Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2020–2021

25 295

Infectieziektenbestrijding

Nr. 1176

BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN
SPORT
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 4 mei 2021
Het kabinet treft voorbereidingen voor de mogelijke inzet van vaccinatiebewijzen, voor nationale toepassing en in internationaal verband. Uw
Kamer is van de voortgang hiervan al enkele malen op de hoogte
gehouden in de stand van zakenbrieven covid-191, 2, 3.
Ik hecht aan zorgvuldige besluitvorming rond de toepassing van dit
instrument. In deze brieflicht ik dit toe.
In recente contacten met uw Kamer, onder meer tijdens het debat over het
Wetsvoorstel tot wijziging van de «Wet publieke gezondheid vanwege de
invoering van aanvullende maatregelen voor het internationaal personenverkeer in verband met de bestrijding van de epidemie van covid-19» en
in het nader verslag inzake het wetsvoorstel «Tijdelijke wet covid-19
toegangstesten» (Kamerstuk 35 807, nr. 16), zijn verschillende vragen
gesteld over de inhoudelijke inzet en de technische ontwikkeling van
vaccinatiebewijzen. Ook waren er vragen over de planning van de
besluitvorming over dit onderwerp. Dit mede in relatie tot adviezen van
het Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (ECDC), de
Gezondheidsraad en het OMT en de ontwikkelingen in het kader van de
Europese verordening met betrekking tot een Digitaal Groen Certificaat
(DGC) ten behoeve van het vrij verkeer van personen in de EU deze zomer.
Graag wil ik in deze brief met uw Kamer delen hoe ik het besluitvormingsproces over vaccinatiebewijzen zie, gelet op de stand van zaken en op wat
er nog moet gebeuren. Ik ben mij ervan bewust welke belangen op het
spel staan en de ethische en juridische discussies die hier aan de orde
zijn.
In het onderstaande zal ik eerst een korte terugblik geven op de besluitvorming tot nu toe. Ik zal daarna in gaan op de mogelijke toepassingen en

1

Kamerstuk 25 295, nr. 1032.
Kamerstuk 25 295, nr. 1063.
3
Kamerstuk 25 295, nr. 1105.
2

