Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2009–2010

29 517

Veiligheidsregio’s

Nr. 40

RIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN BINNENLANDSE ZAKEN
EN KONINKRIJKSRELATIES
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 28 april 2010
Van rampen- naar crisisbeheersing
Afgelopen 20 jaar zijn er binnen de regio’s forse investeringen en
structurele verbeteringen gerealiseerd ten aanzien van de brandweerzorg
en rampenbestrijding.
Enkele grotere rampen en crisissituaties in de afgelopen decennia hebben
echter het besef versterkt dat ontwikkelingen in de samenleving sneller en
anders verlopen dan de hulpverleningsorganisaties hebben kunnen
bijbenen. Rampenbestrijding dient daarom professioneler en grootschaliger georganiseerd te worden en te worden verbreed naar crisisbeheersing. Hierin wordt rekening gehouden met een breder scala aan
mogelijke verstoringen van de samenleving door natuurlijke, technische
of maatschappelijke oorzaken.
Daarbij is het noodzakelijk samenwerkingsverbanden aan te gaan met een
bredere kring van partnerorganisaties buiten het reguliere netwerk van
hulporganisaties én een intensievere samenwerking in beleid- en
bedrijfsvoering tussen de reguliere hulpverleningsdiensten. Een verdere
bundeling van krachten en multidisciplinair samenwerken op de schaal
van de politieregio’s is nodig om de slagkracht en de verandercapaciteit te
vergroten. Met de Wet veiligheidsregio’s wordt, in lijn met eerdere
versterkingen, een nieuwe inhaalslag gemaakt naar krachtiger bestuurde
en nog meer professioneel functionerende veiligheidsorganisaties die
voldoen aan duidelijke en meetbare kwaliteitscriteria en voorbereid zijn op
crises die ons land kunnen treffen.
Rapportages over regio’s
Vooruitlopend op het wetgevingstraject en de invoering van de Wet
veiligheidsregio’s heeft dit kabinet zich bij het aantreden tot doel gesteld
de rampen- en crisisbeheersing sneller (voor eind 2009) op orde te
brengen. Daartoe zijn met 19 veiligheidsregio’s i.o. convenanten gesloten.
Tevens is aan de Inspectie Openbare Orde en Veiligheid (IOOV) gevraagd

