Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2016–2017

34 628

Wijziging van het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering, de Invorderingswet 1990 en
enkele andere wetten in verband met een
vereenvoudiging van de beslagvrije voet (Wet
vereenvoudiging beslagvrije voet)

Nr. 9

DERDE NOTA VAN WIJZIGING
Ontvangen 15 februari 2017
Het voorstel van wet wordt als volgt gewijzigd:
Artikel I, onderdeel G, wordt als volgt gewijzigd:
a. in het voorgestelde artikel 475da wordt onder vernummering van het
zesde tot zevende lid na het vijfde lid een lid ingevoegd, luidende:
6. Op verzoek van de schuldenaar kan de op grond van het vijfde lid
verhoogde beslagvrije voet nogmaals voor ten hoogste zes maanden
worden verlengd, indien binnen die termijn de vordering waarvoor het
beslag is gelegd volledig kan worden voldaan.
b. Na het voorgestelde artikel 475db wordt een artikel toegevoegd,
luidende:
Artikel 475dc
In afwijking van de artikelen 475da en 475db bedraagt de beslagvrije
voet 95% van het maandelijkse inkomen dat de schuldenaar op basis van
zijn vorderingen tot periodieke betaling, genoemd in artikel 475c, eerste
lid, onderdelen a tot en met i, ontvangt, indien toepassing van de artikelen
475da en 475db leidt tot een beslagvrije voet die hoger is dan 95% van het
maandelijkse inkomen.
Toelichting
Onder a
Op grond van artikel 475da, vijfde lid, Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering (Rv) is het mogelijk rekening te houden met hogere dan
normale woonlasten, zodat de schuldenaar gedurende maximaal zes
maanden zijn huur of hypotheek kan blijven betalen. Na zes maanden
wordt de schuldenaar geacht in beginsel de tering naar de nering te
hebben gezet en bijvoorbeeld zijn huis te hebben verkocht.

kst-34628-9
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2017

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 628, nr. 9

1

Met het invoegen van een nieuw zesde lid in artikel 475da wordt
bepaald dat de termijn van zes maanden nogmaals met ten hoogste zes
maanden kan worden verlengd, indien de vordering waarvoor beslag is
gelegd, binnen de verlengde termijn volledig kan worden voldaan. Uit het
onderzoek Profielschets Beslagenen komt in dit kader naar voren dat in
circa 37% van alle beslagen de looptijd van het beslag korter is dan een
half jaar en in meer dan 50% van alle gevallen het beslag korter duurt dan
één jaar.1 Dit duidt erop dat een verlenging in een significant aantal
situaties soelaas zou kunnen bieden.
Gedacht zou kunnen worden aan de situatie dat met een hogere
beslagvrije voet de schuld bijvoorbeeld in negen maanden volledig kan
worden afbetaald, waarbij de schuldenaar in staat blijft zijn vaste lasten te
betalen. Onder die omstandigheden kan niet worden verwacht dat de
schuldenaar tussentijds zijn woonlasten alsnog aanpast dan wel gedeeltelijk onbetaald laat.
Het nieuwe zesde lid is bedoeld voor vorderingen waarbij de
verwachting is dat die binnen afzienbare tijd kunnen worden voldaan.
Wellicht ten overvloede wordt opgemerkt dat deze regeling niet voorziet
in de omstandigheid dat de schuldenaar ondanks passende inspanningen
niet in staat is zijn woonlasten aan te passen. Met deze omstandigheid is
bij de vaststelling van de beslagvrije voet geen rekening te houden.
Aangezien de kantonrechter beter dan de deurwaarder in staat is om de
omstandigheden van het geval te beoordelen op kennelijke onevenredige
hardheid, ligt het daarbij in de rede dat de schuldenaar zich dan tot de
kantonrechter wendt om zich te beroepen op de hardheidsclausule van
artikel 475fa.
Onder b
Mensen moeten aan hun financiële verplichtingen voldoen, maar niet
ten koste van alles. Daarvoor dient de beslagvrije voet. Voorkomen dient
echter te worden dat iemand door de hoogte van de beslagvrije voet in
het geheel niet aflost. Er dient altijd, hoe beperkt soms ook, een prikkel te
zijn om aan de financiële verplichtingen te voldoen. In dat kader introduceert het wetsvoorstel ook de zogenaamde 5%-regel, welke bepaalt dat
indien iemand een inkomen gelijk aan of lager dan de voor hem geldende
bijstandsnorm heeft, hij in ieder geval 5% van zijn netto-inkomen dient in
te zetten voor de aflossing van zijn schulden.
Als sprake is van gehuwden als bedoeld in artikel 475ab Rv bepaalt het
wetsvoorstel dat het inkomen van de partner voor ten hoogste de helft
van de op basis van artikel 475da Rv geldende beslagvrije voet op deze
beslagvrije voet in mindering dient te worden gebracht. Dit principe geldt
ook binnen de huidige regeling. In een situatie waarbij sprake is van
relatief grote inkomensverschillen tussen de beide partners kan dit tot
gevolg hebben dat de uiteindelijke beslagvrije voet voor de minst
verdienende partner hoger ligt dan zijn daadwerkelijke inkomen.
Een voorbeeld moge dit verduidelijken. A en B zijn aan te merken als
gehuwd met kinderen. A heeft een inkomen van € 2.200,– per maand en B
een inkomen van € 800,– per maand. De beslagvrije voet voor A en B is
gezien hun gezamenlijk inkomen gelijk aan het in artikel 475da, eerste lid,
opgenomen vaste bedrag (€ 2.093,48). Indien sprake is van een
privéschuld van B kan de schuldeiser zijn vordering enkel op het inkomen
van B verhalen. Om te komen tot de specifiek voor B geldende beslagvrije
voet, kan het inkomen van A voor maximaal de helft van de gezamenlijke
1

I&O Research, «Profielschets beslagenen», maart 2016, blz. 29.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 628, nr. 9

2

beslagvrije voet (€ 2.093,48) in mindering worden gebracht op deze
beslagvrije voet. Dit houdt in dat de schuldeiser te maken krijgt met een
beslagvrije voet voor B van € 1.046,74 (€ 2.093,48/2), een beslagvrije voet
die hoger ligt dan het inkomen van B. Het inkomen van B biedt met
andere woorden in deze situatie voor zijn privéschuld geen verhaal. Dit
staat haaks op het eerder geformuleerde uitgangspunt, dat er voor een
ieder hoe beperkt soms ook een prikkel dient te zijn om aan zijn financiële
verplichtingen te voldoen.
Door toevoeging van het voorgestelde artikel 475dc wordt geregeld dat
indien de toepassing van de artikelen 475da en 475db tot gevolg heeft dat
de beslagvrije voet hoger is dan 95% van het beslagen inkomen, in
afwijking van deze bepalingen de beslagvrije voet op 95% van het
netto-inkomen van de schuldenaar zelf kan worden vastgesteld. Op deze
wijze wordt geregeld dat het principe dat een ieder zonder meer 5% van
zijn netto-inkomen dient in te zetten voor de aflossing van zijn schulden,
in alle gevallen geldt.
Deze nota van wijziging wordt mede namens de Minister van Veiligheid
en Justitie ingediend.
De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
J. Klijnsma

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 628, nr. 9

3