kst-25295-1176
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2021

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 25 295, nr. 1176

1

wat nog nodig is in de voorbereiding en welke afhankelijkheden er zijn.
Vervolgens ga ik in op het besluitvormingsproces.
Besluitvorming tot nu toe
Naar aanleiding van het advies van de Gezondheidsraad van 4 februari jl.
over het ethisch en juridisch afwegingskader ten behoeve van de inzet van
vaccinatiebewijzen, heb ik op 8 maart jl. een kabinetsappreciatie met uw
Kamer gedeeld4. Zoals ik in mijn vorige Kamerbrieven heb aangegeven,
zijn vaccinaties onze troef om uit deze crisis te komen, en bieden daarom
veel perspectief om de samenleving weer op een voorzichtige en
gecontroleerde wijze open te kunnen stellen. Daarbij is het expliciet niet
de bedoeling om te komen tot een (indirecte) vaccinatieplicht. Vaccineren
moet wat het kabinet betreft altijd een vrije keus blijven, zodat geen drang
of dwang ontstaat. Mensen moeten zich dus nooit verplicht voelen te
bewijzen dat ze gevaccineerd zijn. Echter, in het kabinetsstandpunt in de
Kamerbrief van 8 maart jl. is ook aangegeven dat wanneer voldoende
mensen in de samenleving zijn gevaccineerd en wanneer er duidelijkheid
is over de mate van transmissiereductie, vaccinatiebewijzen ingezet
kunnen worden om de samenleving weer open te kunnen stellen. Over de
kabinetsappreciatie is tijdens het debat van 10 maart jl. (Handelingen II
2020/21, nr. 60, item 2) met uw Kamer gesproken met als uitkomst dat
gestart zou worden met de technische voorbereidingen van een vaccinatiebewijs om internationaal reizen deze zomer te faciliteren. Ook heb ik
met uw Kamer besproken dat een besluit zou volgen over een mogelijke
nationale toepassing van het vaccinatiebewijs, mits aan twee
voorwaarden is voldaan. De eerste voorwaarde is dat duidelijk moet zijn
dat vaccinatie daadwerkelijk bijdraagt aan vermindering van de virustransmissie. Als tweede voorwaarde werd genoemd dat een aanzienlijk
deel van de bevolking moet zijn gevaccineerd. Randvoorwaarde voor
eventuele inzet was dat geen sprake zal zijn van een (in)directe vaccinatieplicht. Belangrijk is wel dat een vaccinatiebewijs een bijdrage kan leveren
aan het heropenen van de samenleving en het mogelijk maken van
internationaal verkeer. In de wetsvoorstellen voor testbewijzen en
quarantaine zijn daarom grondslagen opgenomen om de inzet van
vaccinatiebewijzen te kunnen regelen zodra aan deze voorwaarden wordt
voldaan.
Op 17 maart jl. heeft de Europese Commissie een voorstel voor een
verordening van het Europees Parlement en de Raad gepubliceerd voor
een kader waarin de afgifte, de verificatie en acceptatie van vaccinatie-,
test- en herstelcertificaten wordt vastgelegd. Dit wordt het Digitaal Groen
Certificaat genoemd (DGC). Op 26 maart jl.5 heeft uw Kamer een
Kabinetsappreciatie ontvangen over dit voorstel. In de conceptverordening worden lidstaten verplicht tot de uitgifte en erkenning van een
interoperabel certificaat op basis van een vaccinatie-, test- en herstelbewijs ter bevordering van het vrij verkeer van personen in de EU tijdens
de covid-19 pandemie.
Met eerder genoemd debat en beantwoording van de vragen uit het
schriftelijk overleg naar aanleiding van deze Kabinetsappreciatie ben ik
ook tegemoet gekomen aan de motie van het lid Segers c.s.6 om geen
onomkeerbare stappen te zetten voor een Europees «vaccinatiepaspoort»,
voordat de Kamer hierover heeft gesproken.
Op 14 april jl. bereikten de lidstaten overeenstemming over de Raadspositie aangaande het certificaat. Het voorstel is voorbereid door de
4

Kamerstuk 25 295, nr. 1032.
Kamerstukken 22 112 en 25 295, nr. 3068.
6
Kamerstuk 25 295, nr. 1046.
5

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 25 295, nr. 1176

2

Europese Commissie om te zorgen dat alle EU-lidstaten hun certificaten
op dezelfde manier inrichten (harmonisatie), zodat de onderlinge
erkenning technisch wordt vergemakkelijkt (interoperabiliteit). Dit vraagt
veel nationale en Europese uitwerking en afstemming en uiteindelijk ook
mondiale afstemming. De voorgestelde verordening schrijft niet voor
welke rechten mensen krijgen die een DGC kunnen tonen. Welke
certificaten door lidstaten worden voorgeschreven en of lidstaten
versoepelingen van maatregelen toekennen aan reizigers die binnenkomen met één van deze certificaten, bijvoorbeeld een uitzondering op de
quarantaineplicht, is aan de lidstaten zelf. Dit wordt niet via deze
verordening geregeld. Op dit moment zijn de onderhandelingen tussen de
Europese Commissie, de Raad en het Europees Parlement gaande. Er
wordt naar gestreefd dat de verordening op 21 juni aanstaand van kracht
wordt met een overgangsperiode van zes weken voor de nationale
implementatie van het DGC. Op 28 april jl. bepaalde het Europees
Parlement zijn standpunt. Het voorstel van de Europese Commissie is
positief ontvangen. Het is de inzet van het Portugese EU-voorzitterschap
om de onderhandelingen zo snel mogelijk af te ronden.
Toepassing vaccinatiebewijs
Voor de toepassing van vaccinatiebewijzen zie ik op dit moment de
volgende drie mogelijkheden:
1. Voor inkomende reizigers, als mogelijke vrijstelling op de quarantaineplicht of mogelijk de verplichte negatieve test voor reizigers uit
hoog-risicogebieden (al dan niet als onderdeel van het DGC).
2. Voor uitgaande reizigers, wanneer zij een vaccinatiebewijs nodig
hebben ten behoeve van een internationale reis (al dan niet als
onderdeel van het DGC).
3. Binnen Nederland, als alternatief voor een testbewijs indien verplicht
voor toegang tot bepaalde activiteiten en voorzieningen in Nederland
(gelijkstelling).
Voor de toepassing van vaccinatiebewijzen zie ik drie belangrijke
afhankelijkheden:
– conform de eerder genoemde voorwaarden moet deze medisch
verantwoord zijn;
– het moet technisch uitvoerbaar zijn en
– de benodigde juridische grondslagen dienen goed te zijn vorm
gegeven.
Hieronder ga ik nader in op elk van deze afhankelijkheden.
Medisch verantwoord
Over de vraag of het medisch verantwoord is een vaccinatiebewijs in te
voeren hecht ik eraan te benadrukken dat ik dit op een verantwoorde
manier wil doen. Daarom heb ik op 2 maart jl. de Gezondheidsraad
gevraagd mij te adviseren over wat de verwachting is over het effect van
vaccinatie op de transmissie van SARS-CoV-2 in Nederland, en hoe dit
beoordeeld moet worden in de internationale context waarin verspreiding
kan blijven plaatsvinden. In dit advies, dat in de week van 17 mei wordt
verwacht, zal de Gezondheidsraad zoveel mogelijk resultaten uit internationale studies en ontwikkelingen meenemen.
Op 21 april jl. heeft het ECDC een tussentijds richtsnoer gepubliceerd.
Daarin wordt aangegeven dat er eerste signalen uit wetenschappelijke
onderzoeken aangeven dat volledig gevaccineerde personen, indien
geïnfecteerd, minder kans hebben om SARS-CoV-2 door te geven aan
niet-gevaccineerden. In het richtsnoer geeft het ECDC aan dat het
restrisico voor besmetting en transmissie van een volledig gevaccineerde

