Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2023–2024

36 419

Wijziging van enkele belastingwetten en enige
andere wetten (Belastingplan BES eilanden
2024)

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
Inhoudsopgave
I.

II.

ALGEMEEN
1.
Aanleiding
2.
Voorgestelde aanpassingen
3.
Budgettaire aspecten
4.
Uitvoeringsaspecten
5.
Doenvermogen
6.
Administratieve lasten/gevolgen voor bedrijfsleven en
burger
7.
EU-aspecten
ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING

1
1
2
9
10
10
10
11
11

I. ALGEMEEN
1. Aanleiding
In verband met de wijziging van de staatsrechtelijke positie van Bonaire,
Sint Eustatius en Saba (de BES-eilanden) binnen het Koninkrijk tot
openbare lichamen van Nederland is vanaf 1 januari 2011 een afzonderlijk
fiscaal stelsel op de BES-eilanden ingevoerd. Met het onderhavige
wetsvoorstel wordt voorgesteld om het fiscale stelsel op de BES-eilanden
op een aantal onderdelen aan te passen. Dit betreft wijzigingen in de
Belastingwet BES, de Wet inkomstenbelasting BES (Wet IB BES), de Wet
loonbelasting BES (Wet LB BES) en de Douane- en Accijnswet BES
(DABES). Sinds de invoering in 2011 hebben diverse wijzigingen
plaatsgevonden, waarbij veelal een aantal knelpunten zijn opgelost die in
de uitvoering zijn opgekomen. Dat heeft echter niet tot ingrijpende
wijzigingen geleid, zodat het fiscale stelsel op de BES-eilanden op
hoofdlijnen nog hetzelfde is als bij de invoering in 2011. De huidige weten regelgeving bevat echter nog steeds een aantal achterhaalde
bepalingen en onderdelen die voor verbetering vatbaar zijn.

kst-36419-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2023

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

1

Ook het formele belastingrecht in de Belastingwet BES en de DABES is op
een aantal punten aan herziening toe. Een aantal bepalingen stamt nog uit
het voormalige Nederlands-Antilliaanse belastingrecht en bevat enkele
redactionele fouten of incorrecte verwijzingen. Die worden met dit
wetsvoorstel hersteld of verbeterd. Een aantal boetebepalingen wordt ook
aangescherpt, zodat die bepalingen beter toegepast kunnen worden
wanneer dat nodig is. Een aantal bepalingen is door de toenemende
digitalisering van het aangifteproces gedateerd en daarom worden ook
deze bepalingen met dit wetsvoorstel aangepast.
Tot slot wordt op de BES-eilanden een minimumbelasting overeenkomstig
het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 20241 ingevoerd waarbij een
aantal uitzonderingen gelden en andere formele bepalingen zijn
opgenomen.
De maatregelen die in dit plan zijn opgenomen zijn eind april en medio
juni 2023 voorgelegd en toegelicht aan de bestuurscolleges van de
BES-eilanden en de Centraal Dialoog Bonaire. Suggesties hieruit zijn
meegewogen bij de uitwerking van dit wetsvoorstel. Het grootste deel van
de maatregelen in dit wetsvoorstel is initieel in de concept-Fiscale
verzamelwet 2024 opgenomen en hierover heeft ook een internetconsultatie plaatsgevonden, waaruit één reactie is gekomen.
2. Voorgestelde aanpassingen
Opbrengstbelasting
Voorgesteld wordt om de voorwaarden van een vestigingsplaatsfictie
voor de toepassing van de opbrengstbelasting te wijzigen. In plaats van
winstbelasting wordt op de BES-eilanden een opbrengstbelasting
geheven, die tot doel heeft om winstuitkeringen (dividend) van lichamen
aan de rechthebbenden bij een dergelijk lichaam te belasten. Het feit dat
geen traditionele winst- of vennootschapsbelasting op de BES-eilanden
wordt geheven van op de BES-eilanden gevestigde lichamen brengt
mogelijk met zich dat personen van buiten de BES-eilanden daar op niet
wenselijke wijze gebruik van willen maken. Zij zouden door het overhevelen van winsten in lokale vennootschappen de belastinggrondslag in
hun (voormalige) woonstaat fors kunnen eroderen. Om die reden moeten
lichamen op de BES-eilanden beschikken over een vestigingsplaatsbeschikking. Deze beschikking wordt door de Belastingdienst afgegeven en
is een antimisbruikregel op grond waarvan lichamen die geen materiele
onderneming drijven (passieve beleggingsvennootschappen) niet onder
de Belastingwet BES vallen maar voor de vennootschaps- en dividendbelasting geacht worden in Nederland gevestigd te zijn. Een uitzondering
wordt gemaakt voor houdstervennootschappen die op de BES-eilanden
zijn gevestigd. Deze vennootschappen krijgen een vestigingsplaatsbeschikking omdat zij een gekwalificeerd percentage houden in een
werkmaatschappij op de BES-eilanden die over een vestigingsplaatsbeschikking beschikt. Met dit wetsvoorstel wordt weliswaar het percentage
aan aandelen dat de houdstervennootschap moet bezitten in de
werkmaatschappij verlaagd, maar er komt ook een nieuwe eis bij. De
overige activiteiten van de houdstermaatschappij moeten ook gaan

