Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2018–2019

32 847

Integrale visie op de woningmarkt

Nr. 544

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN
KONINKRIJKSRELATIES
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 28 juni 2019
De vaste commissie van Binnenlandse Zaken heeft mij d.d. 16 mei 2019,
verzocht te reageren op de uitzending van De Monitor van 5 mei jl. over
burenoverlast. U verzoekt mij te reflecteren op het gebruik van gedragsaanwijzingen aan bewoners, waarin afspraken staan over wat wel of wat
juist niet te doen in de woning of woonomgeving om daarmee overlast te
beëindigen. Daarnaast vraagt u over verdere mogelijkheden die partijen
hebben om burenoverlast tegen te gaan. Hierbij doe ik u mijn reactie
toekomen.
Woonoverlast is een maatschappelijk probleem dat ik zeer serieus neem.
Ernstige en herhaaldelijke overlast leidt tot een grote inbreuk op het
woongenot en welzijn van buurtbewoners. Het tegengaan van
woonoverlast is in eerste instantie een zaak van bewoners onderling,
maar als dat niet lukt dan hebben andere partijen de verantwoordelijkheid
om op te treden. Het is belangrijk om daarbij oog te hebben voor de
context waarin de overlast plaatsvindt en de eventuele achterliggende
problematiek van overlastgevende personen. Een passende aanpak
verschilt daarom vaak per situatie. Dit vraagt veel van de betrokkenen. Ik
probeer het lokale bestuur en haar partners toe te rusten om tot een
werkbare oplossing te kunnen komen. Dit doe ik door middel van
kennisoverdracht, het geven van goede voorlichting over en bevorderen
van de inzet van niet-juridische en juridische middelen. Ondanks de
waardevolle voorbeelden die er al zijn, blijkt dat er verbetering mogelijk is
op het gebied van de samenwerking tussen lokale partijen. De komende
tijd zal dan ook mijn aandacht gericht zijn op versterking van die samenwerking.
Deze brief is als volgt opgebouwd. Ten eerste ga ik in op de omvang van
woonoverlast. Vervolgens schets ik instrumenten die partijen in kunnen
zetten om woonoverlast tegen te gaan, waaronder gedragsaanwijzingen.
Tot slot ga ik in op trajecten die met betrokken partijen zijn ingezet, om
samenwerking in de praktijk te stimuleren, zodat woonoverlast kan

kst-32847-544
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2019

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 32 847, nr. 544

1

worden aangepakt danwel het ontstaan ervan vermeden. Ik geef hierbij
ook een aantal voorbeelden uit de praktijk.
Woonoverlast, een maatschappelijk vraagstuk
Zoals ook in de uitzending van De Monitor gesteld wordt, neemt burenoverlast (ook wel woonoverlast genoemd) toe. In 2002 hadden 350.000
huishoudens in meer of mindere mate overlast van buren, in 2015 waren
dit bijna 500.000 huishoudens1. In de uitzending komen leden van twee
huishoudens aan het woord die zelf ernstige woonoverlast hebben
ervaren van hun buren. Zoals blijkt uit deze casussen, is burenoverlast een
maatschappelijk probleem dat afbreuk doet aan het woongenot en veel
impact op het welzijn van buurtbewoners kan hebben. Data van het
WoonOnderzoek 2015 bevestigen dat woonoverlast voor een deel van de
Nederlandse bevolking een hardnekkig probleem is.2 Bij de aanpak van
woonoverlast is het belangrijk na te gaan wat de oorzaak is van de
overlast en of er eventueel onderliggende kwetsbaarheid van personen
aan de overlast ten grondslag ligt. Corporaties komen in hun werk
bijvoorbeeld vaak in aanraking met overlast veroorzaakt door personen
met psychische problemen, een verstandelijke beperking, dementie of
verslaving.3 Uit onderzoek van RIGO blijkt dat het aantal kwetsbare
personen in wijken met overwegend corporatiebezit toeneemt.4 Het
rapport stelt dat tegelijkertijd met deze toename, ook de overlast van
buren (en buurtgenoten) toeneemt, wat weer van invloed is op de
leefbaarheid in de wijk. In de uitzending komen voornamelijk situaties aan
de orde waarin sprake is van overlast door mensen met psychische
problemen. In de praktijk is dit niet de enige groep die woonoverlast
veroorzaakt. De omvang van de ervaren woonoverlast, in combinatie met
het feit dat iedere afzonderlijke overlastcasus behoorlijke impact kan
hebben, vraagt om gezamenlijke inspanningen van betrokken partijen
zoals gemeenten, woningcorporaties en zo nodig zorg- en welzijnsorganisaties. Samen met mijn collega’s van Justitie en Veiligheid (JenV) en
Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) geef ik nadrukkelijk prioriteit
aan de problematiek van woonoverlast.
Gezamenlijke verantwoordelijkheid bij de aanpak van
woonoverlast
Het voorkomen of beëindigen van woonoverlast is in eerste instantie een
zaak van bewoners onderling.5 Echter, wanneer huurders en/of huiseigenaren er onderling niet uitkomen en de overlast neemt ernstige vormen
aan, hebben ook andere partijen zoals particuliere verhuurders, woningcorporaties, gemeenten en zorginstellingen verantwoordelijkheden en
mogelijkheden om woonoverlast tegen te gaan en hierbij afhankelijk van
de specifieke situatie de juiste instrumenten in te zetten. Woningcorporaties en particuliere verhuurders hebben de taak om het woongenot van
huurders te bewaken en kunnen inzetten op het voorkomen van overlast.

