1/2

Staten-Generaal

Vergaderjaar 2010–2011

32 898 (R1964)

Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden,
ten behoeve van Aruba, en Saint Lucia inzake de
uitwisseling van informatie betreffende
belastingen; Washington D.C., 10 mei 2010

A/ Nr. 1

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN

Ter griffie van de Eerste en van de Tweede
Kamer der Staten-Generaal ontvangen op
14 september 2011.
De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke
goedkeuring van de Staten-Generaal wordt
onderworpen kan door of namens een van de
Kamers of door ten minste vijftien leden van
de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer of door de Gevolmachtigde
Minister van Aruba te kennen worden
gegeven uiterlijk op 13 oktober 2011.

Aan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der
Staten-Generaal
Den Haag, 2 september 2011
Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste en tweede lid, en artikel
5, eerste en tweede lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking
verdragen, de Raad van State van het Koninkrijk gehoord, heb ik de eer u
hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen het op 10 mei 2010 te
Washington D.C. totstandgekomen Verdrag tussen het Koninkrijk der
Nederlanden, ten behoeve van Aruba, en Saint Lucia inzake de uitwisseling van informatie betreffende belastingen (Trb. 2010, 183 en Trb. 2010,
223).
Een toelichtende nota bij dit verdrag treft u eveneens hierbij aan.
De goedkeuring wordt voor Aruba gevraagd.
Aan de Gouverneur van Aruba is verzocht hogergenoemde stukken op
14 september 2011 over te leggen aan de Staten van Aruba.
De Gevolmachtigde Minister van Aruba is van deze overlegging in kennis
gesteld.
De minister van Buitenlandse Zaken,
U. Rosenthal

kst-32898-1
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

Staten-Generaal, vergaderjaar 2010–2011, 32 898 (R1964), nr. 1

1

TOELICHTENDE NOTA
I. ALGEMEEN
Inleiding
In april 1998 heeft de Organisatie voor Economische Samenwerking en
Ontwikkeling (OESO) het rapport «Harmful Tax Competition, an emerging
global issue» uitgebracht, waarin de lijnen zijn uitgezet voor de aanpak
van schadelijke belastingconcurrentie. Het vervolgrapport1 van juni 2000
bevat zowel een lijst van mogelijk schadelijke fiscale praktijken in de
OESO-landen als een lijst van belastingparadijzen. In het kader van dit
rapport heeft Aruba, als één van de genoemde landen met een bijzonder
belastingregime, op 30 november 2000 een schriftelijke toezegging aan de
OESO afgegeven om de als schadelijk gekenmerkte fiscale praktijken te
gaan beëindigen en in het bijzonder om transparantie en effectieve
gegevensuitwisseling met betrekking tot belastingzaken tot stand te
brengen.
Op 18 april 2002 maakte de OESO het «Model Agreement on Exchange of
Information on Tax Matters» (hierna: OESO-modelverdrag) openbaar, dat
als basis diende voor het onderhavige Verdrag.2 De OESO beoogt via deze
wijze van gegevensuitwisseling internationale samenwerking in belastingaangelegenheden tot stand te brengen om belastingontwijking, fraude,
witwassen en terrorismefinanciering tegen te gaan. Aruba ondersteunt dit
gedachtegoed en streeft ernaar om zoveel mogelijk met andere landen
verdragen ter voorkoming van dubbele belasting met een inlichtingenartikel conform de laatste versie van artikel 26 van het OESO «Model Tax
Convention on Income and Capital» (2005)3 te sluiten, alsmede een breed
netwerk van de zogenaamde Tax Information Exchange Agreements
(TIEA’s) naar het OESO-modelverdrag op te bouwen.
Recente ontwikkelingen

