Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2010–2011

32 454

Wijziging van een aantal wetten ter invoering
van de van rechtswege verleende vergunning
(Verzamelwet van rechtswege verleende
vergunning)

Nr. 5

VERSLAG
Vastgesteld 16 november 2010
De vaste commissie voor Veiligheid en Justitie1, belast met het voorbereidend onderzoek van dit voorstel van wet, heeft de eer als volgt verslag
uit te brengen. Onder het voorbehoud dat de hierin gestelde vragen en
gemaakte opmerkingen voldoende zullen zijn beantwoord, acht de
commissie de openbare behandeling van het voorstel van wet
genoegzaam voorbereid.
Inhoudsopgave

1
Samenstelling:
Leden: Rouvoet, A. (CU), Staaij, C.G. van der
(SGP), Arib, K. (PvdA), Çörüz, C. (CDA),
Koopmans, G.P.J. (CDA), Roon, R. de (PVV),
Voorzitter, Brinkman, H. (PVV), Vermeij, R.A.
(PvdA), Ondervoorzitter, Raak, A.A.G.M. van
(SP), Thieme, M.L. (PvdD), Gesthuizen,
S.M.J.G. (SP), Dibi, T. (GL), Toorenburg, M.M.
van (CDA), Peters, M. (GL), Berndsen, M.A.
(D66), Nieuwenhuizen, C. van (VVD), Schouw,
A.G. (D66), Marcouch, A. (PvdA), Steur, G.A.
van der (VVD), Recourt, J. (PvdA), HennisPlasschaert, J.A. (VVD), Helder, L.M.J.S. (PVV)
en Taverne, J. (VVD).
Plv. leden: Slob, A. (CU), Dijkgraaf, E. (SGP),
Bouwmeester, L.T. (PvdA), Bochove, B.J. Van
(CDA), Sterk, W.R.C. (CDA), Dille, W.R. (PVV),
Elissen, A. (PVV), Timmermans, F.C.G.M.
(PvdA), Kooiman, C.J.E. (SP), Ouwehand, E.
(PvdD), Karabulut, S. (SP), Halsema, F. (GL),
Smilde, M.C.A. (CDA), Voortman, L.G.J. (GL),
Pechtold, A. (D66), Burg, B.I. van der (VVD),
Hachchi, W. (D66), Spekman, J.L. (PvdA),
Liefde, B.C. de (VVD), Dijsselbloem, J.R.V.A.
(PvdA), Azmani, M. (VVD), Bontes, L. (PVV) en
Dijkhoff, K.H.D.M. (VVD).

kst-32454-5
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2010

ALGEMEEN
1. Inleiding
2. De van rechtswege verleende vergunning
3. Verhouding tussen de van rechtswege verleende vergunning
en de dwangsom bij niet tijdig beslissen
4. Consultatiereacties
5. Administratieve lasten
ARTIKELSGEWIJS
Overige

blz.
1
1
3
5
6
6
7
9

ALGEMEEN
1. Inleiding
De leden van de VVD-fractie hebben met waardering kennisgenomen van
het wetsvoorstel. Zij hebben echter nog wel enkele aanvullende vragen.
Ten eerste merken deze leden verheugd op dat door de invoering van de
lex silencio positivo (hierna: LSP) in diverse wetten een belangrijke stap
wordt gezet in het verbeteren van de dienstverlening door de overheid
richting burgers en bedrijven. Onder verwijzing naar het overzicht in de
brief van de Staatssecretaris van Economische Zaken van 3 december
2008 wordt in de memorie van toelichting vermeld dat besloten is in een
aantal gevallen de van rechtswege verleende vergunning niet in te
voeren. De aan het woord zijnde leden vragen de regering om een
herbezinning van deze gevallen en de van rechtswege verleende

