Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2015–2016

33 578

Eerstelijnszorg

Nr. 21

BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN
SPORT
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 31 maart 2016
Tijdens het Algemeen Overleg Eerstelijnszorg van 17 maart 2016 is
gesproken over de positie van de apotheekhoudend huisarts en de criteria
voor vergunningverlening zoals vastgelegd in de Geneesmiddelenwet en
in beleidsregels.
Verschillende fracties hebben inzicht gevraagd in de mogelijkheden tot
wijziging van de bestaande vergunningscriteria. Dit naar aanleiding van
de situatie in het dorp Annen. Ik heb aangegeven dat ik de mogelijkheden
van andere criteria wil verkennen en een impactanalyse zal uitvoeren
voordat ik daarover een besluit zal nemen. Ik heb toegezegd een opzet
voor mogelijkheden en de impactanalyse aan uw Kamer toe te zenden.
Hieronder treft u deze opzet aan.
Probleemanalyse
In de eerste plaats wil ik komen tot een heldere afbakening van de
problematiek.
Een apotheekvergunning wordt thans aan een huisarts verleend per
(deel)gebied, aan de hand van het wettelijke kilometercriterium. Voor
patiënten die wonen in gebieden met een nabijgelegen apotheek wordt
geen vergunning verleend. Het komt dus voor dat een apotheekhoudend
huisarts patiënten heeft waaraan hij wel en niet geneesmiddelen ter hand
mag stellen, afhankelijk van het adres van de patiënt.
De apotheekvergunning is naar zijn aard een tijdelijke vergunning. Een
herbeoordeling van de vergunning speelt met name bij de overdracht van
de huisartsenpraktijk aan een opvolger, of indien een openbare apotheek
in de buurt wordt geopend. In die gevallen wordt opnieuw beoordeeld of
aan de criteria voor vergunningverlening wordt voldaan.
Indien na herbeoordeling een apotheekvergunning niet meer verleend
wordt voor een bepaald gebied, ontstaat de situatie dat een patiënt die
gewend was geneesmiddelen mee te nemen van de doktersapotheek dit
plotseling niet meer kan. Die patiënten worden voor hun geneesmiddelen

kst-33578-21
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2016

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 33 578, nr. 21

1

dan bediend vanuit een openbare apotheek, ook al ligt die verder weg dan
de huisartsenlocatie.
Tijdens het Algemeen Overleg is daarnaast gewezen op het probleem dat
niet alle patiënten in staat zijn zelf hun geneesmiddelen bij de apotheek te
halen, of niet kunnen reizen met het openbaar vervoer.
Oplossingsrichtingen
Tijdens het Algemeen Overleg zijn verschillende oplossingsrichtingen al
kort aangestipt.
Er kan gedacht worden aan het verplicht stellen van een bezorgdienst of
van een andere voorziening bij de openbare apotheker, als extra
toetsingscriterium voor verlening van een vergunning. Wanneer de
apotheker niet beschikt over een bezorgdienst zal de huisartsenpraktijk
een apotheekvergunning kunnen krijgen. Deze oplossingsrichting kan
worden gerealiseerd zonder wetswijziging.
Een andere, meer fundamentele mogelijkheid, is om niet meer uit te gaan
van de afstand tussen de openbare apotheek en de woning van de patiënt,
maar van de afstand tussen de huisartsenpraktijk en de apotheek.
Nog een andere mogelijkheid is dat een apotheekhoudend huisarts aan ál
zijn patiënten geneesmiddelen mag ter handstellen, ongeacht waar zij
wonen.
Voor de laatste twee oplossingsrichtingen is een wetswijziging nodig.
Analyse van gevolgen
Ik wil bezien wat de invloed is van de drie bovengenoemde oplossingsrichtingen op de algehele situatie van apotheekhoudende huisartsen en
nabijgelegen apotheken in Nederland. Een situatie zoals in Annen doet
zich wellicht bij veel apotheekhoudende huisartsenpraktijken voor. Dit
betekent dus een kwantitatieve analyse van deze oplossingsrichtingen.
Daarnaast zal ik ook juridische en financiële implicaties op een rij zetten.
Vanzelfsprekend moet bij elke oplossingsrichting worden afgewogen wat
die betekent voor de positie van de patiënt en de toegankelijkheid tot
farmaceutische zorg.
Naast de analyse op bovenstaande punten wil ik ook spreken met de
organisaties van huisartsen en apothekers, om hun zienswijze te
vernemen op de genoemde problematiek. Ik verwacht dat ik deze analyse
voor het zomerreces aan de Tweede Kamer kan toezenden.
De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
E.I. Schippers

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 33 578, nr. 21

2