1

Binnen de Veiligheidsmonitor is «overlast door buurtbewoners» gemeten. Onder deze
categorie valt niet alleen overlast van directe buren, maar ook overlast van bijvoorbeeld
hangjongeren en verkeersoverlast.
2
Van de ruim 70 duizend Nederlanders betrokken bij het Woononderzoek Nederland in 2015 van
het CBS heeft 6,6 procent aangegeven vaak overlast te ondervinden van directe buren. 16,3
procent ervaart soms overlast. Uit de cijfers blijkt dat overlast het meest ervaren wordt in
huurmeergezinswoningen (bijvoorbeeld een appartement), in de steden.
3
Aedes voerde in 2017 een enquête uit onder 161 woningcorporaties over overlast door
huurders die verward gedrag vertonen.
4
RIGO in opdracht van Aedes (2018). Veerkracht in corporatiebezit.
5
Suggesties over hoe om te gaan met verschillende vormen van beginnende overlastsituaties
zijn te vinden op www.problemenmetjeburen.nl. Gedupeerden van overlast kunnen ook terecht
bij de door de Rijksuniversiteit Groningen ontwikkelde website www.overlastadvies.nl

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 32 847, nr. 544

2

De gemeente is verantwoordelijk voor een leefbare, veilig en gezonde
woon- en leefomgeving. Door vroegtijdig signalen te herkennen worden
problemen voorkomen of minder groot. De medewerker van een
corporatie is vaak de eerste die geconfronteerd wordt met de eerste
signalen (huurachterstand, verwaarlozing, conflicten). Alerte corporatiemedewerkers als huismeesters en woonconsulenten kunnen in goede
samenwerking met collega’s, zorginstellingen en gemeenten ervoor
zorgen dat signalen worden besproken en opgepakt. Indien overlastgevend gedrag wordt veroorzaakt door mensen met psychische
problemen of verward gedrag, is het van belang dat de aanpak ervan
gepaard gaat met mogelijkheden voor zorg en begeleiding. Ook zorgaanbieders hebben dus een belangrijke, vaak essentiële rol bij de preventie en
aanpak van woonoverlast. Vanuit ieders rol is samenwerking essentieel in
het voorkomen en bestrijden van woonoverlast.
Ook op landelijk niveau wordt er samengewerkt tussen mijn ministerie,
het Ministerie van Justitie en Veiligheid, het Centrum voor Criminaliteitspreventie en Veiligheid (CCV), de Rijksuniversiteit Groningen, Aedes
(branchevereniging van woningcorporaties), Bureau Woontalent en de
Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG). Deze partijen nemen
tevens deel aan het expertteam Woonoverlast dat sinds mei 2016 is
ingericht.
De instrumentenkoffer is rijk gevuld
Er bestaan reeds een aantal juridische en niet- juridische instrumenten die
lokaal opgepakt kunnen worden om woonoverlast aan te pakken. Daarbij
kan gedacht worden aan lichtere instrumenten zoals buurtbemiddeling,
begeleiding, hulpverlening, waarschuwingen of een vrijwillig tussen
huurder en verhuurder overeengekomen gedragsaanwijzing. In een
gedragsaanwijzing staan afspraken over wat de huurder wel of juist niet
mag doen in de woning of woonomgeving om overlast te beëindigen.
Soms gebeurt dat vrijwillig, soms met tussenkomst van de rechter. Ook de
gemeente kan ingrijpen bij woonoverlast door gebruik te maken van de
bestuursrechtelijke bevoegdheden die zij tot haar beschikking heeft. Veel
gemeenten hebben ook een meldpunt woonoverlast.
In de praktijk is buurtbemiddeling een van de meest belangrijke instrumenten om als eerste in te zetten. In huurwoningen kan de verhuurder
(corporatie of particuliere verhuurder) buurtbemiddeling inzetten.
Afspraken kunnen uitgewerkt worden in vrijwillige of huurrechtelijke
gedragsaanwijzingen. Indien dit toch niet toereikend blijkt kan worden
afgewogen of een gedragsaanwijzing van de burgemeester een volgende
stap is, waarbij bijvoorbeeld een «tijdelijk huisverbod» aan de orde kan
zijn. Het is daarom belangrijk dat gemeenten en verhuurders met elkaar
samenwerken en alle interventies afwegen om tot een goede oplossing te
komen. Bij koopwoningen zal interventie van de burgemeester sneller aan
de orde zijn dan bij huurwoningen.
Sinds 1 juli 2017 is de Wet aanpak woonoverlast in werking getreden. In
artikel 151d van de Gemeentewet is aan de gemeenteraad de
bevoegdheid gegeven om bij verordening te bepalen dat degene die een
woning gebruikt6 er zorg voor draagt dat in of vanuit die woning geen
ernstige en herhaaldelijke hinder voor omwonenden wordt veroorzaakt.
De gemeenteraad geeft daarmee de burgemeester de bevoegdheid om
6

