Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2013–2014

33 955 (R2032)

Regeling voor Nederland en Curaçao tot het
vermijden van dubbele belasting en het
voorkomen van het ontgaan van belasting met
betrekking tot belastingen naar het inkomen en
een woonplaatsfictie ter zake van erf- en
schenkbelasting (Belastingregeling Nederland
Curaçao)

Nr. 2

VOORSTEL VAN RIJKSWET
Wij Willem-Alexander, bij de gratie Gods, Koning der Nederlanden,
Prins van Oranje-Nassau, enz. enz. enz.
Allen, die deze zullen zien of horen lezen, saluut! doen te weten:
Alzo Wij in overweging genomen hebben, dat de regeringen van
Nederland en Curaçao het in onderling overleg raadzaam oordelen, dat op
het terrein van de belastingen een nieuwe onderlinge regeling bij rijkswet
wordt vastgesteld;
Zo is het, dat Wij, de Afdeling advisering van de Raad van State van het
Koninkrijk gehoord, en met gemeen overleg der Staten-Generaal, de
bepalingen van het Statuut voor het Koninkrijk in acht genomen zijnde,
hebben goedgevonden en verstaan, gelijk Wij goedvinden en verstaan bij
deze:

HOOFDSTUK I. REIKWIJDTE VAN DE RIJKSWET
Artikel 1 Toepassingsbereik
1. Deze rijkswet is van toepassing op personen die inwoner zijn van een
van de landen of van beide landen.
2. Niettegenstaande de bepalingen van het eerste lid maken:
a. een stichting die volgens artikel 2, eerste lid, onderdeel i, van de
Landsverordening op de winstbelasting 1940 van de winstbelasting is
vrijgesteld, tenzij het een stichting particulier fonds betreft die volgens
artikel 1B van de Landsverordening op de winstbelasting 1940 als
doelvermogen is aangewezen;
b. een trust die volgens artikel 2, eerste lid, onderdeel j, van de
Landsverordening op de winstbelasting 1940 van de winstbelasting is
vrijgesteld, tenzij het een trust betreft die volgens artikel 1B van de
Landsverordening op de winstbelasting 1940 als doelvermogen is
aangewezen;
c. een Vrijgestelde Vennootschap als bedoeld in artikel 1A, eerste lid,
onderdeel f, van de Landsverordening op de winstbelasting 1940; en
d. een vrijgestelde beleggingsinstelling als bedoeld in artikel 6a van de

kst-33955-2
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2014

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

1

Wet op de vennootschapsbelasting 1969;
geen aanspraak op de voordelen van de artikelen 10, 11, 12, 13, vierde
lid, en artikel 20, eerste lid.
3. De bevoegde autoriteiten van beide landen kunnen in onderling
overleg beslissen in hoeverre een inwoner van een van de landen die
onder een bijzondere regeling valt geen aanspraak kan maken op de
voordelen van deze rijkswet.
Artikel 2 Belastingen waarop de Rijkswet van toepassing is
1. Deze rijkswet is van toepassing op belastingen naar het inkomen die
worden geheven ten behoeve van een land, of een staatkundig onderdeel
of een plaatselijk publiekrechtelijk lichaam daarvan, ongeacht de wijze van
heffing.
2. Als belastingen naar het inkomen worden beschouwd alle belastingen die worden geheven naar het gehele inkomen of naar bestanddelen van het inkomen, daaronder begrepen belastingen naar voordelen
verkregen uit de vervreemding van roerende of onroerende zaken,
belastingen naar het totale bedrag van de door ondernemingen betaalde
lonen of salarissen, alsmede belastingen naar waardevermeerdering.
3. De bestaande belastingen waarop deze rijkswet van toepassing is,
zijn:
a. in het Europese deel van Nederland:
1°. de inkomstenbelasting;
2°. de loonbelasting;
3°. de vennootschapsbelasting, daaronder begrepen het aandeel van de
regering in de nettowinsten behaald met de exploitatie van natuurlijke
rijkdommen geheven krachtens de Mijnbouwwet;
4°. de dividendbelasting; en
in het Caribische deel van Nederland:
1°. de inkomstenbelasting;
2°. de loonbelasting;
3°. de vastgoedbelasting;
4°. de opbrengstbelasting;
5°. het aandeel van de regering in de nettowinsten behaald met de
exploitatie van natuurlijke rijkdommen geheven krachtens de Mijnwet
BES, het Mijnbesluit BES of de Petroleumwet Saba Bank BES;
(hierna te noemen: «Nederlandse belasting»);
b. in Curaçao:
1°. de inkomstenbelasting;
2°. de loonbelasting;
3°. de winstbelasting; en
4°. de dividendbelasting;
(hierna te noemen: «Curaçaose belasting»).
4. De rijkswet is ook van toepassing op alle gelijke of in wezen gelijksoortige belastingen die na de datum van inwerkingtreding van deze
rijkswet naast of in de plaats van de bestaande belastingen worden
geheven. De bevoegde autoriteiten van de landen doen elkaar mededeling
van alle wezenlijke wijzigingen die in hun belastingwet- en regelgeving
zijn aangebracht. Zij kunnen hierover met elkaar in overleg treden met het
oog op de toepassing van deze rijkswet.

HOOFDSTUK II. BEGRIPSOMSCHRIJVINGEN
Artikel 3 Algemene begripsomschrijvingen
1. Voor de toepassing van deze rijkswet, tenzij de context anders vereist:
a. betekenen de uitdrukkingen «een land» en «het andere land»
Nederland of Curaçao al naargelang de context vereist;

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

2

b. betekent de uitdrukking «Nederland»,
1°. het Europese deel van Nederland, met inbegrip van zijn territoriale
zee en elk gebied buiten en grenzend aan zijn territoriale zee waarbinnen
het Koninkrijk der Nederlanden, in overeenstemming met het internationale recht, rechtsmacht heeft of soevereine rechten uitoefent; en
2°. het Caribische deel van Nederland, dat is gelegen in de Caribische
Zee en bestaat uit de eilandgebieden Bonaire, Sint Eustatius en Saba, met
inbegrip van zijn territoriale zee en elk gebied buiten en grenzend aan de
territoriale zee waarbinnen het Koninkrijk der Nederlanden, in overeenstemming met het internationale recht, rechtsmacht heeft of soevereine
rechten uitoefent, maar met uitzondering van het deel dat betrekking heeft
op Aruba, Curaçao en Sint Maarten;
c. betekent de uitdrukking «Curaçao», het land Curaçao, met inbegrip
van de territoriale zee en elk gebied buiten deze territoriale zee van dit
deel van het Koninkrijk waarbinnen het Koninkrijk der Nederlanden, in
overeenstemming met het internationale recht, rechtsmacht heeft of
soevereine rechten uitoefent, maar met uitzondering van het deel daarvan
dat betrekking heeft op Aruba, het Caribische deel van Nederland en Sint
Maarten;
d. omvat de uitdrukking «persoon» een natuurlijke persoon, een
lichaam en elke andere vereniging van personen;
e. heeft de uitdrukking «lichaam» betrekking op elke rechtspersoon of
elke entiteit die voor de belastingheffing als een rechtspersoon wordt
behandeld;
f. heeft de uitdrukking «onderneming» betrekking op het uitoefenen van
een bedrijf;
g. omvat de uitdrukking «uitoefenen van een bedrijf» mede het
uitoefenen van een vrij beroep en van andere werkzaamheden van
zelfstandige aard;
h. betekenen de uitdrukkingen «onderneming van een land» en
«onderneming van het andere land» onderscheidenlijk een onderneming
gedreven door een inwoner van een land en een onderneming gedreven
door een inwoner van het andere land;
i. betekent de uitdrukking «internationaal verkeer» alle vervoer met een
schip of luchtvaartuig, geëxploiteerd door een onderneming waarvan de
plaats van de werkelijke leiding in een land is gelegen, behalve wanneer
het schip of luchtvaartuig uitsluitend wordt geëxploiteerd tussen plaatsen
die in het andere land zijn gelegen;
j. betekent de uitdrukking «pensioenfonds» elk lichaam dat inwoner is
van een land:
1°. dat in het algemeen is vrijgesteld van belastingen naar het inkomen
in dat land;
2°. waarvan de werkzaamheden voornamelijk bestaan uit het beheren of
verstrekken van pensioenen; en
3°. dat ingevolge de wettelijke bepalingen van een land erkend is en
onder toezicht staat;
k. betekent de uitdrukking «bevoegde autoriteit»:
1°. wat Nederland betreft, de Minister van Financiën of zijn bevoegde
vertegenwoordiger;
2°. wat Curaçao betreft, de Minister van Financiën of zijn bevoegde
vertegenwoordiger.
2. Voor de toepassing van deze rijkswet door een land op enig moment
heeft, tenzij de context anders vereist, elke daarin niet omschreven
uitdrukking de betekenis welke die uitdrukking op dat moment heeft
volgens de wetgeving van dat land met betrekking tot de belastingen
waarop deze rijkswet van toepassing is, waarbij elke betekenis volgens de
toepasselijke belastingwetgeving van dat land prevaleert boven een
betekenis die volgens andere wetgeving van dat land aan die uitdrukking
wordt gegeven.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

3

Artikel 4 Inwoner
1. Voor de toepassing van deze rijkswet betekent de uitdrukking
«inwoner van een land» iedere persoon die, ingevolge de wetgeving van
dat land, aldaar aan belasting is onderworpen op grond van zijn
woonplaats, verblijf, plaats van leiding, plaats van oprichting of enige
andere soortgelijke omstandigheid. De uitdrukking «inwoner van een
land» omvat tevens het land zelf en elk staatkundig onderdeel of
plaatselijk publiekrechtelijk lichaam daarvan en een persoon die voor de
toepassing van de opbrengstbelasting in het Caribische deel van
Nederland is gevestigd.
2. Een persoon, niet zijnde een natuurlijke persoon, wordt geacht aan
belasting onderworpen te zijn:
a. in Nederland: indien de persoon voor de toepassing van de vennootschapsbelasting in Nederland is gevestigd; of
b. in Curaçao: indien de persoon voor toepassing van de winstbelasting
in Curaçao is gevestigd; mits door die persoon verkregen inkomsten
ingevolge de belastingwetgeving van Nederland onderscheidenlijk
Curaçao behandeld worden als de inkomsten van die persoon en niet als
de inkomsten van zijn rechthebbenden, leden of participanten.
3. Niettegenstaande de bepalingen van het eerste en tweede lid, omvat
de uitdrukking «inwoner van een land» niet enig persoon die in dat land
slechts aan belasting is onderworpen ter zake van inkomsten uit bronnen
in dat land.
4. Indien een natuurlijke persoon ingevolge de bepalingen van het
eerste lid inwoner van beide landen is, wordt zijn positie op de volgende
wijze bepaald:
a. hij wordt geacht slechts inwoner te zijn van het land waarin hij een
duurzaam tehuis tot zijn beschikking heeft; indien hij in beide landen een
duurzaam tehuis tot zijn beschikking heeft, wordt hij slechts geacht
inwoner te zijn van het land waarmee zijn persoonlijke en economische
betrekkingen het nauwst zijn (middelpunt van de levensbelangen);
b. indien niet kan worden bepaald in welk land hij het middelpunt van
zijn levensbelangen heeft, of indien hij in geen van de landen een
duurzaam tehuis tot zijn beschikking heeft, wordt hij geacht alleen
inwoner te zijn van het land waarin hij gewoonlijk verblijft;
c. indien hij in beide landen of in geen van beide gewoonlijk verblijft,
regelen de bevoegde autoriteiten van de landen de aangelegenheid in
onderling overleg.
5. Indien een andere dan een natuurlijke persoon ingevolge de
bepalingen van het eerste lid inwoner is van beide landen, stellen de
bevoegde autoriteiten van beide landen in onderling overleg vast van
welk land die persoon geacht wordt inwoner te zijn voor de toepassing
van deze rijkswet. Bij ontbreken van onderlinge overeenstemming tussen
de bevoegde autoriteiten van beide landen, is die persoon niet gerechtigd
tot enig voordeel dat uit deze rijkswet voortvloeit, met uitzondering van de
artikelen 21 en 23.
6. Indien een entiteit door een land voor de belastingheffing wordt
aangemerkt als transparant en door het andere land als niet-transparant
en dit leidt tot dubbele belastingheffing of belastingheffing die niet in
overeenstemming is met de bepalingen van deze rijkswet, treden de
bevoegde autoriteiten in onderling overleg volgens de bepalingen van
artikel 24 teneinde deze dubbele belastingheffing of belastingheffing die
niet verenigbaar is met de bepalingen van deze rijkswet te voorkomen en
tegelijkertijd te voorkomen dat, louter als gevolg van de toepassing van
deze rijkswet, bestanddelen van het inkomen, geheel of gedeeltelijk, niet
aan belasting onderworpen zijn.
7. Niettegenstaande de bepalingen van het zesde lid:

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

4

a. wordt een inkomensbestanddeel verkregen door tussenkomst van
een persoon die fiscaal transparant is krachtens de wetgeving van een
land, voor de toepassing van de rijkswet geacht te zijn verkregen door een
inwoner van een land voor zover dat bestanddeel voor de toepassing van
de belastingwetgeving van dat land wordt behandeld als het inkomen van
een inwoner;
b. mag een inkomensbestanddeel dat door een land beschouwd wordt
te zijn verkregen door een persoon die inwoner is van dat land en door
het andere land als te zijn verkregen door een persoon die inwoner is van
dat andere land, door elk land worden belast als het inkomen van de
persoon die volgens dat land geacht wordt het bestanddeel te hebben
verkregen;
c. kan de bevoegde autoriteit van een land de voordelen van deze
rijkswet ook verlenen aan een inwoner van het andere land ter zake van
een inkomensbestanddeel dat krachtens de wetgeving van dat andere
land niet als inkomen van een inwoner van dat land wordt behandeld, in
gevallen waarin een dergelijk inkomensbestanddeel van belasting zou zijn
vrijgesteld indien het als inkomen van die inwoner zou zijn behandeld.
Artikel 5 Vaste inrichting
1. Voor de toepassing van deze rijkswet betekent de uitdrukking «vaste
inrichting» een vaste bedrijfsinrichting door middel waarvan de
werkzaamheden van een onderneming geheel of gedeeltelijk worden
verricht.
2. De uitdrukking «vaste inrichting» omvat in het bijzonder:
a. een plaats waar leiding wordt gegeven;
b. een filiaal;
c. een kantoor;
d. een fabriek;
e. een werkplaats; en
f. een mijn, een olie- of gasbron, een (steen)groeve of een andere plaats
waar natuurlijke rijkdommen worden gewonnen.
3. Een plaats van uitvoering van een bouwwerk of van constructie- of
installatiewerkzaamheden vormt alleen dan een vaste inrichting indien de
duur ervan 183 dagen overschrijdt.
4. Niettegenstaande de bepalingen van het eerste, tweede en derde lid,
worden, indien een onderneming van een land diensten verricht in het
andere land:
a. door middel van een natuurlijke persoon die aanwezig is in het
andere land gedurende een tijdvak dat of tijdvakken die meer dan 183
dagen duurt, onderscheidenlijk duren, in een periode van twaalf
maanden; of
b. gedurende een tijdvak dat of tijdvakken die meer dan 183 dagen
duurt, onderscheidenlijk duren, in een periode van twaalf maanden en
deze diensten worden verricht voor hetzelfde project of voor samenhangende projecten door een of meer natuurlijke personen die aanwezig zijn
en de diensten verrichten in het andere land;
de in het andere land verrichte activiteiten bestaande uit de
voornoemde diensten geacht een vaste inrichting te vormen van de
onderneming in dat andere land, tenzij deze diensten beperkt zijn tot de
werkzaamheden, bedoeld in het achtste lid, die, indien zij zouden worden
verricht door middel van een vaste bedrijfsinrichting, deze vaste bedrijfsinrichting op grond van de bepalingen van dat lid niet tot een vaste
inrichting zouden maken. Voor de toepassing van dit lid worden diensten
verricht door een natuurlijke persoon ten behoeve van een onderneming
niet geacht verricht te zijn door een andere onderneming, tenzij die
andere onderneming toezicht houdt op de manier waarop de diensten
worden verricht door die natuurlijke persoon of die diensten aanstuurt of
controleert.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

5

5. Niettegenstaande de bepalingen van het eerste, tweede, derde en
vierde lid, wordt een onderneming van een land die werkzaamheden
verricht in de territoriale zee, en elk gebied buiten en grenzend aan de
territoriale zee, van het andere land waarbinnen met betrekking tot dat
land rechtsmacht of soevereine rechten worden uitgeoefend als bedoeld
in artikel 3, eerste lid, onderdeel b en onderdeel c (werkzaamheden
buitengaats), geacht ter zake van die werkzaamheden, behoudens met
betrekking tot de bepalingen artikel 14, tweede lid, een bedrijf uit te
oefenen door middel van een aldaar gevestigde vaste inrichting, tenzij de
werkzaamheden in kwestie in het andere land worden verricht gedurende
een tijdvak dat of tijdvakken die in een periode van twaalf maanden in
totaal minder dan 30 dagen beslaat onderscheidenlijk beslaan.
6. Voor de toepassing van het vijfde lid wordt de uitdrukking
«werkzaamheden buitengaats» evenwel geacht niet te omvatten:
a. een van de activiteiten als genoemd in het achtste lid, of een
combinatie daarvan;
b. sleep- of ankerwerkzaamheden door schepen die in de eerste plaats
voor dat doel zijn ontworpen alsmede andere door zulke schepen
verrichte activiteiten; en
c. het vervoer van voorraden of personeel door schepen of luchtvaartuigen in het internationale verkeer.
7. Indien een onderneming die in het andere land werkzaamheden
buitengaats verricht is gelieerd aan een andere onderneming, die als
onderdeel van hetzelfde project dezelfde werkzaamheden buitengaats
voortzet die worden of werden uitgevoerd door de eerstbedoelde
onderneming, en de hiervoor bedoelde door beide ondernemingen
verrichte werkzaamheden bij elkaar opgeteld ten minste 30 dagen
beslaan, wordt, voor de toepassing van het vijfde lid, iedere onderneming
geacht haar werkzaamheden te verrichten gedurende een tijdvak van ten
minste 30 dagen in een periode van twaalf maanden. Een onderneming
wordt geacht gelieerd te zijn aan een andere onderneming indien de ene
onderneming onmiddellijk of middellijk ten minste een derde deel van het
kapitaal van de andere onderneming bezit of indien een persoon
onmiddellijk of middellijk ten minste een derde deel van het kapitaal van
beide ondernemingen bezit.
8. Niettegenstaande de voorgaande bepalingen wordt de uitdrukking
«vaste inrichting» niet geacht te omvatten:
a. het gebruik maken van inrichtingen uitsluitend voor opslag,
uitstalling of aflevering van aan de onderneming toebehorende goederen
of koopwaar;
b. het aanhouden van een voorraad van aan de onderneming toebehorende goederen of koopwaar, uitsluitend voor opslag, uitstalling of
aflevering;
c. het aanhouden van een voorraad van aan de onderneming toebehorende goederen of koopwaar, uitsluitend voor bewerking of verwerking
door een andere onderneming;
d. het aanhouden van een vaste bedrijfsinrichting, uitsluitend om voor
de onderneming goederen of koopwaar aan te kopen of inlichtingen in te
winnen;
e. het aanhouden van een vaste bedrijfsinrichting, uitsluitend om voor
de onderneming enige andere werkzaamheid te verrichten die van
voorbereidende aard is of het karakter van hulpwerkzaamheid heeft;
f. het aanhouden van een vaste bedrijfsinrichting, uitsluitend voor een
combinatie van de in de onderdelen a tot en met e genoemde werkzaamheden, mits het totaal van de werkzaamheden van de vaste bedrijfsinrichting dat uit deze combinatie voortvloeit van voorbereidende aard is of
het karakter van hulpwerkzaamheid heeft.
9. Niettegenstaande de bepalingen van het eerste, tweede, vierde en
vijfde lid, wordt een onderneming, indien een persoon, niet zijnde een
onafhankelijke vertegenwoordiger waarop het tiende lid van toepassing

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

6

is, namens die onderneming optreedt, en een machtiging bezit om
namens die onderneming overeenkomsten te sluiten en dit recht in een
van de landen gewoonlijk uitoefent, geacht in dat land een vaste inrichting
te hebben met betrekking tot de werkzaamheden die die persoon voor de
onderneming verricht, tenzij de werkzaamheden van die persoon beperkt
blijven tot die werkzaamheden, bedoeld in het achtste lid, die, indien zij
worden verricht door middel van een vaste bedrijfsinrichting, deze vaste
bedrijfsinrichting op grond van de bepalingen van dat lid niet tot een
vaste inrichting zouden maken.
10. Een onderneming wordt niet geacht een vaste inrichting in een land
te hebben alleen op grond van de omstandigheid dat zij in dat land
werkzaamheden uitoefent door bemiddeling van een makelaar, een
commissionair of enige andere onafhankelijke vertegenwoordiger, mits
deze personen in de normale uitoefening van hun bedrijf handelen.
11. De omstandigheid dat een lichaam dat inwoner is van een land een
lichaam beheerst of door een lichaam wordt beheerst dat inwoner is van
het andere land of dat in dat andere land zijn bedrijf uitoefent, hetzij door
middel van een vaste inrichting, hetzij op andere wijze, bestempelt een
van beide lichamen niet tot een vaste inrichting van het andere lichaam.

HOOFDSTUK III BELASTINGHEFFING NAAR HET INKOMEN
Artikel 6 Inkomsten uit onroerende zaken
1. Inkomsten verkregen door een inwoner van een land uit onroerende
zaken, waaronder begrepen inkomsten uit landbouw- of bosbedrijven, die
in het andere land zijn gelegen, mogen in dat andere land worden belast.
2. De uitdrukking «onroerende zaken» heeft de betekenis welke die
uitdrukking heeft volgens de wetgeving van het land waar de desbetreffende zaken zijn gelegen. De uitdrukking omvat in ieder geval de zaken die
bij de onroerende zaken behoren, levende en dode have van landbouwen bosbedrijven, rechten waarop de bepalingen van het privaatrecht
betreffende de grondeigendom van toepassing zijn, vruchtgebruik van
onroerende zaken en rechten op variabele of vaste vergoedingen ter zake
van de exploitatie, of concessie tot exploitatie, van minerale aardlagen,
bronnen en andere natuurlijke rijkdommen. Schepen en luchtvaartuigen
worden niet als onroerende zaken beschouwd.
3. Rechten tot exploratie en exploitatie van natuurlijke rijkdommen
worden beschouwd als onroerende zaken die zijn gelegen in het land op
wiens zeebodem en de ondergrond daarvan deze rechten betrekking
hebben. Deze rechten worden voor toepassing van dit artikel en de
artikelen 5, 7 en 13, geacht deel uit te maken van het vermogen van een
vaste inrichting in dat land. De hiervoor genoemde rechten omvatten ook
rechten op, belangen bij of voordelen uit vermogensbestanddelen die
voortvloeien uit die exploratie of exploitatie.
4. De bepalingen van het eerste lid zijn van toepassing op inkomsten
verkregen uit de rechtstreekse exploitatie, uit het verhuren of verpachten,
of uit elke andere vorm van exploitatie van onroerende zaken.
5. Dit artikel is eveneens van toepassing op inkomsten uit onroerende
zaken van een onderneming.
Artikel 7 Winst uit onderneming
1. De voordelen van een onderneming van een land zijn slechts in dat
land belastbaar, tenzij de onderneming in het andere land haar bedrijf
uitoefent door middel van een aldaar gelegen vaste inrichting. Indien de
onderneming aldus haar bedrijf uitoefent, mogen de voordelen die in
overeenstemming met de bepalingen van het tweede lid aan de vaste
inrichting kunnen worden toegerekend in dat andere land worden belast.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

