2023D07835

INBRENG VERSLAG VAN EEN SCHRIFTELIJK OVERLEG
De vaste commissie voor Justitie en Veiligheid heeft een aantal vragen en
opmerkingen voorgelegd over het volgende stuk:
– Fiche: Ouderschapsverordening (Kamerstuk 22 112, nr. 3596).
De voorzitter van de commissie,
Van Meenen
De adjunct-griffier van de commissie,
Van Tilburg

nds-tk-2023D07835

1

Inhoudsopgave
I Vragen en opmerkingen vanuit de fracties
Vragen en opmerkingen van de leden van de VVD-fractie
Vragen en opmerkingen van de leden van de D66-fractie
Vragen en opmerkingen van de leden van de SGP-fractie
Vragen en opmerkingen van de leden van de BBB-fractie
II Antwoord / Reactie van de Minister
I Vragen en opmerkingen vanuit de fracties
Vragen en opmerkingen van de leden van de VVD-fractie
De leden van de VVD-fractie hebben met interesse kennisgenomen van
het BNC-fiche over het voorstel van de Europese Commissie voor een
verordening van de Raad betreffende de rechterlijke bevoegdheid, het
toepasselijke recht, de erkenning van beslissingen en de aanvaarding van
authentieke akten inzake afstamming en betreffende de invoering van een
Europese akte van afstamming. Op basis van de tekst van het voorstel en
het BNC-fiche zijn een aantal elementen van het voorstel en de inzet van
de Minister nog onvoldoende duidelijk. Deze leden stellen daarom graag
nog een aantal vragen.
2. Essentie voorstel
De leden van de VVD-fractie begrijpen dat, wanneer een afstammingsband tussen een kind en beide ouders wordt erkend in één lidstaat,
deze band hierna volgens het voorstel in elke andere lidstaat moet
worden erkend. Toetsing aan eigen regels van de erkennende andere
lidstaat is, behoudens toetsing aan de openbare orde, niet meer toegestaan. Klopt dit? Zo ja, onder welke voorwaarden is toetsing aan de
openbare orde mogelijk?
De leden van de VVD-fractie missen in het voorstel een definitie van het
begrip «grensoverschrijdende situatie». De voorgestelde regels voor
toepasselijk recht worden geacht niet van toepassing te zijn op «binnenlandse gevallen», terwijl de voorgestelde regels voor erkenning van
vastgestelde afstammingsbanden binnen de Europese Unie (EU) wel op
«binnenlandse situaties» van toepassing zullen zijn. Kan de Minister hier
een reactie op geven? Wanneer kan, bijvoorbeeld in geval van erkenning
van het vaderschap/ouderschap worden gesproken van een «binnenlandse situatie»? Is voldoende dat de erkenner en het kind in dezelfde
lidstaat gewone verblijfplaats hebben of moet ook de moeder, die
toestemming moet geven, in die lidstaat haar gewone verblijfplaats
hebben?
De leden van de VVD-fractie vragen hoe de voorgestelde ouderschapsverordening zich verhoudt tot de ontwikkelingen rondom interlandelijke
adoptie. Nu alleen het adopteren van een kind uit de Filipijnen, Hongarije,
Lesotho, Taiwan, Thailand en Zuid-Afrika mogelijk blijft en Nederland
daarmee een restrictiever beleid gaat voeren, is het des te belangrijker dat
niet via een omweg alsnog misstanden plaatsvinden. Is Nederland
verplicht om interlandelijke adoptie te erkennen uit andere landen als
wensouders via een andere EU-lidstaat een kind adopteren uit bijvoorbeeld Sri Lanka of China? Deze leden stellen dat voor de erkenning van
adopties die buiten het Haags Adoptieverdrag vallen, de EU-lidstaten
momenteel eigen regels stellen. Worden deze adopties volgens de
verordening straks beschouwd als «binnenlandse adopties»? Is het dan
niet meer mogelijk te toetsen aan Nederlandse regels? Deze leden

