Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2009–2010

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

268
Vragen van het lid Verdonk
(Verdonk) aan de minister van
Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties over de
inzamelingsactie om de invalide
politieagent Rob Oostrom en zijn
familie financieel te ondersteunen.
(Ingezonden 24 september 2009)
1
Bent u bekend met de
inzamelingsactie om de invalide
politieagent Rob Oostrom en zijn
familie financieel te ondersteunen?
2
Bent u bekend met het feit dat een
militair, die in dezelfde mate
gehandicapt is geworden na een
dienstongeval, terecht over onder
meer de volgende voorzieningen kan
beschikken: leefvoorzieningen,
vervoersvoorzieningen, kosten
verbonden aan ontspanning,
ontwikkeling, huishoudelijke uitgave
etc. en dat hij daarnaast een
invaliditeitsuitkering ontvangt die kan
oplopen tot 160% van het laatst
genoten salaris?
3
Waarom is er een verschil tussen de
vergoedingsregeling voor militairen
en politiemensen, terwijl beide zich
heldhaftig inzetten in dienst van de
Nederlandse staat?
4
Deelt u de mening dat deze situatie
onacceptabel is en dat een

KVR37918
2009Z17149
0910tkkvr268
ISSN 0921 - 7398
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2009

politieagent, die gehandicapt raakt
tijdens de uitoefening van zijn werk,
recht heeft op een adequate
vergoeding?
5
Bent u bereid de heldhaftige
politieagent Rob Oostrom en tevens
andere politiemensen die door hun
werk in dezelfde situatie zijn terecht
gekomen alsnog van soortgelijke
rechten (invaliditeitsuitkering en
leefvoorzieningen) te voorzien als
militaire oorlogsslachtoffers?
Antwoord
Antwoord van minister Ter Horst
(Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties) (ontvangen
7 oktober 2009)
1
Ja.
2
Ja.
3
De verschillen in rechtspositie komen
voort uit andere rollen, taken en de
daarmee verbonden blootstelling aan
gevaren. In formele zin zijn de
verschillen ook te verklaren uit het
feit dat de militair en de
politieambtenaar niet onder dezelfde
arbeidsvoorwaardelijke sector vallen.
4
Ik deel de mening dat een
politieagent die gehandicapt raakt
tijdens de uitoefening van zijn werk,
recht heeft op een adequate
vergoeding. Op grond van de op een

politieambtenaar van toepassing
zijnde rechtspositie, kan een
politieambtenaar die als gevolg van
de uitoefening van zijn functie, in een
situatie als de heer Oostrom, terecht
komt, op de volgende voorzieningen
een beroep doen:
a. gedurende 2 jaar 100%
doorbetaling van zijn bezoldiging;
b. daarna een WIA uitkering (incl.
aanvulling) tot zo’n 90% van zijn
bezoldiging;
c. volledige vergoeding van de
noodzakelijk gemaakte kosten van
geneeskundige behandeling of
verzorging;
d. in het geval van invaliditeit is
voorzien in een smartengelduitkering
tot een maximumbedrag van
€ 136.100 netto, afhankelijk van de
mate van blijvende invaliditeit;
e. een tegemoetkoming in de kosten
van rechtshulp, ingeval schade wordt
verhaald op de dader;
f. als ultiem vangnet: een beroep op
de Stichting Waarborgfonds Politie
die, kort samengevat, uitkeringen kan
toekennen aan een politieambtenaar
ter compensatie van schade die hij
niet elders kan verhalen.
Ik heb contact opgenomen met de
werkgever van de heer Oostrom, het
regionale politiekorps Utrecht. Zoals
een goed werkgever betaamt heeft
het korps zijn verantwoordelijkheid
ten volle genomen en heeft
betrokkene alle mogelijke
ondersteuning geboden, zowel in
financieel als in ieder ander opzicht.
Deze ondersteuning gaat verder dan

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, Aanhangsel

577

op grond van wet- en regelgeving
verplicht is.
5
Ik verwijs naar het antwoord op vraag
3 en 4.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, Aanhangsel

578