kst-29517-40
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2010

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 29 517, nr. 40

1

te onderzoeken hoe de 25 regio’s er eind 2009 voorstaan op het punt van
hun voorbereiding op crises. In 2008 is de IOOV daarom gestart met een
onderzoek in alle regio’s naar de planvorming, naar het multidisciplinair
opleiden & oefenen en naar de operationele prestaties. Een belangrijk
onderdeel daarvan is een praktijktoets in een (gesimuleerde) grootschalige ongevalsituatie. Deze beleidsreactie gaat in op de rapportage van
de IOOV. Voor de analyse van de stand van zaken in de regio’s eind 2009
zijn naast de rapportage van de IOOV ook de verslagen van voortgangsgesprekken, gevoerd met alle afzonderlijke regio’s, en de bestuurlijke
rapportages van de CdK’s geraadpleegd. De rapportage van IOOV is
bijgevoegd1, evenals het advies van de Raad Financiële Verhoudingen1 op
de ophoging van de brede doeluitkering rampenbestrijding (zie blz. 6).
Conclusies: waar staan we nu eind 2009
In alle veiligheidsregio’s is de laatste paar jaar erg veel geïnvesteerd en er
is ook veel gerealiseerd aan verbeteringen van de organisatie en
werkwijze van de crisisbeheersing en rampenbestrijding. Deze ontwikkeling juich ik toe.
Die verbeteringen hebben er toe geleid dat eind 2009 kan worden
vastgesteld dat een aantal regio’s in behoorlijke mate voldoet aan
vastgelegde en afgesproken eisen. Het betreffen de veiligheidsregio’s
Rotterdam-Rijnmond, Kennemerland, Twente, Noord- en Oost-Gelderland,
Gelderland-Midden, Noord-Holland-Noord, Zuid-Holland-Zuid en
Zuid-Limburg. Veel regio’s zijn echter nog niet zover en hebben 2010 en
eerste helft 2011 nodig om aan de minimale eisen te kunnen voldoen. Een
paar regio’s behoren tot de achterhoede. Deze zijn weliswaar druk bezig,
maar hebben naar verwachting erg veel moeite om werkelijke verbeteringen door te voeren en ook vast te houden. Voor deze paar regio’s zijn
mogelijk ingrijpender maatwerkmaatregelen noodzakelijk. Ik ben met deze
regio’s in gesprek.
Over de Wet en Besluiten veiligheidsregio’s, de doelen, de instrumenten
en de te realiseren operationele prestaties en kwaliteitseisen is breed
consensus met het veld. Er is genoeg beleid gemaakt. In wet en besluiten
zijn de kaders vastgelegd. Aan de orde is nu de verdere regionale
uitvoering en borging van de resultaten.
Indien de veiligheidsregio’s de wet- en regelgeving in de volle breedte
uitvoeren en de ingezette verbeteringstrajecten daadkrachtig doorzetten,
ze daarbij samen op trekken en ondersteund worden door landelijke
initiatieven vanuit landelijke koepelorganisaties als het Veiligheidsberaad,
verwacht ik dat in de loop van 2011 de rampenbestrijding op orde is en
ook de slag van rampenbestrijding naar crisisbeheersing in de veiligheidsregio’s is gemaakt.
Bevindingen Inspectie OOV
De rapportage van de Inspectie OOV is geordend op de drie deelonderzoeken naar veiligheidsregio’s: risicoprofiel en bovenregionale samenwerking, multidisciplinair opleiden en oefenen en de basisvereisten met
betrekking tot de rampenbestrijding voor de regionale crisisorganisatie.
Deze hoofdthema’s en de gehanteerde toetscriteria zijn gekoppeld aan
eisen in de nieuwe wet- en regelgeving. Ze zijn terug te vinden in de
convenantafspraken die de minister BZK met 19 van de 25 veiligheidsregio’s i.o. heeft kunnen maken en in de bestuurlijke rapportages van de
CdK’s. Onderstaand wordt een algemeen beeld geschetst van de
voortgang van de veiligheidsregio’s op deze onderwerpen.
1

Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 29 517, nr. 40

2

1. Risicoprofiel en bovenregionale samenwerking:
De Wet veiligheidsregio’s gaat er van uit dat het risicoprofiel de basis is
voor het uitwerken van het veiligheidsbeleid van de regio in het
beleidsplan en het crisisplan. In het beleidsplan wordt meerjarig uitgestippeld waarom en welke prestaties worden beoogd en hoe deze worden
gerealiseerd en geborgd. In het crisisplan wordt de blauwdruk voor de
regionale crisisorganisatie vastgelegd, geënt op het brede scala van
mogelijke crisissituaties. De planverplichtingen in de Wet veiligheidsregio’s zijn een logische doorontwikkeling van planfiguren, beheersplannen
en operationele rampenplannen, uit eerdere regelgeving.
IOOV constateert dat, hoewel doelstellingen, inhoud, strekking en opzet
bekend zijn en de gewenste resultaten niet ter discussie staan, de
veiligheidsregio’s in meerderheid toch hebben gewacht op het formele
wetgevingstraject. Er zijn nog weinig nieuwe vastgestelde beleidsplannen
en concretere werkafspraken binnen de veiligheidsregio en met crisispartners en buurregio’s over samenwerking, afstemming, operationele
prestaties en bijstandverlening.
Slechts enkele regio’s hebben die planningsslag al afgerond en het
merendeel heeft 2010 of zelfs een deel van 2011 nodig om te voldoen aan
de nieuwe opzet. Dit klopt met de implementatietermijnen van de wet
veiligheidsregio’s. Conclusie is verder dat nog enkele jaren sprake zal zijn
van doorontwikkeling en in- en uitvoering om overal tot die structureel
geborgde en concreet meetbare resultaten te komen die de nieuwe weten regelgeving vraagt.
2. Multidisciplinair opleiden en oefenen
Opleiden, trainingen en oefenen van personeel en sleutelfuncties in de
operationele organisatie zijn noodzakelijke ingrediënten om de papieren
plannen in te voeren in de betrokken organisaties en daarmee de
nagestreefde kwaliteit te realiseren en te borgen.
IOOV rapporteert dat de veiligheidsregio’s hier duidelijk professionele
verbeteringslagen hebben gemaakt. Verdere doorontwikkeling en
uitvoering van voorgenomen verbeteringen zijn echter nodig, zoals de
volledige invoering van een personeel volg- en registratiesysteem. In veel
regio’s is consequente registratie van geoefendheid en mate van
getraindheid nog niet volledig doorgevoerd waardoor onduidelijk is wat
de actuele kwaliteit is. Alle regio’s houden grootschalige oefeningen en
’steeds meer evalueren die gestructureerd. Veel regio’s oefenen maar
beperkt met de complete hoofdstructuur, oefenen met losse onderdelen
en meestal niet volledig opgeschaald. Daarmee wordt juist het echt testen
van een belangrijk deel gemist, de bestuurlijke en multidisciplinaire
aanpak en de samenhangende en vloeiende opschaling. Tevens wordt te
weinig geoefend met de meldkamer.
3. Basisvereisten operationele crisisorganisatie
Het Besluit veiligheidsregio’s bevat kwaliteitseisen voor de processen die
kritisch zijn voor de rampenbestrijding en die garantie moeten bieden
voor een snel opstart en het samenhangend effectief functioneren van één
bestuurlijke en multidisciplinaire organisatie. Het betreft de organisatie
van de hoofdstructuur, de melding en alarmering (incl. de opkomst van
sleutelfunctionarissen), de opschaling en de operationele informatievoorziening.
Organisatie
IOOV constateert dat alle regio’s in hoofdlijnen voldoen aan de organisatie
van de hoofdstructuur maar tevens dat op onderdelen doorgaans van het
Besluit veiligheidsregio’s wordt afgeweken. Bij meerderheid ontbreken de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 29 517, nr. 40