Ook de eigenaar/verhuurder van een woning voor vakantieverhuur, zoals AirBnB, kunnen
worden aangesproken op veroorzaakte woonoverlast: «of tegen betaling in gebruik geeft aan
een persoon die niet als ingezetene met een adres in de gemeente in de basisregistratie
personen is ingeschreven,».

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 32 847, nr. 544

3

een gedragsaanwijzing (last onder bestuursdwang) op te leggen aan de
overlastgever. Deze last onder bestuursdwang kan ook een tijdelijk
huisverbod inhouden. Dit kan de burgemeester doen met inachtneming
van hetgeen de gemeenteraad daarover heeft vastgelegd en geldt voor
zowel huur- als koopwoningen. De gedragsaanwijzing kan pas worden
ingezet als de overlast redelijkerwijs niet op een andere geschikte manier
kan worden tegengegaan. De eerdergenoemde middelen zullen dus veelal
ingezet moeten zijn alvorens de burgemeester eraan toekomt een
bestuursrechtelijke sanctie op te leggen.
Op basis van de Woningwet kan het college van burgemeester en
wethouders sinds 2015 een bestuurlijke boete opleggen bij herhaaldelijke
overtreding van de bepalingen van het Bouwbesluit 2012. Ook sluiting of
in beheer geven van de woning behoort dan tot de mogelijkheden. Voor
bepaalde vormen van hinder vanuit de woning (het bouwwerk), het open
erf of terrein (te denken valt aan geluidsoverlast, stankoverlast, maar ook
ernstige vervuiling van de tuin) kan een last onder bestuursdwang of
dwangsom opgelegd worden en tevens een bestuurlijke boete.
Per 1 januari 2017 kan de Wet bijzondere maatregelen grootstedelijke
problematiek worden ingezet voor terugdringing van woonoverlast. Deze
wet geeft gemeenten de mogelijkheid om selectieve woningtoewijzing toe
te passen ter beperking van overlastgevend en crimineel gedrag in door
de Minister, op verzoek van de gemeenteraad, aan te wijzen gebieden
waar de leefbaarheid onder druk staat.
Stimuleren gedragsaanwijzingen door corporaties
De mate van inzet van de privaatrechtelijke gedragsaanwijzingen aan
bewoners wisselt tussen de verschillende corporaties. De gedragsaanwijzing is weliswaar een bestaand instrument, maar niet altijd bij alle
verhuurders bekend. In 2014 is een pilot gestart om de toepassing van de
gedragsaanwijzing bij corporaties te bevorderen. Deze pilot werd
ondergebracht bij het CCV. De pilot werd in 2016 door Regioplan in
opdracht van het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum
geëvalueerd. De conclusie was dat corporaties met dit instrument overlast
in veel gevallen succesvol kunnen terugdringen, zonder dat daarvoor
ontruiming van de woning van de overlastgevende huurder nodig is. Uit
onderzoek van de Rijksuniversiteit Groningen in 2018 naar de rol van de
gedragsaanwijzing binnen de aanpak van overlast in de huursector blijkt
dat bij de 24 geïnterviewde corporaties die meededen aan de eerdere
pilot, in totaal 264 gedragsaanwijzingen zijn ingezet.7 De geïnterviewde
corporatiemedewerkers zijn positief over de gedragsaanwijzing als middel
tegen woonoverlast. Via het Expertteam Woonoverlast8 wordt het
instrumentarium voor de aanpak van woonoverlast breder onder de
aandacht gebracht van relevante partijen. Ook Aedes brengt het gebruik
van het instrument gedragsaanwijzing extra onder de aandacht van haar
leden.
U verzoekt tevens om met voorstellen te komen hoe burenoverlast – naast
de huurrechtelijke gedragsaanwijzing door corporaties – eventueel nog
meer kan worden tegengegaan. Het ontbreekt mijns inziens niet aan
instrumentarium om de problematiek rond woonoverlast aan te pakken.
7