1

In 2009 heeft de OESO een overzicht gepubliceerd van landen die
respectievelijk de OESO-standaard hebben ingevoerd (de «witte lijst»),
landen die gecommitteerd zijn maar de OESO-standaard nog niet
substantieel hebben geïmplementeerd (de «grijze lijst») en landen die zich
niet hebben verbonden aan de OESO-normen (de «zwarte lijst»). Onder de
«grijze lijst» was een dertigtal gecommitteerde jurisdicties opgesomd,
waaronder ook Aruba. Bij het verschijnen van deze lijsten gold als
criterium voor het substantieel implementeren van de OESO-normen dat
een land ten minste twaalf informatie-uitwisselingverdragen (TIEA’s) of
belastingverdragen (DTA’s) met een bepaling conform de laatste versie
van artikel 26 van het OESO-modelverdrag uit 2005 moest hebben
afgesloten.4 De publicatie van deze lijsten heeft wereldwijd geleid tot een
exponentiële groei van het aantal overeengekomen TIEA’s en een snelle
toename van het aantal (her)onderhandelingen van belastingverdragen.
Aruba ging mee in deze ontwikkelingen. Inmiddels staat Aruba op de
«witte lijst» van de OESO.

OESO, «Towards a Global Tax co-operation:
Progress in Identifying and Eliminating
Harmful Tax Practices», juni 2000.
2
Voor de tekst van dit model, inclusief de
Onderhandelingen met Saint Lucia
toelichting, zie: http://www.oecd.org/dataoecd/
15/43/2082215.pdf
3
Het model van de zogenaamde Double
Het onderhavige Verdrag is tot stand gekomen na onderhandelingen
Taxation Agreement (DTA); zie hiervoor:
tussen de fiscale autoriteiten van Aruba en Saint Lucia.
http://www.oecd.org/document/53/0,3343,en_2649_33767_33614197_1_1_1_
1,00.html
4
Zie hiertoe: OESO, Overview of the OECD’s
Work on Countering International Tax Evasion,
Parijs 28 september 2009, beschikbaar via.
http://www.oecd.org/dataoecd/32/45/
43757434.pdf.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2010–2011, 32 898 (R1964), nr. 1

2

II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
Voor het voorliggende Verdrag heeft de tekst van het OESO-modelverdrag
van 2002 als basis gediend. De verdragstekst met Saint Lucia komt in
grote lijnen overeen met het OESO-modelverdrag. Voor zover de
bepalingen van het Verdrag afwijken van de bepalingen in het
OESO-modelverdrag, worden deze verschillen hieronder toegelicht. Dit
geldt voor de artikelen 3 en 13. Daar waar de bepalingen niet of niet
substantieel afwijken van het OESO-modelverdrag, is het daarmee
corresponderende OESO-commentaar van overeenkomstige toepassing
en wordt voor de toelichting ervan verwezen naar dat commentaar.
Artikel 1 Doelstelling en reikwijdte van het Verdrag
Dit artikel beschrijft het doel en het toepassingsgebied van het Verdrag,
namelijk het uitwisselen van voorzienbaar relevante fiscale gegevens ten
behoeve van de vaststelling, heffing, controle en inning van belastingen,
de invordering en tenuitvoerlegging van belastingvorderingen en het
onderzoek naar en de vervolging van belastingzaken. De maatstaf van
»voorzienbare relevantie» wordt gehanteerd om te garanderen dat
verzoeken niet worden afgewezen in gevallen waarbij het belang van de
informatie voor het onderzoek pas na ontvangst van deze informatie kan
worden vastgesteld.
In het tweede lid is bepaald dat het Verdrag alleen van toepassing zal zijn
op Aruba en niet op andere delen van het Koninkrijk der Nederlanden.
Artikel 3 Belastingen waarop het Verdrag van toepassing is
Het OESO-modelverdrag laat aan verdragspartijen over te bepalen welke
belastingen onder het Verdrag zullen vallen. In het artikel wordt bepaald
dat het Verdrag ziet op alle belastingen die door de afzonderlijke partijen
worden geheven, waarbij tevens wordt bepaald dat belastingen die na de
datum van ondertekening van dit Verdrag worden ingevoerd en die gelijk
zijn aan of in wezen gelijksoortig zijn met de bestaande belastingen,
eveneens onder de reikwijdte van dit Verdrag vallen.
Artikel 4 Begripsomschrijvingen
In het eerste lid worden de in het Verdrag gehanteerde begrippen
gedefinieerd. Zo bevatten de onderdelen b en c een omschrijving van het
grondgebied waarop het Verdrag van toepassing is. In onderdeel d wordt
aangegeven wie in beide landen als de bevoegde autoriteit wordt
aangemerkt. Voor Aruba is dat de Minister belast met Financiën of zijn
bevoegde vertegenwoordiger.
Artikel 5 Uitwisseling van inlichtingen op verzoek
In dit artikel zijn de belangrijkste uitgangspunten van internationale
inlichtingenuitwisseling op verzoek neergelegd. Hoewel dit artikel
inhoudelijk niet afwijkt van het OESO-modelverdrag, verdient het
desalniettemin een toelichting op enkele onderdelen. Voor het overige
wordt verwezen naar het OESO-commentaar bij dit artikel.
Op basis van het eerste lid zijn de bevoegde autoriteiten van de aangezochte partij verplicht om op verzoek informatie uit te wisselen voor de
doeleinden zoals vermeld in artikel 1. Hierdoor is er sprake van een ruime
uitwisseling van fiscale gegevens. Deze uitwisseling ziet niet alleen op de
verzekering van belastingheffing, maar ook op de invordering, de
opsporing en vervolging van fiscale vergrijpen. Op grond van artikel 39
van de Algemene landsverordening belastingen zal de belastingplichtige