2

ontvangen graag een reactie hierop, waarbij zij de Minister vragen ook in
te gaan op soortgelijke vragen die zullen spelen rondom erkenning van
draagmoederschap.
De leden van de VVD-fractie vragen tot slot vragen of bij de gesprekken
over de verordening wordt voorkomen dat er doublures ontstaan tussen
taken en bevoegdheden van de EU enerzijds en bestaande organisaties
anderzijds, zoals de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht.
Is de Minister bereid te bevorderen en waar mogelijk te faciliteren dat de
Europese Commissie en de Haagse Conferentie voor Internationaal
Privaatrecht intensiever samenwerken?
3. Nederlandse positie ten aanzien van het voorstel
De leden van de VVD-fractie begrijpen dat de voorgestelde regels voor het
toepasselijke recht (welk recht is van toepassing) zich niet alleen tot
rechters, maar ook tot de autoriteiten strekt (bijvoorbeeld ook tot
ambtenaren van de burgerlijke stand en notarissen) die in een lidstaat
belast zijn met de vaststelling van de vestiging of de wijziging van
afstammingsbetrekkingen (artikel 17). De kennelijke bedoeling van het
voorstel is dat die regels, als het erom gaat een afstammingsband te
vestigen of te wijzigen, in de plaats komen van het eigen conflictenrecht
van elke lidstaat. Deze regels kunnen dus in potentie leiden tot de
toepassing van elk materieel rechtsstelsel ter wereld. Klopt het dat de
Europese Commissie heeft beoogd dat er op die manier een mondiale
werking van het voorstel uit gaat?
In het BNC-fiche stelt de Minister geen behoefte te zien voor regels over
welk recht van toepassing is. Tegelijkertijd constateert de Minister dat er
grote verschillen in benadering van afstammingskwesties bestaan tussen
lidstaten. De in Nederland geldende ruime regels voor de erkenning van
in het buitenland gevestigde of gewijzigde afstammingsbanden (artikelen
10:100 en 10:101 Burgerlijk Wetboek (BW)) zijn tegenhanger van de
bestaande regeling van het conflictenrecht ter zake van afstamming in
Boek 10, Titel 5 BW. Ruime regels over erkenning van ouderschap kunnen
daarom niet los worden gezien van regels over toepasselijkheid van het
recht. Het Commissievoorstel tracht de verschillen te overbruggen door
uniforme conflictregels te introduceren. Als in een «lidstaat van
herkomst» de voorgestelde uniforme conflictregels van de verordening
voor de vaststelling van een afstammingsband wordt gehanteerd, dan is
conflictrechtelijke toetsing op het niveau van erkenning overbodig. Een
uniforme regeling van het conflictenrecht zou tegemoetkomen aan
eventuele bezwaren van lidstaten tegen het ontbreken van een
conflictrechtelijke toetsing op erkenningsniveau. Sommige lidstaten
hechten aan een dergelijke toetsing. Hoe kijkt de Minister hiernaar?
De leden van de VVD-fractie merken op dat in artikel 17 van de verordening wat betreft de toepasselijkheid van het recht wordt gekozen voor
het recht van de staat waar de moeder ten tijde van de bevalling haar
gewone verblijfplaats heeft. Waarop berust deze keuze van de Europese
Commissie? Waarom is niet aangesloten bij nationaliteit? De nationaliteit
van een persoon is doorgaans eenvoudiger te verifiëren dan zijn gewone
verblijfplaats. Wat is de inzet van de Minister hierbij?
Vragen en opmerkingen van de leden van de D66-fractie
De leden van de D66-fractie hebben met interesse kennisgenomen van het
fiche Ouderschapsverordening. Deze leden ondersteunen het streven van
de Europese Commissie om ervoor te zorgen dat wanneer ouderschap in
een bepaald EU-land is gevestigd, dit in de hele EU wordt erkend zodat

