Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2013–2014

33 742

Wijziging van de Wet overdracht
tenuitvoerlegging strafvonnissen in verband met
aanvulling van de bepaling over de procedure
van voortgezette tenuitvoerlegging

Nr. 4

VERSLAG
Vastgesteld 4 november 2013
De vaste commissie voor Veiligheid en Justitie, belast met het voorbereidend onderzoek van dit voorstel van wet, heeft de eer als volgt verslag
uit te brengen. Onder het voorbehoud dat de hierin gestelde vragen en
gemaakte opmerkingen voldoende zullen zijn beantwoord, acht de
commissie de openbare behandeling van het voorstel van wet
genoegzaam voorbereid.
Inhoudsopgave
I.

II.

Algemeen
1. Inleiding
2. Koninkrijkspositie
3. Kosten
4. Strafverhoging
5. Strafrestant en resocialisatie
Artikelsgewijs

blz.
1
1
3
4
4
4
6

I. Algemeen
1. Inleiding
De leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van bovenstaand wetsvoorstel. Zij maken zich zorgen dat de mogelijkheid
van een overdracht op grond van deze wet betrokken wordt bij de risicoinventarisatie die veel (potentiële) criminelen en met name drugskoeriers
maken. Deze leden vrezen dat het bestaan van die «zekerheid» dat een
eventuele gevangenisstraf in Nederland kan worden uitgezeten, de
drempels wegneemt om het misdrijf te plegen. Dat zouden zij een zeer
onwenselijk gevolg van deze wet vinden. Deelt de regering deze zorg, en
ziet zij dit risico ook en zal de regering dat meenemen in haar afweging
toestemming te verlenen voor een overdracht? Voornoemde leden
onderschrijven het streven van de regering de uitwerking van de
procedure voor de overdracht van gedetineerden in het buitenland verder

kst-33742-4
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2013

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 4

1

uit te werken. Wel hebben zij nog enkele vragen en overwegen een
amendement in te dienen.
De leden van de VVD-fractie merken op dat de regering enkele verschillen
noemt tussen de Wet overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen (Wots)
en de Wet wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging vrijheidsbenemende en voorwaardelijke sancties (Wets). Eén van de verschillen is dat
de regering een verzoek tot overdracht op grond van de Wots altijd kan
weigeren, maar dat de regering op grond van de Wets verplicht kan zijn
de gedetineerde naar Nederland over te brengen. Deze verplichting kan
alleen opzij worden gezet indien een weigeringsgrond uit de Wets van
toepassing is. Is het beter als de regering ook binnen de Wets en dus
binnen de Europese Unie, gedetineerden altijd kan weigeren, in die zin dat
de Wets meer op de Wots gaat lijken? Is het meer in het algemeen de
wens en het streven van de regering de Wots en de Wets meer op elkaar
aan te laten sluiten? Wat zijn, behalve de verschillen die reeds in de
memorie van toelichting zijn genoemd, verder de belangrijkste verschillen
tussen beide wetten? Zien deze leden het goed dat ook bij voortgezette
tenuitvoerlegging de opgelegde straf kan (en zal) worden aangepast?
Voornoemde leden hechten eraan dat de regering een overdracht altijd
kan weigeren, bijvoorbeeld omdat terugkeer van een bepaalde gedetineerde nadelig kan zijn voor de openbare orde of maatschappelijke onrust
kan veroorzaken. Ook is het niet uitgesloten dat daders van zeer ernstige
(zeden of andere) misdrijven gevaar lopen op mishandeling in detentie.
Hoe kijkt de regering aan tegen dit risico?
De leden van de PvdA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het voorstel tot wijziging van de Wots, waarbij de mogelijkheden tot
voortgezette tenuitvoerlegging een betere wettelijke verankering krijgen
en daardoor de regeling beter uitvoerbaar wordt. Deze leden zijn
voorstander van het overnemen van straffen van in het buitenland
gedetineerde personen. Nederlanders die in het buitenland gedetineerd
zijn zullen op enig moment weer in de Nederlandse maatschappij
terugkeren en zullen hierin ook moeten functioneren. De terugkeer in de
Nederlandse maatschappij moet zorgvuldig gebeuren volgens een
resocialisatieprogramma. Dat kan alleen als het laatste deel van de
detentie in Nederland wordt uitgezeten. De leden van de PvdA-fractie
hebben in een debat met de regering over het verdrag met Peru (33486(R1994) over de overbrenging van gevonniste personen gesproken over
het uitbreiden van de procedure van voortgezette tenuitvoerlegging. Deze
leden hebben zich toen uitgesproken voor het overnemen van de straf in
plaats van het omzetten van de straf als dat de kans op het overbrengen
van de gevonniste persoon naar Nederland zou vergroten. Dit wetsvoorstel komt tegemoet aan de wens van voornoemde leden. Desondanks
hebben zij nog enkele opmerkingen en vragen.
De leden van de PvdA-fractie merken op dat in de memorie van
toelichting van het wetsvoorstel en in de adviezen van organisaties veel
aandacht wordt besteed aan de Voorwaardelijke Invrijheidstelling (VI).
Begrijpen zij de VI-regeling goed dat als de veroordelende staat een vorm
van VI kent, dat daar dan tijdig naar gevraagd wordt en rekening mee
wordt gehouden bij het vaststellen van de hoogte van het strafrestant? Als
de veroordelende staat dit strafrestant accepteert, kan worden overgegaan tot overname van de straf. Wordt het strafrestant niet geaccepteerd,
dan zal de gedetineerde in de veroordelende staat zijn straf moeten
uitzitten. Het verbod op verzwaring van de sanctie moet voorkomen dat
een straf hoger uitpakt dan wanneer de gedetineerde in het land van
veroordeling blijft. Dit verbod heeft ook effect op de toepassing van de VI.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 4