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 454, nr. 5

1

vergunning ook voor dit aantal vergunningsstelsels te laten gelden. Reden
hiervoor is dat het regeerakkoord vermeldt dat als te laat op een vergunningsaanvraag wordt beslist, de vergunning zoveel mogelijk automatisch
wordt verleend. In dit kader vragen deze leden dan ook de LSP op meer
vergunningtrajecten toe te passen en vragen zij de regering welke
doorslaggevende redenen er mogelijk bestaan om hier niet toe over te
gaan.
De leden van de PvdA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het voorliggende wetsvoorstel. Zij danken de regering voor de uitleg
over de werking van de van rechtswege verleende vergunning zoals die al
in de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) is verankerd.
De leden van de PVV-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van bovengenoemd voorstel. Naar aanleiding daarvan brengen deze
leden de navolgende vragen en op-/aanmerkingen naar voren.
De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het wetsvoorstel waarmee in een aantal wetten de van rechtswege
verleende vergunning wordt ingevoerd. Op deze manier wordt een
bestuursorgaan geprikkeld tijdig een besluit te nemen voor een
vergunning, om toestemming te geven, een aanwijzing te geven, een
ontheffing te verlenen etcetera. Dat schept duidelijkheid voor de burger en
het bedrijf, die afhankelijk zijn van een adequate besluitvorming.
De leden van de SP-fractie hebben met afkeuring kennisgenomen van het
wetsvoorstel. Deze leden zijn voorstander van het beperken van de
administratieve lasten van het bedrijfsleven. Het uitgangspunt daarbij zou
moeten zijn dat wanneer vergunningsstelsels overbodig zijn, deze kunnen
die worden afgeschaft. Verder zou volgens voornoemde leden in
sommige gevallen overgegaan kunnen worden tot het stellen van
algemeen geldende wettelijke bepalingen waar voorwaarden worden
gesteld aan bepaalde zaken die momenteel vergunningplichtig zijn, zolang
daarmee de bescherming van verschillende belanghebbenden niet in
gevaar komt. Op die manier kunnen volgens deze leden de administratieve lasten voor het bedrijfsleven beperkt worden en blijven.
De leden van de D66-fractie hebben kennisgenomen van het voorliggende
wetsvoorstel. Zij zien het nut van het doel om tijdige besluitvorming op
aanvragen om vergunningen, ontheffingen en toestemming te bevorderen. Desalniettemin hebben deze leden enkele vragen en opmerkingen.
De leden van de SGP-fractie vinden het belangrijk dat er aandacht is voor
tijdige besluitvorming door bestuursorganen. Zij vragen zich echter wel af
in hoeverre het middel van de automatische vergunningverlening na het
verstrijken van de termijn ook daadwerkelijk een verbetering betekent
voor de rechtszekerheid voor derden.
Intussen is voor diverse vergunningstelsels gebruik gemaakt van de
mogelijkheid van de van rechtswege verleende vergunning. Graag
vernemen de aan het woord zijnde leden op welke wijze er zicht op blijft
en of er negatieve effecten verbonden zijn aan deze vergunningverlening.
Wanneer vindt een evaluatie plaats over de gang van zaken tot nu toe? In
hoeveel procent van de gevallen wordt de termijn voor beslissing niet
gehaald bij de vergunningstelsels waarop de deze procedure van
toepassing is? Tegen welk deel van de van rechtswege verleende
vergunningen wordt bezwaar en/of beroep ingesteld?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 454, nr. 5