3

informatiemanagers in de coördinerende teams en in de meldkamer is bij
een meerderheid van de regio’s eenhoofdige leiding nog niet gerealiseerd.
Alarmering
Uit de rapportage van de IOOV blijkt dat hier nog veel mis gaat in de
regio’s. Alarmering vindt doorgaans niet binnen de voorgeschreven tijd
plaats en het alarmeringsproces wordt onvoldoende bewaakt.
De meldkamer functioneert daarbij nog te monodisciplinair en vanuit
eigen dagelijkse routine, waardoor het schort aan een multidisciplinair
synchrone alarmering, en hierop volgende opschaling en informatievoorziening.
Opschaling
De IOOV constateert dat een groot aantal regio’s niet voldoet aan de
voorgeschreven opkomsttijden. Striktere piketafspraken en consequente
multidisciplinaire uitvoering van opleidings- en oefenprogramma’s en het
evalueren en leren van de praktijkprestaties en -ervaring dient hierin
verbetering te brengen.
Geconstateerd wordt tevens dat het realiseren van voorgeschreven
opkomsttijden voor de hoofdstructuur in veel regio’s problematisch is
door de uitgestrektheid van het verzorgingsgebied, de veelheid aan
mogelijke crisisscenario’s en het rond de klok beschikbaar hebben en
houden van voldoende capabel en voorbereid personeel.
Informatiemanagement
Geconstateerd wordt dat het overgrote deel van de veiligheidsregio’s daar
nog steeds in te kort schiet. Als de veiligheidregio’s willen voldoen aan de
scherpe doch noodzakelijk geachte eisen in de nieuwe wetgeving zal
aanstelling van informatiemanagers en doorvoering van een netcentrische informatievoorziening noodzakelijk zijn.
4. Gemeentelijke processen
IOOV heeft bij de praktijktoets tevens in een aantal bij het scenario
betrokken gemeenten gekeken hoe de organisatie van de gemeentelijke
processen bevolkingszorg van de grond kwam in samenhang met de
(regionale) hoofdstructuur. In het besluit zijn hiervoor enkele prestatie
eisen vastgelegd.
Conclusie is dat voor de gemeentelijke organisatie de minimale bezetting
van de actiecentra niet is gegarandeerd en deze nog onvoldoende in
plannen is beschreven. Hierdoor is het personeel niet altijd voldoende
voorbereid om als onderdeel van en in samenhang met de onderdelen
van de hoofdstructuur te functioneren en missen de gemeentelijke
actiecentra daardoor ook wezenlijk operationele informatie. Deze
aansluiting moet worden verbeterd.
5. Gemene delers in de veiligheidsregio’s
Op een aantal onderwerpen of thema’s waarop de IOOV heeft getoetst en
die ook ter sprake zijn gekomen in de voortgangsgesprekken of een plek
hebben gekregen in de rapportages van de CdK’s, blijven bijna alle regio’s
nog achter.
Zorgen zijn er over:
De organisatie van de operationele informatievoorziening, met name
het functioneren van de meldkamer en de aanstelling van informatiemanagers;

