht op de plafonds die zonder
individuele afweging tot stand zijn gekomen op het niveau van de
heersende geluidproductie + 1,5 dB.
Voor de goede orde wordt nog opgemerkt dat het derde lid niet geldt voor
procedures die betrekking hebben op de bouw van geluidsgevoelige
objecten langs een weg of spoorweg. De laatstgenoemde categorie van

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

45

procedures blijft berusten op de Wet geluidhinder, en doorwerking in de
geluidproductieplafonds is dus niet aan de orde. In de reken- en
meetvoorschriften zal worden geregeld dat in de procedure op grond van de Wet
geluidhinder wordt aangesloten bij de juiste geluidproductieplafonds.
Vierde lid
Het vierde lid betreft rijkswegen en hoofdspoorwegen die bij de inwerkingtreding van de nieuwe regels nog geen plafond krijgen ingevolge
artikel 11.45, omdat zij bij inwerkingtreding van de nieuwe regels het
stadium van de projectie nog niet hebben bereikt. Op die wegen en
spoorwegen is artikel 11.45 namelijk niet van toepassing. Met «projectie»
wordt gedoeld op de handeling van het projecteren van de betrokken
objecten, dat wil zeggen het opnemen van de nog niet aanwezige
objecten in een bestemmingsplan, ten einde de verlening van een
bouwvergunning daarvoor toelaatbaar te maken.
Als in verband met de aanleg van deze wegen en spoorwegen al wel een
procedure liep ingevolge de Wet geluidhinder, en deze procedure wordt
voltooid met toepassing van artikel XI, krijgt de betrokken weg of
spoorweg – indien deze inmiddels op de geluidplafondkaart is geplaatst –
plafonds die zijn berekend op basis van het onherroepelijke besluit
waarmee de procedure ingevolge de Wet geluidhinder is afgesloten.
Ook deze plafonds zijn qua rechtskarakter gelijk aan de plafonds die met
toepassing van artikel 11.45, tweede lid, van de Wet milieubeheer tot
stand komen. De gevolgen hiervan zijn reeds toegelicht bij het derde lid.
Evenals het derde lid, geldt het vierde lid niet voor procedures die
betrekking hebben op de bouw van geluidsgevoelige objecten langs een
weg of spoorweg.
Vijfde lid
Het vijfde lid heeft betrekking op saneringsmaatregelen waartoe is
besloten met toepassing van het oude recht. Het gaat er dan om dat het
geluideffect van die saneringsmaatregelen wordt verwerkt in de desbetreffende geluidproductieplafonds. Dat wil zeggen dat de plafonds worden
verlaagd in overeenstemming met dat geluideffect. Hier gaat het dus niet
om een hernieuwde berekening van de plafonds, zoals in het derde lid, of
om een eerste berekening van plafonds, zoals in het vierde lid, maar om
een plafondverlaging.
Het vijfde lid geldt voor de plafonds die tot stand zijn gekomen met
toepassing van het eerste lid van artikel 11.45 van de Wet milieubeheer.
Voor plafonds die tot stand zijn gekomen met toepassing van het tweede
lid van artikel 11.45 van de Wet milieubeheer, geschiedt regeling in de
algemene maatregel van bestuur ingevolge dat artikellid.
Ook deze plafonds zijn qua rechtskarakter gelijk aan de plafonds die met
toepassing van artikel 11.45, tweede lid, van de Wet milieubeheer tot
stand komen. De gevolgen hiervan zijn reeds toegelicht bij het derde lid.
Aangezien de verlaging verbonden is met het geluideffect van de te
treffen maatregelen, geldt een vrijstelling van de naleving van het
verlaagde plafond tot het moment waarop de maatregelen zijn uitgevoerd, of uiterlijk tot het moment waarop deze maatregelen hadden
moeten zijn uitgevoerd. Hierin voorziet de derde volzin van het vijfde lid.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