1

Het bij koninklijke boodschap van 30 mei 2023 ingediende voorstel van wet houdende
invoering van een minimumbelasting en wijziging van de Algemene wet inzake rijksbelastingen en in de Invorderingswet 1990 in verband met de implementatie van Richtlijn (EU)
2022/2523 van de Raad van 14 december 2022 tot waarborging van een mondiaal minimumniveau van belastingheffing voor groepen van multinationale ondernemingen en omvangrijke
binnenlandse groepen in de Unie (PbEU 2022, L 328/1) (Wet minimumbelasting 2024) (Kamerstukken 36 369).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

2

voldoen aan een aantal strengere voorwaarden die voor reguliere
BES-vennootschappen gelden.
Wijzigingen in de algemene bestedingsbelasting
De grootste vereenvoudiging die in 2011 met de invoering van de
algemene bestedingsbelasting (ABB) is bereikt, is dat de heffing voor de
lokale levering van goederen grotendeels is ontdaan van haar cumulatieve karakter. Hierdoor vindt voor goederen een eenmalige heffing van
ABB plaats bij invoer (ingeval het een ingevoerd goed betreft) ofwel, voor
zover sprake is van lokale productie, bij de levering van het goed door de
lokale producent. Om de eenvoud in de ABB te behouden, maar vooral
om het kostprijsverhogende karakter van deze belasting verder weg te
nemen, wordt voorgesteld om de zogenoemde integratieregeling af te
schaffen. In Europees Nederland is de evenknie van deze regeling in de
btw reeds per 1 januari 2014 afgeschaft. De integratieheffing is een
regeling die een belastbaar feit creëert in de ABB bij de zelfvervaardiging
van goederen. Deze heffing heeft tot doel het verschil in ABB-heffing te
neutraliseren tussen een zelf vervaardigd product en een soortgelijk
product indien dat van een andere ondernemer zou worden gekocht. Met
de integratieheffing wordt per saldo alsnog ABB geheven over zelf
vervaardigde producten. Het gaat hierbij bijvoorbeeld om de kosten voor
de inzet van eigen personeel bij de vervaardiging van een onroerende
zaak, de waarde van de ingebrachte kavel grond waarop de woning wordt
gebouwd of de waarde van een leeg pand dat wordt omgevormd tot
nieuwe woningen. Deze heffing kan zich onder meer voordoen indien een
ondernemer nieuwe woningen gaat verhuren, die hij zelf heeft
vervaardigd of heeft laten vervaardigen op eigen grond. De integratieheffing wordt door ondernemers op de BES-eilanden als een drempel
ervaren bij de ombouw van oude leegstaande kantoren in te verhuren
nieuwe woningen en weerhoudt hen ook om voor de verkoop gebouwde
nieuwbouwwoningen, in afwachting van de verkoop ervan, te verhuren.
Om dit knelpunt op de woningmarkt weg te nemen, wordt de integratieheffing afgeschaft.
Verder wordt de jaarlijkse omzetgrens waarbij van de kleineondernemersregeling gebruik kan worden gemaakt verhoogd. Deze regeling betreft een
vrijstelling voor de ABB voor natuurlijke personen (eenmanszaken) of een
combinatie van natuurlijke personen (bijvoorbeeld een vennootschap
onder firma). Ook deze grens is sinds de invoering van het fiscale stelsel
op de BES-eilanden niet meer aangepast. Hierdoor kunnen meer kleinere
ondernemingen op de BES-eilanden van de regeling gebruikmaken
waardoor deze ondernemers fors minder administratieve lasten hebben.
Voor de ABB wordt tot slot het factuurstelsel aangepast. De ABB gaat in
hoofdlijn uit van het kasstelsel. Toch moeten bepaalde producenten een
factuur uitreiken als de afnemer hier specifiek om verzoekt, terwijl voor
alle administratieplichtigen op de BES-eilanden een factuurplicht geldt.
Om onduidelijkheden te voorkomen ter zake van deze twee factuurverplichtingen wordt de algemene factuurplicht leidend en zal in de ABB op
dit punt een verwijzing worden opgenomen. Dit betekent dat ook voor de
producent die leveringen van door hem voortgebrachte goederen verricht
het verplichte factuurstelsel van toepassing wordt.
Fiscale behandeling van (personen)auto’s
Voorgesteld wordt om voor verschillende BES-belastingen een uniforme
definitie van het begrip (personen)auto te hanteren. Het fiscale stelsel op
de BES-eilanden bevat diverse bepalingen die betrekking hebben op de
aankoop of het gebruik (al dan niet door terbeschikkingstelling door de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