Vols en Sieljes (2018), Gedragsaanwijzing ingebed in het huurrecht?, RUG. Beschikbaar via
https://www.hetccvoonoverlast.nl/doc/
Onderzoeksrapport_gedragsaanwijzingen_ingebed_in_huurrecht.pdf
8
Het expertteam Ministerie van Justitie en Veiligheid, Ministerie van Binnenlandse Zaken en
Koninkrijkrelaties, Centrum voor Criminaliteitspreventie en Veiligheid, Rijksuniversiteit van
Groningen, Aedes, Bureau WoonTalent en de VNG.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 32 847, nr. 544

4

Zoals hierboven is toegelicht, is het juridisch instrumentarium de laatste
jaren steeds uitgebreid. Mijn inspanningen zijn erop gericht om de
toepassing ervan te stimuleren. Dit vereist kennis bij betrokken partijen en
goede samenwerking in de praktijk.
Ter implementatie van de Wet aanpak woonoverlast heb ik daarom in
samenwerking met het Ministerie van Justitie en Veiligheid het CCV
gesubsidieerd om gemeenten, corporaties en hun partners te ondersteunen bij het opzetten van een effectieve aanpak in de strijd tegen
woonoverlast met behulp van het nieuwe instrumentarium, maar ook
wordt ingezet op het stimuleren van bijvoorbeeld buurtbemiddeling en de
huurrechtelijke gedragsaanwijzing. In het kader van de implementatie van
de Wet aanpak woonoverlast organiseerde het CCV in 2018 diverse
regionale bijeenkomsten, is in 2019 een kenniskring opgezet en organiseert het CCV later dit jaar een aantal verdiepende bijeenkomsten, over de
inzet van de wet in combinatie met zorg, bijvoorbeeld bij overlast door
kwetsbare personen. Op de speciale themasite www.hetccvwoonoverlast.nl wordt een uitgebreid overzicht van alle mogelijke
juridische en praktische instrumenten, voorbeelden, modellen, beoordelingstool en allerhande praktische informatie rondom het voorkomen en
aanpakken van woonoverlast ontsloten. Bij de invoering van de Wet
aanpak woonoverlast is toegezegd de wet na twee jaar van een tussenevaluatie te voorzien waarbij wordt gekeken naar de werking van het
instrumentarium in de praktijk. Momenteel tref ik in samenwerking met de
VNG de voorbereidingen hiervoor. De uitkomsten hiervan zal ik u eind
2019 doen toekomen.
Mede in opdracht van BZK kwam bovendien recent de publicatie
«Overlast voorkomen in de wijk» van Platform31 in samenwerking met
Aedes tot stand. Deze publicatie is vooral bedoeld voor beleidsadviseurs
bij woningcorporaties, maar is ook waardevol voor medewerkers bij
gemeenten en organisaties voor zorg en welzijn. Gedupeerden van
overlast kunnen sinds kort terecht bij de door de Rijksuniversiteit
Groningen ontwikkelde website www.overlastadvies.nl. Dat vind ik een
goed initiatief om burgers wegwijs te maken in hun mogelijkheden.
Tenslotte ondersteunt het Verbindend Landelijk OndersteuningsTeam
(VLOT.)9 door middel van de inzet van regio-adviseurs gemeenten en hun
partners vraaggericht bij het bieden van ondersteuning aan kwetsbare
mensen. Onderdeel hiervan kan zijn het onder de aandacht brengen van
de instrumenten die beschikbaar zijn voor de aanpak van woonoverlast en
adviseren over de implementatie zijn, zodat partijen samen tijdig een
passende oplossing voor de gesignaleerde problematiek kunnen bieden.
Belang van regie en maken van goede samenwerkingsafspraken
Het effectief aanpakken van woonoverlast kan alleen als alle betrokken
partijen goed samenwerken. Het eerder genoemde RIGO-rapport geeft
aan dat problemen beheersbaar gehouden worden in buurten waar onder
regie van de gemeente in samenwerking met corporaties, politie en
maatschappelijke organisaties gestuurd wordt op de instroom van
kwetsbare groepen, wordt gewerkt aan fysieke differentiatie van de wijken
(bijvoorbeeld door herstructurering en nieuwbouw), sociaal beheer
aandacht krijgt en bestaande vrije ruimte in woningtoewijzing beter wordt
benut. In mijn brief aan uw Kamer van 22 februari 2019 betreffende de
evaluatie van de Woningwet heb ik een aantal maatregelen gepresenteerd