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 25 295, nr. 1176

3

reiziger als zeer laag beoordeeld wordt. Daarom wordt aanbevolen dat
lidstaten kunnen overwegen een uitzondering te maken op de test- en
quarantaineverplichting voor reizigers die volledig zijn gevaccineerd. Het
ECDC geeft hierbij wel aan dat de verspreiding van zorgwekkende
varianten, waarvoor opgebouwde afweer minder effectief is, in acht
genomen dient te worden. Uit het rapport van het ECDC maak ik op dat
deze adviezen bezien moeten worden in de nationale context. Daarom ben
ik van mening dat het pas verstandig is een uitzondering te maken op de
test- en quarantaineplicht voor reizigers die volledig zijn gevaccineerd, als
dit op basis van bovengenoemde adviezen van de Gezondheidsraad en
OMT (zie hieronder) kan worden besloten.
In antwoord op recente vragen van uw Kamer heb ik gemeld dat de
resultaten van onderzoeken naar virustransmissie na vaccinatie slechts
gedeeltelijk beschikbaar zijn en vaak nog niet collegiaal getoetst door een
onafhankelijke partij (peer-review). Gezien het feit dat asymptomatische
patiënten een mogelijke bron van overdracht van SARS-CoV-2 zijn, is
voorzichtigheid gewenst bij aannames over de mate waarin vaccinatie de
overdracht van het virus tegengaat. Gebaseerd op de voorlopige
resultaten is de verwachting dat vaccinatie het aantal dagen dat iemand
besmettelijk is sterk inkort. Bovendien wordt verwacht dat de transmissie
wordt beperkt door de verminderde klachten, zoals hoesten en niezen.
Aannemelijk is dat vaccinatie leidt tot een reductie van transmissie, maar
niet tot steriele immuniteit (dat wil zeggen dat het besmetten van een
ander persoon niet meer mogelijk is). Transmissie hangt verder ook
samen met het vaccin, leeftijd, virusvariant, lokale omstandigheden,
vaccinatiegraad en bijvoorbeeld het seizoen. Ik heb het RIVM gevraagd de
meest recente (onderzoeks)ontwikkelingen te monitoren.
De vraag welke epidemiologische randvoorwaarden er moeten zijn in het
kader van de hierboven genoemde derde toepassing van vaccinatiebewijzen, dus binnen Nederland, om gevaccineerde personen van maatregelen uit te zonderen (waaronder de vaccinatiegraad van de populatie),
wil ik aan het OMT voorleggen. Dit doe ik direct na het beschikbaar komen
van het advies van de Gezondheidsraad, in de tweede helft van mei. Bij de
besluitvorming over de inzet van vaccinatiebewijzen zal het kabinet het
maatschappelijke belang dat hiermee gemoeid is uiteraard sterk
meewegen.
Technisch uitvoerbaar
Over de technische realisatie schets ik hieronder de stand van zaken.
Zoals ik in mijn Kamerbrief van 13 april jl.7 heb aangegeven, zal het
beoogde vaccinatiebewijs onderdeel worden van de CoronaCheck app.
Hierdoor hoeft de burger maar één enkele applicatie te gebruiken om een
test-, herstel- of vaccinatiebewijs te genereren. Daarnaast zal het ook
mogelijk worden gemaakt om het vaccinatiebewijs aan te vragen via de
website www.coronacheck.nlen op papier. Het uitgeven van een vaccinatiebewijs is in de technische uitwerking complex. Zo vindt het vaccineren
plaats door verschillende uitvoerders (o.a. GGD, huisartsen, zorginstellingen). Al deze zorgverleners hebben een eigen decentraal bronsysteem,
waarin zij vaccinatiegegevens registreren. De gegevens van mensen die
daarvoor toestemming hebben gegeven komen in het COVID19-vaccinatie
Informatie en MonitoringsSysteem (CIMS) van het RIVM.
Het ontwerp voor het onderdeel vaccinatiebewijzen van de CoronaCheck
app en de website gaat uit van een volledig geautomatiseerde hoofdroute
die gebruik maakt van het CIMS en daarnaast van enkele decentrale
bronsystemen van de uitvoerders. Gebruikers kunnen vervolgens via de
app en/of website inloggen met hun DigiD, zodat zij hun vaccinatiege7

