Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2018–2019

34 608

Wijziging van het Burgerlijk Wetboek en het
Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering
teneinde de afwikkeling van massaschade in een
collectieve actie mogelijk te maken (Wet
afwikkeling massaschade in collectieve actie)

Nr. 22

NADER GEWIJZIGD AMENDEMENT VAN HET LID GROOTHUIZEN
TER VERVANGING VAN DAT GEDRUKT ONDER NR. 18
Ontvangen 29 januari 2019
De ondergetekende stelt het volgende amendement voor:
I
In artikel II wordt het voorgestelde artikel 1018l als volgt gewijzigd:
1. Voor de tekst wordt de aanduiding «2.» geplaatst.
2. Voor het tweede lid (nieuw) wordt een lid ingevoegd, luidende:
1. Indien summierlijk van de ondeugdelijkheid van de vordering is
gebleken, kan de rechter in zijn uitspraak voor de toepassing van de
tweede paragraaf van de twaalfde afdeling van de tweede titel van het
eerste Boek de salarissen van de advocaat van de wederpartij ten laste
van de in het ongelijk gestelde partij maximaal vervijfvoudigen, tenzij de
billijkheid zich daartegen verzet.
II
In artikel IIa wordt het voorgestelde artikel 1018l als volgt gewijzigd:
1. Voor de tekst wordt de aanduiding «2.» geplaatst.
2. Voor het tweede lid (nieuw) wordt een lid ingevoegd, luidende:
1. Indien summierlijk van de ondeugdelijkheid van de vordering is
gebleken, kan de rechter in zijn uitspraak voor de toepassing van de
tweede paragraaf van de twaalfde afdeling van de tweede titel van het
eerste Boek de salarissen van de advocaat van de wederpartij ten laste
van de in het ongelijk gestelde partij maximaal vervijfvoudigen, tenzij de
billijkheid zich daartegen verzet.

kst-34608-22
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2019

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 34 608, nr. 22

1

Toelichting
Dit amendement beoogt aangesproken partijen te beschermen tegen
onzinclaims die – al dan niet met hulp van derde financiers – worden
ingesteld en die een zorgvuldige belangenbehartiging voor benadeelden
voor wie een collectieve schadevergoedingsactie op basis van dit voorstel
wordt ingesteld, in de weg staan.
Op dit moment is «Third Party Litigation Funding» nog niet wijdverbreid
in Nederland. Niettemin verwacht de regering dat dit fenomeen zich met
name voor zal doen indien er sprake is van massaschade. Om die reden is
er in het voorstel een balans gezocht tussen het garanderen van toegang
tot de rechter en het voorkomen van een ongewenste claimcultuur. «Third
Party Litigation Funding» kan namelijk enerzijds de toegang tot de rechter
vergroten, doordat procespartijen gemakkelijker in staat zijn procedure te
financieren, anderzijds kan het leiden tot excessief procederen en de
mogelijkheid dat gedupeerden zelf nauwelijks profiteren van de resultaten
van een collectieve schadevergoedingsactie. Het wetsvoorstel geeft de
rechter reeds de mogelijkheid aan een belangenorganisatie te vragen om
te onderbouwen dat zij over voldoende middelen beschikt om de
procedure te voeren. Daarnaast toetst de rechter of de organisatie zelf
voldoende zeggenschap heeft over de vordering. De financier mag dus
bijvoorbeeld niet beslissen of de organisatie akkoord moet gaan met een
schikking. Toetsing door de rechter in combinatie met het algemene
vereiste van voldoende gewaarborgde belangen, biedt de rechter de
mogelijkheid ook te kijken naar financieringsconstructies. En ook de
kosten van een procedure kunnen een garantie vormen tegen lichtzinnig
ingestelde procedures. Tot slot blijkt uit het wetsvoorstel dat inhoudelijke
behandeling van de collectieve vordering tot schadevergoeding slechts
plaatsvindt indien en nadat de rechter heeft beslist dat niet summierlijk
van de ondeugdelijkheid van de vordering blijkt.
Indiener is van mening dat het een rechter hiernaast ontbreekt aan de
mogelijkheid passend op te treden tegen derde financiers en belangenorganisaties die een onzinclaim instellen en daarmee een zorgvuldige
belangenbehartiging voor benadeelden in de weg staan. In die gevallen
zal de vordering de toets van niet summierlijke ondeugdelijkheid op grond
van het voorgestelde artikel 1018c, vijfde lid, aanhef en onderdeel c, niet
doorstaan en acht indiener het passend dat de rechter de mogelijkheid
krijgt in die gevallen ten nadele van de eiser een kostenveroordeling uit te
spreken van maximaal vijf keer het liquidatietarief. Het liquidatietarief is
geen wettelijke term maar is de door de rechtspraak gebruikte staffel voor
het vaststellen van het salaris van de gemachtigde. Het salaris van de
advocaat van de wederpartij wordt wel genoemd in de wet, namelijk in
artikel 239 Rv, over de kosten die in rekening worden gebracht bij de in
het ongelijk gestelde partij. Om die reden knoopt ook het amendement
aan bij de term «salarissen van de advocaat van de wederpartij». Indiener
acht een reële kostenveroordeling niet op zijn plaats om een discussie
tussen partijen over welke kosten reëel zijn te voorkomen.
Groothuizen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 34 608, nr. 22

2