7

2. Voor de toepassing van dit artikel en van artikel 21 zijn de voordelen
die in elk van de landen aan de vaste inrichting, bedoeld in het eerste lid,
kunnen worden toegerekend de voordelen die zij naar verwachting zou
kunnen behalen, in het bijzonder via haar handelen met andere onderdelen van de onderneming, indien zij een afzonderlijke en onafhankelijke
onderneming zou zijn die dezelfde of soortgelijke werkzaamheden zou
verrichten onder dezelfde of soortgelijke omstandigheden, rekening
houdend met de door de onderneming via de vaste inrichting en andere
onderdelen van de onderneming uitgeoefende functies, gebruikte
vermogensbestanddelen en genomen risico’s.
3. Indien een land in overeenstemming met het tweede lid de voordelen
corrigeert die kunnen worden toegerekend aan een vaste inrichting van
een onderneming van een van de landen en de voordelen van de
onderneming die in het andere land zijn belast dienovereenkomstig
belast, dan past het andere land voor zover nodig teneinde dubbele
belastingheffing over deze voordelen te voorkomen een passende
correctie toe indien het instemt met de door het eerstbedoelde land
uitgevoerde correctie. Indien het andere land niet instemt met de
correctie, bewerkstelligen de beide landen in onderling overleg dat elke
daaruit voortvloeiende dubbele belasting wordt voorkomen.
4. Indien in de voordelen bestanddelen van het inkomen zijn begrepen
die afzonderlijk in andere artikelen van deze rijkswet worden geregeld,
laten de bepalingen van dit artikel de bepalingen van die artikelen
onverlet.
Artikel 8 Zee- en luchtvaart
1. Voordelen uit de exploitatie van schepen of luchtvaartuigen in het
internationale verkeer zijn slechts belastbaar in het land waar de plaats
van de werkelijke leiding van de onderneming is gelegen.
2. Indien de plaats van de werkelijke leiding van een scheepvaartonderneming zich aan boord van een schip bevindt, wordt deze plaats geacht te
zijn gelegen in het land waar het schip zijn thuishaven heeft, of, indien er
geen thuishaven is, in het land waarvan de exploitant van het schip
inwoner is.
3. De bepalingen van het eerste lid zijn ook van toepassing op
voordelen verkregen uit de deelneming in een pool, een gemeenschappelijke onderneming of een internationaal opererend agentschap.
4. Niettegenstaande de bepalingen van artikel 2, zijn de bepalingen van
dit artikel tevens van toepassing op belastingen geheven op basis van
bruto ontvangsten uit het vervoer van passagiers en vracht in internationaal verkeer.
5. Niettegenstaande de voorgaande bepalingen van dit artikel en de
artikelen 4, 7, 13, en 20, zijn de voordelen uit de exploitatie van luchtvaartuigen in het internationale verkeer, alsmede de voordelen uit de
vervreemding van luchtvaartuigen die in het internationale verkeer
worden geëxploiteerd en van roerende zaken die ter zake daarvan worden
gebruikt, slechts in Nederland belastbaar indien deze voordelen door
Nederland mogen worden belast krachtens het protocol van 7 april 2004
tot wijziging van de Overeenkomst tussen de Regering van het Koninkrijk
der Nederlanden en de Regering van de Franse Republiek tot het
vermijden van dubbele belasting en het voorkomen van het ontgaan van
belasting met betrekking tot belastingen naar het inkomen en naar het
vermogen, met protocol, gesloten te Parijs op 16 maart 1973, (Trb. 2004,
150), in samenhang met dat verdrag, of krachtens een daarvoor in de
plaats gekomen verdrag.
Artikel 9 Gelieerde ondernemingen
1. Indien

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

8

a. een onderneming van een land onmiddellijk of middellijk deelneemt
aan de leiding van, aan het toezicht op dan wel in het kapitaal van een
onderneming van het andere land; of
b. dezelfde personen onmiddellijk of middellijk deelnemen aan de
leiding van, aan het toezicht op dan wel in het kapitaal van een onderneming van een land en een onderneming van het andere land;
en in het ene of in het andere geval tussen de beide ondernemingen in
hun handelsbetrekkingen of financiële betrekkingen voorwaarden worden
overeengekomen of opgelegd, die afwijken van die welke zouden worden
overeengekomen tussen onafhankelijke ondernemingen, mogen alle
voordelen die een van de ondernemingen zonder deze voorwaarden zou
hebben behaald, maar ten gevolge van die voorwaarden niet heeft
behaald, worden begrepen in de voordelen van die onderneming en
dienovereenkomstig worden belast. Het is echter wel te verstaan dat de
omstandigheid dat gelieerde ondernemingen overeenkomsten hebben
afgesloten, zoals «costsharing»-overeenkomsten of algemene dienstverleningsovereenkomsten, voor of gebaseerd op de toerekening van kosten
van de leiding, de algemene beheerskosten, de technische en zakelijke
kosten, kosten voor onderzoek en ontwikkeling en andere soortgelijke
kosten, op zichzelf geen voorwaarde is als bedoeld in de voorgaande zin.
2. Indien een land in de voordelen van een onderneming van dat land
voordelen begrijpt, en dienovereenkomstig belast, ter zake waarvan een
onderneming van het andere land in dat andere land in de belastingheffing is betrokken en deze voordelen bestaan uit voordelen welke de
onderneming van het eerstbedoelde land zou hebben behaald indien
tussen de beide ondernemingen zodanige voorwaarden zouden zijn
overeengekomen als die welke tussen onafhankelijke ondernemingen
zouden zijn overeengekomen, past dat andere land het bedrag aan
belasting dat in dat land over die voordelen is geheven, dienovereenkomstig aan indien dat andere land de aanpassing gerechtvaardigd acht.
Bij de vaststelling van deze aanpassing wordt zorgvuldig rekening
gehouden met de overige bepalingen van deze rijkswet en plegen de
bevoegde autoriteiten van de landen zo nodig met elkaar overleg.
Artikel 10 Dividenden
1. Dividenden betaald door een lichaam dat inwoner is van een land aan
een inwoner van het andere land, mogen in dat andere land worden
belast.
2. Deze dividenden mogen echter ook in het land waarvan het lichaam
dat de dividenden betaalt inwoner is, overeenkomstig de wetgeving van
dat land worden belast, maar indien de uiteindelijk gerechtigde tot de
dividenden een inwoner van het andere land is, mag de aldus geheven
belasting 15 percent van het brutobedrag van de dividenden niet
overschrijden.
3. Niettegenstaande de bepalingen van het tweede lid, zijn dividenden
bedoeld in het eerste lid slechts in het andere land belastbaar, indien de
uiteindelijk gerechtigde tot de dividenden:
a. een lichaam is waarvan het kapitaal geheel of gedeeltelijk in aandelen
is verdeeld en dat inwoner is van het andere land en onmiddellijk ten
minste 10 percent bezit van het kapitaal van het lichaam dat de
dividenden betaalt, mits het een kwalificerend lichaam is als bedoeld in
het vierde lid;
b. een land, of een staatkundig onderdeel of een plaatselijk publiekrechtelijk lichaam daarvan, is; of
c. een pensioenfonds is.
4. Voor de toepassing van het derde lid wordt als een kwalificerend
lichaam aangemerkt:
a. een lichaam waarvan:
1°. de aandelen regelmatig worden verhandeld op een erkende

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

9

effectenbeurs; of
2°. ten minste 50 percent van de aandelen onmiddellijk in eigendom is
van een of meer lichamen waarvan de aandelen regelmatig worden
verhandeld op een erkende effectenbeurs, maar uitsluitend indien de
laatstbedoelde lichamen:
aa. inwoner zijn van een van de landen; of
bb. recht zouden hebben op voordelen die gelijk zijn aan of gunstiger
dan de voordelen uit hoofde van het derde lid ingevolge een allesomvattende regeling tot het vermijden van dubbele belasting tussen hun
woonland en het land waar aanspraak wordt gemaakt op de voordelen
van het derde lid of ingevolge een multilaterale overeenkomst waarbij het
land van vestiging en het land waar aanspraak wordt gemaakt op de
voordelen van het derde lid partij zijn
b. een lichaam dat het hoofdkantoor is van een multinationale groep
van vennootschappen en dat een wezenlijk deel verzorgt van het
algemene toezicht op en het bestuur van de groep en van de administratie
daarvan, of een wezenlijk deel verschaft van de financiering van de groep,
mits dat lichaam de onafhankelijke discretionaire bevoegdheden heeft en
uitoefent voor het verrichten van deze functies, met dien verstande dat
een lichaam voor dit doel uitsluitend als hoofdkantoor wordt beschouwd
indien:
1°. de groep van vennootschappen bestaat uit ondernemingen die
inwoner zijn van en zich bezighouden met bedrijfsmatige activiteiten in
ten minste vijf landen of vijf groepen van landen en deze bedrijfsmatige
activiteiten in elk van de vijf landen (of vijf groepen van landen) ten
minste 10 percent van het bruto-inkomen van de groep genereren;
2°. niet meer dan 50 percent van zijn bruto-inkomen afkomstig is uit het
land waarvan het lichaam dat de dividenden betaalt inwoner is; en
3°. op dat lichaam in het land waarvan het inwoner is dezelfde regels
met betrekking tot belastingen naar het inkomen van toepassing zijn als
op andere lichamen die in dat land zijn gevestigd en zich aldaar met
bedrijfsmatige activiteiten bezighouden (waaronder niet worden begrepen
activiteiten die bestaan uit financiële dienstverlening, royaltybetalingen,
verzekerings- of herverzekeringsactiviteiten).
c. een lichaam dat in het land waarvan het inwoner is voltijds blijvend
werk verschaft aan doorgaans ten minste drie natuurlijke personen die
zich zelfstandig bezighouden met de werkzaamheden, het vermogen en
de inkomsten van dat lichaam en wier bevoegdheden en verantwoordelijkheden in overeenstemming zijn met de aard en functie van die
werkzaamheden, de omvang van dat vermogen en die inkomsten en mits
zij inwoner zijn van het land waarvan dat lichaam inwoner is;
5. Een lichaam dat inwoner is van een land en dat niet in aanmerking
komt voor de voordelen uit hoofde van het derde lid omdat het geen
kwalificerend lichaam is in de zin van het vierde lid, komt, indien
overigens aan de voor de toepassing van het derde lid gestelde
voorwaarden wordt voldaan, desondanks voor deze voordelen in
aanmerking, indien:
a. dat lichaam zich actief bezighoudt met een handels- of bedrijfsuitoefening in het eerstbedoelde land (niet zijnde het doen of beheren van
beleggingen voor eigen rekening van dat lichaam, tenzij het bedrijf
bestaat uit bankieren, verzekeren of de handel in effecten door een bank,
verzekeringsbedrijf of effectenmakelaar) en het dividend wordt verkregen
uit het andere land in verband met, of voortvloeit uit, dat bedrijf; of
b. de bevoegde autoriteit van het andere land op verzoek van dat
lichaam, vaststelt dat het voornaamste doel of een van de voornaamste
doelen van de oprichting, verwerving of de instandhouding van dat
lichaam of het door dat lichaam gehouden belang in het lichaam dat de
dividenden betaalt, niet is het in aanmerking komen voor de voordelen uit
hoofde van het derde lid.
6. De bevoegde autoriteit van het land waaraan een verzoek als bedoeld

