Raad
vanstate

No.W18.19.0432/IV

's-Gravenhage, 19 februari 2020

Bij Kabinetsmissive van 3 januari 2020, no.2019002741, heeft Uwe Majesteit, op
voordracht van de Minister van Economische Zaken en Klimaat, bij de Afdeling
advisering van de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel
van wet tot wijziging van de Wet implementatie EU-richtlijnen energie-efficiëntie
teneinde een grondslag op te nemen voor de energie-audit, met memorie van
toelichting.
De Afdeling advisering van de Raad van State heeft geen inhoudelijke opmerkingen
bij het voorstel.
De Afdeling verwijst naar de bij dit advies behorende redactionele bijlage.
De Afdeling adviseert het voorstel bij de Tweede Kamer der Staten-Generaal in te
dienen.
Gelet op artikel 26, zesde lid jo vijfde lid, van de Wet op de Raad van State,
adviseert de Afdeling dit advies openbaar te maken.
De vice-president van de Raad van State,

AAN DE KONING

I

Redactionele bijlage bij het advies van de Afdeling advisering van de Raad van
State betreffende no.W18.19.0432/IV
—

—

Sluit ondernemingen die op 31 december 2016 nog geen grote
onderneming waren uit van de werking van het voorgestelde tweede lid
van artikel 18 van de Wet implementatie EU-richtlijnen energie-efficiëntie.
Vervang in het voorgestelde eerste lid van artikel 18a van de
Wet implementatie EU-richtlijnen energie-efficiëntie 'de datum van
inwerkingtreding van het onderhavige artikel' en '1 januari 2020' door
'1 juli 2019'.

Wijziging van de Wet implementatie EU-richtlijnen energie-efficiëntie teneinde een
grondslag op te nemen voor de energie-audit
VOORSTEL VAN WET

Wij Willem-Alexander, bij de gratie Gods, Koning der Nederlanden, Prins van Oranje-Nassau,
enz. enz. enz.
Allen, die deze zullen zien of horen lezen, saluut! doen te weten:
Alzo Wij in overweging genomen hebben, dat het noodzakelijk is de Wet implementatie EUrichtlijnen energie-efficiëntie te wijzigen in verband met de implementatie van richtlijn 2012/27/EU
van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 betreffende energie-efficiëntie, tot
wijziging van Richtlijnen 2009/125/EG en 2010/30/EU en houdende intrekking van de Richtlijnen
2004/8/EG en 2006/32/EG (PbEU 2012, L 315);
Zo is het, dat Wij, de Afdeling advisering van de Raad van State gehoord, en met gemeen
overleg der Staten-Generaal, hebben goedgevonden en verstaan, gelijk Wij goedvinden en
verstaan bij deze:
Artikel I
De Wet implementatie EU-richtlijnen energie-efficiëntie wordt als volgt gewijzigd:
A
In artikel 1 worden de volgende onderdelen toegevoegd:
i. energie-audit: energie-audit als bedoeld in artikel 1 van richtlijn 2012/27/EU;
j. grote onderneming: onderneming die geen micro, kleine of middelgrote onderneming is als
bedoeld in artikel 1 van richtlijn 2012/27/EU;
k. richtlijn 2012/27/EU: richtlijn 2012/27/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25
oktober 2012 betreffende energie-efficiëntie, tot wijziging van Richtlijnen 2009/125/EG en
2010/30/EU en houdende intrekking van de Richtlijnen 2004/8/EG en 2006/32/EG (PbEU 2012,
L 315);
B
Na hoofdstuk 2 wordt een hoofdstuk ingevoegd, luidende:
Hoofdstuk 2a Energiebesparing door grote ondernemingen
Artikel 18
1. Grote ondernemingen ondergaan tenminste eens per vier jaar een energie-audit en sturen
daarvan een verslag aan Onze Minister.
2. In afwijking van het eerste lid, stuurt een onderneming, uiterlijk op 31 december 2020 het
verslag van een energie-audit aan Onze Minister indien de onderneming niet voor 31 december
2016 het verslag van een energie-audit aan het bevoegd gezag heeft toegestuurd.
3. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden gesteld over:
a. de wijze waarop de energie-audit wordt uitgevoerd;
b. eisen aan het verslag van de energie-audit;
c. de wijze waarop het verslag van de energie-audit aan Onze Minister wordt verstuurd.
4. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen nadere regels worden gesteld over de
toepassing van energie- of milieubeheersystemen of keurmerken waarmee invulling kan worden
gegeven aan de auditverplichting.
5. Onze Minister stelt de verslagen van de energie-audits die voldoen aan de eisen, gesteld
krachtens het derde lid, ter beschikking aan bij algemene maatregel van bestuur aangewezen
bestuursorganen.
1