2

2. De van rechtswege verleende vergunning
De leden van de PvdA-fractie achten het van groot belang dat de
derdenbescherming niet uit het oog wordt verloren door een van
rechtswege verleende vergunning. Deze leden vragen of die derdenbescherming wel voldoende wordt gewaarborgd in het geval die derde
vanwege het niet of te laat publiceren door het bestuursorgaan van de
beschikking, de kans op bezwaar of beroep heeft gemist? Kan hier nader
op worden ingegaan? Is het voorstelbaar dat het een derde pas op het
moment dat hij met de concrete gevolgen van een van rechtswege
verleende vergunning wordt geconfronteerd, duidelijk wordt dat hij
bezwaar of beroep had kunnen aantekenen? In hoeverre is hij dan nog in
staat om de gevolgen van die vergunning terug te laten draaien? In
hoeverre dekt artikel 6:11 Awb, waarin is bepaald dat een na afloop van de
termijn ingediend bezwaar- of beroepschrift toch ontvankelijk kan worden
verklaard dit probleem volledig af?
De leden van de PVV-fractie zijn van mening dat een tijdige besluitvorming van vergunningsaanvragen dient te worden bevorderd. Met de
invoering van deze wet worden de aanvragen veel adequater behandeld.
Indien de aanvragen niet of te laat behandeld worden, krijgt de burger van
rechtswege een vergunning. Met de invoering van dit wetsvoorstel wordt
het voor het bestuursorgaan aantrekkelijker zo spoedig mogelijk de
vergunningsaanvragen te behandelen. De aan het woord zijnde leden
achten dit een verstandige zaak, de burger hoeft dan niet onnodig lang te
wachten op een besluit van het bestuursorgaan.
Voornoemde leden vragen hoe de belangen van de derdebelanghebbenden worden behandeld bij een van rechtswege verleende vergunning.
Worden er maatregelen genomen om de positie van derdebelanghebbenden te verbeteren?
Gelet de mogelijkheden van bezwaar en beroep van de belanghebbende
en het bestuursorgaan, vragen de aan het woord zijnde leden hoe de
burger geïnformeerd wordt over de verkrijging van de rechtswege
verleende vergunning en de samenhangende rechten en plichten hierbij
van toepassing zijn.
In 2007–2008 was het percentage vergunningen dat op tijd werden
verleend in 44 gemeenten 80%. Hoe liggen deze percentages tegenwoordig? Voornoemde leden vragen wat het verwachte percentage van
het aantal rechtswege verleende vergunningen is met de invoering van
het nieuwe wetsvoorstel.
De leden van de CDA-fractie lezen in de memorie van toelichting dat de
van rechtswege verleende beschikking niet volledig aan de eisen van de
Awb voldoet. Zij kunnen leven met het feit dat zo’n beschikking niet
gemotiveerd is zoals in afdeling 3.7 Awb is bepaald, vooral omdat het hier
een positieve beschikking betreft. Lastiger is de kans dat een beschikking
van rechtswege een stelsel van dwingend geformuleerde weigeringgronden doorkruist. De memorie van toelichting geeft als voorbeeld een
vergunning die in strijd is met het Bouwbesluit. Een van rechtswege
verleende beschikking kan op grondslag van een ontvankelijk bezwaar
worden gewijzigd of herroepen, aldus de memorie van toelichting. De een
het woord zijnde leden vragen naar de gevolgen hiervan voor de
aanvrager van de vergunning. Zoals gebruikelijk bij een beschikking, staat
ook elke van rechtswege verleende vergunning open voor bezwaar en
beroep,. De memorie van toelichting stelt dat de rechtsgevolgen
verbonden aan een van rechtswege verleende beschikking in werking
treden drie dagen nadat de beslistermijn ongebruikt is verstreken.
Wanneer een beschikking wordt verleend, begint de periode waarin
bezwaar kan worden gemaakt op grond van de Awb. Hoe valt dit met
elkaar te rijmen?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 454, nr. 5

