Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2009–2010

29 247

Acute zorg

Nr. 126

BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN
SPORT
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 29 april 2010
Aanleiding
In diverse brieven van VWS aan de Tweede Kamer is ingegaan op het
vraagstuk van de bekostiging van de ziekenhuisverplaatste zorg/verpleging die noodzakelijk is in verband met medisch specialistische zorg. De
meest in het oog springende groep patiënten die deze zorg nodig hebben,
zijn ernstig zieke kinderen, die na behandeling in het ziekenhuis verpleegkundige hulp nodig hebben. Voor de volwassen patiënten die deze
verpleegkundige zorg – na behandeling in het ziekenhuis – nodig hebben
is met ingang van 2010 de bekostiging gestalte gegeven. Voor het vinden
van een oplossing voor de kinderen is meer tijd nodig. Daarvoor is in 2009
de commissie Bekostiging Intensieve Kindzorg (BIKZ) ingesteld. Zowel op
de inhoudelijke als procedurele kant is ingegaan in de brief van juni 2009
(29 247, nr. 93). Kortheidshalve verwijs ik naar deze brief voor nadere
toelichting. De commissie BIKZ heeft op 28 april 2010 aan mij gerapporteerd. Bij deze brief treft u het rapport van de commissie aan.1
Vraagstelling aan de commissie BIKZ

1

Aan de commissie is gevraagd te adviseren over de definiëring van deze
zorg, de afbakening ervan en de te stellen eisen aan aanbieders (op het
gebied van kwaliteit, deskundigheid, bedrijfsvoering). Specifiek is de
commissie gevraagd te adviseren in welk zorgsysteem (Zvw of AWBZ)
deze zorg het beste past en de daaruit voortvloeiende systeemvragen te
beantwoorden:
– toegang van patiënten (indicatiestelling)
– aard van de WMG prestatie (enkelvoudig, meervoudig)
– aard en hoogte van het te hanteren tarief (vrije prijs, vast tarief,
maximum tarief, minimum tarief, enz)
– relatie met het PGB.

kst-29247-126
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2010

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 29 247, nr. 126

Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt van de Tweede Kamer der StatenGeneraal.

1

Werkwijze en kern van het advies commissie BIKZ
In het vervolg van deze brief wordt ingegaan op de werkwijze van de
commissie BIKZ en wordt de kern van het advies van de commissie
aangegeven.
– Werkwijze commissie
De commissie BIKZ heeft zich bij de ontwikkeling van haar advies breed
georiënteerd. De commissie heeft diverse verpleegkundige kinderdagverblijven en kinderhospices bezocht die deze zorg leveren. Daarnaast heeft
de commissie met een groot aantal partijen gesproken. Het betrof partijen
waarvan, gegeven hun positie of verantwoordelijkheid, aangenomen
mocht worden dat zij kennis hebben van de zorg aan ernstig zieke
kinderen. Het betrof patiëntenorganisaties, brancheorganisaties van
zorgaanbieders, de Inspectie voor de Gezondheidszorg, de NZa, het CVZ
en het CIZ. Ook heeft de commissie onderzoek laten doen naar de huidige
zorgvraag, het huidige zorgaanbod en de ontwikkeling daarvan voor de
toekomst. Voorts heeft de commissie de mogelijkheden voor indicatiestelling en bekostiging van de zorg aan ernstig zieke kinderen laten
verkennen. Daarnaast heeft de commissie enkele hoorzittingen georganiseerd om haar denkbeelden te toetsen. Tijdens de eerste hoorzitting heeft
de commissie gesproken met de verpleegkundige kinderdagverblijven, de
kinderhospices en kinderthuiszorg-organisaties. Voor de tweede hoorzitting zijn alle overige partijen uitgenodigd waarmee reeds eerder door de
commissie was gesproken of waarvan een zinvolle bijdrage verwacht
mocht worden. Uit deze hoorzittingen kwam naar voren dat de advisering
van de commissie op draagvlak kon rekenen.
– Kern advies commissie
De commissie heeft de zorgvraag in beeld gebracht en bezien hoe de
vraag zich zal ontwikkelen. Tot ca. 10 jaar geleden bleven deze kinderen
nagenoeg niet in leven, maar door verbeterde zorg blijven zij tegenwoordig langer in leven. Gezien de verdergaande ontwikkeling van
medische mogelijkheden ligt een groei van de groep voor de hand. De
kinderen krijgen verpleegkundige hulp via drie vormen van zorg:
kinderhospices, verpleegkundige kinderdagverblijven en verpleegkundige
kinderthuiszorg.
De commissie adviseert de medische problematiek als uitgangspunt te
nemen, alsmede wat daarmee samenhangt zoals de verpleegkundige
zorg, het verpleegkundige toezicht en de verzorging. In die lijn vindt de
commissie dat de indicatie onder verantwoordelijkheid van de kinderarts
plaats moet vinden. Die indicatiestelling is een multidisciplinair traject
onder medische verantwoordelijkheid van de kinderarts. Een van de
redenen is dat bij verslechtering altijd op die kinderarts moet kunnen
worden teruggevallen. De aanbieder dient daartoe en voor het borgen van
de kwaliteit, een vaste relatie met een ziekenhuis te hebben. Ook ten
behoeve van het verder ontwikkelen en borgen van de kwaliteit van deze
zorg, heeft de commissie aangegeven dat stappen gezet moeten worden.
Voor wat betreft de toegang en de bekostiging legt de commissie de
cesuur bij kinderen met problematiek, die een levensbedreigend karakter
heeft en waarbij een behoefte bestaat aan verpleegkundige handelingen.
De aanspraken op deze zorg zijn reeds verzekerd in de Zvw. De bestaande
bekostigingsvormen zijn naar inzicht van de commissie niet goed in staat
om de zorgvraag te accommoderen. De beleidsrichting in de zorg is die
van persoonsvolgende (integrale) bekostiging. Deze richting is in de ogen
van de commissie kansrijk, ook voor deze kinderen.
De commissie adviseert derhalve om lopende deze ontwikkeling een
exclusieve bekostigingsvorm voor deze zorg vorm te geven; via de Wet

