Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2010–2011

32 549

Wijziging van de Telecommunicatiewet ter
implementatie van de herziene
telecommunicatierichtlijnen

Nr. 11

AMENDEMENT VAN HET LID SCHAART
Ontvangen 1 juni 2011
De ondergetekende stelt het volgende amendement voor:
In artikel I, onderdeel AH, komt artikel 7.4a als volgt te luiden:

Artikel 7.4a
1. Aanbieders van openbare elektronische communicatienetwerken
waarover internettoegangsdiensten worden geleverd en aanbieders van
internettoegangsdiensten belemmeren of vertragen niet de toegang tot
diensten of toepassingen op het internet, tenzij en voor zover de betreffende maatregel waarmee diensten of toepassingen worden belemmerd
of vertraagd noodzakelijk is:
a. om congestie te beperken;
b. ten behoeve van de integriteit en de veiligheid van het netwerk en de
dienst van de betrokken aanbieder;
c. om de doorgifte van ongevraagde communicatie als bedoeld in
artikel 11.7, eerste lid, aan een eindgebruiker te beperken;
d. ter uitvoering van een wettelijk voorschrift of rechterlijk bevel, of
e. op grond van een uitdrukkelijke overeenkomst tussen een aanbieder
en een abonnee.
2. Aanbieders van internettoegangsdiensten bieden consumenten ten
minste de mogelijkheid een overeenkomst aan te gaan waarbij volledige
toegang tot de op het internet beschikbare diensten of toepassingen
bestaat.
3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen ter
voorkoming van een achteruitgang van de dienstverlening en een
belemmering of vertraging van het verkeer over openbare elektronische
communicatienetwerken, nadere minimumvoorschriften inzake de
kwaliteit van openbare elektronische communicatiediensten worden
gesteld aan aanbieders van openbare elektronische communicatienetwerken.

kst-32549-11
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 549, nr. 11

1

Toelichting
Eindgebruikers moeten zelf kunnen beslissen welke inhoud zij willen
verzenden en ontvangen, en welke diensten, toepassingen, hardware en
software zij hiervoor willen gebruiken (conform overweging 28 van
Richtlijn 2009/136/EG). Dit amendement is bedoeld om het door de
minister voorgestelde artikel 7.4a Telecommunicatiewet te vervangen.
Het amendement is erop gericht om de keuze- en uitingsvrijheid van
eindgebruikers op het internet te maximaliseren. Met de term «internet»
wordt gedoeld op het wereldwijde, publieke netwerk van eindpunten met
door de Internet Assigned Numbers Authority toegewezen IP-adressen.
Het is niet de bedoeling om de «reservering» van bandbreedte voor
IP-gebaseerde diensten die via het eigen netwerk worden aangeboden,
zoals IP-gebaseerde televisie en telefonie die niet via het internet wordt
aangeboden, te verbieden: dit zijn geen diensten of toepassingen op het
internet. Het is de bedoeling mogelijk te maken dat aanbieders voor
eindgebruikers speciale pakketten mogelijk maken, waarbij extra functionaliteit wordt geboden tegen aparte vergoedingen. Immers, er zijn
grote verschillen in wat klanten wensen. Al te vergaande inmenging op dit
moment in de commerciële vrijheid is uit den boze. Het amendement
steunt voluit het beleid van de Europese Commissaris Kroes die transparantie over internettoegang noodzakelijk acht, maar verdergaande
inmenging op dit moment ongewenst vindt. Tegelijk acht het
amendement blokkering van afzonderlijke diensten of toepassingen uit
den boze.
De term internet heeft betrekking op het zogenaamde «best effort»
internet, waarop dienst- en applicatie-aanbieders in vrijheid hun dienstverlening aanbieden. In die zin moet de term internet breed worden uitgelegd, om te voorkomen dat aanbieders de strekking van deze bepaling kunnen omzeilen. Met de term
«aanbieder van een internettoegangsdienst» wordt gedoeld op de term,
zoals deze wordt gebruikt in de bijlage behorende bij artikel 13.2a van de
Telecommunicatiewet.
Het amendement verbiedt het belemmeren of vertragen van afzonderlijke diensten of toepassingen op internet. Dit betekent dat een aanbieder
niet een dienst of toepassing van een specifieke partij mag belemmeren of
vertragen.
Slechts in beperkte, in de in het voorgestelde artikel 7.4a, eerste lid,
onder a tot en met e omschreven, gevallen mag een uitzondering worden
gemaakt op het beginsel dat internetproviders verkeer van eindgebruikers
niet mogen belemmeren of vertragen. Dit laat natuurlijk onverlet de
mogelijkheden die aanbieders op grond van het civiele recht hebben tot
opschorting of ontbinding van de overeenkomst in geval van tekortkoming door de contractanten (zoals bij wanbetaling).
De uitzondering onder a is erop gericht om te garanderen dat in het
geval van congestie, verkeer dat zonder vertraging moet worden
doorgegeven ook snel kan worden doorgegeven, en dat in zo een geval
ander verkeer mag worden vertraagd. Het amendement beoogt niet het
noodzakelijke netwerkmanagement, teneinde een goede toegang te
garanderen, te voorkomen.
De uitzondering onder b is erop gericht om het blokkeren van verkeer
dat de veiligheid of integriteit van het netwerk aantast, zoals verkeer
afkomstig van computers die onderdeel uitmaken van een botnet en
worden ingezet voor een distributed denial of service-aanval, mogelijk te
maken (conform de hierboven genoemde overweging 28). Zoals bij de
andere uitzonderingen, geldt hier dat een maatregel proportioneel moet
zijn, dus onder meer beperkt moet zijn tot enkel het verkeer dat de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 549, nr. 11