3

kinderen hun rechten in grensoverschrijdende situaties behouden, ook
wanneer zij binnen de EU reizen of verhuizen. Deze leden willen de
Minister nog enkele vragen voorleggen over het fiche.
3. Nederlandse positie ten aanzien van het voorstel
b. Beoordeling + inzet ten aanzien van dit voorstel
De leden van de D66-fractie lezen dat de Minister als aandachtspunt
onderkent dat de verordening geen ruimte mag laten voor onderscheid op
grond van geslacht, genderidentiteit, geslachtskenmerken, genderexpressie of seksuele gerichtheid van ouders. Deze leden zijn het daarvan
harte mee eens. Zij vragen hoe de Minister dit in de verordening wil laten
borgen. Gaat de Minister aandringen op inclusieve bepalingen in de
verordening, waarbij dus niet wordt gesproken over vader en moeder,
maar over ouders?
De leden van de D66-fractie lezen in het fiche dat het voor de Minister nog
niet vaststaat of het noodzakelijk is dat op Europees niveau wordt
geregeld welke rechter bevoegd is en welk nationaal recht de afstamming
bepaalt. De Minister geeft aan dat het mogelijk voldoende zou moeten zijn
dat de erkenning van in een andere lidstaat vastgesteld ouderschap alleen
kan worden geweigerd als die lidstaat overduidelijk onvoldoende
verbonden is met een situatie om rechtsmacht aan te nemen voor vragen
rond afstamming. Als voorbeeld van een dergelijke situatie worden
genoemd dat een kind niet in de desbetreffende lidstaat is geboren, kind
en ouders er niet de gewone verblijfplaats hebben en zij ook niet de
nationaliteit van die lidstaat hebben. Deze leden constateren dat dit
slechts een voorbeeld is en dat het criterium dat de Minister oppert
(«onvoldoende verbonden») niet eenduidig is. Is de Minister van oordeel
dat dit criterium dermate duidelijk is dat geen bepalingen meer nodig zijn
die de bevoegde rechter en het geldende nationale recht regelen?
Verwacht de Minister in de praktijk geen discussie over de vraag wanneer
sprake is van onvoldoende verbondenheid?
De leden van de D66-fractie lezen ook dat de Minister de verhouding van
de regeling voor toepasselijk recht tot de Nederlandse regeling voor het
toepasselijk recht bestempelt als een «belangrijk aandachtspunt bij de
onderhandelingen». Kan de Minister toelichten waarom dit een belangrijk
aandachtspunt is en waar de eventuele moeilijkheden zitten?
c. Eerste inschatting van krachtenveld
De leden van de D66-fractie hebben kennisgenomen van de inschatting
van de Minister van het krachtenveld. De Minister schat in dat de vraag
hoe om te gaan met draagmoederschap een heet hangijzer zal zijn bij de
onderhandelingen, vanwege het feit dat bepaalde landen draagmoederschap in het eigen land verbieden. De Minister verwacht in ieder geval
tegenstand van lidstaten die bezwaren hebben tegen de erkenning van
ouderschap van paren van gelijk geslacht en andere regenbooggezinnen.
Ook de discussie over meerouderschap die in verschillende lidstaten
wordt gevoerd kan hierbij volgens de Minister een rol spelen. De Minister
schat dit in als een serieus obstakel omdat het unanimiteitsvereiste geldt.
Zijn er volgens de Minister alternatieven om op EU-niveau vooruitgang te
boeken op de aspecten uit dit voorstel? Zo ja, welke?
De leden van de D66-fractie lezen dat de Minister de discussie over
meerouderschap aanhaalt, die ook in Nederland wordt gevoerd. Op welke
manier beïnvloedt de verordening de lopende analyse van de