2

De leden van de PvdA-fractie gaan ervan uit dat overbrenging van een
gedetineerde naar Nederland slechts met toestemming van de gedetineerde zelf zal gebeuren. Klopt dat? Zo ja, waarom wordt in de memorie
van toelichting dan gesproken over die «gevallen waarin de instemming
van de gevonniste persoon niet vereist is». Op welke gevallen wordt
gedoeld?
De leden van de SP-fractie hebben kennisgenomen van bovengenoemd
wetsvoorstel. Zij hebben hierover nog enkele vragen en opmerkingen. Zij
begrijpen dat de procedure van voortgezette tenuitvoerlegging in de wet
nader wordt uitgewerkt omdat deze procedure aan populariteit wint en bij
de totstandkoming van deze wet nog niet vaak werd toegepast en daarom
nog niet was uitgewerkt. Om die reden lijkt codificatie van de nadere
uitwerking van deze procedure inderdaad op zijn plaats. Kan deze nadere
uitwerking worden gezien als codificatie van min of meer ongeschreven
recht?
In de memorie van toelichting wordt genoemd dat de procedure van
voortgezette tenuitvoerlegging de voorkeur heeft van steeds meer landen,
boven de omzettingsprocedure. Waar komt deze voorkeur vandaan en wat
is hier de reden van? Is de voorkeur van die andere landen voor
Nederland een gegeven, of wordt hier met andere landen nog over
gediscussieerd? Heeft de omzettingsprocedure voor Nederland zélf nog
wel de voorkeur?
De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van bovengenoemd wetsvoorstel. Zij kunnen zich erin vinden. Zij hebben,
na kennisname van de heldere memorie van toelichting en de daarin
geschetste in hun ogen afdoende reactie op de adviezen van de geconsulteerde organisaties, slechts enkele vragen.
De D66-fractie heeft met belangstelling kennisgenomen van het voorstel
tot aanvulling van de procedure van voortgezette tenuitvoerlegging die
inhoudt dat de buitenlandse straf in Nederland verder ten uitvoer wordt
gelegd. Deze leden achten het positief dat meer aansluiting bij de praktijk
wordt gezocht en tevens stroomlijning plaatsvindt met de Wets. Wel
hebben zij enkele opmerkingen bij de uitvoeringspraktijk waarover ook
met de regering is gesproken tijdens het debat op 20 september 2013 over
de goedkeuring van het Verdrag inzake de overbrenging van gevonniste
personen tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek Peru
(33486-(R1994)). Zij brengen in herinnering het onderzoek dat de
Nationale Ombudsman afgelopen zomer heeft ingesteld naar de
mogelijke stelselmatige afwijzing van WOTS-verzoeken omdat bij
terugkeer naar Nederland de resterende (omgezette) straf stelselmatig te
kort is, namelijk zes maanden. Heeft de regering inmiddels ook zelf
onderzoek gedaan naar de beoordelingspraktijk van Wots-verzoeken uit
Panama en Venezuela? Zo ja, wat is daarvan de uitkomst?
2. Koninkrijkspositie
De leden van de PvdA-fractie merken op dat onderhavig wetsvoorstel
geen betrekking heeft op de eilanden Bonaire, St. Eustatius en Saba (BES)
omdat zij gehouden zijn aan het Wetboek van Strafvordering BES. Kent
het Wetboek van Strafvordering BES een vergelijkbare regeling? Hebben
de BES-eilanden zelfstandig afspraken gemaakt met andere staten
teneinde gevangenen over te nemen? Als dat niet het geval is, komt dat
omdat er geen behoefte is aan een dergelijke wet of verdragen? Zo nee,
waarom niet?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 4