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

10

in het vijfde lid, onderdeel b, is gedaan:
a. houdt bij het vaststellen van het voornaamste doel of een van de
voornaamste doelen, bedoeld in dat onderdeel, zorgvuldig rekening met
de feiten en omstandigheden, waaronder de aard en de omvang van de
werkzaamheden van het lichaam in het land waarvan het inwoner is ten
opzichte van de aard en de omvang van de betaalde dividenden, de
eigendomsverhoudingen in het lichaam in het heden en in het verleden,
en de zakelijke redenen van het lichaam om inwoner te zijn van het land
van vestiging; en
b. raadpleegt de bevoegde autoriteit van het andere land alvorens de
toekenning van de voordelen uit hoofde van het derde lid te weigeren.
7. Voor de toepassing van het vierde lid, onderdeel a, wordt verstaan
onder «erkende effectenbeurs»:
a. elke effectenbeurs in de lidstaten van de Europese Unie;
b. de Dutch Caribbean Securities Exchange;
c. het NASDAQ-systeem en elke effectenbeurs in de Verenigde Staten
van Amerika die voor de toepassing van de U.S. Securities Exchange Act
van 1934 als nationale effectenbeurs geregistreerd is bij de U.S. Securities
and Exchange Commission;
d. de Bolsa Mexicana de Valores (de Mexicaanse effectenbeurs) en de
Toronto Stock Exchange;
e. de Chileense «Bolsa de Comercio», «Bolsa Electrónica de Chile» en
«Bolsa de Corredores»; en
f. elke andere effectenbeurs die de bevoegde autoriteiten van de landen
overeenkomen;
mits de aankoop of verkoop van aandelen op de desbetreffende
effectenbeurs niet impliciet of expliciet is voorbehouden aan een beperkte
groep investeerders.
8. Niettegenstaande de bepalingen van het tweede lid, zijn dividenden
bedoeld in het eerste lid slechts in het andere land belastbaar, indien de
uiteindelijk gerechtigde tot de dividenden een lichaam is dat inwoner is
van het andere land en waarvan het kapitaal geheel of gedeeltelijk in
aandelen is verdeeld en dat voor ten minste 50 percent middellijk of
onmiddellijk in bezit is van een of meer natuurlijke personen die inwoner
zijn van een van de landen en mits dat lichaam onmiddellijk ten minste 10
percent bezit van het kapitaal van het lichaam dat de dividenden betaalt.
9. De bepalingen van het tweede, derde, vijfde en achtste lid, laten de
belastingheffing van het lichaam ter zake van de winst waaruit de
dividenden worden betaald onverlet.
10. De bepalingen van dit artikel beletten Nederland niet opbrengstbelasting te heffen over dividenden die worden betaald door een lichaam
dat inhoudingsplichtig is voor de opbrengstbelasting.
11. De uitdrukking «dividenden», zoals gebezigd in dit artikel, betekent
inkomsten uit aandelen, winstaandelen of winstbewijzen, mijnaandelen,
oprichtersaandelen of andere rechten, niet zijnde schuldvorderingen, die
aanspraak geven op een aandeel in de winst alsmede andere inkomsten
die door de wetgeving van het land waarvan het lichaam dat de uitdeling
doet inwoner is, op dezelfde wijze aan de belastingheffing worden
onderworpen als inkomsten uit aandelen. De uitdrukking «dividenden»
omvat mede hetgeen bij het inkopen van aandelen door, of bij de
liquidatie van, een lichaam wordt uitgekeerd boven het gemiddeld op de
desbetreffende aandelen gestorte kapitaal.
12. De bepalingen van het eerste, tweede, derde, vijfde, achtste en
veertiende lid, zijn niet van toepassing indien de uiteindelijk gerechtigde
tot de dividenden, die inwoner is van een land, in het andere land
waarvan het lichaam dat de dividenden betaalt inwoner is, een bedrijf
uitoefent door middel van een aldaar gevestigde vaste inrichting en het
aandelenbezit uit hoofde waarvan de dividenden worden betaald tot het
vermogen van die vaste inrichting behoort. In dat geval zijn de bepalingen
van artikel 7 van toepassing.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

11

13. Indien een lichaam dat inwoner is van een land voordelen of
inkomsten verkrijgt uit het andere land, mag dat andere land geen
belasting heffen op de dividenden die door het lichaam worden betaald,
behalve voor zover deze dividenden worden betaald aan een inwoner van
dat andere land of voor zover het aandelenbezit uit hoofde waarvan de
dividenden worden betaald, tot het vermogen van een in dat land
gevestigde vaste inrichting behoort, noch de niet-uitgedeelde winst van
het lichaam onderwerpen aan een belasting op niet-uitgedeelde winst van
het lichaam, zelfs indien de betaalde dividenden of de niet-uitgedeelde
winst geheel of gedeeltelijk bestaan uit voordelen of inkomsten die uit dat
andere land afkomstig zijn.
14. Niettegenstaande de bepalingen van het eerste, tweede en dertiende
lid, mogen dividenden betaald door een lichaam dat krachtens de
wetgeving van een land inwoner is van dat land, aan een natuurlijke
persoon die een inwoner is van het andere land en die op het tijdstip
waarop hij ophield inwoner te zijn van het eerstgenoemde land wordt
belast over de waardevermeerdering van vermogen als bedoeld in artikel
13, vijfde lid, in overeenstemming met de wetgeving van dat land ook in
dat land worden belast, maar uitsluitend gedurende een tijdvak van tien
jaar na de emigratie van de natuurlijke persoon en voor zover er van de
aanslag ter zake van de waardevermeerdering nog een bedrag openstaat.
15. De bevoegde autoriteit van het land waarvan het lichaam dat de
dividenden betaalt inwoner is stelt vast op welke wijze de vermindering
van overeenkomstig de wetgeving van dat land geheven belasting wordt
verleend, voor zover dat het bedrag aan belasting dat ingevolge de
bepalingen van dit artikel of artikel 30 mag worden geheven overschrijdt.
Verzoeken om teruggaaf van belasting worden ingediend binnen een
tijdvak van vijf jaren na het einde van het kalenderjaar waarin de belasting
is geheven.
Artikel 11 Rente
1. Onder voorbehoud van de bepalingen van artikel 33 is rente
afkomstig uit een land die wordt verkregen door een inwoner van het
andere land die de uiteindelijk gerechtigde is, slechts belastbaar in dat
andere land.
2. De uitdrukking «rente» zoals gebezigd in dit artikel, betekent
inkomsten uit schuldvorderingen van welke aard ook, al dan niet
verzekerd door hypotheek, al dan niet aanspraak gevend op een aandeel
in de winst van de schuldenaar, en in het bijzonder inkomsten uit
overheidsleningen en inkomsten uit obligaties of schuldbewijzen,
waaronder begrepen de aan zodanige leningen, obligaties of schuldbewijzen verbonden premies en prijzen. In rekening gebrachte boetes voor
te late betaling worden voor de toepassing van dit artikel niet als rente
aangemerkt.
3. De bepalingen van het eerste lid zijn niet van toepassing indien de
uiteindelijk gerechtigde tot de rente, die inwoner is van een van de
landen, in het andere land waaruit de rente afkomstig is, een bedrijf
uitoefent door middel van een aldaar gelegen vaste inrichting en de
schuldvordering uit hoofde waarvan de rente wordt betaald, tot het
vermogen van die vaste inrichting behoort. In dat geval zijn de bepalingen
van artikel 7 van toepassing.
4. Indien, wegens een bijzondere verhouding tussen de schuldenaar en
de uiteindelijk gerechtigde of tussen hen beiden en een derde, het bedrag
van de rente, gelet op de schuldvordering ter zake waarvan deze wordt
betaald, hoger is dan het bedrag dat zonder zulk een verhouding door de
schuldenaar en de uiteindelijk gerechtigde zou zijn overeengekomen, zijn
de bepalingen van dit artikel slechts op het laatstbedoelde bedrag van
toepassing. In dat geval blijft het daarboven uitgaande deel van het
betaalde bedrag belastbaar overeenkomstig de wetgeving van elk van de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

12

landen, zulks met inachtneming van de overige bepalingen van deze
rijkswet.
Artikel 12 Royalty’s
1. Royalty’s afkomstig uit een land die worden verkregen door een
inwoner van het andere land die de uiteindelijk gerechtigde is, zijn slechts
belastbaar in dat andere land.
2. De uitdrukking «royalty’s», zoals gebezigd in dit artikel, betekent
vergoedingen van welke aard ook voor het gebruik van, of voor het recht
van gebruik van, een auteursrecht op een werk op het gebied van
letterkunde, kunst of wetenschap, waaronder begrepen bioscoopfilms,
een octrooi, een fabrieks- of handelsmerk, een tekening of model, een
plan, een geheim recept of een geheime werkwijze of voor informatie
omtrent ervaringen op het gebied van nijverheid, handel of wetenschap.
3. De bepalingen van het eerste lid zijn niet van toepassing indien de
uiteindelijk gerechtigde tot de royalty’s, die inwoner is van een van de
landen, in het andere land waaruit de royalty’s afkomstig zijn een bedrijf
uitoefent door middel van een aldaar gelegen vaste inrichting en het recht
of de zaak uit hoofde waarvan de royalty’s worden betaald, tot het
vermogen van die vaste inrichting behoort. In dat geval zijn de bepalingen
van artikel 7 van toepassing.
4. Indien, wegens een bijzondere verhouding tussen de schuldenaar en
de uiteindelijk gerechtigde of tussen hen beiden en een derde, het bedrag
van de royalty’s, gelet op het gebruik, het recht of de informatie waarvoor
zij worden betaald, hoger is dan het bedrag dat zonder zulk een
verhouding door de schuldenaar en de uiteindelijk gerechtigde zou zijn
overeengekomen, zijn de bepalingen van dit artikel slechts op het
laatstbedoelde bedrag van toepassing. In dat geval blijft het daarboven
uitgaande deel van het betaalde bedrag belastbaar overeenkomstig de
wetgeving van elk van de landen, zulks met inachtneming van de overige
bepalingen van deze rijkswet.
Artikel 13 Vermogenswinsten
1. Voordelen verkregen door een inwoner van een land uit de
vervreemding van onroerende zaken als bedoeld in artikel 6 die zijn
gelegen in het andere land, mogen in dat andere land worden belast.
2. Voordelen verkregen uit de vervreemding van goederen, niet zijnde
onroerende zaken als bedoeld in artikel 6, die deel uitmaken van het
vermogen van een vaste inrichting die een onderneming van een land in
het andere land heeft, waaronder begrepen voordelen verkregen uit de
vervreemding van die vaste inrichting, afzonderlijk of met de
vervreemding van de gehele onderneming, mogen in dat andere land
worden belast.
3. Voordelen verkregen uit de vervreemding van schepen of luchtvaartuigen die in het internationale verkeer worden geëxploiteerd of van
goederen, niet zijnde onroerende zaken als bedoeld in artikel 6, die
worden gebruikt voor de exploitatie van deze schepen of luchtvaartuigen,
zijn slechts belastbaar in het land waarin de plaats van de werkelijke
leiding van de onderneming is gelegen.
4. Voordelen verkregen uit de vervreemding van alle andere goederen
dan die bedoeld in het eerste, tweede en derde lid, zijn slechts belastbaar
in het land waarvan de vervreemder inwoner is.
5. Indien een natuurlijke persoon inwoner is geweest van een van de
landen en inwoner is geworden van het andere land, beletten de
bepalingen van het vierde lid het eerstbedoelde land niet uit hoofde van
zijn nationale recht de waardevermeerdering van aandelen, winstbewijzen, koopopties en het vruchtgebruik op aandelen in en winstbewijzen
van en schuldvorderingen op een lichaam te belasten, indien die

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

13

natuurlijke persoon minder dan tien jaar geleden is geëmigreerd uit het
eerstbedoelde land en voor zover de betreffende waardevermeerdering
ziet op het tijdvak waarin de natuurlijke persoon inwoner was van het
eerstbedoelde land. In een dergelijk geval wordt de waardevermeerdering
van vermogen die is belast in het eerstgenoemde land, niet begrepen in
de belastinggrondslag bij de vaststelling van de waardevermeerdering
van het vermogen door het andere land.
Artikel 14 Inkomsten uit dienstbetrekking
1. Onder voorbehoud van de bepalingen van de artikelen 15, 17 en 18,
zijn salarissen, lonen en andere soortgelijke beloningen verkregen door
een inwoner van een van de landen ter zake van een dienstbetrekking
slechts in dat land belastbaar, tenzij de dienstbetrekking in het andere land
wordt uitgeoefend. Indien de dienstbetrekking aldaar wordt uitgeoefend,
mag de ter zake daarvan verkregen beloning in dat andere land worden
belast.
2. Niettegenstaande de bepalingen van het eerste lid, is de beloning
verkregen door een inwoner van een land ter zake van een in het andere
land uitgeoefende dienstbetrekking slechts in het eerstbedoelde land
belastbaar, indien:
a. de genieter in het andere land verblijft gedurende een tijdvak dat of
tijdvakken die in een periode van twaalf maanden beginnend of eindigend
in het desbetreffende belastingjaar een totaal van 183 dagen niet te boven
gaat, onderscheidenlijk gaan; en
b. de beloning wordt betaald door of namens een werkgever die geen
inwoner van het andere land is; en
c. de beloning niet ten laste komt van een vaste inrichting die de
werkgever in het andere land heeft.
3. Niettegenstaande de voorgaande bepalingen van dit artikel is de
beloning verkregen door een inwoner van een land ter zake van een
dienstbetrekking uitgeoefend aan boord van een schip of luchtvaartuig dat
in het internationale verkeer wordt geëxploiteerd, slechts in dat land
belastbaar.
Artikel 15 Directeursbeloningen
1. Directeursbeloningen en andere beloningen verkregen door een
inwoner van een land in zijn hoedanigheid van lid van de raad van beheer
van een lichaam dat inwoner is van het andere land, mogen in dat andere
land worden belast.
2. Voor de toepassing van dit artikel wordt onder de uitdrukking «lid van
de raad van beheer» zowel personen die zijn belast met de algemene
leiding van het lichaam als personen die zijn belast met het toezicht
daarop verstaan.
Artikel 16 Artiesten en sportbeoefenaars
1. Niettegenstaande de bepalingen van de artikelen 7 en 14, mogen
inkomsten verkregen door een inwoner van een land als artiest, zoals een
toneelspeler, een film-, radio- of televisie-artiest of een musicus, of als
sportbeoefenaar, uit zijn persoonlijke werkzaamheden als zodanig die
worden verricht in het andere land, worden belast in dat andere land.
2. Indien inkomsten ter zake van persoonlijke werkzaamheden die door
een artiest of een sportbeoefenaar in die hoedanigheid worden verricht,
niet aan de artiest of sportbeoefenaar zelf toekomen, maar aan een andere
persoon, mogen die inkomsten, niettegenstaande de bepalingen van de
artikelen 7 en 14, worden belast in het land waarin de werkzaamheden
van de artiest of sportbeoefenaar worden verricht.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