Kamerstuk 25 295, nr. 1105.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 25 295, nr. 1176

4

gevens kunnen ophalen uit het CIMS of, indien beschikbaar, de gekoppelde decentrale bronsystemen. Vervolgens vertaalt de app en/of website
de vaccinatiegegevens in een vaccinatiebewijs. Dit zullen feitelijk twee
verschillende QR-codes zijn: een QR-code voor nationaal gebruik (indien
ook wordt besloten tot nationale implementatie van het vaccinatiebewijs)
en een QR-code voor internationaal reizen. Bij de QR-code voor nationaal
gebruik zal niet herleidbaar zijn of sprake is van een test-, vaccinatie- of
herstelbewijs. Dit is wel het geval bij de QR-code voor internationaal
reizen, zodat voldaan wordt aan de interoperabiliteitseisen conform de
eisen die de Europese verordening aan het DGC stelt.
Er zullen personen zijn van wie de gegevens niet in het CIMS aanwezig
zijn. Dit betreft onder meer personen die geen toestemming hebben
gegeven om de vaccinatiegegevens met het RIVM te delen en die door
een uitvoerende partij zijn gevaccineerd waarvan het bronregistratiesysteem (nog) niet gekoppeld is aan de app en/of website. Ook zijn de
vaccinatiegegevens van personen die in het buitenland zijn gevaccineerd
niet beschikbaar via het CIMS. Voor deze groepen mensen (en voor
mensen die niet beschikken over een smartphone of computer) zal een
alternatieve route worden ontwikkeld. Bij de invulling van de alternatieve
route zal een oplossing worden gezocht, waarbij de vaccinatiegegevens
op een betrouwbare en veilige manier door de burger kunnen worden
opgevraagd en omgezet in een vaccinatiebewijs. Hierbij wordt voorzien
dat er sprake zal zijn van handmatige handelingen, aangezien er (nog)
geen sprake is van een automatische koppeling (zoals dat wel het geval is
in de hoofdroute). We zijn in gesprek met de uitvoerende partijen van het
vaccinatieprogramma om het proces van deze alternatieve route verder
uit te denken en zo goed mogelijk in te richten.
Er komen mogelijk nog wijzigingen voort uit het besluitvormingsproces
waarmee de Europese verordening tot stand komt, waardoor de eisen aan
de technische vormgeving van het DGC mogelijk nog worden aangepast.
Daarnaast zullen naar verwachting niet alle bronregistratiesystemen van
de uitvoerders direct gekoppeld kunnen worden aan de CoronaCheck app
en de website. De vaccinatiegegevens die beschikbaar zijn via het CIMS
zullen beschikbaar zijn vanaf 1 juni aanstaande. Het CIMS is voor de korte
termijn de belangrijkste bron voor de aanlevering van vaccinatiegegevens
ten behoeve van het vaccinatiebewijs omdat de gegevens direct
beschikbaar zullen zijn en het overgrote deel van de vaccinatiegegevens
van burgers in het CIMS terecht komen. Belangrijk hierbij is dat het RIVM
voor de beschikbaarheid en juistheid van de vaccinatiegegevens
afhankelijk is van een correcte levering door de eerdergenoemde
uitvoerders.
Zoals hiervoor aangegeven zal het vaccinatiebewijs bestaan uit twee
QR-codes. De QR-code ten behoeve van internationaal reizen zal, vanwege
de eisen die de Europese verordening stelt, meer persoonsgegevens
bevatten en is daarom privacygevoelig. De verwerking van persoonsgegevens dient veilig en AVG-conform te zijn. In de onderhandelingen over
de verordening wordt nog over deze dataset nog gesproken.
Voor de controle van het vaccinatiebewijs nationaal en bij grensoverschrijdend verkeer, zal zoveel mogelijk aangesloten moeten worden bij
bestaande structuren. In samenwerking met de vervoerders wordt samen
met het Ministerie van Infrastructuur en Waterstaat bekeken hoe deze
controle zal plaatsvinden.
Juridische grondslagen
De benodigde juridische grondslagen voor de genoemde toepassingen
worden als volgt mogelijk gemaakt.
De juridische basis voor het uitgeven, verifiëren en accepteren van
vaccinatie-, test- en herstelcertificaten wordt geschapen met de Europese

