Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2008–2009

31 305

Mobiliteitsbeleid

Nr. 144

BRIEF VAN DE MINISTER VAN VERKEER EN WATERSTAAT
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 9 juli 2009
Op 17 juni 2009, in het Algemeen Overleg Mobiliteit van Ouderen (31 305,
nr. 142), heb ik mevrouw Roefs toegezegd snel met een reactie te komen
op de motie die zij tezamen met de heren Koopmans en Cramer had ingediend (31 700 XII, nr. 40). De motie overweegt dat een groot aantal voertuigcategorieën op de weg aan verschillende eisen moet voldoen en dat
dit onduidelijkheid bij verkeersdeelnemers oproept. De motie verzoekt
daarom de regering om te bekijken of het aantal voertuigcategorieën kan
worden ingekrompen; tevens om de wettelijke eisen die aan de diverse
voertuigen worden gesteld te harmoniseren en aan te passen aan het type
weg waarvoor zij bedoeld zijn; dit met het doel de overzichtelijkheid en
eenduidigheid van verkeersregels en plaats op de weg te bevorderen.
De motie werd ingediend tegen de achtergrond van de explosieve
toename van het aantal scootmobielen en de discrepantie tussen het
rijbewijs en de gedragsregels voor bestuurders van brommobielen.
Beperking van het aantal categorieën in combinatie met eenduidige regelgeving per voertuig vind ik een prima gedachte. Ik ben het ook met
mevrouw Roefs eens dat als je naar het brede palet van categorieën kijkt,
het niet overzichtelijk oogt.
Om te beginnen zijn er internationale categorieën. Dit zijn de voertuigen
waarvoor Europese typegoedkeuringseisen bestaan, waarvan op nationaal niveau niet kan worden afgeweken. Naast de internationale voertuigcategorieën is er een aantal voertuigclusters dat nationaal is geregeld. Het
gaat bijvoorbeeld om motorrijtuigen met beperkte snelheid, de elektrische
fiets, de gehandicaptenvoertuigen en de brommobielen. Ter uitvoering
van de motie heb ik het samenvoegen van de nationale clusters de afgelopen periode ingezet maar daarbij stuit ik op het probleem hoe om te
gaan met het maatwerk dat we in Nederland kennen.
Zo gelden er nu verschillende eisen voor gehandicaptenvoertuigen. Het
uniformeren van deze eisen, bijvoorbeeld op het gebied van de verlichting, leidt er onder meer toe dat elektrische rolstoelen ook van verlichting

KST133649
0809tkkst31305-144
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2009

Tweede Kamer, vergaderjaar 2008–2009, 31 305, nr. 144

1

moeten zijn voorzien terwijl dat nu niet nodig is. En de gebruiker daarvoor
dus geen kosten hoeft te maken. Ook op het gebied van snelheid zijn er
verschillende eisen, zo ligt de toegestane snelheid op het voetpad lager
dan de toegestane snelheid op de weg. Een brommobiel valt in de categorie bromfiets. Op het eerste gezicht lijkt het logisch om de regels van de
bromfiets te volgen maar dat heeft als resultaat dat een brommobiel, toch
een klein autootje, dan op de stoep mag parkeren en van het fietspad
gebruik mag maken. Dat is ongewenst en daarom is er voor gekozen de
brommobiel voor de plaats op de weg en het parkeren gelijk te stellen aan
een auto.
Kortom, het inkrimpen van de voertuigcategorieën en het uniformeren
van de regels blijkt op het niveau van de gebruiker tot onbedoelde
problemen te kunnen leiden. De differentiatie vloeit immers vaak voort uit
de wens om zoveel mogelijk mensen zo lang mogelijk mobiel te houden.
We hebben daar in het Algemeen Overleg Mobiliteit van Ouderen ook
over gesproken. Juist om te voorkomen dat gebruikers op kosten worden
gejaagd, dan wel in hun mogelijkheden worden beperkt, wil ik het
probleem dat mevrouw Roefs terecht benoemt niet zozeer benaderen
vanuit de voertuigcategorie als wel vanuit de gebruiker. Ik wil vanuit dat
perspectief, per cluster, gaan bekijken of de eisen per voertuig logisch zijn
en of de gebruiker op de hoogte is van de belangrijkste eisen die aan het
gebruik worden gesteld. Ik stel voor om in het verlengde van de opmerkingen gemaakt over de scootmobiel te starten met de groep gehandicatenvoertuigen. Dat is ook meteen de groep die het meest complex oogt.
Het spreekt vanzelf dat dit onderzoek in overleg met alle betrokkenen
gebeurt. Internationale aspecten worden daarin meegenomen. Uiteraard
blijft de verkeersveiligheid een belangrijke rol spelen.
Vooruitlopende op die andere aanpak ter uitvoering van de motie, informeer ik u graag over enkele activiteiten die lopen of zijn opgepakt om de
gebruiker te helpen veilig mobiel te blijven.
Ik wil beginnen met de door de ouderenbond ANBO in het hele land
georganiseerde Blijf Veilig Mobiel bijeenkomsten. Naast mijn ministerie
participeren ook de ANWB en Veilig Verkeer Nederland (VVN). Ook organiseert VVN cursussen voor de scootmobiel. Omdat ook uit onze contacten
blijkt dat de scootmobiel een punt van aandacht blijft heb ik in het AO
Mobiliteit van Ouderen daarom toegezegd, in overleg met onder andere
VVN, de mogelijkheden te bezien voor een basiscursus scootmobiel en
het stimuleren van ouderen om zo’n cursus te volgen.
Om de gebruikers van brommobielen niet alleen in staat te stellen de
regels te kennen maar ook met het gebruik te oefenen, bereid ik de invoering van een praktijkexamen brommobiel voor. Dit loopt mee in het
examen voor de bromfiets, maar omdat het een geheel andere type voertuig is, wordt er een apart praktijkexamen brommobiel ontwikkeld. Ook dit
moet leiden tot meer transparantie voor de gebruiker van wat er wel en
niet van hem mag worden verwacht.
Daarnaast is het van belang dat andere weggebruikers oog hebben voor
de toenemende groep oudere verkeersdeelnemers en daar op een
correcte en sociale manier mee omgaan. In het AO Mobiliteit van Ouderen
heb ik toegezegd hier met het CBR contact over op te nemen. Ik kan u
melden dat het CBR heeft aangegeven dat hier al toenemende aandacht
voor is bij de opleiding en examinering voor het rijbewijs. Bij het theorieexamen wordt hier aandacht aan besteed in het kader van verkeersinzicht
en gevaarherkenning en bij het praktijkexamen vormt het gedrag ten
opzichte van andere en met name zwakkere verkeersdeelnemers ook een
beoordelingscriterium.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2008–2009, 31 305, nr. 144

2

Ik hoop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.
De minister van Verkeer en Waterstaat,
C. M. P. S. Eurlings

Tweede Kamer, vergaderjaar 2008–2009, 31 305, nr. 144

3