3

werkgever) van een personenauto of een bestelauto. In de eerste plaats
betreft dat de in de Belastingwet BES opgenomen regels voor de heffing
van ABB met betrekking tot de invoer of de levering van een personenauto. Ter zake daarvan is niet het reguliere tarief van de ABB
verschuldigd, maar een afzonderlijk, hoger tarief (25 percent op Bonaire,
en een progressief tarief op Sint Eustatius en Saba van ten minste 10
percent). Personenauto’s zonder CO2-uitstoot zijn vrijgesteld van ABB.
Voor bestelauto’s geldt op dit moment het reguliere ABB-tarief.
Ook de inkomsten- en loonbelasting bevatten bepalingen over personenauto’s. Die bepalingen hebben betrekking op het kunnen belasten van het
(forfaitair bepaalde) voordeel dat een werknemer of een ondernemer
geniet indien hem een (personen)auto van de werkgever/
inhoudingsplichtige of uit zijn (eigen) onderneming voor privédoeleinden
ter beschikking wordt gesteld. In de inkomstenbelasting wordt voor het
begrip «personenauto» een brede definitie gehanteerd, omdat op grond
daarvan ook een auto die bestemd is voor zowel personen- als goederenvervoer als personenauto wordt aangemerkt (dat kan gaan om pick-ups
met enkele of dubbele cabine, maar ook om bestelauto’s met een gesloten
cabine).
De in de ABB en de inkomsten- en loonbelasting gebruikte definities van
het begrip (personen)auto zijn op dit moment niet uniform of anderszins
goed op elkaar afgestemd. Zo wordt een pick-up met enkele cabine in de
ABB niet als personenauto aangemerkt (zodat daarop het verhoogde
ABB-tarief niet van toepassing is). Dit onderscheid is verwarrend en leidt
voor de toepassing en de uitvoering van de fiscale regelgeving tot vragen
en onduidelijkheden. Dat is onwenselijk. In verband daarmee wordt
voorgesteld om met ingang van 1 januari 2024 voor de drie hiervoor
genoemde belastingen een uniforme omschrijving op te nemen van de
auto’s waarop die wetten van toepassing zijn. In dat kader wordt met
ingang van 1 januari 2024 zo veel mogelijk aansluiting gezocht bij de voor
Europees Nederland geldende bepalingen voor personenauto’s en
bestelauto’s zoals opgenomen in de Wet op de loonbelasting 1964 (Wet LB
1964) en de Wet op de belasting van personenauto’s en motorrijwielen
1992 (Wet BPM 1992). Voor de toepassing van de inkomstenbelasting
heeft dit feitelijk geen effect, omdat de in die belasting al gehanteerde
brede(re) begripsomschrijving nu ook voor de ABB en de loonbelasting
wordt overgenomen. Voor de ABB leidt dit ertoe dat pick-ups met enkele
cabine en bestelauto’s, waaronder pick-ups met enkele cabine, met ingang
van 1 januari 2024 niet meer onder het reguliere tarief vallen, maar onder
het hoge tarief (tenzij deze geen CO2-uitstoot; dan geldt in de ABB een
nultarief). Aldus vormt het reguliere tarief geen reden meer om een
bestelauto boven een personenauto te prefereren. Dit draagt bij aan een
gelijk speelveld op de automarkt. Ook voor de toepassing van het
autokostenforfait in de loonbelasting wordt nu zonder meer duidelijk dat
de bijtelling op grond van privégebruik niet alleen voor personenauto’s
maar ook voor bestelauto’s (waaronder pick-ups met enkele cabine) geldt.
Personenauto’s en bestelauto’s die voor bepaalde doeleinden of door
bepaalde diensten worden gebruikt (zoals ambulances, lijkwagens en
auto’s voor politie, brandweer, de Belastingdienst, Douane en Koninklijke
Marechaussee) vallen onder bepaalde voorwaarden niet onder het hoge
ABB-tarief, maar onder het reguliere ABB-tarief. Een dergelijke
mogelijkheid bestond reeds voor personenauto’s, maar wordt nu
uitgebreid.
Daarnaast wordt – conform de in Europees Nederland geldende regelgeving – ter zake van een bestelauto die uitsluitend of nagenoeg
uitsluitend geschikt is voor het vervoer van goederen geen forfaitaire