3

De leden van de CDA-fractie vragen hoe de publicatie is geregeld van de
van rechtswege verleende vergunning. Immers, als het bestuursorgaan
zich zou realiseren dat de termijn is verstreken, zou het wel tijdig een
beschikking hebben gegeven. Hoe kan het bestuursorgaan dan wel voor
tijdige publicatie zorgen? In het verlengde hiervan vragen deze leden naar
de positie van derdebelanghebbenden. De kans bestaat dat zij later op de
hoogte worden gesteld van het verlenen van de vergunning, soms zelfs
als de beroepstermijn verstreken is. De memorie van toelichting stelt dat
de van rechtswege verleende beschikking geldt als een besluit in de zin
van art. 1:3 Awb, waarop het stelsel van rechtsbescherming van de Awb
van toepassing is. Welke rechten hebben derdebelanghebbenden
wanneer zij op de hoogte worden gebracht van de van rechtswege
verleende beschikking na het verstrijken van de beslistermijn? Ook de
Raad van State wijst erop dat het bestuursorgaan verplicht is om de van
rechtswege verleende vergunning bekend te maken, maar dat de
bekendmaking geen gevolgen heeft voor de inwerkingtreding van de
vergunning. Zo blijft er onzekerheid bestaan voor de vergunningaanvrager en eventueel derdebelanghebbenden. De aan het woord zijnde
leden nodigen de regering uit op deze opmerkingen te reageren.
De leden van de CDA-fractie vragen naar de rechtsgevolgen van een van
rechtswege verleende vergunning. Stel dat een burger een bouwvergunning aanvraagt voor een huis en van rechtswege de bouwvergunning
krijgt omdat het college van burgemeester en wethouders verzuimd
hebben een besluit te nemen. Hij begint te bouwen en weldra ligt er een
fundering. Blijven de rechtsgevolgen in stand indien het college geen
positieve vergunning had kunnen verlenen in verband met strijdigheid
met bestemmingsplan? Hoe zit het met schorsing en vernietiging van
dergelijke van rechtswege verleende vergunningen? Hoe zit het met
mogelijke schadevergoedingen van derden die erdoor benadeeld zijn?
In artikel 4:13 Awb wordt bepaald dat de overheid een besluit neemt
binnen een redelijke termijn. Voor de toepassing van de van rechtswege
verleende beschikking moet de beslistermijn zo duidelijk mogelijk zijn
bepaald. Is de lex silencio positivo alleen van toepassing voor gevallen
waarin bij wet een beslistermijn is genoemd? Wanneer niet bij specifieke
wettelijke bepaling een beslistermijn wordt genoemd, is de redelijke
termijn uit art.4:13 Awb van toepassing. Is ook in die gevallen een van
rechtswege verleende beschikking mogelijk of is deze alleen mogelijk bij
wettelijke bepalingen die een specifieke beslistermijn bevatten?
Het uitgangspunt van de LSP is volgens de leden van de SP-fractie
fundamenteel verkeerd. Indien de overheid niet in staat is om tijdig te
beslissen over het al dan niet verlenen van een vergunning, dan moet
ervoor gezorgd worden dat de overheid krachtig genoeg is om een
kwalitatief goede en snelle beslissing te nemen. Deze wet, die het
mogelijk maakt dat vergunningen van rechtswege worden verleend na de
overschrijding van de beslistermijn, werkt volgens deze leden willekeur in
de hand en wentelt de gevolgen van overheidsfalen af op de samenleving.
De wet werkt willekeur in de hand omdat de aanvrager het «geluk» kan
hebben dat er niet tijdig wordt besloten over de vergunningaanvraag en
hij dus de vergunning mogelijk onterecht ongezien verleend krijgt.
Overheidsfalen wordt met deze wet afgewenteld op de samenleving,
omdat de afweging van maatschappelijke belangen en belangen van
betrokkenen bij een vergunningaanvraag bij het van rechtswegen
verlenen niet meer wordt gedaan. Dit ontneemt derden ook de
mogelijkheid om bezwaar te maken tegen het verlenen van de
vergunning, alvorens die verleend wordt. Daarnaast zien de aan het
woord zijnde leden ook niet hoe de wet bijdraagt aan het doel dat de
overheid sneller beslist. In tegendeel: er zijn meer klachten te verwachten
als procedures minder zorgvuldig worden doorlopen of als achteraf blijkt
dat een vergunning niet verleend had mogen worden, gezien de af te

