Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2016–2017

34 573

Wijziging van de Wet minimumloon en
minimumvakantiebijslag en enige andere wetten
in verband met de verlaging van de leeftijd
waarop men recht heeft op het
volwassenminimumloon, in verband met
stukloon en meerwerk en enige andere
wijzigingen

Nr. 11

AMENDEMENT VAN DE LEDEN VAN ’T WOUT EN PIETER HEERMA
Ontvangen 15 december 2016
De ondergetekenden stellen het volgende amendement voor:
I
In artikel I wordt na onderdeel E een onderdeel ingevoegd, luidende:
Ea
Na artikel 12 worden twee artikelen ingevoegd, luidende:
Artikel 12a
1. Bij ministeriële regeling kunnen op verzoek van de Stichting van de
Arbeid specifieke werkzaamheden in een bedrijfstak worden aangewezen
voor welke, in afwijking van artikel 12, zesde lid, voor de toepassing van
het bij of krachtens deze wet bepaalde als arbeidsduur wordt aangemerkt,
de tijd die redelijkerwijs met de uitvoering van de te verrichten arbeid is
gemoeid, indien dat noodzakelijk wordt geacht, gelet op:
a. de vrijheid van de werknemer bij de inrichting van de werkzaamheden; en
b. de mogelijkheden voor de werkgever, of een derde aan wie de
werknemer ter beschikking is gesteld voor het onder diens toezicht en
leiding verrichten van arbeid, om op de uitvoering hiervan toezicht te
houden.
2. Onder de werkgever, bedoeld in het eerste lid, onderdeel b, wordt
niet verstaan een werkgever die een werknemer ter beschikking stelt aan
een derde voor het onder diens toezicht en leiding verrichten van arbeid.
3. Voorafgaand aan het verzoek, bedoeld in het eerste lid, wordt aan de
Stichting van de Arbeid de berekening van de tijd die redelijkerwijs met de
uitvoering van de te verrichten arbeid is gemoeid, bedoeld in het eerste
lid, en de elementen die zijn meegewogen in deze berekening, waaronder
begrepen de vaststelling van de arbeidsduur ter uitvoering van die arbeid
door een gemiddeld productieve werknemer, verstrekt:

kst-34573-11
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2016

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 573, nr. 11

1

a. gezamenlijk door de hiervoor in aanmerking komende rechtspersoonlijkheid bezittende organisatie of organisaties van werkgevers met een
zodanige organisatie of organisaties van werknemers in de bedrijfstak
waar de specifieke werkzaamheden worden verricht; of
b. uitsluitend door de rechtspersoonlijkheid bezittende organisatie of
organisaties van werkgevers in voornoemde bedrijfstak onder bij
ministeriële regeling te stellen voorwaarden.
4. Indien de berekening overeenkomstig het derde lid aan de Stichting
van de Arbeid is verstrekt maar naar het oordeel van een of meer van de
in de Stichting van de Arbeid vertegenwoordigde organisaties van
werkgevers of werknemers een verzoek als bedoeld in het eerste lid
achterwege blijft op gronden die geen verband houden met de criteria,
genoemd in het eerste lid, kunnen deze organisaties een verzoek als
bedoeld in het eerste lid indienen.
5. Onze Minister stelt de in de Stichting van de Arbeid vertegenwoordigde organisaties van werkgevers of werknemers die geen verzoek
indienen, bedoeld in het vierde lid, in de gelegenheid binnen vier weken
na ontvangst van het verzoek, bedoeld in het vierde lid, hun zienswijze ter
zake kenbaar te maken.
6. Indien de specifieke werkzaamheden zijn aangewezen op grond van
het eerste lid, wordt voor 1 december van elk kalenderjaar aan de
Stichting van de Arbeid een geactualiseerde opgave van de berekening,
bedoeld in het derde lid, verstrekt.
7. De Stichting van de Arbeid draagt zorg voor de bekendmaking van de
berekening, bedoeld in het derde en zesde lid, op een bij ministeriële
regeling te bepalen wijze.
Artikel 12b
Indien de werkgever schriftelijk met de werknemer overeenkomt
specifieke werkzaamheden te verrichten die zijn aangewezen op grond
van artikel 12a, eerste lid, wordt in afwijking van artikel 12, zesde lid, voor
de toepassing van het bij of krachtens deze wet bepaalde als arbeidsduur
aangemerkt: de tijd die overeenkomstig de door de Stichting van de
Arbeid bekendgemaakte berekening, bedoeld in artikel 12a, met de
uitvoering van de te verrichten arbeid is gemoeid.
II
Artikel I, onderdeel J, wordt als volgt gewijzigd:
1. In onderdeel 1 wordt onderdeel b als volgt gewijzigd:
a. De aanhef komt te luiden:
Onder vervanging van de punt aan het slot van onderdeel c door een
puntkomma worden twee onderdelen toegevoegd, luidende:.
b. Onder verlettering van onderdeel d tot onderdeel e wordt na de
aanhef een onderdeel ingevoegd, luidende:
d. het door een werkgever niet of onvoldoende nakomen van de om
hem rustende verplichting de werkzaamheden schriftelijk overeen te
komen op grond van artikel 12b; en.
2. In onderdeel 2 wordt onderdeel b als volgt gewijzigd:
a. De aanhef komt te luiden:
Onder vervanging van de punt aan het slot van onderdeel d door een
puntkomma worden twee onderdelen toegevoegd, luidende:.
b. Onder verlettering van onderdeel e tot onderdeel f wordt na de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 573, nr. 11

