Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2016–2017

34 399

Wijziging van de Zorgverzekeringswet in
verband met de elektronische zorgpolis

Nr. 8

NADER VERSLAG
Vastgesteld 27 oktober 2016
In de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport, belast met
het voorbereidend onderzoek van voorliggend wetsvoorstel, bestond er
bij enkele fracties behoefte naar aanleiding van de nota naar aanleiding
van het verslag nog een aantal vragen en opmerkingen voor reactie aan
de regering voor te leggen.
Onder het voorbehoud dat deze afdoende door de regering worden
beantwoord acht de commissie de openbare behandeling van het
wetsvoorstel voldoende voorbereid.
De voorzitter van de commissie,
Lodders
De griffier van de commissie,
Teunissen

kst-34399-8
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2016

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 399, nr. 8

1

De leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van de nota naar aanleiding van het verslag behorende bij het
wetsvoorstel tot wijziging van de Zorgverzekeringswet in verband met de
elektronische zorgpolis. Naar aanleiding van deze nota hebben zij nog
enkele vragen.
Uit de nota naar aanleiding van het verslag blijkt dat in de praktijk de
polisvoorwaarden meestal al digitaal worden aangeboden door de
zorgverzekeraars. Ook is er een aantal verzekeraars dat de zorgpolis op dit
moment digitaal verstuurt, maar 73% van de zorgpolissen werd tijdens
indiening van dit wetsvoorstel nog verstuurd per post. De leden van de
VVD-fractie vragen de regering of zij inzicht kan bieden in de verhouding
digitale en papieren zorgpolissen voor het jaar 2016 als gemiddelde van
alle zorgverzekeraars, en per individuele zorgverzekeraar. Tevens zouden
zij graag inzicht willen krijgen in de ontwikkeling rond het verstrekken van
een digitale zorgpolis in de afgelopen jaren. Kan in dat overzicht ook
inzicht gegeven worden in de communicatie-inspanningen die de
verschillende verzekeraars hebben gedaan om hun verzekeringnemers te
verleiden te kiezen voor een digitale polis?
De leden van de VVD-fractie constateren dat de besparing die met behulp
van dit wetsvoorstel gerealiseerd kan worden gerelateerd wordt aan het
aantal papieren polissen dat momenteel nog wordt verstrekt. Kan de
regering die berekening aanpassen op basis van het aantal papieren
polissen dat in 2016 is verstrekt? Kan de regering ook een prognose geven
met betrekking tot het besparingspotentieel als de trend in afname aan
papieren polissen over de afgelopen 5 jaar wordt geëxtrapoleerd naar de
komende 5 jaren?
De leden van de VVD-fractie stellen dat uit de beantwoording blijkt dat een
groot deel van de mensen in Nederland digitaal vaardig is, en internet
gebruikt om bijvoorbeeld te mailen, te telebankieren of online te winkelen.
Er blijft echter een deel van de bevolking bestaan dat minder digitaal
vaardig is, en waarschijnlijk niet in staat is deze diensten te gebruiken.
Hoewel in het wetsvoorstel expliciet is opgenomen dat het voor een
verzekeringnemer mogelijk moet blijven kosteloos een papieren zorgpolis
te ontvangen, hebben deze leden zorgen over de communicatie richting
verzekeringnemers. Uit de beantwoording blijkt dat het in eerste instantie
de verantwoordelijkheid van zorgverzekeraars is hun verzekeringnemers
te informeren, bijvoorbeeld door middel van een nieuwsbrief, een app, de
mijn-omgeving of (digitale) polisvoorwaarden. De groep mensen die
digitaal minder vaardig is zal deze instrumenten echter nauwelijks
(kunnen) gebruiken. Deze leden vragen de regering daarom welke
mogelijkheden er zijn verzekeringnemers, bijvoorbeeld na het niet
reageren op digitale communicatie van de verzekeraar, alsnog te
informeren over de wijzigingen en mogelijkheden per post. Welke
mogelijkheden zijn er volgens de zorgverzekeraars om mensen via andere
wegen te informeren, bijvoorbeeld via commercials op radio en televisie?
Heeft de regering inmiddels meer duidelijkheid op welke wijze zorgverzekeraars hun communicatiemiddelen zullen inzetten, zodat verzekeringnemers optimaal geïnformeerd worden? Hoe wordt geborgd dat iedere
verzekeringsnemer weet dat de polis vanaf de ingangsdatum van de wet
digitaal beschikbaar is in plaats van op papier? Kan de regering in de
beantwoording gebruik maken van ervaringen bij andere organisaties die
een verandering hebben doorgevoerd van primair op papier communiceren naar primair digitaal communiceren, zoals de belastingdienst?
De leden van de SP-fractie hebben met zorg kennisgenomen van de nota
naar aanleiding van het verslag betreffende het wetsvoorstel Wijziging
van de Zorgverzekeringswet in verband met de elektronische zorgpolis.
Deze leden missen antwoorden op diverse vragen gesteld in het verslag.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 399, nr. 8

2

Bovendien tonen de antwoorden die wel gegeven zijn op de vragen van
de diverse fracties, naar de mening van deze leden aan dat een goede
onderbouwing van het voorstel ontbreekt. Of er überhaupt sprake is van
een kostenbesparing, en of die ten goede komt aan de premiebetaler, is
hoogst onzeker. Daarnaast constateren deze leden dat er geen deugdelijk
onderzoek is gedaan naar het draagvlak voor een dergelijke maatregel,
dan wel de gevolgen ervan voor de miljoenen mensen die onvoldoende
digitale, lees- of rekenvaardigheden hebben. Deze leden vragen de
regering andermaal inhoudelijk te reageren op de rapporten «De burger
kan het niet alleen» en «De burger gaat digitaal». Hoe ziet de regering het
huidige wetsvoorstel in relatie tot de genoemde rapporten? Hoe gaat de
regering vervolg geven aan de bevindingen, conclusies en aanbevelingen? Deze leden hechten eraan nogmaals te benadrukken dat zij vrezen
dat de toegang tot zorg met het voorliggende wetsvoorstel verder onder
druk komt te staan.
De leden van de SP-fractie vragen, gelet op het ontbreken van draagvlak
en noodzaak, wie er eigenlijk wel op vooruit gaat met het voorliggende
voorstel. Gelet op de beantwoording van de vragen over de uitvoerbaarheid, verwachten deze leden dat er met het wetsvoorstel een
toenemende vraag komt naar zogeheten «gekwalificeerde certificaten».
Zijn de hiermee gemoeide kosten meegenomen in de verwachte
besparing? Hoeveel bedragen de kosten voor deze certificaten naar
verwachting? Welke «speciale instanties» geven deze gekwalificeerde
certificaten uit? Zijn dit publieke of private partijen en indien dat laatste
het geval is, hebben zij een winstoogmerk? Is de software die nodig is
voor het vervaardigen en controleren van dergelijke certificaten al
beschikbaar? Hoeveel zullen de kosten voor ICT naar verwachting stijgen,
indien het voorliggende voorstel wordt aangenomen? Welke bedrijven
leveren de certificaten en/of software, en zijn zij op wat voor manier dan
ook betrokken bij de totstandkoming van het voorliggende voorstel? Zijn
zij geconsulteerd, of hebben zij (eventueel in georganiseerd verband)
gelobbyd voor deze wet? Zo ja, wat is er met hun inbreng gedaan? Deze
leden verwachten een uitgebreide beantwoording van de gestelde vragen
en geuite zorgen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 399, nr. 8

3