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 454, nr. 5

4

wegen belangen. Die klachten zijn een uiting van een gebrek aan kwaliteit
van de beslissing en verhogen de werkdruk bij de overheid. Bovendien is
er al een instrument om de overheid te aan te sporen op tijd te beslissen,
namelijk de Wet dwangsom en beroep bij niet tijdig beslissen (hierna: Wet
dwangsom). Zou de regering kunnen motiveren waarom in haar ogen de
Wet dwangsom blijkbaar niet voldoet en er behoefte is aan een extra
instrument?
Volgens de leden van de SP-fractie zou het uitgangspunt bij vergunningverlening moeten zijn dat wanneer een vergunning nuttig is, er tijdig en
met een zorgvuldige afweging over het al dan niet verlenen moet worden
besloten. Indien de vergunning niet nuttig is, dan moet deze worden
afgeschaft. Waar dat mogelijk is, kunnen vergunningsstelsels worden
omgezet in algemeen geldende wettelijke voorwaarden, waarin de
belangen van betrokken partijen tot uiting komen. Het wetsvoorstel bevat
een aantal vergunningstelsels die nuttig zijn en waarbij mogelijk
maatschappelijke risico’s worden gelopen bij ongeziene verlening van de
vergunning.
De leden van de D66-fractie achten het noodzakelijk inzicht te krijgen in de
inzet van de LSP. Zij menen dat zorgvuldig monitoren en een jaarlijkse
rapportage helderheid kunnen verschaffen over de tijdigheid van de
besluitvorming en de effecten van de invoering van deze maatregel
hierop. De aan het woord zijnde leden zijn van mening dat een dergelijke
rapportage tevens de bezwaren van de Raad van State over nut en
noodzaak van onderhavig wetsvoorstel kan wegnemen of bevestigen.
Deze leden vragen de regering op deze wens te reageren. Ook vragen zij
de regering alsnog te voldoen aan het verzoek van de Raad van State om
per vergunningsstelsel overtuigend te motiveren waarom de van
rechtswege verleende vergunning voor burger of bedrijf een toegevoegde
waarde heeft.
Vanwege de rechtszekerheid van derden vragen de leden van de
SGP-fractie of het wel een goede zaak is om hen afhankelijk te laten zijn
van een uitzondering voor ontvankelijkheid in artikel 6:11 Awb. Wordt
door het intussen verstreken zijn van de termijn voor bezwaar de
ontvankelijkheid op geen enkele wijze ondergraven als het bestuursorgaan niet tot publicatie is overgegaan?
3. Verhouding tussen de van rechtswege verleende vergunning en
de dwangsom bij niet tijdig beslissen
De leden van de CDA-fractie vragen de regering nader in te gaan op de
verhouding tussen de van rechtswege verleende vergunning en de
dwangsom bij niet tijdig beslissen. De memorie van toelichting verklaart
eenvoudig dat er bij een van rechtswege verleende vergunning per
definitie sprake is van tijdig beslissen. Kan de regering nader ingaan op de
werking van deze twee instrumenten om tijdig beslissen te bevorderen en
op de mogelijkheden van oneigenlijk gebruik?
De leden van de D66-fractie vragen in hoeverre de Wet dwangsom
effectief is. Zij vragen de regering inzicht te geven in zowel het aantal
gebeurde dwangsommen, als de effectiviteit hiervan. Daarnaast vragen
deze leden de regering uiteen te zetten hoe het functioneren van de Wet
dwangsom en beroep bij niet tijdig beslissen zich verhoudt tot
voorliggend wetsvoorstel.
De aan het woord zijnde leden constateren dat het doel van zowel de Wet
dwangsom als voorliggend wetsvoorstel is om onbehoorlijk gedrag van
overheidsorganen tegen te gaan en te stimuleren dat er tijdig op
aanvragen van burgers wordt beslist. Deze leden verzoeken de regering
dan ook te beargumenteren waarom voorgaande wetten niet van