14

3. De bepalingen van het eerste en tweede lid zijn niet van toepassing
op inkomsten verkregen door een inwoner van een land uit werkzaamheden verricht in het andere land, indien het bezoek aan dat land
grotendeels wordt bekostigd uit de openbare middelen van een van de
landen, een staatkundig onderdeel of een plaatselijk publiekrechtelijk
lichaam daarvan of door een organisatie die in een van de landen wordt
erkend als een algemeen nut beogende instelling of plaatsvindt in het
kader van een culturele overeenkomst tussen de landen of tussen
staatkundige onderdelen of plaatselijk publiekrechtelijke lichamen
daarvan. In dat geval zijn de inkomsten slechts belastbaar in het land
waarvan de artiest of sportbeoefenaar inwoner is.
Artikel 17 Pensioenen, lijfrenten, socialezekerheidsuitkeringen
1. Onder voorbehoud van de bepalingen van artikel 18, derde lid, zijn
pensioenen en andere soortgelijke beloningen, alsmede lijfrenten, betaald
aan een inwoner van een land, slechts in dat land belastbaar.
2. Pensioenen en andere betalingen krachtens de bepalingen van een
sociaal zekerheidsstelsel van een land aan een inwoner van het andere
land mogen in het eerstbedoelde land worden belast.
3. Niettegenstaande de bepalingen van het eerste lid, mogen betalingen
waarop dat lid van toepassing is ook worden belast in het land van
waaruit zij afkomstig zijn in overeenstemming met de wetgeving van dat
land, maar in het geval deze betalingen een periodiek karakter hebben
mag de aldus geheven belasting 15 percent van het brutobedrag van de
betalingen niet overschrijden.
4. Een pensioen, andere soortgelijke beloning of lijfrente, wordt geacht
afkomstig te zijn uit een land voor zover de bijdragen of betalingen
samenhangend met dat pensioen of die andere soortgelijke beloning of
lijfrente, of de aanspraken hierop, in dat land in aanmerking zijn gekomen
voor fiscale faciliëring. De overdracht van een pensioen, andere soortgelijke beloning of lijfrente, van een pensioenfonds of een verzekeringsmaatschappij gevestigd in een land naar een pensioenfonds of een verzekeringsmaatschappij gevestigd in het andere land of een derde land beperkt
op geen enkele wijze de heffingsrechten van het eerstbedoelde land
ingevolge dit artikel.
5. De bevoegde autoriteiten van de beide landen kunnen in onderlinge
overeenstemming de wijze van toepassing van de bepalingen van het
derde lid regelen.
6. De uitdrukking «lijfrente» betekent:
a. wat betreft een lijfrente afkomstig uit het Europese deel van
Nederland: een lijfrente als bedoeld in de Wet inkomstenbelasting 2001,
waarvan de uitkeringen als belastbaar inkomen uit werk en woning
worden aangemerkt;
b. wat betreft een lijfrente afkomstig uit het Caribische deel van
Nederland: een lijfrente als bedoeld in de Wet inkomstenbelasting BES,
waarvan de uitkeringen als opbrengst van rechten op periodieke
uitkeringen worden aangemerkt;
c. wat betreft een lijfrente afkomstig uit Curaçao: een lijfrente als
bedoeld in de Landsverordening op de inkomstenbelasting 1943, waarvan
de betalingen als opbrengst van rechten op periodieke uitkeringen
worden aangemerkt;
of elke daarvoor in de plaats komende identieke of grotendeels
vergelijkbare bepaling in de wetgeving die een van de hiervoor bedoelde
bepalingen vervangt.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

15

Artikel 18 Overheidsfuncties
1. Salarissen, lonen en andere soortgelijke beloningen, niet zijnde
pensioenen, betaald door een land, of een staatkundig onderdeel of een
plaatselijk publiekrechtelijk lichaam daarvan, aan een natuurlijke persoon
ter zake van diensten bewezen aan dat land, dat staatkundige onderdeel of
dat publiekrechtelijke lichaam, mogen in dat land worden belast.
2. Deze salarissen, lonen en andere soortgelijke beloningen zijn echter
slechts in het andere land belastbaar indien de diensten in dat land
worden bewezen door een Nederlander die inwoner is van dat land en die
niet uitsluitend voor het verrichten van de diensten inwoner van dat land
werd.
3. Pensioenen, en andere soortgelijke beloningen, betaald door of uit
fondsen in het leven geroepen door een land, of een staatkundig
onderdeel of een plaatselijk publiekrechtelijk lichaam daarvan, aan een
natuurlijke persoon ter zake van diensten bewezen aan dat land, dat
staatkundige onderdeel of dat publiekrechtelijk lichaam, mogen in dat
land worden belast behoudens voor zover het pensioen betrekking heeft
op werkzaamheden ter zake waarvan de salarissen, lonen en andere
soortgelijke beloningen volgens het tweede lid slechts belastbaar zijn in
het andere land.
4. De bepalingen van de artikelen 14, 15, 16 en 17, zijn van toepassing
op salarissen, lonen, pensioenen en andere soortgelijke beloningen, ter
zake van diensten verleend in het kader van een op winst gericht bedrijf
uitgeoefend door een van de landen of een staatkundig onderdeel of een
plaatselijk publiekrechtelijk lichaam daarvan.
5. Pensioenen en andere soortgelijke beloningen vallen onder de
reikwijdte van het derde lid voor zover de aanspraak daarop is
opgebouwd gedurende een publiekrechtelijke dienstbetrekking, ongeacht
door wie dat pensioen of andere soortgelijke beloning wordt uitbetaald.
Wanneer de aanspraak op een pensioen of een andere soortgelijke
beloning deels gedurende een particuliere dienstbetrekking en deels
gedurende een publiekrechtelijke dienstbetrekking is opgebouwd, wordt
het deel van dat pensioen of die andere soortgelijke beloning dat wordt
beheerst door artikel 17, respectievelijk het deel dat wordt beheerst door
het derde lid, vastgesteld naar evenredigheid van het aantal jaren dat de
aanspraak op dat pensioen of die andere soortgelijke beloning is
opgebouwd gedurende een particuliere, onderscheidenlijk gedurende een
publiekrechtelijke dienstbetrekking, ten opzichte van het totale aantal
jaren waarover de aanspraak op dat pensioen of die andere soortgelijke
beloning is opgebouwd.
Artikel 19 Studenten
Vergoedingen die een student of een voor een beroep of bedrijf in
opleiding zijnde persoon die inwoner is of onmiddellijk voorafgaande aan
zijn bezoek aan een land inwoner was van het andere land en die
uitsluitend voor zijn studie of opleiding in het eerstbedoelde land verblijft,
ontvangt ten behoeve van zijn onderhoud, studie of opleiding, zijn in dat
land niet belastbaar, mits deze vergoedingen afkomstig zijn uit bronnen
buiten dat land.
Artikel 20 Overige inkomsten
1. Bestanddelen van het inkomen van een inwoner van een land, van
waaruit ook afkomstig, die niet in de voorgaande artikelen van deze
rijkswet zijn behandeld, zijn slechts in dat land belastbaar.
2. De bepalingen van het eerste lid zijn niet van toepassing op
inkomsten, niet zijnde inkomsten uit onroerende zaken zoals omschreven
in artikel 6, tweede lid, indien de genieter van die inkomsten, die inwoner

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

16

is van een land, in het andere land een bedrijf uitoefent door middel van
een aldaar gelegen vaste inrichting en het recht of de zaak ter zake
waarvan de inkomsten worden betaald tot het vermogen van die vaste
inrichting behoort. In dat geval zijn de bepalingen van artikel 7 van
toepassing.

HOOFDSTUK IV VERMIJDEN VAN DUBBELE BELASTING
Artikel 21 Vermijden van dubbele belasting
1. Nederland is bevoegd bij het heffen van belasting van zijn inwoners
in de grondslag waarnaar de belasting wordt geheven, de bestanddelen
van het inkomen te begrijpen die overeenkomstig de bepalingen van deze
rijkswet in Curaçao mogen worden belast.
2. Indien een inwoner van Nederland bestanddelen van het inkomen
verkrijgt die volgens artikel 6, eerste, derde, vierde en vijfde lid, artikel 7,
eerste lid, artikel 10, twaalfde lid, artikel 11, derde lid, artikel 12, derde lid,
artikel 13, eerste, tweede en derde lid, artikel 14, eerste lid, artikel 17,
tweede lid, artikel 18, eerste en derde lid, en artikel 20, tweede lid, in
Curaçao mogen worden belast en die in de in het eerste lid bedoelde
grondslag zijn begrepen, stelt Nederland deze inkomensbestanddelen vrij
door een vermindering van zijn belasting toe te staan. Deze vermindering
wordt berekend overeenkomstig de bepalingen in de Nederlandse
wetgeving tot het vermijden van dubbele belasting. Te dien einde worden
genoemde inkomensbestanddelen geacht te zijn begrepen in het bedrag
van de bestanddelen van het inkomen die ingevolge die bepalingen van
Nederlandse belasting zijn vrijgesteld.
3. Nederland verleent voorts een aftrek op de aldus berekende
Nederlandse belasting voor de bestanddelen van het inkomen die volgens
artikel 10, tweede en veertiende lid, artikel 15, artikel 16, eerste en tweede
lid, en artikel 17, derde lid, in Curaçao mogen worden belast, voor zover
deze bestanddelen in de in het eerste lid bedoelde grondslag zijn
begrepen. Het bedrag van deze aftrek is gelijk aan de in Curaçao over deze
bestanddelen van het inkomen betaalde belasting, maar bedraagt, indien
de bepalingen in de Nederlandse wetgeving tot het vermijden van
dubbele belasting daarin voorzien, niet meer dan het bedrag van de aftrek
die zou zijn verleend indien de aldus in het inkomen begrepen bestanddelen van het inkomen de enige bestanddelen van het inkomen zouden
zijn geweest waarvoor Nederland een vermindering verleent uit hoofde
van de bepalingen in de Nederlandse wetgeving tot het vermijden van
dubbele belasting. Dit lid beperkt een tegemoetkoming nu of in de
toekomst verleend uit hoofde van de bepalingen in de Nederlandse
wetgeving tot het vermijden van dubbele belasting niet, echter uitsluitend
voor zover het de berekening van het bedrag van de aftrek van de
Nederlandse belasting betreft die betrekking heeft op de som van
inkomsten afkomstig uit meer dan een land en de voortwenteling van de
belasting betaald in Curaçao op bedoelde bestanddelen van het inkomen
naar de volgende jaren.
4. Niettegenstaande de bepalingen van het tweede lid verleent
Nederland een aftrek op de Nederlandse belasting voor de in Curaçao
betaalde belasting op bestanddelen van het inkomen die volgens artikel 7,
eerste lid, artikel 10, twaalfde lid, artikel 11, derde lid, artikel 12, derde lid,
en artikel 20, tweede lid, in Curaçao mogen worden belast, voor zover
deze bestanddelen in de in het eerste lid bedoelde grondslag zijn
begrepen, voor zover Nederland uit hoofde van de bepalingen in de
Nederlandse wetgeving tot het vermijden van dubbele belasting een
vermindering verleent op de Nederlandse belasting voor de in een derde
land over die bestanddelen van het inkomen geheven belasting. Voor de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