3

3. Kosten
De leden van de VVD-fractie willen graag weten hoe hoog de kosten zijn
van het terughalen van gedetineerden op basis van de gewijzigde Wots,
ten eerste de kosten van de gevangenisstraf zelf en ten tweede de kosten
van overdracht. Zien deze leden het goed dat de wetswijziging ertoe kan
leiden dat meer gedetineerden naar Nederland terugkeren om – in
sommige gevallen – zeer lange gevangenisstraffen uit te zitten? Hoe schat
de regering de kostenstijging hiervan in? Is het waar dat personen in
kwestie door de Marechaussee worden opgehaald en begeleid bij hun
terugkeer naar Nederland? Uit welke onderdelen bestaan de kosten van
overdracht in dit soort gevallen? Voornoemde leden zijn van mening dat
de kosten van overdracht in beginsel voor rekening van de over te
brengen persoon zelf moet komen en vooraf dient te worden betaald om
incassorisico’s te voorkomen. Hiervan kan worden afgezien in uitzonderingsgevallen. Deelt de regering deze mening? Zo nee, waarom niet? Is de
regering voornemens zelf een daartoe strekkende bepaling in de wet op te
nemen, zo nee, kunnen de leden van de VVD-fractie ervan uitgaan dat de
regering positief oordeelt over het nog in te dienen amendement? Deze
leden kunnen zich voorstellen dat sommige gedetineerden geen
mogelijkheid hebben in de financiering van hun overbrenging te voorzien,
terwijl hun overbrenging om dringende redenen, bijvoorbeeld van
humanitaire aard of vanwege de gezondheid van de betrokken gedetineerde, wenselijk wordt geacht. Kan de regering een overzicht geven van
de haar op basis van eerdere gevallen bekende redenen waarom zij zou
willen afzien van betaling van kosten? Hoe stelt de regering zich haar
afweging voor als voornoemde leden in het eerder bedoeld amendement
de bevoegdheid voor de regering creëren in uitzonderingsgevallen van de
incassokosten van overdracht af te zien? Deze leden zijn van mening dat
overdracht van gevangenen in beginsel niet hoeft te worden gefinancierd
door de belastingbetaler.
De leden van de CDA-fractie vragen of er financiële gevolgen aan dit
wetsvoorstel zijn verbonden en zo ja welke.
4. Strafverhoging
Zien de leden van de VVD-fractie het goed dat de wet geen mogelijkheid
biedt in het buitenland opgelegde straffen te verhogen als dat naar
Nederlandse maatstaven passend zou zijn? Zal de regering meewerken
aan een overdracht als dit voorbeeld zich zal voordoen? Deze leden
kunnen zich voorstellen dat in dit zonder twijfel uitzonderingsgeval het
onredelijk kort zijn van de straf een reden is de overdracht te weigeren, nu
overdracht op zich het vertrouwen in de Nederlandse rechtsstaat zou
kunnen ondermijnen. Graag ontvangen deze leden de visie hierop van de
regering. Zou het in dit geval wenselijk zijn dat de mogelijkheid bestaat de
straf te verhogen? De gedetineerde kan dit dan bij zijn afwegingen
betrekken.
5. Strafrestant en resocialisatie
De leden van de VVD-fractie onderschrijven het uitgangspunt dat een
gedetineerde de kans moet hebben op resocialisatie, zulks met het oog op
recidivevermindering. Hoe beoordeelt de regering de vraag waar deze
resocialisatie het best kan plaatsvinden? Deze leden kunnen zich het geval
voorstellen waarbij een gedetineerde met een Nederlandse nationaliteit
die al jaren in het land woont waar hij werd veroordeeld, beter kan
resocialiseren in dat land. Het lijkt hen onwenselijk dat in zo’n geval
overdracht plaatsvindt, nu resocialisatie in Nederland nauwelijks

