Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2008–2009

27 926

Huurbeleid

Nr. 137

BRIEF VAN DE MINISTER VOOR WONEN, WIJKEN EN INTEGRATIE
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 8 mei 2009
Met deze brief informeer ik u over de uitvoering van twee toezeggingen
die mijn ambtsvoorganger heeft gedaan tijdens het Algemeen Overleg
van 4 september 2008 (Kamerstuk 27 926, nr. 128).
Vergunningplicht voor kamerbemiddelingsbureaus
Mijn ambtsvoorganger heeft toegezegd de mogelijkheden te onderzoeken
van een landelijke vergunningplicht voor kamerbemiddelingsbureaus.
Deze vergunningplicht zou gekoppeld moeten worden aan de verplichting
voor de bemiddelaar om vooraf te controleren of de gevraagde huurprijs
onder het wettelijk maximum ligt. Dit naar aanleiding van signalen over te
hoge huurprijzen.
Ik heb de mogelijkheden onderzocht en daarbij ook enkele grote
gemeenten en de VNG geraadpleegd. Een vergunningplicht voor kamerbemiddelingsbureaus zal immers door gemeenten moeten worden
gehandhaafd.
Uit deze raadpleging blijkt dat problemen met malafide kamerbemiddelingsbureaus lang niet overal spelen. Een landelijke vergunningplicht voor
kamerbemiddelingsbureaus acht ik daarom niet wenselijk. Een landelijke
vergunningplicht zou onnodig extra bestuurlijke lasten met zich meebrengen voor alle gemeenten, terwijl het probleem met malafide kamerbemiddelingsbureaus voornamelijk speelt in (studenten)steden met een
krappe woningmarkt.
Gemeenten kunnen, als dit nodig is, op grond van hun autonome
bevoegdheid zelf regels stellen aan kamerbemiddelingsbureaus. In een
lokale verordening kunnen gemeenten bijvoorbeeld een vergunningstelsel
voor kamerbemiddelingsbureaus opnemen en daarin als vergunningvoorwaarde opnemen dat de huurprijzen van de woonruimtes waarvoor
bemiddeld wordt de maximale huurprijsgrenzen uit het woningwaarderingsstelsel niet mogen overschrijden. De Amsterdamse Verordening op

KST131203
0809tkkst27926-137
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2009

Tweede Kamer, vergaderjaar 2008–2009, 27 926, nr. 137

1

de woning- en kamerbemiddelingsbureaus 2006 is hiervan een voorbeeld.
Waar nodig kunnen gemeenten ook regionaal samenwerken, zowel bij het
stellen van regels voor kamerbemiddelingsbureaus als bij het handhaven
ervan.
Wellicht zijn gemeenten onvoldoende bekend met de mogelijkheden die
zij hebben op dit vlak. In het kennistraject omtrent de herziening van de
Huisvestingswet zal ik samen met de VNG daarom ook dit onderwerp
opnemen.
Daarnaast bekijk ik thans, in overleg met mijn ambtgenoten van BZK en
Justitie, of het mogelijk en wenselijk is om de branche van kamerbemiddelaars onder de Wet BIBOB te brengen.
Rol studentenorganisaties bij begeleiden studenten naar de
Huurcommissie
Tijdens het Algemeen Overleg van 4 september 2008 werd door de SP
aangekaart dat studenten de weg naar de huurcommissie onvoldoende
zouden weten te vinden. In Groningen zouden studentenorganisaties een
positieve rol vervullen in het helpen van studenten daarbij. Mijn ambtsvoorganger heeft toegezegd om na te gaan welke rol studentenorganisaties in Groningen vervullen bij het helpen van studenten om de weg
te vinden naar de Huurcommissie. Als de studentenorganisaties inderdaad een positieve rol spelen, zou zij bezien hoe in overleg met studentenorganisaties deze werkwijze ook in andere steden kan worden toegepast.
In Groningen is recent een structuur opgezet waarin studenten andere
studenten helpen bij een eventuele gang naar de Huurcommissie. Deze
opzet lijkt in veel opzichten op die van de huurteams, zoals deze in enkele
grote steden functioneren. Deze huurteams in de grote steden richten zich
echter op alle huurders, niet alleen op studenten. Dit soort diensten vind
ik van belang, omdat zij een bijdrage leveren aan laagdrempelige toegang
tot de Huurcommissie. Of dit in Groningen ook het geval is, moet nog
blijken. Het initiatief in Groningen loopt nog niet zo lang en heeft tot nu
toe in Groningen nog niet geleid tot een significante toename van het
aantal procedures bij de Huurcommissie. De Huurcommissie en de Landelijke Studenten Vakbond (LSVb) hebben afgesproken om gezamenlijk te
monitoren of een dergelijke toename zich voordoet. Indien dat het geval
blijkt te zijn, zal ik in overleg treden met de LSVb om te bezien hoe zij het
instrument ook in andere steden kunnen toepassen. Omdat de omstandigheden lokaal veelal verschillen, ben ik van mening dat zo’n instrument het
beste lokaal kan worden georganiseerd.
Hoewel de effectiviteit van de in Groningen opgezette structuur dus nog
niet bewezen is, denk ik dat deze zich in beginsel leent voor toepassing in
andere studentensteden. De verwachtingen moeten echter niet te hoog
zijn. Zoals de LSVb zelf ook aangeeft, zijn er ook andere factoren die een
rol spelen bij de beslissing van studenten om al dan niet de stap naar de
Huurcommissie te zetten. De belangrijkste zijn:
a. Onbekendheid met de Huurcommissie en/of de diensten van de Huurcommissie. Dit is, zoals mijn ambtsvoorganger u al eerder meedeelde
(Kamerstukken II, 28 648, nr 12H) in zijn algemeenheid een aandachtspunt. Daarom is een landelijke publiciteitscampagne in voorbereiding
om de bekendheid van de Huurcommissie te vergroten. De campagne
start in het tweede kwartaal van 2009 en zal zich met name richten op
de jongere leeftijdscategorieën. Samen met de start van de campagne
zal een online rekenprogramma worden geïntroduceerd waarmee
huurders kunnen berekenen of een gang naar de Huurcommissie voor
hen zinvol kan zijn.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2008–2009, 27 926, nr. 137