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 454, nr. 5

5

toepassing zijn op overheidsorganisaties als de Immigratie- en Naturalisatiedienst en het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen, terwijl bij
deze organisaties vaak sprake is van overschrijding van de beslistermijnen.
De leden van de SGP-fractie lezen dat voor de gevallen waarvoor van
rechtswege een vergunning verleend wordt, de bepalingen over de
dwangsom niet meer van toepassing zijn. Zij vernemen graag of door de
dwangsombepalingen niet even effectief of effectiever kan worden bereikt
dat bestuursorganen een beslissing nemen, waarbij ook nog eens
rekening wordt gehouden met de noodzakelijke toetsing aan de regelgeving en de belangen van derden. Wat is de visie van de regering
hierop?
De van rechtswege verleende vergunning verleent de persoon die de
vergunning aanvraagt weliswaar een beslissing, maar het is onduidelijk of
de beslissing ook in stand zal kunnen blijven in bezwaar en beroep. Is zijn
rechtszekerheid er wel mee gediend als hij een ongemotiveerde
vergunning krijgt?
4. Consultatiereacties
De leden van de VVD-fractie lezen in de memorie van toelichting dat de
Raad voor de rechtspraak stelt dat de verwachting is dat de werklast die
uit dit wetsvoorstel volgt voor de gerechten minimaal zal zijn. Kan de
regering aangeven waaruit deze minimale werklast bestaat?
De leden van de D66-fractie vinden de argumentatie van de regering
welke pleit voor de invoering van de van rechtswege verleende
vergunning voor een vergunningstelsel in de Wet op de kansspelen met
betrekking tot de kansspelautomaten onvoldoende. Deze leden vragen de
regering de zorgen van zowel de Raad van State, het College van Toezicht
op de Kansspelen en de Vereniging Nederlandse Gemeenten afdoende
weg te nemen. De aan het woord zijnde leden vragen de regering aan te
geven hoe vaak zij verwacht dat aanwezigheidsvergunningen die bij
tijdige besluitvorming niet zouden worden verleend, door de invoering
van de LSP wel worden verleend.
De leden van de SGP-fractie vinden de automatische vergunningverlening
voor speelautomaten (en voor de Wet op de kansspelen in het algemeen)
geen goede zaak. Juist nu het beleid erop gericht is om kansspelverslaving tegen te gaan, is zorgvuldigheid in de afwegingen noodzakelijk.
Het maakt voor het tegengaan van kansspelverslaving niet uit of het om
een vergunning voor twee of voor veel automaten gaat. Kan de regering
uitleggen waarom automatische vergunningverlening bij maximaal twee
automaten wel verantwoord is met het oog op het tegengaan van
verslaving? Hoe wordt voorkomen dat een vergunning wordt verleend
aan mensen die hier vanwege hun verleden of gedrag op grond van de
wettelijke regels niet voor in aanmerking zouden behoren te komen?
Zij vragen zich verder af waarom de regering stelt dat het «niet
waarschijnlijk» is dat een semipermanente vergunning zou ontstaan voor
een loterij. Is het volledig uitgesloten of rekent de regering erop dat het
niet zal gebeuren, zonder dat die zekerheid er is?
5. Administratieve lasten
De leden van de D66-fractie menen dat de constatering van de Raad van
State dat de bekendmaking van een van rechtswege verleende
vergunning geen gevolgen heeft voor de inwerkingtreding van de
vergunning de aandacht verdiend. Deze leden delen de zorg van de Raad
dat de vergunning niet die zekerheid brengt die de toelichting daarvan