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 4

4

succesvol kan zijn. Voorzien de beleidsregels in dit geval? Zou een
wettelijk afwegingskader wenselijk zijn?
De leden van de PvdA-fractie hebben tijdens het eerder aangehaalde
debat over het verdrag met Peru alsmede in schriftelijke vragen, hun
zorgen uitgesproken over het lage aantal gehonoreerde verzoeken. Het
uiteindelijke probleem was dat er een te laag strafrestant overblijft
waardoor een effectieve resocialisatie niet meer mogelijk zou zijn. Volgens
de regering lag het probleem niet bij de procedure in Nederland. Kan
worden geconcludeerd dat de procedure in de landen van veroordeling
leidt tot een zeer lage honorering van het aantal Wots-verzoeken? Kan de
regering een overzicht geven van de landen waar het overbrengen van
gevonniste personen ondanks verdragsrechtelijke afspraken toch tot
problemen leidt of tot een afwijzing omdat er te weinig strafrestant
overblijft? Is de regering van mening dat als dit wetsvoorstel kracht van
wet heeft er meerdere verzoeken gehonoreerd zullen worden? Zo ja,
waarom? Zo nee, waarom niet? Daarbij achten deze leden een korte
resocialisatieperiode van drie maanden effectiever dan helemaal geen
resocialisatie. Graag ontvangen zij een reactie van de regering hierop.
De leden van de SP-fractie vragen nogmaals aandacht voor de problematiek van een te kort strafrestant om de straf in Nederland ten uitvoer te
leggen. Alhoewel dit probleem zich bij de procedure van voortgezette
tenuitvoerlegging minder vaak zal voordoen dan bij de omzettingsprocedure, blijft dit een belangrijk punt. Dit is ook naar voren gebracht bij de
plenaire behandeling van het WOTS-verdrag met Peru. De leden van de
SP-fractie zijn het zeer eens met de resocialisatiegedachte, het uitgangspunt van het overdragen van de straf en het overbrengen van de
gedetineerde naar het land van herkomst. Als het strafrestant echter net te
kort is om de straf over te dragen, is het gevolg dat de Nederlander in het
andere land zijn straf uit blijft zitten, waardoor in het geheel geen
resocialisatie plaatsvindt. Voor dit probleem is tot op heden geen
oplossing gevonden. De motie De Wit (TK 33 486, nr. 10) is aangehouden.
Is de behandeling van dit wetsvoorstel geen goede aanleiding om een
sluitende voorziening te creëren in de Wots, bijvoorbeeld door de
omzetting van de buitenlandse straf zodanig plaats te laten vinden dat er
steeds sprake is van een strafrestant van enkele maanden dat in
Nederland gebruikt kan worden om de gedetineerde voor te bereiden op
terugkeer in de samenleving, of door te bepalen dat in bepaalde gevallen
een te kort strafrestant geen beletsel hoeft te zijn om de straf over te
dragen? Zou dit niet in het wetsvoorstel kunnen worden opgenomen,
zodat de rechter die hierover moet oordelen een wettelijke basis heeft en
bij het omzetten van de straf hier rekening mee kan houden? Graag
ontvangen deze leden een reactie van de regering hierop.
De leden van de D66-fractie constateren dat de regering vooralsnog
streng blijft vasthouden aan de eis dat een gedetineerde in het buitenland
slechts voor overbrenging naar een Nederlandse gevangenis in
aanmerking komt bij een strafrestant van vier tot zes maanden, vanwege
het belang van resocialisatie. Deze leden hechten zeer aan mogelijkheden
en maatwerk om resocialisatie van gedetineerden tot stand te brengen
waarmee wordt bijgedragen aan recidivedaling. Zij menen dat de regering
het belang van kansrijke resocialisatie onderschrijft door als doel een
recidivedaling van 10% te hanteren. Succesvolle resocialisatie is met
name kansrijk indien dit geschied in de leefomgeving waar de gedetineerde na zijn straf terecht zal komen. Voornoemde leden onderschrijven
dat na omzetting van de straf voldoende tijd dient over te blijven om
betrokkenen voor te bereiden op terugkeer in de Nederlandse samenleving. Deze leden zijn er echter niet van overtuigd dat een straf van
enkele maanden daartoe geen enkele mogelijkheid zou bieden, zeker