Staten-Generaal, vergaderjaar 2010–2011, 32 898 (R1964), nr. 1

3

ten aanzien van wie een verzoek om inlichtingen is gedaan van het besluit
tot gegevensuitwisseling met Saint Lucia op de hoogte worden gesteld.
De belastingplichtige kan dan op grond van de Landsverordening
administratieve rechtspraak (LAR) bezwaar maken tegen de internationale
uitwisseling van informatie en vervolgens door de rechter laten toetsen of
de uitwisseling rechtmatig is.
Het tweede lid geeft de inspanningsverplichting van de verdragssluitende
partijen weer, welke inhoudt dat, indien de voorhanden zijnde informatie
niet voldoende is om aan het verzoek om informatie te voldoen, de
verplichting bestaat om door middel van alle relevante methoden van
informatievergaring te pogen de gevraagde informatie te verschaffen. De
verplichting hiertoe geldt ook in situaties waarin er geen sprake is van een
feit dat zowel volgens de wet van de aangezochte partij als volgens de wet
van de vragende partij als strafbaar zou worden aangemerkt (de
zogenoemde «double incriminality») of indien de aangezochte partij de
informatie zelf niet nodig heeft voor de eigen nationale belastingheffing,
maar het verzoek om informatie uitsluitend het belang van de verdragspartner zou dienen. Het zogeheten «domestic tax interest»-beginsel kan
derhalve geen grond zijn voor de aangezochte partij om informatieverstrekking te weigeren.
Het derde lid bevat de mogelijkheid voor de verzoekende partij om, met
het oog op bewijsvoeringvereisten, de uit te wisselen informatie in een
bepaalde vorm (zoals een gewaarmerkt afschrift van een origineel stuk),
die valt binnen de mogelijkheden van de wet- en regelgeving van de
aangezochte partij, aan te vragen. Indien de gevraagde vorm niet is
toegestaan onder de nationale wetten van de aangezochte partij, kan deze
laatste weigeren de informatie in genoemde vorm te verschaffen. Dit
ontheft de aangezochte partij echter niet van zijn verplichting de informatie, zij het in een andere vorm, te verschaffen.
Krachtens het vierde lid hebben partijen de plicht ervoor zorg te dragen
dat de bevoegde autoriteiten bevoegd zijn informatie te ontvangen en uit
te wisselen betreffende financiële instellingen, gevolmachtigden,
zaakwaarnemers en agenten, alsmede informatie betreffende eigendomsrechten met betrekking tot rechtspersonen.
Het vijfde lid bevat de plicht van de verzoekende partij om bij het indienen
van het verzoek bepaalde gegevens te overhandigen om de «voorzienbare
relevantie» aan te tonen.
Het zesde lid ziet toe op een snelle uitwisseling van informatie tussen
partijen. Teneinde dit te kunnen bewerkstelligen zal de aangezochte partij,
binnen 60 dagen na ontvangst, de bevoegde autoriteiten van de verzoekende partij in kennis stellen van de ontvangst van het verzoek dan wel
het ontbreken van enige gegevens in het verzoek. Indien de aangevraagde
informatie om welke reden dan ook niet voorhanden is of niet uitgewisseld kan worden, is de aangezochte partij gehouden dit binnen 90
dagen aan de verzoekende partij mede te delen.
Artikel 7 Mogelijkheid een verzoek af te wijzen
Dit artikel bevat een aantal beperkingen op de verplichting tot het
vergaren en uitwisselen van informatie. Partijen zijn bijvoorbeeld niet
gehouden maatregelen te treffen die in strijd zijn met de nationale
wetgeving of administratieve praktijk en/of de openbare orde. Zo beperkt
het derde lid de plicht tot het vergaren van informatie ten aanzien van de
vertrouwelijke communicatie tussen bijvoorbeeld een advocaat en zijn
cliënt. In dit verband wordt verwezen naar artikel 51, tweede lid, van de