9

Dit is de nieuwe ondersteuningsstructuur als vervolg van het Schakelteam personen met
verward gedrag in opdracht van BZK, VWS, JenV en de VNG

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 32 847, nr. 544

5

dat deze punten ondersteunt10. Ook in de Meerjarenagenda beschermd
wonen en maatschappelijke opvang11 die de Staatssecretaris van VWS en
ik hebben opgesteld, wordt ingezet op het maken van praktische lokale
afspraken over begeleiding en spreiding van mensen die uitstromen uit
het beschermd wonen of de maatschappelijke opvang.
Dat er nog winst te behalen is in de samenwerking tussen verschillende
instanties blijkt ook uit de evaluatie van de herziene Woningwet en de
corporatiemonitor over huurders die verward gedrag vertonen.12
Ongeveer een derde van de corporaties heeft onvoldoende aansluiting
met een sociaal wijkteam, dat kan signaleren wanneer het minder goed
gaat met een overlastpleger en hier de juiste begeleiding kan inzetten.
Duidelijk is dat het woongenot van bewoners niet achteruit mag gaan
doordat partijen elkaar nog onvoldoende weten te vinden in de praktijk.
Daarom onderzoek ik de mogelijkheden de samenwerking tussen partijen
op verschillende niveaus en de regierol van gemeenten te versterken,
waarbij ik zoveel mogelijk wil aansluiten op reeds in gang gezette
trajecten.13
Goede voorbeelden: gegevensuitwisseling en samenwerkingsconvenanten
Naast de verbeterpunten zijn er ook al veel goede voorbeelden van het
maken van concrete samenwerkingsafspraken. Een daarvan is het
actieprogramma «Weer Thuis!» van Aedes, VNG, Federatie Opvang, Leger
des Heils en RIBW-Alliantie. In het programma werken woningcorporaties,
gemeenten en opvanginstellingen in bepaalde regio’s samen. Zij helpen
mensen uit de maatschappelijke opvang of beschermd wonen verhuizen
naar een zelfstandige woning met voldoende begeleiding. De resultaten
van dit actieprogramma op basis van 8 regio’s zijn positief en de
afspraken vormen een goede basis om te zorgen dat een huurder uit de
opvang zijn plek terugvindt in de samenleving. Dat is niet alleen prettig
voor de persoon in kwestie, maar ook voor de omwonenden. Samen met
de Staatssecretaris van VWS heb ik dan ook besloten het actieprogramma
voor de periode 2019–2020 uit te breiden naar meerdere regio’s.14
Concrete samenwerkingsafspraken kunnen ook gemaakt worden tijdens
het opstellen van de prestatieafspraken tussen woningcorporaties,
huurders en gemeenten, waarbij zorg- en welzijnsorganisaties en andere
partijen betrokken kunnen worden.
Zoals de uitzending van De Monitor bevestigt, is afstemming en
informatie-uitwisseling tussen corporaties/verhuurders en partners zoals
de gemeente, politie en hulpverleningsinstanties van groot belang bij de
aanpak van aanhoudende ernstige overlast en cruciaal voor het doen
slagen van een gedragsaanwijzing15. Het delen van informatie tussen
verschillende domeinen kan lastig zijn, zo constateerde ook het
voormalige Schakelteam personen met verward gedrag16. In de
werkgroep «gegevensdeling in zorg- en veiligheidsdomein», wordt door
de GGD, Politie, GGZ, Aedes en VNG in overleg met mensen uit de
praktijk, gekeken welke afspraken tussen partijen nodig zijn om tot een
10