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 4

5

indien afwijzing van strafomzetting beneden de zes maanden zou
betekenen dat geheel geen resocialisatie plaatsvindt dan wel slechts een
zeer beperkte vorm en bovendien ver verwijderd van de leefomgeving
waar de betrokkenen straks als ex-gedetineerde terecht komt, zijnde
Nederland. De regering heeft tijdens het voornoemde debat toegezegd dat
zij zou onderzoeken hoe «de zes maanden op een of andere manier in
beeld gehouden kunnen worden opdat niet om die reden een omzetting of
voortzetting zou worden gefrustreerd». De leden van de D66-fractie zijn
benieuwd naar de uitkomsten daarvan. Heeft de regering inmiddels
gekeken naar mogelijkheden hiertoe en ook naar een manier om meer
maatwerk te kunnen leveren bij de beoordeling van verzoeken?
II. Artikelsgewijs
Onderdeel D (artikelen 43a tot en met 43c)
Artikel 43a
De leden van de PvdA-fractie merken op dat artikel 43a de procedure
beschrijft van de voortgezette tenuitvoerlegging. Een verzoek kan
rauwelijks worden afgewezen als niet voldaan is aan de gestelde eisen in
het verdrag. In hoeverre is er ruimte voor een inhoudelijk beoordeling en
maatwerk?
De leden van de SP-fractie vragen de regering een toelichting te geven op
de vereisten «binding met Nederland» (wanneer is hier wel of geen sprake
van, hoe strikt geldt dit?) en de vaststelling dat de veroordeelde niet
eerder is overgebracht vanuit het buitenland (is deze regel absoluut?),
twee genoemde redenen om het verzoek rauwelijks af te wijzen. Graag
ontvangen zij een toelichting van de regering hierop. Hoe strikt en
absoluut gelden deze regels en staat hiertegen rechtsbescherming open?
Deze leden vragen dit met name ook omdat deze beoordeling en
beslissing aan de regering toekomt en niet aan de rechter.
De leden van de CDA-fractie vragen wat de noodzaak is van een rechterlijke en een bestuurlijke fase bij de beoordeling van overbrengingsverzoeken en waarom, in tegenstelling tot bijvoorbeeld bij de behandeling en
beoordeling van toelatingsverzoeken van asielzoekers en reguliere
vreemdelingen, bij overbrengingsverzoeken de rechterlijke beoordelingsfase (behoudens de zogeheten «rauwelijkse afwijzing» door de
regering) voorafgaat aan de bestuurlijke fase. Deze leden vragen voorts
welke mogelijkheden veroordeelden hebben om tegen afgewezen
overbrengingsverzoeken in beroep te gaan, in welke mate daarvan
gebruik wordt gemaakt en wat de uitkomst van zulke procedures is.
Artikel 43b
De leden van de PvdA-fractie merken op dat uit dit artikel voortvloeit, dat
er geen ruimte meer is voor het horen van de gedetineerde door de
rechter. Betekent dit dat de speciale afdeling binnen de Directie Justitiële
Inrichtingen van het ministerie van Veiligheid en Justitie deze rol dan
overneemt? Waarom zou deze rol beter bij deze speciale afdeling passen
dan bij de rechters van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden? Volgens de
memorie van toelichting is de rol van het Hof in formele zin versterkt,
omdat het Hof niet meer adviseert, maar oordeelt. Hoe verhoudt die
formele versterking van het Hof zich tot de sterk gereduceerde rol van het
Hof ten aanzien van de inhoudelijke beoordeling en de mogelijkheid dat
de regering van een positief oordeel van het Hof af kan wijken? Waarom is
de rol van de rechter beperkt tot deze marginale toets? Is het niet juist aan
de rechter als onafhankelijke partij, om een zorgvuldige (inhoudelijke)