Artikel 18a
1. Voor het verslag van een energie-audit dat is toegestuurd aan het bevoegd gezag, als bedoeld in
artikel 1 van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, voor de datum van inwerkingtreding
van het onderhavige artikel gelden de eisen zoals deze golden voor 1 januari 2020.
2. Een verslag van een energie-audit dat voor 1 juli 2019 is toegestuurd aan het bevoegd gezag,
als bedoeld in artikel 1 van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, wordt geacht tevens te
zijn toegestuurd aan Onze Minister.
C
Artikel 23 komt te luiden:
Artikel 23
1. Met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens artikel 18, is belast Onze
Minister.
2. Onze Minister kan een last onder dwangsom opleggen ter zake van een overtreding van het bij
of krachtens artikel 18 bepaalde.
Artikel II
In artikel 1, onder 4°, van de Wet op de economische delicten wordt in de zinsnede met betrekking
tot de Wet implementatie EU-richtlijnen energie-efficiëntie "de artikelen 10, 11, tweede en derde
lid, 12, 13, 16, tweede tot en met vijfde lid, en 33, tweede en derde lid;' vervangen door "de
artikelen 10, 11, tweede en derde lid, 12, 13, 16, tweede tot en met vijfde lid, 18, eerste en
tweede lid, en 33, tweede en derde lid;".
Artikel III
Deze wet treedt in werking op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip.
Lasten en bevelen dat deze in het Staatsblad zal worden geplaatst en dat alle ministeries,
autoriteiten, colleges en ambtenaren die zulks aangaat, aan de nauwkeurige uitvoering de hand
zullen houden.
Gegeven