4

doorwerking van meerouderschap in overige wet- en regelgeving? Ligt de
oplevering van deze analyse nog op koers voor deze zomer?
4. Beoordeling bevoegdheid, subsidiariteit en proportionaliteit
c. Proportionaliteit
De leden van de D66-fractie constateren dat de Europese Commissie
voorstelt een Europees certificaat van afstamming in te voeren: kinderen
(of hun wettelijke vertegenwoordigers) kunnen dit aanvragen bij de
lidstaat die de afstamming heeft vastgesteld en dat desgewenst gebruiken
om de afstamming in alle andere lidstaten aan te tonen. De Europese
Commissie stelt een geharmoniseerd modelcertificaat voor dat in de hele
EU geldig is. De Minister schrijft in het fiche dat de regeling van het
Europees certificaat van afstamming mogelijk eenvoudiger zou kunnen,
om met minder lasten een vergelijkbaar resultaat te bereiken. Kan de
Minister dit concretiseren? Hoe zou de regeling volgens de Minister
moeten worden ingericht? Denkt de Minister daarbij aan een
raadpleegbaar register zoals nu beproefd voor het gezagsregister? Welke
rol speelt internationale gezagserkenning in deze verordening en wat
betekent dat voor mogelijkheden voor voogden om namens de aan hen
toegewezen kinderen internationaal te handelen?
6. Implicaties juridisch
a. Consequenties voor nationale en decentrale regelgeving en/of
sanctionering beleid (inclusief toepassing van de lex silencio positivo)
De leden van de D66-fractie lezen dat het voorstel in zijn huidige vorm
mogelijk noopt tot aanpassingen van boek 10 van het Burgerlijk Wetboek
en dat voor een inschatting van deze consequenties nader zal worden
overlegd met de Staatscommissie voor het Internationaal Privaatrecht.
Het voorstel raakt ook aan het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering
en aan de wensen van een deel van de Kamer voor een regeling van
draagmoederschap en meerouderschap. Is er inmiddels al meer zicht op
de consequenties voor de nationale wetgeving (inclusief de wetgeving die
nog in voorbereiding is)? Zo ja, wat zijn die consequenties?
Vragen en opmerkingen van de leden van de SGP-fractie
De leden van de SGP-fractie hebben kennisgenomen van de voorgestelde
verordening en de beoordeling van de Minister. Tegen de achtergrond dat
het familierecht behoort tot de exclusieve bevoegdheid van de lidstaten
en de lijn die in de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese
Unie (HvJ EU) te herkennen is, vinden deze leden de kritiekloze toejuiching van het voorstel door de Minister opmerkelijk.
Noodzaak en subsidiariteit
De leden van de SGP-fractie vragen of de Minister kan bevestigen dat er,
zeker in het licht van de uitspraken van het HvJ EU, momenteel geen
juridische belemmeringen bestaan om zich vrij te vestigen en te bewegen
in een andere lidstaat en het familieleven te beleven op grond van de
afstammingsrelatie die in een lidstaat van herkomst is erkend. Waarom
heeft bijvoorbeeld de uitspraak V.M.A./Stolichna van het HvJ EU uit 2021
niet tot een heroverweging geleid van het voorstel? Is het zo dat zaken die
binnen de kaders van de huidige jurisprudentie door lidstaten in
gezamenlijk overleg kunnen worden opgelost geen nadere regeling
verdienen in de vorm van richtlijnen en verordeningen? Hoe is het te