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 25 295, nr. 1176

5

verordening. Hierboven in de paragraaf Besluitvorming tot nu toe is de
totstandkoming daarvan geschetst. Met een nota van wijziging is aan het
wetsvoorstel «Tijdelijke wet testbewijzen covid-19» een grondslag
toegevoegd om bij of krachtens algemene maatregel van bestuur de
implementatie van de verordening te regelen8. Het ontwerp van deze
algemene maatregel van bestuur zal aan uw Kamer worden voorgelegd
alvorens advies wordt gevraagd aan de Raad van State. Wanneer
onmiddellijke inwerkingtreding nodig is, kan de invoering ook tijdelijk,
voor een periode van maximaal drie maanden, bij ministeriële regeling
worden geregeld. Voor zover niet met toestemming kan worden volstaan,
bieden de Europese verordening en de nationale voorschriften ter
uitvoering daarvan de juridische grondslag voor de verwerking van de
persoonsgegevens voor de certificaten.
Verder bevat het wetsvoorstel «Tijdelijke wet testbewijzen covid-19» de
grondslag om bij of krachtens algemene maatregel van bestuur een
vaccinatiebewijs gelijk te stellen aaneen testbewijs voor de toegang tot
activiteiten en voorzieningen waarvoor een testbewijs is voorgeschreven
9
. De grondslagen voor het verwerken van persoonsgegevens ten
behoeve van testbewijzen, zijn van overeenkomstige toepassing op
vaccinatiebewijzen. Voordat tot het vaststellen van een dergelijke
algemene maatregel van bestuur wordt overgegaan, dient voldaan te
worden aan beide, in deze brief al eerder vermelde voorwaarden, te weten
dat er duidelijkheid bestaat over transmissie en een aanzienlijk deel van
de bevolking is gevaccineerd. Bij deze besluitvorming zullen ook de
eveneens al genoemde adviezen van de Gezondheidsraad en het OMT
worden betrokken. Vervolgens wordt het ontwerp van de algemene
maatregel van bestuur aan uw Kamer voorgelegd voordat advies wordt
gevraagd aan de Raad van State. Ik benadruk dat een vaccinatiebewijs
met deze gelijkstelling naast een testbewijs komt: men zal zich niet
hoeven laten vaccineren om toegang tot activiteiten of voorzieningen te
krijgen. Daarvoor volstaat een correcte testuitslag.
Het wetsvoorstel tot wijziging van de Wet publieke gezondheid vanwege
de invoering van aanvullende maatregelen voor het internationaal
personenverkeer in verband met de bestrijding van de epidemie van
covid-19 voorziet er in dat gevaccineerde personen bij ministeriële
regeling kunnen worden aangewezen als categorie van personen voor wie
de quarantaineplicht en de testverplichting niet geldt. De voorwaarde
daarvoor is onder meer dat uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken
dat het restrisico voor besmetting en transmissie bij gevaccineerde
personen als zeer beoordeeld wordt en dat afdoende verifieerbaar is dat
een persoon inderdaad gevaccineerd is. Hiervoor zijn de eerdergenoemde
te verwachten adviezen van de Gezondheidsraad en van het OMT van
grote betekenis. Op de hiervoor bedoelde ministeriële regeling zullen de
procedurevoorschriften uit artikel 58c van de Wet publieke gezondheid
van toepassing zijn, dit betekent dat de regeling bij uw Kamer zal worden
nagehangen.
Gesprekken met stakeholders
In verschillende overleggen zijn onder andere op hun verzoek de sociale
partners op de hoogte gehouden van de voorbereidingen voor het
vaccinatiebewijs en het DGC. Ook ben ik samen met de Ministeries van
Economische Zaken en Klimaat en Infrastructuur en Waterstaat regelmatig
in gesprek met VNO-NCW, de vervoerders en de reisbranche.
Het bedrijfsleven hecht aan een spoedige maar verantwoorde invoering.
8
9