De Minister van Economische Zaken en Klimaat,

De Minister van Economische Zaken en Klimaat,

2

Wijziging van de Wet implementatie EU-richtlijnen energie-efficiëntie teneinde een
grondslag op te nemen voor de energie-audit
MEMORIE VAN TOELICHTING
1. Inleiding
De Richtlijn 2012/27/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 betreffende
energie-efficiëntie, tot wijziging van Richtlijnen 2009/125/EG en 2010/30/EU en houdende
intrekking van de Richtlijnen 2004/8/EG en 2006/32/EG (PbEU 2012, L 315, verder: richtlijn
energie-efficiëntie of richtlijn) is op verschillende manieren geïmplementeerd in Nederland. Een
deel van de richtlijn is geïmplementeerd door middel van beleidsmaatregelen. Zo is bijvoorbeeld
aan de verplichting voor de periode 2014-2020 een verbetering van de energie-efficiëntie van
1,5% bij eindverbruikers te realiseren (artikel 7 van de richtlijn) invulling gegeven door middel van
het Nationaal Energieakkoord voor Duurzame Groei. Een ander deel van de richtlijn is
geïmplementeerd met de Wet van 28 februari 2015 tot wijziging van de Wet implementatie EUrichtlijnen energie-efficiëntie, de Elektriciteitswet 1998, de Gaswet en de Warmtewet in verband
met de implementatie van richtlijn 2012/27/EU betreffende energie-efficiëntie en de daarop te
baseren uitvoeringsregelingen.
In juli 2015 is een laatste deel van de richtlijn geïmplementeerd middels de Tijdelijke regeling
implementatie artikelen 8 en 14 Richtlijn energie-efficiëntie (verder: de tijdelijke regeling). In deze
tijdelijke regeling was op grond van artikel 21.6 jo. 8.40 van de Wet milieubeheer een
rechtstreekse omzetting van artikel 8 en 14 van de richtlijn opgenomen. Deze regeling heeft een
tijdelijk karakter, vooruitlopend op een permanente verankering in regelgeving.
In het kader van de stelselherziening omgevingsrecht wordt een groot deel van de Wet
milieubeheer en daar op gebaseerde regelgeving omgezet naar het stelsel van de Omgevingswet.
Deze herziening geeft aanleiding om de tijdelijke regeling te heroverwegen. Bij de implementatie in
de tijdelijke regeling is aangesloten bij het begrip inrichting als bedoeld in de Wet milieubeheer. Dit
begrip komt in de Omgevingswet te vervallen. Onderzocht is of de energie-auditplicht kan worden
omgezet in regelgeving onder de Omgevingswet. Daarbij is ten aanzien van de energie-audit
geconcludeerd dat het aangrijpingspunt van de richtlijn energie-efficiëntie voor dat instrument zich
niet goed verhoudt tot het systeem van de Omgevingswet en het Besluit activiteiten leefomgeving.
Voor de energie-audit is het aangrijpingspunt de grote onderneming: ondernemingen met meer
dan 250 werknemers of meer dan 50 miljoen omzet en 43 miljoen balanstotaal. De natuurlijke of
rechtspersoon die een dergelijke onderneming drijft, zal echter niet altijd eveneens diegene zijn die
de (milieubelastende) activiteit uitvoert die wordt gereguleerd in het Besluit activiteiten
leefomgeving. Dit is met name denkbaar bij concern-ondernemingen; een concern met meerdere
vestigingen valt als geheel onder de Richtlijn energie-efficiëntie, terwijl de (milieubelastende)
activiteit veelal in de verschillende vestigingen wordt uitgevoerd en ook op dat niveau wordt
gereguleerd. Hier komt bij dat voor bepaalde milieubelastende activiteiten in ondernemingen, die
onder de reikwijdte van de energie-audit vallen, onder de Omgevingswet geen algemene regels
vanuit het Rijk worden vastgesteld. Deze ondernemingen, zoals supermarkten, worden door de
gemeenten gereguleerd in het omgevingsplan. Het opnemen van de energie-audit in het Besluit
activiteiten leefomgeving zou dus leiden tot een ingewikkelde regel, waarbij zou moeten worden
afgeweken van kernkeuzes die zijn gemaakt in het Besluit activiteiten leefomgeving. Dat zou de
inzichtelijkheid van de regels voor burgers en bedrijven niet ten goede komen. In dit verband
wordt de energie-auditplicht met de onderhavige wetswijziging ondergebracht in energiewetgeving.
2. Inhoud van het voorstel
Dit wetsvoorstel bevat een wettelijke verplichting om een energie-audit uit te voeren en daarvan
een verslag op te stellen, een grondslag om inhoudelijke eisen aan het verslag van de audit te
stellen en de bevoegdheid tot het toezicht en de handhaving op de naleving van deze
verplichtingen.