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 29 247, nr. 126

2

Bijzondere Medische Verrichtingen (WBMV) voor een periode van vier
jaar. In die periode kan gewerkt worden aan de passende plek in het zich
ontwikkelende zorgstelsel.
Voor de verdere analyse en advisering van de commissie BIKZ verwijs ik
naar het bijgevoegde rapport.1
Vervolg
De door de commissie uitgebrachte advisering spreekt mij aan. Het
uitgangspunt is de zorgvraag van het kind (en gezin), waarbij de zorg zo
veel mogelijk thuis wordt geleverd, maar er ook mogelijkheden zijn voor
dagopvang en (tijdelijk) verblijf. Door uit te blijven gaan van aanspraken
op deze zorg in de Zvw is de relatie tussen medische kennis en hulp thuis
vormgegeven. De WMBV vormt een goed kader om deze zorg te borgen.
Tegelijkertijd is ook duidelijk geworden dat op het gebied van ontwikkeling en borging van goede kwaliteit van deze zorg nog diverse stappen
gezet moeten worden. Dit zal vooral van de huidige zorgaanbieders het
nodige vragen.
Ik zal ten behoeve van het realiseren van de advisering van de commissie
BIKZ een «spoorboekje» opstellen, waarin de te zetten stappen door zowel
de huidige aanbieders zijn aangegeven, als wat nodig is ten behoeve van
kwaliteit, indicatiestelling en bekostiging. Uit dit spoorboekje zal blijken op
welke termijn de realisering van de advisering door de commissie BIKZ
mogelijk is. Dit kan met zich meebrengen dat ik de finale besluitvorming
hierover aan het volgende Kabinet moet overlaten. Om te voorkomen dat
deze groep kinderen tussen wal en schip valt, zal ik de tijdelijke regeling
handhaven tot de door de commissie geadviseerde situatie is bereikt.
Tot Slot
Mij rest de commissie BIKZ hartelijk dank te zeggen voor haar inspanningen die tot het bijgevoegde advies hebben geleid. Het betreft hier een
groep kinderen die bij geboorte reeds ernstig ziek zijn en die niet alleen
kennis en kunde op hoog medisch niveau nodig hebben, maar ook
verpleging en verzorging zo veel mogelijk in de eigen omgeving. Het
toont de vorderingen die wij in de zorg hebben gemaakt waardoor deze
kinderen steeds vaker en langer in leven kunnen blijven. Dit succes geeft
ons de verantwoordelijkheid om dan ook goed voor deze kinderen te
zorgen en de advisering van de commissie draagt hieraan nadrukkelijk bij.
De minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
A. Klink

1

Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt van de Tweede Kamer der StatenGeneraal.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 29 247, nr. 126

3