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 454, nr. 5

6

verwacht. Deze constatering wordt in de ogen van de aan het woord
zijnde leden onvoldoende weerlegd. Zij vragen de regering hier op te
reageren. Deze leden vragen de regering tevens te reageren op de stelling
van de Raad dat de Wet dwangsom reeds een prikkel biedt aan het
bestuursorgaan om tijdig te beslissen.
ARTIKELSGEWIJS
Artikel VI (artikel 90 van de Wet op de accijns)
De leden van de SP-fractie lezen dat de Wet op de accijns wordt veranderd
omtrent het verbod om een distilleertoestel te vervaardigen of
voorhanden te hebben zonder een daartoe verstrekkende vergunning van
de inspecteur. Een vergunning wordt verstrekt om fraude tegen te gaan.
De termijn is acht weken. Het is deze leden niet geheel duidelijk of de
stilzwijgende instemming wordt verleend na acht weken of dat dit
veranderd wanneer de inspecteur de belanghebbende in kennis heeft
gesteld? Kan dit worden verduidelijkt? Gezien het doel van de vergunning,
namelijk tegengaan van fraude, is het volgens de aan het woord zijnde
leden juist niet de bedoeling dat stilzwijgend wordt verleend. Hoeveel van
deze vergunningen zullen naar verwachting stilzwijgend verleend
worden?
Artikel X (Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek)
De leden van de SP-fractie vragen de regering een risicobeoordeling te
maken voor het stilzwijgend verlenen van ontheffing op grond van de
artikelen 2:49, zesde lid, 2:58, vijfde lid, en 2:300, vijfde lid, BW. De
bepaling dat de Minister van Economische Zaken slechts «om gewichtige
redenen» ontheffing kan verlenen van de verplichting tot het opmaken,
het overleggen en het vaststellen van de jaarrekening zegt toch al
genoeg? Er moeten gewichtige redenen zijn, dan kan en mag die
vergunning toch nooit stilzwijgend worden verleend? Hoe kan nu
beoordeeld worden of de aangevoerde redenen «gewichtig» zijn, wanneer
dit niet eens meer wordt getoetst? Waarom is het volgens de regering niet
langer nodig dit verzoek om een ontheffing in behandeling te nemen en
expliciet te beoordelen, en daarbij ook het algemeen belang en de
belangen van derden in acht te nemen? Hoeveel van deze ontheffingen
zullen naar verwachting stilzwijgend verleend worden?
Artikel XI (Wet op de kansspelen)
De leden van de PvdA-fractie lezen dat de aanvraag van een vergunning
voor speelautomaat in een café of restaurant van rechtswege kan worden
verleend bij overschrijding van de beslistermijn. Het komt deze leden voor
dat het algemene belang van het voorkomen van gokverslaving, boven
dat van een tijdige besluitvorming gaat. Kunt u hier nader op ingaan?
Acht u het bijvoorbeeld mogelijk dat het aantal speelautomaten
onbedoeld toeneemt ten gevolge van dit wetsvoorstel?
De leden van de SP-fractie vragen de regering een risicobeoordeling te
maken voor het stilzwijgend verlenen van vergunningen op grond van
artikel 3 van de Wet op de kansspelen. Waarom is het volgens de regering
niet langer nodig de vergunningsaanvraag voor het organiseren van een
incidenteel kansspel in behandeling te nemen en expliciet te beoordelen?
Het gaat hier volgens de toelichting om één vergunning per jaar per
aanvrager. Hoeveel administratieve lasten scheelt het invoeren van de
LSP op dit punt naar verwachting?
Voornoemde leden zijn ronduit tegen het stilzwijgend verlenen van
vergunningen voor speelautomaten, zoals wordt voorgesteld met de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 454, nr. 5