17

berekening van deze aftrek zijn de bepalingen van het derde lid van
overeenkomstige toepassing.
5. Curaçao is bevoegd bij het heffen van belasting van zijn inwoners in
de grondslag waarnaar de belasting wordt geheven, de bestanddelen van
het inkomen te begrijpen die overeenkomstig de bepalingen van deze
rijkswet in Nederland mogen worden belast.
6. Indien een inwoner van Curaçao bestanddelen van het inkomen
verkrijgt die volgens artikel 6, eerste, derde, vierde en vijfde lid, artikel 7,
eerste lid, artikel 10, twaalfde lid, artikel 11, derde lid, artikel 12, derde lid,
artikel 13, eerste, tweede en derde lid, artikel 14, eerste lid, artikel 17,
tweede lid, artikel 18, eerste en derde lid, en artikel 20, tweede lid, in
Nederland mogen worden belast en die in de in het vijfde lid bedoelde
grondslag zijn begrepen, stelt Curaçao deze inkomensbestanddelen vrij
door een vermindering van zijn belasting toe te staan. Deze vermindering
wordt berekend overeenkomstig de bepalingen in de Curaçaose
wetgeving tot het vermijden van dubbele belasting. Te dien einde worden
genoemde inkomensbestanddelen geacht te zijn begrepen in het bedrag
van de bestanddelen van het inkomen die ingevolge die bepalingen van
Curaçaose belasting zijn vrijgesteld.
7. Curaçao verleent voorts een aftrek op de met inachtneming van het
zesde lid berekende Curaçaose belasting voor de bestanddelen van het
inkomen die volgens artikel 10, tweede en veertiende lid, artikel 15, eerste
lid, artikel 16, eerste en tweede lid, en artikel 17, derde lid, in Nederland
mogen worden belast, voor zover deze bestanddelen in de in het vijfde lid
bedoelde grondslag zijn begrepen. Het bedrag van deze aftrek is gelijk aan
de in Nederland over deze bestanddelen van het inkomen betaalde
belasting, maar bedraagt, indien de bepalingen in de Curaçaose
wetgeving tot het vermijden van dubbele belasting daarin voorzien, niet
meer dan het bedrag van de aftrek die zou zijn verleend indien de aldus in
het inkomen begrepen bestanddelen van het inkomen de enige bestanddelen van het inkomen zouden zijn geweest waarvoor Curaçao een
vermindering verleent uit hoofde van de bepalingen in de Curaçaose
wetgeving tot het vermijden van dubbele belasting. Dit lid beperkt een
tegemoetkoming nu of in de toekomst verleend uit hoofde van de
bepalingen in de Curaçaose wetgeving tot het vermijden van dubbele
belasting niet, echter uitsluitend voor zover het de berekening van het
bedrag van de aftrek op de Curaçaose belasting betreft die betrekking
heeft op de som van inkomsten afkomstig uit meer dan een land en de
voortwenteling van de belasting betaald in Nederland op bedoelde
bestanddelen van het inkomen naar de volgende jaren.
8. Niettegenstaande de bepalingen van het zesde lid verleent Curaçao
een aftrek op de Curaçaose belasting voor de in Nederland betaalde
belasting op bestanddelen van het inkomen die volgens artikel 7, eerste
lid, artikel 10, twaalfde lid, artikel 11, derde lid, artikel 12, derde lid, en
artikel 20, tweede lid, in Nederland mogen worden belast, voor zover deze
bestanddelen in de in het zesde lid bedoelde grondslag zijn begrepen,
voor zover Curaçao uit hoofde van de bepalingen in de Curaçaose
wetgeving tot het vermijden van dubbele belasting een vermindering
verleent op de Nederlandse belasting voor de in een derde land of een
staat over die bestanddelen van het inkomen geheven belasting. Voor de
berekening van deze aftrek zijn de bepalingen van het zevende lid van
overeenkomstige toepassing.
9. Niettegenstaande het zesde lid, wordt, indien sprake is van een vaste
inrichting van een onderneming van Curaçao die is gelegen in het
Caribische deel van Nederland en die, als deze een Nederlands lichaam
zou zijn geweest en volgens artikel 5.2 van de Belastingwet BES geacht
zou worden in het Europese deel van Nederland te zijn gevestigd, voor de
daaraan toerekenbare bestanddelen van het inkomen die volgens artikel 7
aldaar mogen worden belast en die in de in het vijfde lid bedoelde
grondslag zijn begrepen, op de voet van het achtste lid een aftrek op de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

18

Curaçaose belasting verleend voor de volgens de in het Caribische deel
van Nederland toepasselijke belastingwetgeving betaalde belasting.
10. Nederland zorgt ervoor dat het heffen van bronbelasting als bedoeld
in artikel 33 niet leidt tot dubbele belasting, overeenkomstig het bepaalde
in artikel 14, tweede en derde lid, van Richtlijn 2003/48/EG of zorgt voor
restitutie van de bronbelasting.

HOOFDSTUK V BIJZONDERE BEPALINGEN
Artikel 22 Antimisbruik
1. De bepalingen van deze rijkswet vormen geen beletsel voor de
toepassing van de in het belastingrecht van elk van de landen besloten
liggende instrumenten ter bestrijding van fraude, misbruik en oneigenlijk
gebruik.
2. Niettegenstaande het bepaalde in het eerste lid, vindt artikel 17, derde
lid, onderdeel b, van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969, geen
toepassing ter zake van een door een lichaam dat inwoner is van Curaçao
gehouden belang in een lichaam dat inwoner is van Nederland, indien het
eerstbedoelde lichaam met betrekking tot het gehouden belang in
aanmerking komt voor de voordelen van artikel 10, derde lid, al dan niet in
samenhang met artikel 10, vijfde lid.
Artikel 23 Non-discriminatie
1. Een rechtspersoon die, een samenwerkingsverband dat of een
vereniging die, zijn of haar rechtspositie als zodanig ontleent aan de
wetgeving die in een land van kracht is, wordt in het andere land niet aan
enige belastingheffing of daarmee verband houdende verplichting
onderworpen, die anders of zwaarder is dan de belastingheffing en
daarmede verband houdende verplichtingen waaraan een rechtspersoon
die, een samenwerkingsverband dat of een vereniging die zijn of haar
rechtspositie als zodanig ontleent aan de wetgeving die in dat andere land
van kracht is, in dat land onder dezelfde omstandigheden, in het bijzonder
met betrekking tot woonplaats, zijn of kunnen worden onderworpen. Deze
bepaling is, niettegenstaande het bepaalde in artikel 1, ook van toepassing
op personen die geen inwoner zijn van een of van beide landen.
2. Staatlozen die inwoner zijn van een land worden in geen van de
landen aan enige belastingheffing of daarmede verband houdende
verplichting onderworpen, die anders of zwaarder is dan de belastingheffing en daarmede verband houdende verplichtingen waaraan
onderdanen van het desbetreffende land onder dezelfde omstandigheden,
in het bijzonder met betrekking tot de woonplaats, zijn of kunnen worden
onderworpen.
3. De belastingheffing over de winst van een vaste inrichting die een
onderneming van een land in het andere land heeft, is in dat andere land
niet ongunstiger dan de belastingheffing over ondernemingen van dat
andere land die dezelfde werkzaamheden uitoefenen. Deze bepaling mag
niet aldus worden uitgelegd, dat zij een land verplicht aan inwoners van
het andere land bij de belastingheffing de persoonlijke aftrekken,
tegemoetkomingen en verminderingen uit hoofde van de samenstelling
van het gezin of gezinslasten te verlenen, die het eerstbedoelde land aan
zijn eigen inwoners verleent.
4. Behalve indien de bepalingen van artikel 9, eerste lid, artikel 11,
vierde lid, of artikel 12, vierde lid, van toepassing zijn, zijn rente, royalty’s
en andere uitgaven betaald door een onderneming van een van de landen
aan een inwoner van het andere land, bij de vaststelling van de belastbare
winst van die onderneming onder dezelfde voorwaarden aftrekbaar als
wanneer zij betaald waren aan een inwoner van het eerstbedoelde land.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

19

5. Ondernemingen van een land, waarvan het kapitaal geheel of
gedeeltelijk, onmiddellijk of middellijk, in het bezit is van of wordt
beheerst door een of meer inwoners van het andere land, worden in het
eerstbedoelde land niet aan enige belastingheffing of daarmee verband
houdende verplichting onderworpen, die anders of zwaarder is dan de
belastingheffing en daarmee verband houdende verplichtingen waaraan
andere soortgelijke ondernemingen van het eerstbedoelde land zijn of
kunnen worden onderworpen.
6. Bijdragen die door of namens een natuurlijke persoon die een
dienstbetrekking uitoefent of als zelfstandige werkzaam is in een land, zijn
betaald aan een voor de belastingheffing in het andere land erkende
pensioenregeling, worden voor de belastingheffing in het eerstbedoelde
land op dezelfde wijze behandeld als een bijdrage betaald aan een in dat
eerstbedoelde land voor de belastingheffing erkende pensioenregeling,
mits:
a. die natuurlijke persoon reeds bijdroeg aan de pensioenregeling
voordat hij een dienstbetrekking ging uitoefenen of als zelfstandige
werkzaam werd in het eerstbedoelde land; en
b. de bevoegde autoriteit van het eerstbedoelde land van oordeel is dat
de pensioenregeling over het algemeen overeenkomt met een door dat
land voor de belastingheffing erkende pensioenregeling.
Voor de toepassing van dit lid omvat de uitdrukking «pensioenregeling»
mede een pensioenregeling die in het leven is geroepen uit hoofde van
het sociale zekerheidsstelsel van een land.
7. De in een land voor enige belasting bestaande tegemoetkomingen
ten behoeve van in dat land gevestigde algemeen nut beogende instellingen als bedoeld in artikel 5b van de Algemene wet inzake rijksbelastingen, daaronder begrepen tegemoetkomingen ter zake van giften aan
zodanige instellingen, vinden overeenkomstige toepassing ten behoeve
van in het andere land gevestigde zodanige instellingen, indien deze,
waren ze in het eerstgenoemde land gevestigd geweest, ook aldaar
aangemerkt zouden zijn als zodanige instellingen.
8. Niettegenstaande de bepalingen van artikel 2 zijn de bepalingen van
dit artikel van toepassing op belastingen van elke soort en benaming.
Artikel 24 Procedure voor onderling overleg
1. Indien een persoon van oordeel is dat de maatregelen van een land of
van beide landen voor hem leiden of zullen leiden tot een belastingheffing
die niet in overeenstemming is met de bepalingen van deze rijkswet, kan
hij, ongeacht de rechtsmiddelen waarin de nationale wetgeving van die
landen voorziet, de kwestie voorleggen aan de bevoegde autoriteit van
het land waarvan hij inwoner is. De kwestie dient te worden voorgelegd
binnen drie jaar nadat de maatregel die leidt tot een belastingheffing die
niet in overeenstemming is met de bepalingen van deze rijkswet, voor het
eerst te zijner kennis is gebracht.
2. De bevoegde autoriteit tracht, indien het bezwaar haar gegrond
voorkomt en indien zij niet zelf in staat is tot een bevredigende oplossing
te komen, de kwestie in onderling overleg met de bevoegde autoriteit van
het andere land op te lossen, met het oog op de vermijding van belastingheffing die niet in overeenstemming is met de rijkswet. Elke bereikte
overeenstemming wordt ten uitvoer gelegd niettegenstaande de
eventuele verjaringstermijnen in de nationale wetgeving van de landen.
3. De bevoegde autoriteiten van de landen trachten moeilijkheden of
twijfelpunten die mochten rijzen met betrekking tot de interpretatie of de
toepassing van deze rijkswet in onderling overleg op te lossen. Zij kunnen
ook met elkaar overleg plegen teneinde dubbele belasting te voorkomen
in gevallen die niet in deze rijkswet zijn geregeld.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