Staten-Generaal, vergaderjaar 2010–2011, 32 898 (R1964), nr. 1

4

Algemene landsverordening belastingen op basis waarvan enkele
beroepsgroepen zich kunnen beroepen op hun geheimhoudingsplicht.
Artikel 10 Uitvoeringswetgeving
Dit artikel bevat de verplichting wetswijzigingen tot stand te brengen die
noodzakelijk zijn om aan de voorwaarden van het Verdrag te kunnen
voldoen en er uitvoering aan te kunnen geven. Op grond van de huidige
bepalingen van de Algemene landsverordening belastingen is het
mogelijk het Verdrag uit te voeren.
Artikel 12 Procedure voor onderling overleg
Dit artikel schept de mogelijkheid een procedure voor onderling overleg
overeen te komen om eventuele problemen op te lossen die zich bij de
implementatie of interpretatie van dit Verdrag kunnen voordoen. In het
tweede lid wordt de basis gelegd voor het in onderling overleg overeenkomen van uitvoeringsregelingen.
Artikel 13 Inwerkingtreding
Voor de toepassing van het Verdrag wordt onderscheid gemaakt tussen
strafrechtelijke belastingzaken en overige belastingzaken. Voor
niet-strafrechtelijke belastingzaken is het alleen mogelijk verzoeken om
informatie te doen die betrekking hebben op belastingtijdvakken die
beginnen op of na de datum van inwerkingtreding. Voor strafrechtelijke
belastingzaken, als gedefinieerd in artikel 4, eerste lid, onderdeel p, is het
belastingtijdvak niet van belang. Dit betekent dat informatie kan worden
ingewonnen zowel voor belastingtijdvakken die liggen voor de datum van
inwerkingtreding van het Verdrag, als voor belastingtijdvakken die
beginnen op of na de datum van inwerkingtreding van het Verdrag.
Artikel 14 Beëindiging
Dit artikel regelt de beëindiging van het Verdrag, waarbij het van belang
is, dat in het derde lid wordt bepaald dat de geheimhoudingsplicht (artikel
8) blijft bestaan ten aanzien van alle informatie die is verkregen in het
kader van de toepassing van het Verdrag.
III. KONINKRIJKSPOSITIE
Het Verdrag zal, voor wat betreft het Koninkrijk der Nederlanden, alleen
gelden voor Aruba.
De minister van Buitenlandse Zaken,
U. Rosenthal

Staten-Generaal, vergaderjaar 2010–2011, 32 898 (R1964), nr. 1

5