1

De energie-audit is een onderzoek naar het energieverbruik binnen een onderneming en de
mogelijkheden om kosteneffectieve energiebesparende maatregelen te treffen. De audit is bedoeld
als stimulerend instrument. Door het uitvoeren van de audit verkrijgen ondernemingen inzicht in
de besparingsmogelijkheden binnen hun onderneming. De wettelijke regeling voor de audit
verplicht niet tot het uitvoeren van de geïdentificeerde kosteneffectieve maatregelen. Wel kan het
zijn dat de maatregelen die in het auditverslag zijn opgenomen op basis van andere wetgeving,
zoals het Activiteitenbesluit of Bouwbesluit, verplicht zijn. Het toezicht op het Activiteiten- en
Bouwbesluit ligt bij bevoegd gezag als bedoeld in artikel 1 van de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht.
De regeling voor de energie-audit wordt in dit voorstel opgenomen in de Wet implementatie EUrichtlijnen energie-efficiëntie. Binnen de energiewetgeving is de keuze voor deze wet voor de hand
liggend omdat de richtlijn in deze wet op meerdere vlakken is geïmplementeerd.
In dit wetsvoorstel wordt de verplichting voor de energie-audit gericht aan 'grote ondernemingen'.
Hiermee wordt direct aangesloten bij de richtlijn. Hiermee wijkt de normadressaat af van de
bestaande regeling onder de Wet milieubeheer, waar het begrip "inrichting" leidend is en de
Omgevingswet, waarin enerzijds milieubelastende activiteiten, en anderzijds gebouwen worden
gereguleerd.
De kosten-batenanalyse die op dit moment nog is opgenomen in artikel 4 van de tijdelijke regeling
kan wel worden omgezet binnen het stelsel van het omgevingsrecht. Hiervoor kan worden
aangesloten bij de activiteit verwarmen of koelen. Kosten-batenanalyse en energie-audit hebben
geen rechtstreeks verband. Het is dus niet bezwaarlijk om deze onderwerpen gescheiden in
regelgeving op te nemen.
De richtlijn verplicht lidstaten uitsluitend om 'grote' ondernemingen een energie-audit te laten
ondergaan. Grote ondernemingen zijn in betekenis gelijk aan de 'ondernemingen die geen micro,
kleine of middelgrote onderneming zijn' zoals gehanteerd in artikel 8, vierde lid, van de richtlijn.
Het verslag van de energie-audit wordt verstuurd aan de Minister van Economische Zaken en
Klimaat. Hiermee wordt aangesloten bij de recente wijziging van de tijdelijke regeling waarin het
toezicht en de handhaving zijn verlegd van het bevoegd gezag, als bedoeld in de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht, naar de minister (Regeling van de Minister van Economische Zaken en
Klimaat van 24 mei 2019 , nr. W3Z/ 18322739 , tot wijziging van de Tijdelijke regeling
implementatie artikelen 8 en 14 Richtlijn energie-efficiëntie met betrekking tot de energie-audit).
In 2018 is een evaluatie uitgevoerd naar het functioneren van de auditverplichting. Uit deze
evaluatie is naar voren gekomen dat de coordinatie van het toezicht en handhaving van de
auditplicht tussen de bevoegde gezagen veel lasten met zich meebrengt. Dit wordt onder meer
veroorzaakt doordat veel "ondernemingen" meerdere "inrichtingen" hebben. Deze ondernemingen
moeten daardoor aan verschillende bevoegd gezagen rapporteren.
In de evaluatie wordt gesteld dat de uitvoering van de Tijdelijke regeling 1) op het punt
'auditverslagen moeten worden beoordeeld door het bevoegd gezag' niet voldoende doeltreffend is
omdat een significant deel van de verslagen nog niet is beoordeeld, 2) op het punt 'bevoegd gezag
ziet toe op naleving van de verplichting' niet doeltreffend wordt uitgevoerd omdat er beperkt wordt
opgetreden bij ondernemingen die de auditplicht niet naleven en 3) de uitvoering niet doelmatig is
omdat de bevoegd gezagen bij de uitvoering van de beoordelingstaak verder gaan dan op basis
van de Tijdelijke regeling noodzakelijk is. In de evaluatie wordt geadviseerd om één centraal loket
of een centrale instantie aan te wijzen om enkele coordinerende taken uit te voeren. Naar
aanleiding van de evaluatie zijn twee oplossingen verkend: een kernteam van provincies en
gemeenten of een bevoegdheidsverschuiving naar de Minister van Economische Zaken en Klimaat.
Door het toetsings- en handhavingsproces centraal te beleggen wordt het proces efficiënter
ingericht en kan er worden gewerkt met één loket voor ondernemingen. Door centrale uitvoering
van het toezicht en handhaving kan eenvoudiger worden gerapporteerd aan de Europese
Commissie over de wijze waarop Nederland voldoet aan de verplichtingen uit de richtlijn.
Tot slot kan de eenduidigheid van de beoordeling van de verslagen van de energieaudits en de
handhavingsaanpak ten aanzien van de auditverplichting verbeterd worden met de keuze voor een
2