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

4

bijtelling bij het loon of het inkomen in aanmerking genomen. In de ABB
gaat voor dergelijke bestelauto’s wel het hoge tarief gelden, omdat bij de
invoer en/of ingebruikname veelal (nog) niet kan worden vastgesteld of
deze bestelauto uitsluitend of nagenoeg uitsluitend geschikt is/blijft voor
het vervoer van goederen (en niet ook van personen).
Aanpassingen in het formele belastingrecht
Voor de regels van het formele belasting(proces)recht die na de staatkundige vernieuwingen op de BES-eilanden van toepassing zijn, is bij de
ontmanteling van de Nederlands-Antilliaanse staatsstructuur ervoor
gekozen om het toenmalige formele belasting(proces)recht in beginsel te
laten voortbestaan. In de loop van de jaren zijn weliswaar een fors aantal
bepalingen aangepast of zijn er nieuwe bepalingen ingevoerd die
overeenkomen met gelijkluidende bepalingen uit de Algemene wet inzake
rijksbelastingen (AWR) die in Europees Nederland geldt, maar in
hoofdzaak hebben de oude bepalingen nog de overhand. In dit
wetsvoorstel wordt voorgesteld om een aantal bepalingen aan te passen
inzake de termijnen die gelden om een (navorderings)aanslag op te
leggen, worden regels geïntroduceerd om op termijn de mogelijkheden
voor het indienen van een digitale aangifte mogelijk te maken, komt er
een meldingsplicht voor de vastgoedbelasting indien eigenaren van
vastgoed geen aanslag toegestuurd krijgen en wordt er een nieuwe
boetebepaling geïntroduceerd. Verder zijn enkele redactionele wijzigingen
opgenomen.
Introductie van een minimumbelasting van 15%
Dit wetsvoorstel introduceert op de BES-eilanden een minimumbelasting
conform het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024. Hoewel de
BES-eilanden (de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba)
geen integraal deel uitmaken van de Europese Unie, heeft de inzet die
Nederland als deelnemer van het IF heeft ook gevolgen voor het
Caribische deel van Nederland, niet in de laatste plaats omdat op de
BES-eilanden een winstbelasting ontbreekt. Omdat de BES-eilanden
volledig deel uitmaken van het Nederlandse staatsbestel is het wenselijk
om het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 ook daar van
toepassing te laten zijn, ongeacht het feit dat de impact van deze
maatregelen beperkt zal zijn. De maatregelen in dit wetsvoorstel bewerkstelligen dat het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 ook in het
Caribische deel van Nederland van toepassing wordt door middel van een
schakelbepaling, en dat tevens een aantal aanpassingen en uitzonderingen hiervoor worden opgenomen in de Belastingwet BES. Zoals in de
memorie van toelichting bij het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024
is opgemerkt, beogen de maatregelen uit het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 belastingconcurrentie en belastingontwijking te beperken.
Gevolgen van de invoering van de minimumbelasting op de BES-eilanden
In de relatie tot de Europese Unie (EU) zijn de BES-eilanden zogenaamde
Landen en Gebieden Overzee als bedoeld in het Verdrag betreffende de
werking van de Europese Unie. Op grond hiervan is het EU-recht op de
BES-eilanden niet (volledig) van toepassing, mede waardoor alle
EU-lidstaten in de relatie tot de BES-eilanden als een derde staat worden
beschouwd. In de maatregelen bij dit wetsvoorstel is dat in ogenschouw
genomen.
Een andere reden voor het opnemen van een regeling voor de
BES-eilanden is de omstandigheid dat vennootschappen opgericht naar
het recht van de BES-eilanden als hoofdregel in Nederland zijn gevestigd

