2021D44737

Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 19 november 2021
De vaste commissie voor Binnenlandse Zaken heeft een brief ontvangen
van W.A. R. te Z. d.d. 19 juli 2021 over «Reactie m.b.t. woonadres in
Nederland voor ouderen». De commissie heeft mij op 11 oktober een
brief, waarin wordt gevraagd om een reactie op de ontvangen brief van
W.A.R. te Z.
De briefschrijver stelt dat deze in het buitenland staat ingeschreven en
enige maanden per jaar in het buitenland verblijft. De briefschrijver wil
zich in Nederland laten inschrijven en ongeveer 7 maanden per jaar in
Nederland verblijven. De briefschrijver stelt dat de gemeente, waarin de
plaats Z. ligt, weigert de briefschrijver in te schrijven, omdat deze graag
wenst te wonen in een recreatiewoning, zonder woonbestemming. De
briefschrijver vraagt ook om wettelijk vast te leggen dat mensen boven
een bepaalde leeftijd een bewoonbaar chalet op een camping mogen
bewonen.
De inschrijving in de Basisregistratie Personen (BRP) als het beleid
omtrent de permanente bewoning van recreatiewoningen betreft een
gemeentelijke verantwoordelijkheid. Het is aan gemeenten om in een
concreet geval als het onderhavige de feitelijke situatie te beoordelen met
toepassing van de wettelijke kaders. In het onderstaande ga ik eerst in op
het wettelijke kader voor inschrijving in de BRP.
Volgens de Wet BRP moet iedereen die rechtmatig verblijf geniet en naar
redelijke verwachting gedurende een half jaar ten minste twee derde van
de tijd in Nederland zal verblijven, ingeschreven worden in de BRP. Het
uitgangspunt is dat de feitelijke verblijfssituatie wordt geregistreerd: het
woonadres. Dat geldt ook als dat adres geen woonbestemming heeft.
Omgekeerd geeft inschrijving op een adres op zichzelf niet het recht om
ergens te wonen.
De inschrijving op een adres betekent niet dat de gemeente daarmee
permanente bewoning van het recreatieobject ook dient toe te staan. Het
is aan gemeenten om de afweging te maken om permanente bewoning al
dan niet (tijdelijk) toe te staan of te gedogen. Gemeenten hebben het
beste zicht op wat lokaal mogelijk en passend is. Wanneer gemeenten
besluiten om permanente bewoning toe te staan door middel van een
omgevingsvergunning of bestemmingswijziging moet het object ten
minste aan het Bouwbesluit voor woningen voldoen.
Ik heb contact gehad met de gemeente, waarin de plaats Z. is gelegen en
heb benadrukt dat mensen op het feitelijke woonadres geregistreerd
dienen te worden, ook wanneer er geen sprake is van een woonbestemming. De gemeente heeft aangegeven op de hoogte te zijn van de
werking van de wet BRP en daarnaar te handelen.
Om gemeenten te ondersteunen heb ik in 2019, mede in afstemming met
de VNG, het Stappenplan inschrijven in de BRP op een adres zonder
woonbestemming opgesteld.1 Hierin worden praktische handvatten
gegeven voor de behandeling van een verhuisaangifte en voor de
samenwerking tussen de gemeentelijke afdeling die belast is met de
BRP-inschrijving en de afdeling voor huisvestingsbeleid/ toezicht.
1

nds-tk-2021D44737

Stappenplan inschrijven in de BRP op een adres zonder woonbestemming | Richtlijn |
Rijksdienst voor Identiteitsgegevens (rvig.nl)

1

Tot slot wil ik ingaan op het verzoek van de briefschrijver om wettelijk vast
te leggen dat mensen boven een bepaalde leeftijd een bewoonbaar chalet
op een camping mogen bewonen. Het is aan gemeenten om te bepalen of
permanente bewoning van een recreatiewoning al dan niet toegestaan
dient te worden. Gemeenten hebben het beste zicht op wat mogelijk en
wenselijk is. Niet overal is permanente bewoning passend en geschikt. Ik
heb daarom geen voorkeur voor een wettelijke verplichting, ook niet
wanneer deze specifiek ouderen betreft. Wel ondersteun ik gemeenten bij
de vraag aangaande permanente bewoning door middel van het
kwaliteits- en afwegingskader »wonen in recreatiewoningen». Wanneer
gemeenten bovendien besloten hebben om een vakantiepark te transformeren tot woonbestemming kunnen zij daarbij gebruik maken van
ondersteuning door het expert- en aanjaagteam transformatie van
vakantieparken.
De Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
K.H. Ollongren

2