20

4. De bevoegde autoriteiten van de landen kunnen zich rechtstreeks met
elkaar in verbinding stellen met het doel een overeenstemming als
bedoeld in de voorgaande leden te bereiken.
5. Indien:
a. een persoon uit hoofde van het eerste lid een kwestie heeft
voorgelegd aan de bevoegde autoriteit van een land omdat de maatregelen van een of van beide landen ertoe hebben geleid dat de belastingheffing voor die persoon niet in overeenstemming is met de bepalingen
van deze rijkswet; en
b. de bevoegde autoriteiten er niet in slagen om binnen twee jaar nadat
de kwestie is voorgelegd aan de bevoegde autoriteit van het andere land
overeenstemming te bereiken teneinde de kwestie op te lossen overeenkomstig het tweede lid;
wordt elk onopgelost vraagstuk dat voortvloeit uit de kwestie op
verzoek van de persoon voorgelegd voor arbitrage. De arbitrale uitspraak
is bindend voor beide landen en wordt ten uitvoer gelegd ongeacht
eventuele termijnen in de nationale wetgeving van deze landen, tenzij de
rechtstreeks betrokken persoon de wederzijdse overeenstemming voor de
tenuitvoerlegging van de arbitrale uitspraak niet aanvaardt.
6. De landen regelen in onderling overleg de wijze van toepassing van
het vijfde lid.
7. De bevoegde autoriteiten van de landen kunnen ter zake van
overeenstemming in het kader van een onderling overleg op basis van
een van de voorgaande leden, tevens overeenkomen dat het land waar
deze overeenstemming leidt tot additionele belastingheffing, met
betrekking tot de deze additionele belastingheffing geen belastingverhogingen, administratieve boetes, rente en kosten zal opleggen, indien het
andere land, waar ingevolge deze overeenstemming sprake is van een
overeenkomstige vermindering van belasting, afziet van de betaling van
rente verschuldigd met betrekking tot een dergelijke vermindering van
belasting.
8. Indien overeenstemming is bereikt voor gevallen waarin:
a. als gevolg van de toepassing van artikel 3, tweede lid, met betrekking
tot de uitleg van een niet omschreven uitdrukking; dan wel
b. als gevolg van kwalificatieverschillen, bijvoorbeeld van een
inkomensbestanddeel of van een persoon;
een situatie van dubbele belasting of dubbele vrijstelling zou optreden,
zal deze oplossing, na bekendmaking daarvan door beide bevoegde
autoriteiten, voor de toepassing van deze rijkswet ook in andere,
soortgelijke gevallen, bindend zijn.
9. De bepalingen van het vijfde lid zijn niet van toepassing op gevallen
waarop artikel 4, vijfde lid, van toepassing is.
Artikel 25 Uitwisseling van informatie
1. De bevoegde autoriteiten van de landen wisselen de informatie uit
die naar verwachting van belang is voor de uitvoering van de bepalingen
van deze rijkswet of voor de toepassing of de handhaving van de
nationale wetgeving betreffende belastingen van elke soort en benaming
die worden geheven ten behoeve van een land, een staatkundig
onderdeel of plaatselijk publiekrechtelijk lichaam daarvan, voor zover de
heffing van die belastingen niet in strijd is met deze rijkswet. De uitwisseling van informatie wordt niet beperkt door de artikelen 1 en 2.
2. Alle uit hoofde van het eerste lid door een van de landen ontvangen
informatie wordt op dezelfde wijze geheimgehouden als informatie die
volgens de nationale wetgeving van dat land is verkregen en wordt alleen
ter kennis gebracht van personen of autoriteiten, daaronder begrepen
rechterlijke en bestuursrechtelijke instanties, die betrokken zijn bij de
vaststelling of invordering van, de handhaving of vervolging ter zake van,
of de beslissing in beroepszaken betrekking hebbende op de in het eerste

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

21

lid bedoelde belastingen, of het toezicht daarop. Deze personen of
autoriteiten mogen alleen voor deze doeleinden van de informatie gebruik
maken. Zij mogen de informatie bekendmaken in openbare rechtszittingen
of in gerechtelijke beslissingen. Niettegenstaande de voorafgaande
bepalingen mag de informatie voor andere doeleinden worden gebruikt,
indien zij ingevolge het recht van beide landen voor deze andere
doeleinden mag worden gebruikt en de bevoegde autoriteit van het land
dat haar heeft verstrekt met dit gebruik instemt.
3. De landen kunnen aan een arbitragecommissie, ingesteld volgens de
bepalingen van artikel 24, vijfde lid, de informatie verstekken die nodig is
om de arbitrageprocedure uit te voeren. De leden van de arbitragecommissie zijn met betrekking tot de aldus verstrekte informatie onderworpen
aan de beperkingen van openbaarmaking als omschreven in het tweede
lid.
4. In geen geval worden de bepalingen van de voorgaande leden zo
uitgelegd dat zij een van de landen de verplichting opleggen:
a. bestuurlijke maatregelen te nemen die in strijd zijn met de wetgeving
of bestuurlijke praktijk van dat of van het andere land;
b. informatie te verstrekken die niet verkrijgbaar is volgens de
wetgeving of in de normale gang van zaken in het bestuur van dat of van
het andere land;
c. informatie te verstrekken die een handelsgeheim, zakelijk geheim,
industrieel, commercieel of beroepsgeheim of een handelsproces zou
onthullen, dan wel informatie waarvan het verstrekken in strijd zou zijn
met de openbare orde (ordre public).
5. Indien informatie wordt verzocht door een land in overeenstemming
met dit artikel, wendt het andere land zijn bevoegdheden inzake het
verzamelen van informatie aan om de verzochte informatie te verkrijgen,
ongeacht het feit dat het andere land ten behoeve van zijn eigen belastingheffing niet over dergelijke informatie behoeft te beschikken. Op de in
de vorige zin vervatte verplichting zijn de beperkingen van het vierde lid
van toepassing, maar deze beperkingen mogen in geen geval zodanig
worden uitgelegd dat het een land toegestaan is uitsluitend op grond van
het feit dat het geen nationaal belang heeft bij dergelijke informatie te
weigeren informatie te verstrekken.
6. De bepalingen van het vierde lid mogen in geen geval zodanig
worden uitgelegd dat het een land toegestaan is het verschaffen van
informatie te weigeren uitsluitend op grond van het feit dat de informatie
berust bij een bank, een andere financiële instelling, een gevolmachtigde,
of een persoon die bij wijze van vertegenwoordiging of als vertrouwenspersoon optreedt, dan wel omdat deze betrekking heeft op eigendomsbelangen in een persoon.
7. De bepalingen van dit artikel zijn van overeenkomstige toepassing op
informatie die van belang is voor de uitvoering van inkomensafhankelijke
regelingen krachtens de wetgeving van een van de landen door de
belastingautoriteiten van dat land die belast zijn met de implementatie,
toepassing of handhaving van deze inkomensafhankelijke regelingen.
Artikel 26 Bijstand bij invordering
1. De landen verlenen elkaar bijstand bij de invordering van belastingvorderingen. Deze bijstand wordt niet beperkt door de artikelen 1 en 2. De
bevoegde autoriteiten van de landen kunnen in onderling overleg de wijze
van toepassing van dit artikel regelen.
2. Onder de uitdrukking «belastingvordering», zoals gebezigd in dit
artikel, wordt verstaan een bedrag verschuldigd in verband met belastingen van elke soort en benaming die worden geheven ten behoeve van
een land, of een staatkundig onderdeel of plaatselijk publiekrechtelijk
lichaam daarvan, voor zover die belastingheffing niet in strijd is met deze
rijkswet of met een ander instrument waarbij de landen partij zijn,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

22

alsmede rente, administratieve boetes en de kosten van invordering of
van conservatoire maatregelen die verband houden met dat bedrag.
3. De bepalingen van dit artikel zijn slechts van toepassing op een
belastingvordering die onderwerp is van een executoriale titel in het
verzoekende land mits deze vordering, tenzij anders overeengekomen
tussen de bevoegde autoriteiten, niet wordt bestreden. Indien de
vordering echter een belastingverplichting betreft van een persoon die
geen inwoner van het verzoekende land is, is dit artikel slechts van
toepassing indien de vordering niet langer kan worden bestreden, tenzij
anders overgekomen tussen de bevoegde autoriteiten. Die belastingvordering wordt door dat andere land ingevorderd in overeenstemming met
de bepalingen van zijn wetgeving die van toepassing zijn op de tenuitvoerlegging en invordering van zijn eigen belastingen als ware de
belastingvordering een belastingvordering van dat andere land.
4. Indien een belastingvordering van een van de landen een vordering is
ter zake waarvan dat land uit hoofde van zijn wetgeving conservatoire
maatregelen kan nemen teneinde de invordering te waarborgen, wordt
die belastingvordering op verzoek van de bevoegde autoriteit van dat land
aanvaard ten behoeve van het nemen van conservatoire maatregelen
door de bevoegde autoriteit van het andere land. Het andere land neemt
ter zake van die belastingvordering conservatoire maatregelen in
overeenstemming met de bepalingen van zijn wetgeving, als ware de
belastingvordering een belastingvordering van dat andere land, ook
wanneer de belastingvordering op het tijdstip waarop deze maatregelen
worden genomen niet invorderbaar is in het eerstbedoelde land of is
verschuldigd door een persoon die gerechtigd is de invordering ervan te
beletten.
5. Niettegenstaande de bepalingen van het derde en vierde lid, zijn op
een door een van de landen voor de toepassing van het derde of vierde lid
aanvaarde belastingvordering in dat land noch de termijnen van
toepassing noch wordt er uit hoofde van de wetgeving van dat land op
grond van haar aard als zodanig voorrang aan verleend. Voorts wordt aan
een door een van de landen voor de toepassing van het derde of vierde lid
aanvaarde belastingvordering in dat land geen voorrang verleend die uit
hoofde van de wetgeving van het andere land op die belastingvordering
van toepassing is.
6. Procedures inzake het bestaan, de geldigheid of het bedrag van een
belastingvordering van een van de landen worden niet aanhangig
gemaakt bij de rechterlijke instanties of bestuursrechtelijke instanties van
het andere land.
7. Indien te eniger tijd nadat uit hoofde van het derde of vierde lid een
verzoek is gedaan door een van de landen en voordat het andere land de
desbetreffende belastingvordering heeft ingevorderd en overgemaakt aan
het eerstbedoelde land, de desbetreffende belastingvordering:
in het geval van een verzoek ingevolge het derde lid, ophoudt een
belastingvordering van het eerstbedoelde land te zijn die invorderbaar is
uit hoofde van de wetgeving van dat land en die verschuldigd is door een
persoon die op dat tijdstip uit hoofde van de wetgeving van dat land de
invordering ervan niet kan beletten; of
in het geval van een verzoek uit hoofde van het vierde lid, ophoudt een
belastingvordering van het eerstbedoelde land te zijn ter zake waarvan dat
land uit hoofde van zijn wetgeving conservatoire maatregelen kan treffen
teneinde de invordering ervan te waarborgen;
stelt de bevoegde autoriteit van het eerstbedoelde land de bevoegde
autoriteit van het andere land onverwijld daarvan in kennis en, naar keuze
van het andere land, wordt het verzoek door het eerstbedoelde land
uitgesteld of ingetrokken.
8. In geen geval worden de bepalingen van dit artikel zo uitgelegd dat zij
een land de verplichting opleggen:
a. bestuurlijke maatregelen te nemen die in strijd zijn met de wetgeving

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

23

of bestuurlijke praktijk van dat land of van het andere land;
b. maatregelen te nemen die in strijd zouden zijn met de openbare orde
(ordre public);
c. bijstand te verlenen indien het andere land niet alle redelijke
invorderings- of conservatoire bevoegdheden heeft aangewend die het uit
hoofde van zijn wetgeving of bestuurlijke praktijk ter beschikking staan;
d. bijstand te verlenen indien de administratieve last voor dat land
duidelijk onevenredig is ten opzichte van het door het andere land te
behalen voordeel.
9. De bepalingen van dit artikel zijn van overeenkomstige toepassing op
bijstand bij de invordering van inkomensafhankelijke regelingen krachtens
de wetgeving van een van de landen door de belastingautoriteiten van dat
land die belast zijn met de implementatie, toepassing of handhaving van
deze inkomensafhankelijke regelingen.
Artikel 27 Woonplaats gevolmachtigde minister
1. Voor de heffing van belastingen naar het inkomen in de zin van artikel
2, alsmede voor de toepassing van deze rijkswet voor zover deze op die
belastingen betrekking heeft, wordt, voor zoveel nodig in afwijking van de
overige bepalingen van deze rijkswet omtrent de woonplaats, de
Gevolmachtigde Minister van Curaçao geacht inwoner te zijn van
Curaçao.
2. De Ministers van Financiën van beide landen kunnen gezamenlijk
bepalen dat het eerste lid mede wordt toegepast ten aanzien van de
plaatsvervangers van de Gevolmachtigde Minister en met hen gelijk te
stellen functionarissen.
Artikel 28 Woonplaatsfictie ter zake van Nederlandse schenk- en
erfbelasting
In afwijking in zoverre van artikel 2 van deze rijkswet en artikel 3, eerste
lid, van de Successiewet 1956, wordt een Nederlander die in het Europese
deel van Nederland heeft gewoond en binnen een periode van ten
hoogste vijf jaren nadat hij het Europese deel van Nederland metterwoon
heeft verlaten, is overleden of een schenking heeft gedaan, geacht ten
tijde van zijn overlijden of van het doen van de schenking in het Europese
deel van Nederland te hebben gewoond.