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 4

6

afweging te maken? Volgens het wetsvoorstel kan de regering afwijken
van een positief oordeel van het Hof, maar niet van een negatief oordeel.
Waarom is dat? In de memorie van toelichting wordt gesteld dat in de
huidige praktijk nooit is afgeweken van het negatief advies van het Hof.
Hoe zit dat bij een positief advies? Hoe vaak is een positief advies van het
Hof op een verzoek tot overbrenging niet overgenomen door de regering.
Graag ontvangen deze leden een toelichting van de regering hierop.
De leden van de SP-fractie zijn het zeer eens met het voorschrift dat de
eventuele aanpassing van de straf (vanwege bijvoorbeeld het in
Nederland geldende strafmaximum) in geen geval een verzwaring van de
straf op mag leveren. Er moet immers recht worden gedaan aan de
bedoelingen van de veroordelend rechter. Is steeds met zekerheid vast te
stellen op welke datum een VI in het buitenland verleend zal worden?
Waarom gaat de regering hierover en niet de rechter? Geldt voor iedere
veroordeelde het recht op een eerdere VI dan in Nederland gebruikelijk
zou zijn, mits aangetoond kan worden dat de buitenlandse VI-datum
eerder zou zijn? Staat rechtsbescherming open tegen een eventuele
beslissing, of juist het uitblijven van actie, van de regering? Artikel 15,
zevende lid, Wetboek van Strafrecht is immers een kán-bepaling. Graag
ontvangen deze leden een reactie hierop.
De leden van de SP-fractie vragen de regering toe te lichten waarom een
negatief oordeel van het gerechtshof geweigerd zou moeten worden,
maar de regering bij een positief oordeel vrij is om te beslissen. De
regering betrekt bij de behandeling van het verzoek meer aspecten dan
waar het Hof zich over buigt, maar welke aspecten zijn dit? Kan dit
uitputtend worden opgesomd, of betreft het een ruime discretionaire
bevoegdheid van de regering om bepaalde personen te weigeren de straf
in Nederland uit te zitten? Voornoemde leden vragen de regering naar de
stand van zaken omtrent de pogingen andere landen er toe te bewegen de
procedures te versnellen, zodat WOTS-verzoeken niet onnodig lang in
behandeling zijn.
De leden van de CDA-fractie merken op dat de positie van het Hof, de
bijzondere kamer van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, wordt
versterkt. Als deze leden het goed begrijpen, vloeit dit voort uit het feit dat
in de loop der jaren is gebleken dat van de negatieve adviezen van het Hof
niet is afgeweken. Waarom is er in het verleden bij een negatief advies
van het Hof nimmer een aparte toets door de regering uitgevoerd? In de
nieuwe «artikel-43b-situatie» zal de regering gehouden zijn bij een
negatief oordeel van het Hof een verzoek tot tenuitvoerlegging af te
wijzen, terwijl zij bij een positief oordeel vrij is om te beslissen, hetgeen
een gevolg is van het feit dat de regering bij de behandeling van een
overbrengingsverzoek meer aspecten betrekt dan die waarover het Hof
zich buigt. Deze leden vragen waarom, bij (het voornemen tot) een
positief oordeel, het Hof niet meteen dezelfde aspecten zou kunnen
bekijken als die welke de regering pas na het oordeel van het Hof zou
hanteren, zoals de genoemde weigeringsgrond van artikel 5 van de Wots
(geen overname van een discriminatoire veroordeling), de binding van de
veroordeelde aan Nederland, de lengte van het strafrestant en eerdere
overbrenging.
De leden van de CDA-fractie vragen welke verschillen er bestaan wat
betreft de specialistische kennis en de toepassing daarvan, tussen de
bijzondere kamer van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden en de speciale

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 4

7

afdeling binnen de Directie Justitiële Inrichtingen van het ministerie van
Veiligheid en Justitie die is belast met de uitvoering van zowel de Wets als
de Wots. In hoeverre is hier een efficiencyslag te maken?
De voorzitter van de commissie,
Jadnanansing
De adjunct-griffier van de commissie,
Tielens-Tripels

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 4

8