Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2009–2010

31 311

Zelfstandig ondernemerschap

Nr. 44

BRIEF VAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEID
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 25 februari 2010
De Vaste Commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft mij bij
brief van 18 februari 2010, kenmerk 31 311–41/2010D09296, verzocht haar
te informeren op basis van welke (juridische) gronden en in welke situaties ik directe contacten tussen de commissie en de onder mij ressorterende zelfstandige bestuursorganen mogelijk acht en in welke situaties
voor directe contacten tussen de commissie en de onder mij ressorterende zelfstandige bestuursorganen mijn toestemming dan wel mijn
aanwezigheid is vereist.
Voor de beantwoording van uw vraag is van belang de door het kabinet
vastgestelde Leidraad voor de toepassing van de Aanwijzingen inzake
externe contacten van Rijksambtenaren bij functionele contacten met de
Staten-Generaal en individuele kamerleden (zie Kamerstukken II 2006/07,
29 283, nr. 46). Deze Leidraad betreft een concrete uitwerking van de
Aanwijzingen inzake externe contacten van rijksambtenaren bij functionele contacten met de Staten-Generaal en individuele Kamerleden (zie
hiervoor Staatscourant 1998, nr. 104, pag. 8).
Bij brief d.d. 23 januari 2007 (zie eerder genoemd Kamerstuk 29 283, nr.
46) heeft de toenmalige Minister voor Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties, mede namens de minister-president, uw Kamer meegedeeld
dat de Leidraad ook op onder de ministeries ressorterende zelfstandige
bestuursorganen van overeenkomstige toepassing is. In de Leidraad is
neergelegd dat de minister tegenover de Kamers der Staten-Generaal
verantwoording verschuldigd is over het door hem gevoerde beleid. Om
toepassing van de parlementaire vertrouwensregel mogelijk te maken rust
op de minister de verplichting aan de Staten-Generaal inlichtingen te
verstrekken. De minister is dus verantwoordelijk, niet zijn ambtenaren. Hij
is het aanspreekpunt voor Kamerleden. De ministeriële verantwoordelijkheid en het daarmee samenhangende uitgangspunt dat de minister de
Kamers informeert, sluit niet uit dat een ambtenaar, na toestemming van
de minister, feitelijke informatie aan de Kamerleden verstrekt. Uitgangs-

KST141227
0910tkkst31311-44
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2010

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 31 311, nr. 44

1

punt van het kabinet is dat een dergelijk verzoek welwillend en zakelijk
wordt beoordeeld, tegen de achtergrond van enerzijds de bijzondere wens
van het parlement en anderzijds de ministeriële verantwoordelijkheid. Dit
betekent dat de minister aan het verzoek tegemoet kan komen, als hij het
niet nodig acht zelf informatie te verstrekken en vast staat dat het alleen
om de verstrekking van feitelijke gegevens gaat. Uiteindelijk gaat het om
de toepassing in de praktijk van deze beslissingsbevoegdheid van de
minister.
Het kabinet heeft bij brief van 15 juli 2008 (Kamerstukken II 2007/08,
30 184, nr. 21) naar aanleiding van de motie-Duyvendak c.s. uw Kamer
nader geïnformeerd over toepassing van de Leidraad. Om te komen tot
een uniforme toepassing van de beslissingsbevoegdheid en discussies
over welwillendheid uit te sluiten is het kabinet van opvatting dat de
«welwillende en zakelijke» beoordeling moet worden opgevat als de
bereidheid tot inwilliging van een verzoek, mits het gaat om feitelijke
informatie en met inachtneming van de wettelijke geheimhoudingsplichten.
In antwoord op de vragen van de commissie zal ik – net als andere
bewindslieden – elk verzoek van de Kamer om direct contact tussen de
commissie en ambtenaren van zelfstandige bestuursorganen wegen op
grond van bovenstaande kabinetslijn.
Dit betekent dat ik directe contacten tussen de commissie en de onder mij
ressorterende zelfstandige bestuursorganen mogelijk acht indien het gaat
om feitelijke informatie, met inachtneming van de wettelijke geheimhoudingsplichten en ik het niet nodig acht de informatie zelf te verstrekken.
Voorts vraagt de commissie in welke situaties mijn toestemming is vereist
voor direct contact tussen de commissie en de onder mij ressorterende
zelfstandige bestuursorganen. Dit is zoals hierboven is toegelicht te allen
tijde het geval. Of mijn aanwezigheid daarbij is vereist hangt af van de
weging van het concrete verzoek conform bovenstaande lijn.
In het licht van het bovenstaande verbaast het mij dat uw commissie mijn
aanwezigheid bij een besloten gesprek met het UWV, waarin op de meer
inhoudelijke en technische aspecten van het dossier van de Nationale
Ombudsman kan worden ingegaan, opvat als een weigering om in rechtstreeks contact te treden met medewerkers van het UWV. Ik heb daar,
zoals eerder aangegeven in mijn brief van 10 februari 2010, geen bezwaar
tegen.
De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
J. P. H. Donner

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 31 311, nr. 44

2