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 29 517, nr. 40

4

Multidisciplinaire karakter van de crisisorganisatie (teveel denkt en
werkt elke discipline nog monodisciplinair vanuit eigen dagelijkse
werkroutine en ontbreekt de bredere, discipline overstijgende blik en
aanpak);
Concrete afstemming en bijstandsafspraken met de buurregio’s en met
een bredere kring van crisispartners.
Zicht op en registratie van de eigen operationele prestaties (tav onder
meer basisvereisten) en actuele competenties van de medewerkers
De invulling van de organisatie van de zogenaamde gemeentelijke
bevolkingszorgprocessen (het invullen van piketfuncties met voldoende en adequaat opgeleid personeel, het kunnen voldoen aan
gestelde opkomstnormen).
Hoe nu samen verder naar structureel beter
1. Afronding en invoering wet- en regelgeving
Mijn belangrijkste uitgangspunt is dat de regio’s zich concentreren op
verdere invoering van de Wet en de besluiten over de volle breedte.
Daarbij moet tevens de inhaalslag gemaakt worden op de punten die nog
niet op orde zijn en dienen de resultaten van die inhaalslag structureel
geborgd te worden. De wet is door beide kamers aangenomen en 1 april
gepubliceerd in het Staatsblad (Stb. 2010, nr. 145).De besluiten liggen nog
voor advies bij de Raad van State. Naar verwachting zal de tekst van de
besluiten medio dit jaar worden gepubliceerd zodat wet en besluiten per
1 oktober 2010 kunnen ingaan.
Binnen bij wet vastgestelde uiterlijke termijnen zullen de veiligheidsregio’s aan de diverse onderdelen moeten gaan voldoen. Denk daarbij
bijvoorbeeld aan het uitvoeren van de risico-inventarisaties, maar ook aan
het opstellen van het beleidsplan en het actualiseren/vormgeven van de
crisisorganisatie c.q. de wettelijke eisen en deze vastleggen in het
crisisplan.
De regio’s kunnen daartoe de vaak al ingezette trajecten doorzetten en
geplande verbeteringen doorvoeren. Daarvoor zijn ook landelijke
handreikingen beschikbaar.
2. Financiering invoering wet- en regelgeving
De verhoging van het BDUR budget, bedoeld als extra bijdrage in de
kosten om aan nieuwe wet- en regelgeving te voldoen, wordt dit jaar en
volgende jaren aan de regio’s ter beschikking gesteld. Dit jaar wordt het
BDUR budget met opgehoogd met € 28 mln., en vanaf 2011 met in ieder
geval € 39,4 mln. structureel. Hiermee bedraagt het totale BDUR budget
vanaf 2011 ca € 116 mln. structureel.
Vanuit het Veiligheidsberaad is aangegeven dat de ophoging 79,8 miljoen
euro structureel zou moeten zijn.
De Raad voor de Financiële Verhoudingen concludeert dat de veiligheidsregio’s de financiële gevolgen van de invoering van de Wet veiligheidsregio’s grotendeels kunnen dekken uit de groei van het BDUR budget. Naar
een beperkt aantal onderwerpen, ter grootte van 18 miljoen euro, wordt
nog nader onderzoek gedaan. Hierbij wordt het Veiligheidsberaad
betrokken.
3. Behoud van urgentie en volgen ontwikkelingen
Zoals de Inspectie OOV in haar rapport ook aangeeft is het belangrijk is de
druk tot noodzakelijke verbeteringen, het bestuurlijke urgentiegevoel en
de consensus over de aanpak op managementniveau in de veiligheidsregio’s, die de laatste jaren is opgebouwd, op niveau, op de juiste focus en
actueel te houden.
Hiertoe benut ik zowel voortgangsgesprekken met voorzitters van de
veiligheidsregio’s als het monitoren en het toezicht vanuit IOOV. In de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 29 517, nr. 40