7

wijziging van artikel 30b van de Wet op de kansspelen. Zij vragen de
regering een risicobeoordeling te maken voor het stilzwijgend verlenen
van vergunningen voor kansspelautomaten. Hoeveel van deze vergunningen zullen naar verwachting stilzwijgend verleend worden? Waarom is
het volgens de regering niet langer nodig deze vergunningsaanvraag in
behandeling te nemen en expliciet te beoordelen? De leden vragen de
regering het wetsvoorstel op dit punt aan te passen.
Artikel XII
Begrijpen de leden van de SP-fractie het goed dat de wijziging in de Wet
particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus alleen maar
met zich meebrengt dat de ontheffing van de verplichting een uniform te
dragen bij het verrichten van beveiligingswerkzaamheden stilzwijgend
wordt verleend aan mensen die binnen het gebouw van de beveiligingsorganisatie blijven? Zo nee, dan ontvangen zij graag een nadere toelichting.
Artikel XIII (Wet financiering sociale verzekeringen)
De leden van de SP-fractie zien geen redenen om een lex silenciobepaling op te nemen aangaande de Wet financiering sociale verzekeringen omdat de Wet dwangsom voldoet. De Sociale Verzekeringsbank
(SVB) bepleit dan ook dat de Wet dwangsom wordt toegepast in plaats
van de LSP. Deze leden vragen in hoeveel gevallen de SVB in 2007, 2008
en 2009 te laat een beslissing heeft genomen. Graag ontvangen zij een
uiteenzetting van de mogelijke maatschappelijke effecten van LSP op de
Wet financiering sociale verzekeringen. Hoeveel van deze vergunningen
zullen naar verwachting stilzwijgend verleend worden?
Artikel XVIII (Wet Milieubeheer)
Wat betreft de Wet Milieubeheer vragen de leden van de PvdA-fractie
waarom van rechtswege ontheffing van het verbod om afvalstoffen te
verbranden buiten een inrichting zou moeten worden verleend. Naar de
mening van deze leden kan daarmee het algemeen belang wel degelijk in
het geding zijn. Weliswaar kunnen gemeenten ongewenste gevolgen
voorkomen door in een beleidsregel de voorwaarden voor ontheffing op
het verbrandingsverbod op te nemen, maar niet alle gemeenten kennen al
een dergelijke beleidsregel. Bestaat er voor de gemeenten die die
beleidsregel nog niet kennen, het gevaar dat vanwege toepassing van de
LSP bij verbranding van afvalstoffen buiten een inrichting het milieu wel
wordt aangetast?
De leden van de SP-fractie merken op dat verbranden in de openlucht erg
hinderlijk kan zijn voor de omgeving, getuige ook de vele klachten over
barbecues en tuinkachels. Op welke wijze worden de rechten van
omwonenden gewaarborgd als de vergunning van rechtswege verleend
wordt bij overschrijding van termijnen? Kan de regering aangeven welke
type materialen precies wel en niet in het openbaar verbrand mogen
worden? Waarom is voor het verbranden van deze materialen in het
openbaar een vergunning nodig? Welke schadelijke stoffen kunnen in de
lucht en in de asresten vrijkomen? Waarom zou het niet schadelijk zijn als
dit verbranden van rechtswege zou geschieden? Hoeveel van deze
vergunningen zullen naar verwachting stilzwijgend verleend worden?
Artikel XIX (Noodwet Geneeskundigen)
Artikel XX (Wet donorgegevens kunstmatige bevruchting)
De leden van de SP-fractie ontvangen graag een uitgebreide toelichting
op nut en noodzaak van het toepassen van de LSP op de Noodwet

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 454, nr. 5

8

Geneeskundigen en de Wet donorgegevens kunstmatige bevruchting.
Deze leden zijn van mening dat de meerwaarde van de voorgestelde
wijzigingen volstrekt onhelder is. Genoemde wetten hebben het
bijzondere karakter dat ze direct of indirect raken aan de zorg voor
mensen. Omdat het om de gezondheid van mensen gaat, zijn
voornoemde leden van mening dat uiterste zorgvuldigheid geboden is.
Het lijkt hun dan ook onwenselijk om de in de genoemde wetten vastgelegde vergunnings- en instemmingsplicht te versoepelen. Graag
vernemen zij waarom de bestaande vergunnings- en instemmingsplicht
ooit in de Noodwet Geneeskundigen en de Wet donorgegevens kunstmatige bevruchting zijn opgenomen en waarom naar de mening van de
regering deze redenen kennelijk van verminderde betekenis zijn
geworden. De aan het woord zijnde leden vragen de regering een
risicobeoordeling te maken voor het stilzwijgend verlenen van genoemde
vergunningen en instemmingen. Waarom is het volgens de regering niet
langer nodig deze vergunningsaanvraag in behandeling te nemen en
expliciet te beoordelen en daarbij ook het algemeen belang en de
belangen van derden in acht te nemen? Hoeveel van deze vergunningen
zullen naar verwachting stilzwijgend verleend worden?
Overige
De leden van de PvdA-fractie vragen waarom de LSP niet van toepassing
wordt verklaard op een aanvraag op grond van de Wet werk en bijstand.
De voorzitter van de commissie,
De Roon
Adjunct-griffier van de commissie,
Puts

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 454, nr. 5

9