5

rijmen met dit uitgangspunt dat ook na de genoemde uitspraak van het
HvJ onverkort wordt ingezet op het reeds eerder aangekondigde plan?
Rechtsgrondslag
De leden van de SGP-fractie menen dat te eenvoudig, zonder nadere
onderbouwing, volstaan wordt met verwijzing naar artikel 81, derde lid, en
dat ten onrechte een beschouwing ontbreekt over de gevolgen van het
wetsvoorstel voor de bevoegdheid van de lidstaten, de onderlinge
verhouding tussen lidstaten en gevolgen voor de verhouding tussen de
eigen inwoners van lidstaten en Unieburgers die uit andere lidstaten
afkomstig zijn. Onderkent de Minister dat het feit dat artikel 81, derde lid,
Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) de
mogelijkheid schept om maatregelen te treffen inzake grensoverschrijdende effecten niet op voorhand betekent dat alle maatregelen passen bij
de letter en de bedoeling van de verdragen?
De leden van de SGP-fractie menen dat de toelichting en het fiche van de
Minister te eenvoudig stellen dat het voorstel de exclusieve bevoegdheid
van de lidstaten inzake het familierecht ongemoeid laat, aangezien
lidstaten door het voorstel onvermijdelijk gedwongen worden te handelen
in strijd met hun constitutionele uitgangspunten door bijvoorbeeld sociale
voordelen toe te kennen aan groepen die op grond van de eigen
wetgeving nu niet aanmerking komen. De nieuwe terreinen die de
verordening bestrijkt, vergen bovendien meer van de lidstaten dan het
recht op vrij verkeer, het gezinsleven en de identiteit die op dit moment
reeds moeten worden erkend. Deze leden vragen waarom de Minister
deze ondermijning van de exclusieve bevoegdheid van lidstaten acceptabel vindt en hoe dit verenigbaar is te achten met de grondslagen van de
EU.
De leden van de SGP-fractie constateren als paradoxaal gegeven dat het
voorstel discriminerende trekken heeft omdat het ongelijkheid creëert
tussen de eigen burgers van lidstaten en andere Unieburgers die in de
lidstaat verblijf hebben. De laatstgenoemden krijgen een royalere
behandeling dan de eigen burgers van de lidstaat. Het betreft bovendien
rechten die sommige burgers van deze lidstaat misschien ook wel zouden
willen genieten, maar waarvoor het nationale recht een ruimte biedt. Deze
steeds extensievere uitleg van het vrij verkeer leidt aldus tot een
ongerijmde situatie die niet alleen de bevoegdheid van de lidstaten onder
druk zet, maar ook de solidariteit tussen burgers die in een lidstaat
verblijven. Deze leden vragen de Minister hierop te reflecteren.
De leden van de SGP-fractie vragen de Minister waarom het voorstel
afwijkt van de lijn die in eerdere verordeningen op basis van het Unirecht
gangbaar was. Deze leden wijzen er bijvoorbeeld op dat Verordening (EG)
nr. 4/2009 in overweging 25 aangeeft dat de erkenning in een lidstaat van
een beslissing inzake onderhoudsverplichtingen niet inhoudt de erkenning
door de betrokken lidstaat van de familiebetrekkingen, de bloedverwantschap, het huwelijk of de aanverwantschap die ten grondslag liggen aan
de onderhoudsverplichting die tot de beslissing heeft geleid. Welke
dwingende juridische argumenten zijn er om ten aanzien van alle
doeleinden steeds verdergaande erkenning van lidstaten te vereisen bij
grensoverschrijdende aangelegenheden?
De leden van de SGP-fractie vragen een reflectie op de stelling in de
toelichting op de Verordening dat dit voorstel een leemte in het Unierecht
zou vullen. Onderkent de Minister dat deze benadering zich moeizaam
verhoudt tot het uitgangspunt van de Europese verdragen dat het
familierecht behoort tot de exclusieve bevoegdheid van de lidstaten en
dat afspraken voor nadere samenwerking van lidstaten vanuit het
Unierecht in beginsel niet als noodzakelijk en dus niet als leemte kunnen
gelden, maar als aanvullende mogelijkheden waartoe men desgewenst
binnen de EU in vrijheid kan besluiten.