centrale toezichthouder. Het ligt daarom voor de hand om de bevoegdheid te verschuiven naar de
Minister van Economische Zaken en Klimaat.
De centrale uitvoering van het toezicht en handhaving van energieaudits zal voor de Minister van
Economische Zaken en Klimaat worden uitgevoerd door de Rijksdienst voor Ondernemend
Nederland (RVO.nl). De rol van RVO.nl is in de eerste plaats het ontvangen en beoordelen van de
auditverslagen. Hiermee wordt gevolg gegeven aan het vereiste uit artikel 8, vierde lid, van de
richtlijn die voorschrijft dat de audit wordt uitgevoerd op een onafhankelijke wijze door
gekwalificeerde en/of geaccrediteerde deskundigen, of onder supervisie van onafhankelijke
instanties wordt uitgevoerd op grond van de nationale wetgeving. De beoordeling ziet zowel op
volledigheid als op de correctheid van de informatie in het auditverslag.
Als het verslag van een audit niet voldoet of niet (tijdig) wordt ingediend handelt een onderneming
in strijd met het eerste lid van het voorgestelde artikel 18. RVO.nl kan in het uiterste geval namens
de Minister van Economische Zaken en Klimaat een last onder dwangsom opleggen aan deze
ondernemingen. RVO.nl ligt als centrale toezichthouder en handhaver van de auditverplichting voor
de hand. RVO.nl heeft de expertise en ervaring sinds 1992 met de toetsing van de energieefficiëntieplannen in het kader van de Meerjarenafspraken. Bovendien zal RVO.nl een rol spelen
rond het innemen van informatie in het kader van de informatieplicht die het kabinet als onderdeel
van de energiebesparingsplicht wenst op te nemen in het Activiteitenbesluit milieubeheer. Hiermee
kan synergie worden gevonden.
In de richtlijn is bepaald dat de eerste energie-audit uiterlijk 5 december 2015 wordt uitgevoerd en
ten minste om de vier jaar na de voorgaande energie-audit. Dit betekent dat ondernemingen
uiterlijk 5 december 2019 een tweede energie-audit moeten uitvoeren. Echter, in verband met
aanloopproblemen bij de eerste auditronde heeft RVO.nl per juli 2016 in een brief aan alle volgens
haar onder de energie-auditplicht vallende ondernemingen gesteld dat "uiterlijk in 2016" door deze
ondernemingen een auditverslag diende te worden toegestuurd. Daardoor is door veel
ondernemingen na 5 december 2015 een eerste verslag ingediend. Ook op de deadline van eind
2016 waren er veel ondernemingen die nog geen verslag hadden ingediend. Het uiterste moment
waarop de tweede ronde energie-audit moet zijn uitgevoerd is gekoppeld aan het moment waarop
de eerste ronde audit is uitgevoerd. Daardoor leidt de rommelige aanloop in 2015, 2016 en 2017
tot diverse deadlines voor ondernemingen in de tweede ronde. Daarom wordt in het tweede lid van
artikel 18 een deadline opgenomen voor ondernemingen die hun eerste auditverslag niet voor de
verruimde deadline van eind 2016 hebben ingediend. Hiermee wordt voorkomen dat
ondernemingen die de norm hebben overtreden "profiteren" doordat zij ook hun tweede
auditverslag pas veel later kunnen indienen. Bovendien maakt die de uitvoering en handhaving van
deze regeling overzichtelijker.
Het ondergaan van een energie-audit binnen een tijdsbestek korter dan vier jaar na de vorige
energie-audit is minder effectief. Het bewustwordingseffect is dan gemiddeld gezien namelijk
beperkter en er is minder voortgang om in de nieuwe audit te verwerken.
Na overleg met de Europese Commissie is de deadline voor ondernemingen die in de eerste ronde
(veel) te laat waren met het indienen van hun auditverslag gezet op 31 december 2020. Hiermee is
aangesloten bij de termijn die destijds door de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland is
gecommuniceerd als verplichting. Ondernemingen die ook deze deadline niet hebben gehaald
worden daardoor verplicht binnen vier jaar een tweede verslag indienen.
Voor bedrijven die wel voor 31 december 2016 een eerste auditverslag hebben ingediend blijft de
hoofdregel uit de richtlijn gelden. Zij zijn gehouden tot het uitvoeren van een energie-audit en het
indienen van een verslag daarvan uiterlijk vier jaar na het moment van de eerste energie-audit. Dit
moment zal dus voor 31 december 2020 liggen.
In het voorgestelde derde lid wordt een grondslag opgenomen om bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur nadere eisen te stellen aan het proces van de energie-audit en de inhoud
van het auditverslag.