5

komende maanden overleg ik met het bestuur en het management van de
veiligheidsregio’s, vergelijkbaar met de voortgangsgesprekken met de
korpsbeheerders. In deze gesprekken wordt de situatie per regio te
besproken, mede op basis van de informatie van IOOV, met als doel de
implementatie van de wet veiligheidsregio’s over de volle breedte te
bevorderen.
Daarnaast ervaar ik deze rapportage van IOOV als een waardevol beeld
over de staat van rampenbestrijding, dat voor veiligheidsregio’s en
beleidsmakers van grote nut kan zijn. Ik overweeg een dergelijke
rapportage periodiek te laten maken door IOOV. Daarbij streef ik ernaar,
ter voorkoming van onnodige toezichtlasten, dat bij toetsing van IOOV op
de hoofdpunten van wet en besluiten zoveel als kan wordt aangesloten bij
de informatie uit de eigen kwaliteitssystemen van de veiligheidsregio’s.
Bij de evaluatie van grootschalige oefeningen en incidenten geldt ook dat
ik een instrument wil ontwikkelen met de veiligheidsregio’s dat aansluit
op de informatie uit de eigen kwaliteitssystemen.
Daarnaast benut ik het overige instrumentarium dat mij in de wet is
gegeven, zoals het eerder genoemde reguliere toezicht en monitoren van
IOOV, de door de Kamer gevraagde driejaarlijkse kostenevaluatie en de
vijfjaarlijkse rapporten van de verplichte visitatiecommissies.
De Inspectie OOV stuurt de inspectierapporten ook aan de gemeenteraden
van de desbetreffende regio’s. Bij de behandeling van de Wet veiligheidsregio’s is er van de zijde van de Kamer op aangedrongen om de gemeenteraden zo goed mogelijk in staat te stellen hun eindverantwoordelijkheid
voor een goed functionerende veiligheidsregio waar te maken.
Bij de behandeling in de Eerste Kamer heb ik toegezegd dat ik twee jaar
na het in werking treden van het Besluit zal laten onderzoeken en
evalueren hoe de wet- en regelgeving is ingevoerd in de veiligheidsregio’s
en hoe de eisen ten aanzien van opkomsttijden en voertuigbezetting in de
praktijk worden toegepast. Indien noodzakelijk kunnen beleid en de eisen
in de besluiten dan worden bijgesteld.
4. Landelijke ondersteuning veiligheidsregio’s
Daarnaast zal ik met het Veiligheidsberaad een verder pakket aan
maatregelen afspreken waarmee we de regio’s kunnen ondersteunen.
Hierbij moet gedacht worden aan het ondersteunen en meetrekken van de
zwakkere regio’s, het stimuleren van kennis – en informatie uitwisseling
en het faciliteren van het ontwikkelen van modelafspraken met de
onderscheiden crisispartners. Een voorbeeld hiervan is het opgestelde
modelconvenant drinkwatersector dat door regio’s kan worden benut.
4.a. Operationele informatievoorziening
Voor de verbetering van de organisatie van de informatievoorziening is in
2008 met het Veiligheidsberaad een landelijk project gestart om, ter
verbetering van de multidisciplinaire operationele informatievoorziening,
het netcentrisch werken te introduceren. Ter ondersteuning van deze
werkwijze is het IT-systeem Cedric aan de regio’s ter beschikking gesteld.
Aan de hand van het inspectierapport kan worden geconstateerd dat de
regio’s nog een hele slag te maken hebben op dit gebied. Het verontrust
mij dan ook dat nog niet alle regio’s het convenant hebben gesloten om
middels Cedric de netcentrische werkwijze te implementeren. Hierover
ben ik met het Veiligheidsberaad als vertegenwoordigend orgaan van de
regio’s in gesprek en ik wil voor 1 mei aan staande daarover duidelijke
invoeringsafspraken. Ik wil het landelijke project netcentrisch werken met
kracht voortzetten en met de regio’s op uitvoeringsgebied nauwkeurig
voeling houden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 29 517, nr. 40