2

b. De lengte van de behandeltermijnen bij de Huurcommissie. Op dit
moment voldoet de Huurcommissie aan de norm om 80% van de
geschillen binnen 6 maanden (servicekostengeschillen binnen 7 maanden) af te handelen. De Huurcommissie werkt aan het nog verder
verkorten van deze termijnen. Door onder andere digitalisering van de
werkprocessen zal in de toekomst stapsgewijs worden voldaan aan de
in de uitvoeringswet huurprijzen woonruimte vermelde streeftermijnen
van 4 maanden doorlooptijd. De digitalisering zal ook resulteren in de
mogelijkheid om via internet een procedure te starten.
c. Weinig vertrouwen in een gunstig resultaat van de procedure, en
weinig vertrouwen dat de verhuurder zich aan de uitspraak houdt. Het
online rekenprogramma dat tegelijkertijd met de start van de publiciteitscampagne zal worden geïntroduceerd zorgt ervoor dat huurders
en verhuurders in een vroeg stadium een indicatie kunnen hebben van
de kans op een gunstig resultaat, en een indicatie van het eventuele
financiële voordeel. Uit het rapport «Maatschappelijk rendement van
de huurgeschillenbeslechting» (Kamerstukken II, 28 648, nr. 12H), dat
mijn ambtsvoorganger aan uw Kamer heeft gezonden, is gebleken dat
een procedure bij de HC een aanzienlijk financieel voordeel kan opleveren voor een huurder. Uit dit rapport bleek ook dat een voor de
huurder gunstig resultaat (verlaging van de huurprijs) in 90 tot 95%
van de gevallen daadwerkelijk geëffectueerd kan worden. Omdat op dit
punt kennelijk de verwachtingen van studenten niet overeenkomen
met de werkelijkheid, zal ik de mogelijkheden bezien om dit punt op
termijn speciale aandacht te geven in de voorlichting.
Overigens wil ik ook vermelden dat momenteel al sprake is van een zekere
oververtegenwoordiging van onzelfstandige woonruimten in de aan de
Huurcommissie voorgelegde huurgeschillen. In 2008 had circa 10% van de
huurgeschillen betrekking op een onzelfstandige woonruimte, terwijl het
percentage huurwoningen dat onzelfstandig is ruim onder de 10% ligt. Er
blijft echter sprake van een belangrijke mate van niet-gebruik van de
procedures bij de Huurcommissie door huurders van onzelfstandige
woonruimten.
Alles overziend sta ik positief tegenover lokale initiatieven zoals de inzet
van studenten-huurteams in Groningen. Ik verwacht dat dit initiatief een
belangrijke bijdrage kan leveren aan het wegnemen van belemmeringen
om de gang naar de Huurcommissie te maken. In de praktijk moet echter
nog blijken of het tot een significante toename van zaken bij de Huurcommisie zal leiden. Als de studenten-huurteams daarin inderdaad een positieve rol blijken te spelen, zal ik in overleg met studentenorganisaties
bezien of deze werkwijze ook in andere steden kan worden toegepast.
Voor een aantal andere factoren die (mogelijk) belemmerend werken voor
een gang naar de Huurcommissie lopen, zoals hierboven aangegeven,
inmiddels verschillende acties die op termijn moeten leiden tot verbetering.
De minister voor Wonen, Wijken en Integratie,
E. E. van der Laan

Tweede Kamer, vergaderjaar 2008–2009, 27 926, nr. 137

3