Kamerstuk 35 807, nr. 11.
Kamerstuk 35 807, nr. 2.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 25 295, nr. 1176

6

Besluitvormingstraject
Ik verwacht dat het kabinet begin juni een besluit kan nemen over het
invoeren van vaccinatiebewijzen, op basis van:
– de adviezen van achtereenvolgens de Gezondheidsraad over het effect
van vaccinaties op transmissie in de week van 17 mei en een advies
van het OMT over de epidemiologische randvoorwaarden voor
volledig gevaccineerden op de test- en quarantaineverplichting voor
inkomende reizigers eind mei en
– het grotendeels afgerond zijn van de technische en juridische
voorbereidingen.
Dit uitgaande van definitieve Europese besluitvorming over het DGC in
juni.
Mijn streven is dit kabinetsbesluit begin juni aan uw Kamer voor te
leggen, zodat u zich hierover kunt beraden. De eerste drie weken van juni
kunnen dan tevens worden benut om een ontwerp van de algemene
maatregel van bestuur over de gelijkstelling van het vaccinatiebewijs aan
het testbewijs aan uw Kamer aan te bieden en voor advies aan de Raad
van State voor te leggen, eventuele pilots uit te voeren en de laatste
technische hobbels te nemen en zoveel mogelijk aanvullende bronsystemen met vaccinatiegegevens te koppelen. Een eventuele vrijstelling van
de quarantaine- en testverplichting voor gevaccineerde reizigers geschiedt
bij ministeriële regeling, waarvoor een nahangprocedure bij uw Kamer
geldt.
In Europees verband wordt ernaar gestreefd de EU-verordening op 21 juni
2021 van kracht te laten worden. Na het van kracht worden van de
Europese verordening hebben de lidstaten nog een overgangsperiode van
zes weken om de verordening uit te voeren. Gezien het begin van de
zomervakanties, vrij snel na 21 juni, acht ik het echter van belang geen tijd
te verliezen en van start te gaan zodra dat medisch en technisch verantwoord is. Hiermee kom ik mede tegemoet aan de Europese verordening
en aan de motie van het lid Jetten die het kabinet verzoekt om de
vaccinatiebewijzen en het coronapaspoort zo spoedig als verantwoord
mogelijk in te voeren en hiermee in ieder geval niet te wachten tot in de
zomer10. In aanloop naar de zomerperiode heeft de Commissie op 3 mei
een voorstel gedaan tot wijziging voor Raadsaanbeveling 2020/912 over
de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU en de
mogelijke opheffing van die beperking. Uw Kamer wordt hierover zo
spoedig mogelijk geïnformeerd.
De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
H.M. de Jonge

10

Kamerstuk 25 295, nr. 1039.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 25 295, nr. 1176

7