3

In het voorgestelde vierde lid wordt de mogelijkheid geboden om op een alternatieve manier
invulling te geven aan de auditverplichting. Hier kan aanleiding voor zijn als ondernemingen via
andere instrumenten voldoen aan de verplichtingen van de richtlijn. Bij algemene maatregel van
bestuur worden hier nadere regels over gesteld.
Om versnippering van informatie op het gebied van energiebesparing tegen te gaan voorziet deze
wet erin dat de Minister een afschrift van de verslagen, die voldoen aan de daaraan gestelde eisen,
toestuurt aan de relevante bestuursorganen. Deze bestuursorganen worden per algemene
maatregel van bestuur aangewezen zodat de wet niet aangepast hoeft te worden als de
terminologie voor het bevoegd gezag verandert door de inwerkingtreding van de Omgevingswet.
In het voorgestelde artikel 23 wordt geregeld dat Onze Minister belast wordt met het toezicht op de
naleving van de energie-auditverplichting. Onze Minister kan een last onder dwangsom opleggen
als een auditverslag niet tijdig is ingediend of niet aan de vereisten voldoet. Overtreding van de
voorschriften in de tijdelijke regeling, inclusief de bepalingen over de energie-audit, zijn strafbaar
op grond van de Wet economische delicten. Dit voorstel beoogt geen wijziging te brengen in die
situatie. Daarom wordt in artikel II overtreding van artikel 18 toegevoegd aan artikel 1, onderdeel
4, van de Wet op de economische delicten.
3. Regeldruk
Deze wetswijziging sluit inhoudelijk aan bij de wijziging van de tijdelijke regeling, die per 1 juli
2019 in werking is getreden. De regeldruk voor deze wetswijziging is vergelijkbaar met de
regeldruk van de tijdelijke regeling.
De auditplicht voor grote ondernemingen is sinds 2015 opgenomen in Nederlandse wet- en
regelgeving. In opdracht van het Ministerie van Economische Zaken en Klimaat, heeft het bureau
SIRA Consulting in 2018 een onderzoek gedaan naar de uitvoeringspraktijk van de energie-audit
voor grote ondernemingen. In deze evaluatie is aan de hand van de Handleiding meting regeldruk
van het ministerie van EZK in kaart gebracht wat de uitvoeringslasten zijn voor ondernemingen. De
uitkomsten van deze evaluatie zijn meegenomen om de auditplicht zo lastenluw mogelijk in te
vullen. In de evaluatie komt naar voren dat de uitvoeringslasten van bedrijven bestaan uit tijd en