6

De leden van de SGP-fractie lezen dat volgens de toelichting en de
regeling van het voorstel restrictief moet worden omgegaan met een
beroep op de openbare orde en dat een visie op het gezin en gezinsvormen hier niet toe behoort. Deze leden vragen of de Minister beseft dat
hiermee ten principale de mogelijkheden worden afgesneden om
onwenselijke praktijken in te dammen. Deze leden vragen de Minister
allereerst in te gaan op de situatie waarin een andere lidstaat zou
besluiten om polygamie toe te staan en dat een veelvoud van vaders of
moeders op basis hiervan in Nederland sociale voordelen zou willen
opstrijken. Is de Minister werkelijk de mening toegedaan dat in zulke
situaties de openbare orde niet in het geding is? Vindt de Minister
bovendien, in de tweede plaats, dat lidstaten een dam moeten kunnen
opwerpen om te voorkomen dat via het voorstel en via andere lidstaten
de misstanden die verbonden kunnen zijn aan commercieel draagmoederschap verder eenvoudig verspreiding kunnen vinden binnen de EU?
Waarom worden hier geen voorwaarden bedongen?
De leden van de SGP-fractie vragen een reactie op de beweringen in de
toelichting dat kinderrechten universeel zouden zijn en dat elk kind
dezelfde rechten geniet. Elders in de toelichting is zelfs te lezen dat in het
internationaal recht, het recht van de Unie en het recht van de lidstaten
alle kinderen zonder onderscheid dezelfde rechten hebben. Onderkent de
Minister dat dit in ieder geval niet de materiële beoordeling van kinderrechten en mensenrechten kan betreffen, aangezien het voorstel juist de
exclusieve bevoegdheid van de lidstaten inzake familierecht benadrukt en
die dus tot uiteenlopende uitkomsten kan leiden? Deze leden wijzen erop
dat weliswaar bepaalde kinderrechten universeel zijn, maar zeker niet alle
en dat dit uitgangspunt binnen de EU dus beperkt hanteerbaar is. Zo is het
internationaalrechtelijk bijvoorbeeld bepaald geen uitgemaakte zaak dat
het recht om te huwen en een gezin te vormen voor alle gezinsvormen
onverkort opgaat en dat kinderen in alle landen daar gelijkelijk een beroep
op kunnen doen. Immers, de discussie gaat er juist om dat (lid)staten de
rechten die door de regenboogbeweging worden geclaimd juist als
strijdig met het belang van het kind zien en dat deze staten hiertoe het
volste recht hebben. Moeten deze leden constateren dat de toelichting
bedoeld heeft te zeggen dat universele kinderrechten enkel die rechten
zijn die duidelijk uit de internationale verdragen als universeel blijken,
bijvoorbeeld het recht om de eigen afstamming te kennen?
Proportionaliteit
De leden van de SGP-fractie constateren dat sprake zou zijn van een
fundamentele koerswijziging indien de erkenning van de afstemming in
alle lidstaten niet langer voor specifieke doeleinden geldt, maar voor alle
doeleinden. Het bevreemdt deze leden dat de Minister niet ingaat op dit
vraagstuk, temeer omdat de keuze voor specifieke doeleinden nog in
recente uitspraken van het HvJ EU een relevant gegeven was (Coman e.a.,
C-673/16, EU:C:2018:385; V.М.А./Stolichna obshtina, C 490/20,
ECLI:EU:C:2021:1008). Het HvJ EU richt zich uitdrukkelijk op rechten die de
belangen van het kind en het vrij verkeer het meest direct raken, zoals het
recht om in elkaars nabijheid te zijn, zich vrij te verplaatsen en een
identiteit te hebben. Waarom maakt de Minister geen onderscheid tussen
de verschillende doeleinden in het licht van de soevereiniteit van lidstaten
en waarom pleit het niet voor de meest minimale regeling? Bijvoorbeeld
recht op een identiteit en eerbiediging van het privéleven en beperkingen
als het gaat om sociale zekerheid?
De leden van de SGP-fractie vragen of de Minister het niet voor de hand
liggend zou vinden om, gezien de exclusieve bevoegdheid van de
lidstaten inzake het familierecht, in artikel 3 limitatief op te nemen op
welke situaties de verordening betrekking heeft. Deze leden signaleren het
risico dat het samenstel van de leden 1 en 2 ertoe leidt dat op termijn