HOOFDSTUK VI SLOTBEPALINGEN
Artikel 29 Overgangsregeling pensioenen en lijfrenten
Artikel 17, derde lid, vindt geen toepassing ter zake van in dat lid
bedoelde periodieke betalingen aan een natuurlijke persoon indien de
betalingen zijn ingegaan voor het moment van indiening bij koninklijke
boodschap van deze rijkswet en de natuurlijke persoon op dat moment
reeds inwoner was van Curaçao.
Artikel 30 Tijdelijke regeling deelnemingsdividenden
1. Op dividenden betaald door een lichaam dat inwoner is van
Nederland aan een lichaam dat inwoner is van Curaçao en dat, behoudens
ingeval artikel 10, tiende lid, van toepassing is, ter zake van deze
dividenden niet in aanmerking komt voor de voordelen van artikel 10,
derde lid, al of niet in samenhang met artikel 10, vijfde lid, blijft artikel 11,
derde lid, van de Belastingregeling voor het Koninkrijk, zoals dat luidde op
31 december 2014, van toepassing tot en met 31 december 2019 indien
het lichaam dat inwoner is van Curaçao de uiteindelijk gerechtigde is tot

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

24

deze dividenden en voor ten minste 25 percent van het nominaal gestorte
kapitaal aandeelhouder is van het lichaam dat de dividenden betaalt, met
dien verstande dat in artikel 11, derde lid, van de Belastingregeling voor
het Koninkrijk, voor «8,3 percent» wordt gelezen «5 percent».
2. In afwijking van artikel 22 vindt artikel 17, derde lid, onderdeel b, van
de Wet op de vennootschapsbelasting 1969, geen toepassing op het door
het in het eerste lid bedoelde lichaam dat inwoner is van Curaçao
gehouden belang in het lichaam dat inwoner is van Nederland. De eerste
volzin blijft buiten toepassing indien Nederland op basis van zijn
wetgeving of enigerlei internationale regeling niet bevoegd is dividendbelasting te heffen over dividenden die zijn verschuldigd door het lichaam
dat inwoner is van Nederland. In dat geval mag de belasting geheven over
het belastbare inkomen uit aanmerkelijk belang,bedoeld in artikel 17,
derde lid, onderdeel b, van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969, 5
percent van het brutobedrag van de dividenden niet overschrijden.
Artikel 31 Overgangsregeling ter zake van Nederlandse schenken erfbelasting
1. Ingeval een Nederlander voor het moment van indiening bij
koninklijke boodschap van deze rijkswet reeds inwoner was van Curaçao
en een schenking doet na inwerkingtreding van deze rijkswet, wordt de in
artikel 28 bedoelde termijn van vijf jaar teruggebracht tot een periode van
een jaar nadat hij het Europese deel van Nederland metterwoon heeft
verlaten.
2. Artikel 3, eerste lid, van de Successiewet 1956 en artikel 28 vinden
geen toepassing ter zake van het overlijden van een Nederlander die voor
het in het eerste lid bedoelde moment reeds inwoner was van Curaçao.
Artikel 32 Overgangsregeling ter zake van aanmerkelijk belang
natuurlijke personen
1. Indien de in artikel 10, veertiende lid, en artikel 13, vijfde lid, bedoelde
natuurlijke persoon reeds voor het moment van indiening bij koninklijke
boodschap van deze rijkswet inwoner was van het andere land wordt de
in die artikelen genoemde termijn van 10 jaar teruggebracht tot vijf jaar.
2. Indien het eerste lid van toepassing is met betrekking tot artikel 10,
veertiende lid, mag de belasting geheven uit hoofde van het belastbare
inkomen uit aanmerkelijk belang, bedoeld in artikel 7.5 van de wet op de
inkomstenbelasting 2001, 15 percent over dat inkomen niet overschrijden.
Artikel 33 EU-spaarrenterichtlijn
1. Voor de toepassing van dit artikel en artikel 21, tiende lid,
a. wordt verstaan onder:
1°. Richtlijn 2003/48/EG: Richtlijn 2003/48/EG van de Raad van 3 juni
2003 betreffende belastingheffing op inkomsten uit spaargelden in de
vorm van rentebetalingen (PbEU 2003, L 157);
2°. uiteindelijk gerechtigde: een uiteindelijk gerechtigde als bedoeld in
artikel 2 van Richtlijn 2003/48/EG;
3°. uitbetalende instantie: een uitbetalende instantie als bedoeld in
artikel 4 van Richtlijn 2003/48/EG;
4°. rentebetaling: een rentebetaling als bedoeld in artikel 6 van Richtlijn
2003/48/EG, met inachtneming van artikel 15 van Richtlijn 2003/48/EG;
b. wordt onder termen die niet anderszins in dit artikel zijn omschreven
verstaan: de betekenis die in Richtlijn 2003/48/EG daaraan wordt gegeven;
c. wordt in de bepalingen in Richtlijn 2003/48/EG waarnaar in dit artikel
en in artikel 21, vijfde lid, wordt verwezen in plaats van «lidstaten»
gelezen: Nederland of Curaçao, al naargelang de context vereist.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

25

2. Indien de uiteindelijk gerechtigde van rente woonachtig is in
Nederland en de uitbetalende instantie in Curaçao is gevestigd, heft
Curaçao gedurende de in artikel 10 van Richtlijn 2003/48/EG bedoelde
overgangsperiode bronbelasting tegen een tarief van 35 percent. De
uitbetalende instantie houdt de bronbelasting in op een wijze als
omschreven in artikel 11, tweede en derde lid, van Richtlijn 2003/48/EG.
3. Het opleggen van bronbelasting door Curaçao op grond van dit
artikel belet Nederland niet de inkomsten te belasten overeenkomstig het
nationale recht met inachtneming van de overige bepalingen in deze
rijkswet.
4. Tijdens de in het tweede lid bedoelde overgangsperiode kan Curaçao
bepalen dat een marktdeelnemer die rente uitbetaalt of een rentebetaling
bewerkstelligt voor een in Nederland gevestigde entiteit als bedoeld in
artikel 4, tweede lid, van Richtlijn 2003/48/EG, wordt aangemerkt als de
uitbetalende instantie in plaats van de entiteit, en heft Curaçao de
bronbelasting op die rente, tenzij die entiteit formeel heeft aanvaard dat
haar naam en adres alsmede het totale bedrag van de rentebetaling die
aan haar is verricht of voor haar is bewerkstelligd, worden meegedeeld
overeenkomstig de laatste alinea van dat lid.
5. Curaçao behoudt 25 percent van de opbrengsten van de bronheffing,
bedoeld in het tweede lid, en draagt 75 percent van de opbrengsten af aan
Nederland. Indien Curaçao overeenkomstig het vierde lid bronbelasting
heft, behoudt Curaçao 25 percent van de opbrengsten geheven op
rentebetalingen aan in Nederland gevestigde entiteiten als bedoeld in
artikel 4, tweede lid, van Richtlijn 2003/48/EG en draagt Curaçao 75
percent af aan Nederland. Die overdrachten vinden plaats uiterlijk in de
zes maanden volgende op het eind van het belastingjaar van Curaçao.
Curaçao treft de maatregelen die nodig zijn om het systeem voor de
verdeling van de belastingopbrengsten correct te doen functioneren.
6. Curaçao voorziet in één van beide of beide procedures, bedoeld in
artikel 13, eerste lid, van Richtlijn 2003/48/EG. Op verzoek van de
uiteindelijk gerechtigde geeft de bevoegde autoriteit van Nederland een
verklaring af in overeenstemming met artikel 13, tweede lid, van Richtlijn
2003/48/EG.
7. Voor de toepassing van dit artikel bepaalt Curaçao de procedures die
nodig zijn om de uitbetalende instantie in staat te stellen de identiteit en
woonplaats van de uiteindelijk gerechtigde vast te stellen en draagt zorg
voor de toepassing van deze procedures in Curaçao. Deze procedures
voldoen aan de minimumnormen van artikel 3, tweede en derde lid, van
Richtlijn 2003/48/EG, met dien verstande dat met betrekking tot het
bepaalde in het tweede lid, onderdeel a, en in het derde lid, onderdeel a,
de identiteit en woonplaats van de uiteindelijk gerechtigde worden
vastgesteld op grond van de informatie waarover de uitbetalende
instantie krachtens de toepassing van de desbetreffende wettelijke en
bestuursrechtelijke bepalingen van Curaçao beschikt. De bestaande
vrijstellingen of ontheffingen die in voorkomend geval op verzoek aan
uiteindelijk gerechtigden met woonplaats in Nederland zijn verleend, zijn
evenwel niet langer van toepassing en aan die uiteindelijk gerechtigden
worden geen verdere vrijstellingen of ontheffingen van dien aard
verleend.
8. Aan het einde van de overgangsperiode, bedoeld in het tweede lid,
vindt artikel 10, derde lid, van Richtlijn 2003/48/EG overeenkomstige
toepassing.
Artikel 34 Einde overgangsperiode EU-spaarrenterichtlijn
Na afloop van de in artikel 33, tweede lid, bedoelde overgangsperiode,
of op een eerder bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip, wordt deze
rijkswet als volgt gewijzigd:

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

26

1. Artikel 33 vervalt.
2. Artikel 11, eerste lid komt te luiden:
1. Rente afkomstig uit een land die wordt verkregen door een inwoner
van het andere land die de uiteindelijk gerechtigde is, is slechts belastbaar
in dat andere land.
3. Artikel 21, tiende lid, vervalt.
Artikel 35 Buitenwerkingstelling
1. Bij wet kan een land bepalen dat de bepalingen van deze rijkswet
geheel of gedeeltelijk buiten werking treden. De daartoe strekkende
wettelijke regeling treedt niet in werking voor de aanvang van het tweede
kalenderjaar volgend op het jaar waarin de regeling is afgekondigd.
2. De in het eerste lid bedoelde wettelijke regeling van een land wordt
bekend gemaakt in het andere land door plaatsing van de tekst, voor
zover het Nederland betreft, in het Staatsblad en, voor zover het Curaçao
betreft, in het Publicatieblad van Curaçao.
Artikel 36 Inwerkingtreding
1. Deze rijkswet treedt in werking met ingang van de eerste dag van de
tweede maand volgend op de datum van uitgifte van het Staatsblad
waarin deze wordt geplaatst en de bepalingen ervan vinden toepassing
voor belastingjaren en belastingtijdvakken die aanvangen of, in geval van
aan de bron geheven belastingen, voor betalingen die zijn gedaan op of
na 1 januari van het kalenderjaar dat volgt op het kalenderjaar waarin
deze rijkswet in werking is getreden.
2. De Belastingregeling voor het Koninkrijk vindt tussen Nederland en
Curaçao geen toepassing meer met ingang van de dag van inwerkingtreding van deze rijkswet, met dien verstande dat de bepalingen ervan van
toepassing blijven voor belastingjaren en belastingtijdvakken of
betalingen waarop ingevolge het eerste lid de bepalingen van deze
rijkswet nog niet van toepassing zijn geworden.
Artikel 37 Citeertitel
Deze rijkswet wordt aangehaald als: Belastingregeling Nederland
Curaçao.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

27

Lasten en bevelen dat deze in het Staatsblad en het Publicatieblad van
Curaçao zal worden geplaatst en dat alle ministeries, autoriteiten, colleges
en ambtenaren die zulks aangaat, aan de nauwkeurige uitvoering de hand
zullen houden.
Gegeven

De Staatssecretaris van Financiën,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 955 (R2032), nr. 2

28