geld om de energie-audits uit te voeren, namelijk externe advieskosten en tijdsbesteding van eigen
personeel. De totale uitvoeringslasten van de energie-audits voor ondernemingen bedragen tussen
€66,2 miljoen en €78,8 miljoen per cyclus van vier jaar. De gemiddelde kosten per jaar bedragen
hiermee minimaal €16,6 miljoen en maximaal €19,7 miljoen. Hierbij is uitgegaan van een situatie
waarin de regelgeving door alle bedrijven wordt nageleefd.' Met de wijziging van de tijdelijke
regeling is een aantal punten ten opzichte van de evaluatie verandert. De evaluatie gaat namelijk
uit van de tot aan deze wijziging vigerende wet- en regelgeving. Al met al, wordt bij de wijziging
van de tijdelijke regeling verwacht dat de uitvoeringslasten en daarmee de regeldrukkosten, zoals
berekend in de evaluatie, op hetzelfde niveau zullen blijven. Het centraal beleggen van het
toetsings- en handhavingsproces met één aanspreekpunt voor bedrijven verlaagt aan de ene kant
de regeldruk. Aan de andere kant, neemt het aantal bedrijven dat een audit uitvoert toe doordat
de vrijstelling voor MJA-deelnemers vervalt.
Met deze wetswijziging is, ten opzichte van de tijdelijke regeling, nieuw dat ondernemingen het
verslag van hun energie-audit voortaan aan één instantie aanleveren in plaats van per inrichting
aan het bevoegde gezag zoals bedoeld in de Wabo, waardoor vooral de grotere ondernemingen
met veel vestigingen efficiënter aan de auditplicht kunnen voldoen. De verwachting is dat de
regeldruk voor ondernemingen hierdoor 10% afneemt. De gemiddelde kosten per jaar worden dan
ook 10% lager ingeschat op minimaal €14,9 miljoen en maximaal €17,7 miljoen. Hierbij is
uitgegaan van een situatie waarin de regelgeving door alle bedrijven wordt nageleefd.
Met deze wetswijziging wordt vooruit gelopen op de uitwerking van voorstellen voortkomend uit
het ontwerp Klimaatakkoord, die pas na vaststelling van het akkoord hun beslag kunnen krijgen.
Voorgenomen wordt om, waar dit mogelijk en nuttig kan zijn, beleidsinstrumenten voortkomend uit
het Klimaatakkoord te harmoniseren met het instrument energie-audit om onnodige
administratieve lasten te voorkomen.

1 https://www.rijksoverheid.nl/documenten/rapporten/2018/12/20/billacte-1-evaluatie-van-de-wettelijke-verplichting-energie-