2

aanhef een onderdeel ingevoegd, luidende:
e. het door een werkgever niet of onvoldoende nakomen van de om
hem rustende verplichting de werkzaamheden schriftelijk overeen te
komen op grond van artikel 12b; en.
III
Aan artikel I wordt een onderdeel toegevoegd, luidende:
Ka
In artikel 18p wordt onder vernummering van het achtste lid tot het
negende lid een lid ingevoegd, luidende:
8. Indien naar aanleiding van onderzoek naar de naleving van deze wet
wordt vermoed dat de berekening van de tijd, bedoeld in artikel 12a, ten
aanzien van de uitvoering van de desbetreffende specifieke werkzaamheden niet de tijd is, die redelijkerwijs met de uitvoering van de te
verrichten arbeid is gemoeid, verstrekt Onze Minister een verslag aan de
Stichting van de Arbeid. Het verslag bevat geen gegevens waaruit de
identiteit van de in het onderzoek betrokken werknemers kan worden
afgeleid.
Toelichting
Ondergetekenden menen dat de zogenoemde stukloonregeling (als
voorgesteld in artikel 12, zesde lid) voor specifieke werkzaamheden, zoals
bijvoorbeeld het bezorgen van folders en dagbladen, tot onoverkomelijke
problemen kan leiden en dat daarom een wijziging van de regeling
aangewezen is. Die wijziging houdt in dat van deze regeling kan worden
afgeweken in situaties waarin de werknemer een zekere mate van vrijheid
heeft om zelf de werkzaamheden in te richten in combinatie met de
omstandigheid dat de werkgever (of ingeval van uitzendarbeid, de
opdrachtgever), ook geen of moeilijk toezicht kan houden op de uitvoering
van deze werkzaamheden. Dit kan het geval zijn als de werknemer zelf het
tijdstip of de vervolgtijdstippen waarop de werkzaamheden worden
verricht en de duur van de werkzaamheden kan bepalen en de werkgever
hier beperkt zicht op heeft. In dergelijke situaties kan de werkgever feitelijk
niet bijhouden hoeveel uur een werknemer heeft gewerkt en kan dus ook
niet worden voldaan aan waar de stukloonregeling toe strekt, namelijk, de
werknemer ten minste belonen op het niveau van het wettelijk
minimumloon voor elk gewerkt uur. Voorgesteld wordt dan ook dat de
Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW), op verzoek van de
Stichting van de Arbeid (hierna: de Stichting), specifieke werkzaamheden
binnen een bedrijfstak kan aanwijzen – die voldoen aan de hiervoor
genoemde criteria – waar de hoofdregel ingeval van beloning op basis
van stukloon niet geldt. In die gevallen zal (net als in de huidige wet het
geval) als norm voor het bepalen van de arbeidsduur gelden, de tijd die
redelijkerwijs met de uitvoering van de te verrichten arbeid is gemoeid. En
net als onder de huidige wet kan de werknemer dan zelf bepalen hoeveel
tijd aan die werkzaamheden wordt besteed, zonder dat dit gevolgen heeft
voor het door de werkgever te betalen (stuk)loon.
Voorwaarde is dus dat over het niet kunnen voldoen aan de voorgestelde stukloonregeling in het wetsvoorstel overeenstemming bestaat in
de Stichting. De ondergetekenden achten die overeenstemming nodig,
gelet ook op het doel van de stukloonregeling (als voorgesteld in artikel
12, zesde lid). Het kan zijn dat één of meer van de partijen in de Stichting
van de Arbeid op oneigenlijke gronden niet instemt met het doen van een
verzoek aan de Minister van SZW. In dat geval voorziet het amendement
erin dat één of meer van de andere partijen vertegenwoordigd in de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 573, nr. 11