Kamerstuk 32 847 en 27 926, nr. 470
Kamerstuk 29 325, nr. 93
12
37% van de corporaties werkt nog niet samen met sociale wijkteams (Aedes)
13
Kamerstuk 32 847 en 27 926, nr. 470
14
Kamerstuk 29 325, nr. 95
15
Vols en Sieljes (2018) Gedragsaanwijzing ingebed in het huurrecht? RUG. Beschikbaar via
https://www.hetccvoonoverlast.nl/doc/
Onderzoeksrapport_gedragsaanwijzingen_ingebed_in_huurrecht.pdf
16
Tussenrapportage Schakelteam Personen met verward gedrag «Niemand tussen wal en
schip», aangeboden op 5 oktober 2017 (Bijlage bij Kamerstuk 25 424, nr. 375)
11

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 32 847, nr. 544

6

rechtmatige en zorgvuldige omgang met gegevens te komen bij de
samenwerking tussen partijen rond personen met verward gedrag. Ik
onderschrijf het belang van dergelijke afspraken. Uitgangspunt daarbij is
niet zozeer de aanpak van woonoverlast, maar de goede zorg- en
hulpverlening aan de persoon. Vanuit de gedachte dat als het beter gaat
met de persoon ook de overlastgevende situaties zullen verminderen.
Daarbij wordt zoveel mogelijk aansluiting gezocht met het «Handvat
gegevensdeling zorg- en veiligheidshuizen». Dit handvat geeft partijen
een helder inzicht in de geldende wet- en regelgeving en kan zorgen voor
meer eenduidigheid bij de ontwikkeling van een gemeenschappelijke
basis voor domein-overstijgende gegevensuitwisseling.
In de praktijk zijn er meerdere goede voorbeelden van samenwerkingsconvenanten, waarbij partijen zich samen sterk maken door te streven
naar evenwicht tussen enerzijds privacybescherming en anderzijds
adequate aanpak van de woonoverlast binnen de bestaande wetgeving.
Op veel plaatsen gaat dat goed. Zo kunnen professionals in Eindhoven,
indien gesprekken of buurtbemiddeling niet toereikend zijn, overlastcasuïstiek opschalen naar een woonoverlast-team – bestaande uit
medewerkers van de gemeente, woningcorporaties, politie hulpverlening.
De gemeente telt zes woonoverlast-teams die meldingen onderzoeken. De
gemeente Utrecht pakt ernstige woonoverlast aan met de Aanpak
Extreme Woonoverlast. Ook in deze aanpak werken verschillende partijen
intensief samen. Spin in het web is een onafhankelijke casemanager die
de regie over de casus heeft. In de gemeente Rotterdam beschrijft het
Actieplan Woonoverlast 2015–2019 de gezamenlijke aanpak van
woonoverlast. Bij de aanpak staan de slachtoffers van woonoverlast
voorop. De maatregelen uit dit Actieplan moeten woonoverlast
voorkomen en waar nodig beëindigen. Op sommige plaatsen kan het
meer gestimuleerd worden om te komen tot een werkbare oplossing in
het geval van burenoverlast. Ik juich convenanten toe waarin afspraken
worden gemaakt over hoe om te gaan met gegevensuitwisseling en wie
de regie neemt om woonoverlast te coördineren. Op deze manier weten
partijen wat ze van elkaar kunnen verwachten en hoe ze adequaat kunnen
samenwerken als overlast zich voordoet.
Tot slot
Woonoverlast is een complex vraagstuk dat alleen op te lossen is door
maatwerk te bieden met goede samenwerking tussen verschillende
partijen. De instrumentenkoffer om woonoverlast tegen te gaan is rijk
gevuld. Ik probeer het lokale bestuur en haar partners toe te rusten om tot
een werkbare oplossing te kunnen komen, indien de overlast dusdanig
ernstig is dat buren er onderling niet meer uitkomen. Dit doe ik door
middel van kennisoverdracht, het geven van goede voorlichting over en
bevorderen van de inzet van niet-juridische en juridische middelen.
Daarnaast zal ik samenwerking tussen partijen verder stimuleren. Ik
verwacht de Kamer eind van dit jaar een tussenevaluatie van de Wet
aanpak woonoverlast te kunnen sturen. Alsdan zal ik bezien of het
instrumentarium in de praktijk voldoende tot zijn recht komt en zo nodig
met nadere voorstellen komen.
De Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
K.H. Ollongren

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 32 847, nr. 544

7