audits

4

Het Adviescollege Toetsing Regeldruk (ATR) heeft het voorstel niet geselecteerd voor formele
toetsing.
4. Advies en consulatie
De informele consultatie heeft, tegelijktijdig met de wijziging van de tijdelijke regeling,
plaatsgevonden in januari 2019. Hierop zijn 5 brieven gestuurd aan het Ministerie van EZK. De
reagerende partijen waren belangenorganisaties, bedrijven en mede- overheden.
In verschillende reacties op de tijdelijke regeling is ingegaan op de verlegging van de taak om de
auditverslagen te beoordelen naar de Minister van Economische Zaken en Klimaat. Bedrijven geven
aan zich goed te kunnen vinden in de voorgestelde aanpassing en menen dat het aanwijzen van
de minister van Economische Zaken en Klimaat een verbetering is. Andere partijen geven aan dat
de verschuiving in bevoegdheden en principes niet aansluit bij de taakverdeling tussen Rijk en
decentrale overheden bij de uitvoering van energie-regelgeving en dat een oplossing gezocht dient
te worden binnen de bestaande kaders. De regering acht de verlegging van de taak om de
auditverslagen te beoordelen naar de Minister van Economische Zaken en Klimaat wenselijk gezien
de evaluatie naar het functioneren van de auditverplichting, de wens om de rapportage aan de
Europese Commissie te vereenvoudigen en de auditplicht te richten op 'onderneming' in plaats van
'activiteit'.
Zoals in paragraaf 2 van deze toelichting is aangegeven, worden goedkeurde verslagen van
gedeeld met de relevante bestuursorganen.
In een reactie is aangegeven dat een groot deel van de bedrijven die het eerste auditverslag in
2017, 2018 of mogelijk 2019 hebben ingediend op te korte termijn, uiterlijk 31 december 2020,
een tweede auditverslag moet indienen. De regering meent dat een verruiming voor bedrijven die
het auditverslag te laat hebben ingediend niet wenselijk is.
5. Overgangsrecht en inwerkingtreding
Het wetsvoorstel treedt in werking op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip.
Dit voorstel sluit inhoudelijk aan bij de tijdelijke regeling, zoals gewijzigd op 1 juli 20192.
Aangezien er geen inhoudelijke wijzigingen worden doorgevoerd van de criteria of procedure voor
de energie-audit, is er geen overgangstermijn noodzakelijk. Wel wordt in het voorgestelde artikel
18a geregeld dat de criteria die golden voor inwerkingtreding van deze wet blijven gelden op
auditverslagen die reeds toegestuurd waren aan het bevoegd gezag. Ook is in dit artikel geregeld
dat een auditverslag dat voor inwerkingtreding van deze wet is toegezonden aan het bevoegd
gezag wordt geacht toegezonden te zijn aan de Minister van Economische Zaken en Klimaat. Dit is
van belang voor het bepalen van de datum waarop het volgende verslag dient te worden
toegezonden. Deze datum wordt immers bepaald door de datum waarop het vorige auditverslag
aan de Minister van Economische Zaken en Klimaat is toegezonden.
Gelijktijdig met de inwerking van dit wetsvoorstel worden de artikelen met betrekking op de
energie-audit, uit de Tijdelijke regeling geschrapt en ondergebracht in een nieuwe AmvB. De
artikelen in de Tijdelijke regeling met betrekking op de kosten-batenanalyse blijven van kracht tot
deze worden omgezet in de stelselherziening omgevingsrecht.
6. Transponeringstabel
Met onderstaande tabel is aangegeven op welke wijze uitvoering is gegeven aan de artikelen 8 van
de richtlijn na de inwerkingtreding van de onderhavige regeling.

2 Staatscourant 2019 nr. 30626

5

Artikel
richtlijn
8, vierde
lid

Bepaling in
implementatieregeling
Artikel 18, eerste
lid

Omschrijving beleidsruimte

-

-

Keuze voor

Toelichting op de keuze(n)
bij de invulling van de
beleidsruimte
-

voor onafhankelijke

van de audit en/of

controle (door RVO)

onafhankelijke controle

om de

van de audit

uitvoeringslasten

Opstellen transparante,

voor bedrijven

niet-discriminerende
minimumcriteria op basis
van bijlage VI van de
8, vijfde
lid

8, zesde
lid

Artikel 18, vierde
lid, en daarop
berustende
algemene
maatregel van
bestuur
Artikel 18, vierde
lid, en daarop
berustende
algemene
maatregel van
bestuur

Er wordt gekozen

onafhankelijke uitvoering

beperkt te houden.
-

Criteria audit
worden opgenomen

richtlijn
Aanwijzen van gevallen die onder
de uitzondering van het vijfde lid
vallen

in amvb.
Aanwijzing vindt plaats in de
algemene maatregel van
bestuur

Aanwijzen van gevallen die onder
de uitzondering van het zesde lid
vallen

Aanwijzing vindt plaats in de
algemene maatregel van
bestuur

De Minister van Economische Zaken en Klimaat,

6