3

Stichting dat zelfstandig kunnen doen. Het betreft hier de situatie waar
wel wordt voldaan aan de hiervoor genoemde criteria, maar de partij die
niet instemt dat (feitelijk) doet om redenen die hier geen verband mee
houden. Na ontvangst van dit verzoek worden de andere partijen in de
Stichting van de Arbeid in de gelegenheid gesteld binnen vier weken hun
zienswijze te geven. Het is vervolgens aan de Minister van SZW om
hierover te oordelen.
Voorwaarde zal ook zijn dat de hiervoor in aanmerking komende
organisaties van werkgevers en werknemers in de bedrijfstak waar de
specifieke werkzaamheden worden verricht een berekening van de te
hanteren norm ten aanzien van de tijd die redelijkerwijs met de uitvoering
van de te verrichten arbeid is gemoeid dienen te verstrekken alvorens de
Stichting een verzoek kan doen. Hiermee wordt bereikt dat door betrokkenheid van organisaties van werkgevers en werknemers op decentraal
niveau bij de berekening van de tijd die redelijkerwijs nodig is voor het
verrichten van de arbeid, de daarmee (voor de bedrijfstak) gestelde norm
verondersteld kan worden ook redelijk en rechtvaardig te zijn. Als tussen
de genoemde organisaties geen overeenstemming wordt bereikt, of er
geen organisatie van werknemers is waarmee afspraken kunnen worden
gemaakt, kan door de betrokken werkgeversorganisatie(s) in de betreffende bedrijfstak (voor die bedrijfstak) de norm zelfstandig worden
verstrekt aan de Stichting van de Arbeid. De voorwaarden waaronder deze
zelfstandige verstrekking mogelijk is, zullen bij ministeriële regeling
worden bepaald. Die voorwaarden zullen erop toezien dat ook in het geval
er geen werknemersorganisaties zijn (of kunnen worden) betrokken, de
norm op een juiste wijze wordt vastgesteld.
De Stichting heeft de taak om deze overlegde norm bekend te maken. In
het kader van de risico-inventarisatie en -evaluatie op grond van de
Arbeidsomstandighedenwet heeft de Stichting een vergelijkbare rol.
Degenen die verantwoordelijk zijn voor de norm hebben zelf de verantwoordelijkheid om de gestelde norm jaarlijks te actualiseren, zodat men
zich rekeningschap blijft geven van de redelijkheid van de norm en bezien
kan worden of de stukloonnorm dient te worden geactualiseerd aan de
indexering van het wettelijk minimumloon op grond van artikel 14 van de
WML. Als de (geactualiseerde) norm niet is gepubliceerd, kan de
werkgever geen gebruik maken van de regeling.
Als specifieke werkzaamheden zijn aangewezen, kan een werkgever de
sectorale norm die door de Stichting is gepubliceerd toepassen. Hij dient
hiervoor wel schriftelijk met de werknemer overeen te komen dat de
werknemer de specifieke werkzaamheden verricht. De werkgever handelt
in strijd met de regeling door deze toe te passen, terwijl de werknemer
werkzaamheden uitvoert die niet zijn aangewezen als specifieke
werkzaamheden, of indien de werkgever een stukloonnorm toepast die
niet overeenkomt met de norm die gepubliceerd is door de Stichting. De
werkgever betaalt dan niet conform de wet en in dat geval kan sprake zijn
van onderbetaling als de werkgever niet aantoont dat hij de daadwerkelijk
gewerkte uren conform het wettelijk minimumloon heeft betaald.
Als laatste wordt voorgesteld dat indien de Inspectie SZW bij het
toezicht op de naleving van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag vermoedt dat de stukloonnorm niet redelijk is, zij een verslag
hiervan aan de Stichting verstrekt.
Van ’t Wout
Heerma

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 573, nr. 11

4