7

meer zaken onder de verordening vallen dan nu is beoogd. Zou niet ten
minste aan de aanhef van het tweede lid toegevoegd moeten worden dat
de verordening in ieder geval niet van toepassing is op de genoemde
onderdelen?
Procedure
De leden van de SGP-fractie lezen dat volgens de Minister het vereiste van
unanimiteit zal geleden voor de besluitvorming in de Raad. Deze leden
vragen in hoeverre door de Europese Commissie is verkend of besproken
of de besluitvorming bij dit voorstel na eenparigheid van stemmen binnen
de gewone wetgevingsprocedure zou kunnen worden afgedaan.
Overig
De leden van de SGP-fractie constateren dat de Europese Commissie met
dit voorstel van twee walletjes wil eten als het gaat om het belang van het
kind. Enerzijds wordt als fundamentele lijn in de onderbouwing verwezen
naar de internationale verdragen inzake de belangen van kinderen, terwijl
in de definitiebepaling ineens wordt gesteld dat kinderen personen van
alle leeftijden zijn. Deze leden wijzen erop dat de internationale verdragen
inzake kinderen primair beogen kwetsbare minderjarigen in de leeftijd tot
achttien jaar te beschermen. Het is een oneigenlijke en inconsistente
keuze om het gelet op deze achtergrond en het doel van de verordening
de grens van minderjarigheid te laten vervallen. Wil de Minister dit punt
meenemen in de onderhandelingen en bepleiten dat als eenduidige keuze
het beschermen van de minderjarigheid wordt gekozen?
De leden van de SGP-fractie wijzen erop dat de verordening in artikel 15
geen ondergrens hanteert als het gaat om de leeftijd van jongeren waarop
zij inspraak verdienen. Deze regeling verhoudt zich moeizaam tot de
Nederlandse wetgeving, die in hoofdlijn ervoor kiest vanaf de leeftijd van
twaalf jaar standaard gelegenheid te bieden tot inspraak en voor jongere
kinderen de ruimte laat aan de rechter. De Minister heeft eerder herhaaldelijk aangegeven geen noodzaak te zien tot wijziging van de wettelijke
regelingen. Is de Minister voornemens te bedingen dat de bestaande
wetgeving in de lidstaten als uitgangspunt kan dienen?
De leden van de SGP-fractie vragen waarom ten aanzien van akten zonder
bindende rechtsgevolgen (artikel 45) de bewijskracht uit de lidstaat van
herkomst zou moeten gelden. Zou het ten aanzien van akten zonder
bindende rechtsgevolgen niet voor de hand liggen om van deze
regulering af te zien? Kan de Minister bovendien bevestigen dat het
criterium van de meest vergelijkbare bewijskracht in ieder geval impliceert
dat lidstaten hun wetgeving op dit punt niet behoeven aan te passen en
dat verschillen onbekommerd mogen blijven bestaan?
De leden van de SGP-fractie vragen of de Minister de formulering van een
Europese facultatieve akte en de bepaling dat het gebruik niet verplicht is
(artikel 46, lid), voldoende adequaat vindt. Deze leden hebben de indruk
dat hierdoor ten onrechte de indruk zou kunnen worden gewekt dat het
lidstaten vrij staat deze akten te gebruiken, hetgeen niet de bedoeling lijkt
van de Europese Commissie. Zou de oplossing niet zijn om de inhoud van
de Verordening werkelijk in overeenstemming te laten zijn met de
benaming, namelijk door de akte ook voor gerechten en autoriteiten louter
facultatief ter ondersteuning ter beschikking te stellen?
Vragen en opmerkingen van de leden van de BBB-fractie
Het lid van de BBB-fractie heeft kennisgenomen van de brief en bijgevoegde documenten van de Minister betreffende de Europese ouderschapsverordening. Dit lid heeft hierover nog een aantal vragen. In de
beslisnota staat dat er zaken worden geregeld zoals uitbreidingen van de

8

digitaliseringsverordening. Wat houdt deze uitbreiding van de digitaliseringsverordening in?
Het lid van de BBB-fractie merkt op dat de Minister in de consultatie-fase
heeft gesteld dat met name een regeling voor de erkenning van ouderschap ontstaan in het buitenland gewenst is. Of het daarvoor ook
noodzakelijk is dat Europees wordt geregeld welke rechter bevoegd is,
staat voor de Minister niet vast. Hetzelfde geldt voor de vraag of het
noodzakelijk is te regelen welk nationaal recht de afstamming bepaalt.
Begrijpt dit lid uit dit stukje goed dat het straks mogelijk is dat buitenlandse rechters bevoegd gezag gaan krijgen over Nederlandse ouders en
kinderen?
II Antwoord / Reactie van de Minister

9