2

veiligheid of integriteit aantast en niet meer van kracht moet zijn als dit
verkeer niet meer wordt verzonden. Botnets zullen echter niet alleen de
systemen van de aanbieder bedreigen, maar ook (en vooral) de netwerken
en apparaten van eindgebruikers. Het moet mogelijk blijven dat
aanbieders het verkeer daar niet naar toe geleiden. Het aanbieden van
«fire-walls» en middelen tegen kwaadaardig internetgebruik mag niet
worden beperkt. Van de aanbieders mag wel worden verwacht dat zij hun
abonnees hierover adequaat informeren. Daartoe strekt de in artikel 7.3
opgenomen transparantieverplichting.
De uitzondering onder c is erop gericht om het blokkeren van
ongevraagde commerciële communicatie, zoals spam, mogelijk te maken.
De uitzondering onder d is erop gericht om rekening te houden met de
situatie dat aanbieders bij formele wet verplicht worden om bepaald
verkeer te belemmeren of te vertragen, of op grond van een rechterlijke
uitspraak hiertoe verplicht worden.
De uitzondering onder e zorgt ervoor dat de mogelijkheid open blijft om
op basis van een expliciete overeenkomst tussen aanbieder en eindgebruiker (dat zijn ook zakelijke klanten) een afwijkende afspraak te maken.
Het gaat te ver de contractsvrijheid in dit opzicht helemaal opzij te zetten.
Natuurlijk moet het daarbij dan wel gaan om een expliciete toestemming
van de klant die hij goed geïnformeerd heeft kunnen maken. Het gaat in
de praktijk om situaties waarbij werkgevers het zakelijk gebruik van
internetdiensten willen limiteren. Bijvoorbeeld voor het gebruik van
mobiele internettoegang in het buitenland.
In het tweede lid is neergelegd het uitgangspunt dat elke aanbieder aan
al zijn klanten een aanbod moet hebben dat volledige toegang tot internet
garandeert.
In het derde lid is het door de regering voorgestelde artikel 7.4a
geïmplementeerd.
Schaart

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 549, nr. 11

3