46

Zesde en zevende lid
Bij het in werking treden van de nieuwe regels kan ingevolge de Wet
geluidhinder al een verplichting bestaan tot het treffen van geluidwerende
maatregelen. Ook kan een dergelijke verplichting voortvloeien uit het
voltooien van een procedure met toepassing van het overgangsrecht. In
het zesde lid wordt geregeld dat een dergelijke verplichting overeenkomstig de Wet geluidhinder in stand blijft.
Eenzelfde bepaling geldt ingevolge het zevende lid voor saneringsmaatregelen die door de voormalige minister van VROM zijn vastgesteld op
basis van artikel 90, vijfde lid, van de Wet geluidhinder (voor wegen), of
artikel 4.23, derde lid, van het Besluit geluidhinder (voor spoorwegen). De
clausule «niet zijnde geluidwerende maatregelen» is opgenomen om
overlap met het vijfde lid te voorkomen.
Achtste lid
In het overgangsrecht is er voorts rekening mee gehouden dat het treffen
van geluidbeperkende maatregelen ter uitvoering van bepaalde besluiten
tijd kan vergen. Het gaat om het tracébesluit, alsmede het wegaanpassingsbesluit en het geluidplan in de zin van de Spoedwet wegverbreding.
Met het oog hierop wordt tijdelijk vrijstelling verleend van de verplichting
tot naleving van de desbetreffende geluidproductieplafonds. Deze
bepaling spoort met een overeenkomstige bepaling in artikel 11.45 van de
Wet milieubeheer.
Negende lid
Dit lid geeft de minister de bevoegdheid, voorschriften vast te stellen
omtrent de herberekening van geluidproductieplafonds als bedoeld in het
derde en vierde lid, of de berekening van het geluideffect, bedoeld in het
vijfde lid.
Tiende lid
In dit lid is geregeld dat in dit artikel onder «bestemmingsplan» ook een
inpassingsplan is begrepen. Als gevolg van de Crisis- en herstelwet wordt
in een aantal artikelen van de Wet geluidhinder naast het bestemmingsplan ook het wijzigings- en uitwerkingsplan in de zin van de Wet ruimtelijke ordening genoemd. Daarom zijn deze plannen ook in het tiende lid
opgenomen.
Artikel XII – Overgangsrecht
Het overgangsrecht voorziet er voorts in dat bepaalde handelingen en
beslissingen in stand blijven, totdat zij door nieuwe zijn vervangen. Hierbij
gaat het om handelingen en beslissingen die betrekking hebben op
geluidsbelastingkaarten en actieplannen, zoals het aanwijzen van
agglomeraties of vaststellen van een geluidsbelastingkaart of een
actieplan. Deze handelingen en beslissingen worden ingevolge de
wettelijke bepalingen periodiek herhaald. Onder de nieuwe regels zullen
zij hun grondslag niet langer vinden in de Wet geluidhinder, maar in de
Wet milieubeheer. Voor zover de handelingen en beslissingen hebben
plaatsgevonden onder de Wet geluidhinder, blijven zij in stand totdat zij –
via de periodieke regeling – zijn vervangen door een nieuwe handeling of
een nieuwe beslissing.
Artikel XIII – Overgangsrecht
Dit artikel is reeds aangekondigd in de memorie van toelichting bij
wetsvoorstel 32 252 (p. 133), en toegelicht in het algemene gedeelte van
de voorliggende memorie van toelichting.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

47

De referentiepunten langs de bestaande rijksinfrastructuur zullen
automatisch worden gegenereerd. Daarbij kan een referentiepunt terecht
komen op een plaats die in strijd is met de wet (bijvoorbeeld op de weg of
spoorweg) of die met de wet op gespannen voet staat (bijvoorbeeld erg
ver uit de weg of spoorweg). Ook nabij bijvoorbeeld een klaverblad kan
iets fout gaan. In deze Invoeringswet is daarom een bijzondere voorziening opgenomen voor deze gevallen, inhoudend dat referentiepunten
gedurende enige tijd kunnen worden gecorrigeerd, met behoud van
toepassing van artikel 11.45.
Het artikel behelst een tijdelijke regeling. Als eindtijdstip is het tijdstip
gekozen waarop de beheerder voor het eerst een jaarlijks verslag moet
hebben uitgebracht. Dat ligt in de rede omdat de situatie dan voor het
eerst formeel wordt beschreven. Bovendien wordt verwacht dat deze
periode voldoende is om eventuele misslagen in het lokaliseren van de
referentiepunten geheel of in overwegende mate te identificeren. Daarna
komende wijzigingen dienen de reguliere plafondwijzigingsprocedure te
doorlopen; in dat kader kan zo nodig alsnog een misslag in de locatie van
het referentiepunt worden hersteld.
Overigens blijft preventie vanzelfsprekend voorop staan. Voorafgaand aan
inwerkingtreding van de wet zullen de gegenereerde referentiepunten
worden gecontroleerd. Tot het in werking treden van de wet kunnen de
referentiepunten indien noodzakelijk in principe nog worden verschoven.
Het bepalen van de locatie van een referentiepunt wordt in reguliere
omstandigheden niet beschouwd als een besluit in de zin van de
Algemene wet bestuursrecht. Ook het totstandkomen van een geluidproductieplafond op een referentiepunt met toepassing van artikel 11.45 is
niet te beschouwen als een besluit. Zie hiervoor de artikelsgewijze
toelichting bij het eerste lid van artikel 11.45 in de memorie van
toelichting bij wetsvoorstel 32 252 (p. 133). Daarom is aannemelijk dat de
verschuiving van een referentiepunt met toepassing van dit artikel, en de
berekening van het geluidproductieplafond op het verschoven punt,
evenmin is aan te merken als een besluit.
Artikel XIV
Deze Invoeringswet is onlosmakelijk verbonden met wetsvoorstel 32 252,
en zal daarom gelijktijdig met dat wetsvoorstel in werking treden.
De staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu,
J. J. Atsma

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 625, nr. 3

48