6

Daarnaast ben ik gestart, in intensieve samenwerking met de Bestuurscommissie Informatievoorziening van het Veiligheidsberaad, met een
landelijk meldkamertraject om tot structurele kwaliteitsverbetering in het
multidisciplinaire meldkamerdomein te komen. Dit traject is in ieder geval
gericht op standaardisatie van processen in de meldkamers en
vernieuwing van de ondersteunende systemen.
Separaat stimuleer ik waar mogelijk de ontwikkelingen naar bovenregionale meldkamers waar de regio’s zelf toe besluiten. Dit betreft de
meldkamer in Drachten van de drie Noordelijke provincies (operationeel
2011), de meldkamer in Apeldoorn van Noord- en Oost Gelderland en
IJsselland (operationeel 2010), het Operationeel Centrum Stichtse brug
van de regio’s Gooi- en Vechtstreek, Flevoland en waarschijnlijk Utrecht en
de KLPD (operationeel 2013). Tot slot zijn de 6 zuidelijke regio’s in een
proces van verkenning naar schaalvergroting in de meldkamer.
4.b. Bijtrekken processen bevolkingszorg
Met het Veiligheidsberaad wil ik ook afspraken maken over het verder
stimuleren van de verbetering van de organisatie van de gemeentelijke
processen bevolkingszorg door het opstellen van kwaliteitseisen en het
ondersteunen van de regionale trajecten.
4.c. Kennismanagement
De onderlinge kennisuitwisseling tussen de veiligheidsregio’s moet
worden bevorderd. Niet elke regio hoeft alles opnieuw te bedenken. Het
bundelen en beter benutten van de kennis en ervaring in de verschillende
regio’s en bij partnerorganisaties is één van de sleutels tot verbetering De
eerste voorbereidingen zijn al getroffen voor zogenaamde ‘stadiongesprekken’ als onderdeel van een breder en vaktechnische ingericht
multidisciplinair communicatieprogramma.
4.d. Kwaliteitsysteem en zelftoetsing
Elke regio dient op grond van de wet een kwaliteitssysteem te hanteren.
Een kwaliteitssysteem regardeert alle facetten van de organisatie van de
rampen- en crisisbeheersing. Daarmee houdt de regio ook zicht op de
eigen prestaties en de prestaties van partnerorganisaties. Een vergelijkbare aanpak van kwaliteitsbeheer, standaard kwaliteitseisen en
uniforme toetsmethoden in elke regio is daarbij essentieel. Ik wil met het
Veiligheidsberaad afspraken maken opdat een dergelijk uniform systeem
ook in alle regio’s tot stand komt.
Tot slot
Een zorgpunt betreft de paar regio’s waarvan ik het vermoeden heb dat
deze structureel achter zullen blijven. Dit vermoeden wordt versterkt
omdat het vrijwel dezelfde regio’s betreft die ook op politiegebied aan de
onderkant presteren. Met deze regio’s ben ik in gesprek om na te gaan
welke structurele maatregelen mogelijk zijn om de organisatie van de
rampen- en crisisbeheersing ook hier op orde te krijgen. Uitgangspunt is
dat daarbij heldere en meetbare afspraken gemaakt worden zodat
gestuurd kan worden op resultaten voor de burger.
Samenvattend merk ik op dat we er weliswaar niet in geslaagd zijn de
rampenbestrijding eind 2009 op orde te hebben maar dat er voldoende
randvoorwaarden zijn geschapen om die slag medio 2011 wel gemaakt te
hebben.
Er is voldoende draagvlak in de regio’s voor de invoering van de nieuwe
wet- en regelgeving in de komende jaren. In alle veiligheidsregio’s lopen
verbeteringsslagen. Daarom durf ik te verwachten dat in de loop van 2011
de rampenbestrijding op orde is en ook de slag van rampenbestrijding

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 29 517, nr. 40

7

naar crisisbeheersing in de veiligheidsregio’s gemaakt is. Als iedereen
doet wat de wet vraagt en wat is afgesproken, komt het dus goed. We
zullen elkaar scherp houden op concrete resultaten.
De staatssecretaris van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
A. Th. B. Bijleveld-Schouten

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 29 517, nr. 40

8