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

5

voor de toepassing van de vennootschaps- en dividendbelasting. In het
geval er aan een aantal wettelijke voorwaarden wordt voldaan en hiervoor
op tijd een vestigingsplaatsbeschikking is afgegeven, wordt de vennootschap geacht op de BES-eilanden te zijn gevestigd. Ook indien een
vennootschap is toegelaten tot een lokaal handels- en dienstenentrepot
zoals opgenomen in de Douane en Accijnswet BES (DABES) wordt de
vennootschap geacht op de BES-eilanden te zijn gevestigd. Vanaf dat
moment is de vennootschap onderworpen aan de belastingwetgeving op
de BES-eilanden.
Voor alle duidelijkheid wordt opgemerkt dat de uitbreiding van het
toepassingsbereik van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024
alleen geldt voor de BES-eilanden en niet voor Aruba, Curaçao en Sint
Maarten. Binnen het Koninkrijk zijn Curaçao, Aruba en Sint Maarten
(«CAS-landen») daarentegen fiscaal autonome landen, en binnen de
regels van het Statuut mogen zij de betreffende lokale belastingstelsels
dan ook volledig zelf inrichten. Dat betekent dat de CAS-landen, zelf
moeten besluiten, of, en in welke vorm, zij een minimumbelasting
invoeren.
Kern van de regeling voor de BES-eilanden
De koppeling met het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 in de
Belastingwet BES is vormgegeven door in de eerste plaats de minimumbelasting in het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 als een
BES-belasting te kwalificeren in de inleidende bepalingen van de
Belastingwet BES. Voorts is in een nieuw hoofdstuk van die wet een
beperkt aantal van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024
afwijkende bepalingen en definities opgenomen die van toepassing zijn
op groepsentiteiten die op de BES-eilanden zijn gevestigd. In de Belastingwet BES zijn bepalingen opgenomen die een aantal bepalingen van
het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 volledig of deels uitsluiten,
dan wel daarin aanpassingen aanbrengen, omdat dergelijke bepalingen
de relatie tussen Nederland en de andere EU-lidstaten regelen. Ook wordt
in de Belastingwet BES voorzien in de formeelrechtelijke bepalingen,
transitieregels en regels inzake de inwerkingtreding.
Formeelrechtelijke aspecten
Op de BES-eilanden is het formele belastingrecht anders opgezet dan in
Nederland. Het Nederlandse formele belastingrecht is in hoofdzaak
neergelegd in de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR) en voor het
procesrecht in belastingzaken in de hoofdstukken 6 tot en met 8 van de
Algemene wet bestuursrecht (Awb). De Belastingwet BES zelf bevat de
regels voor het lokale formele belasting(proces)recht. Voor de invordering
geldt dat de bepalingen voor het overgrote deel zijn geënt op de AWR met
afwijkende termijnen. Om die reden worden, voor de toepassing van het
wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024, alle verwijzingen naar de AWR,
de Awb, de Invorderingswet 1990 (IW 1990) en het Wetboek van Strafrecht
aangepast. Deze formele regels wijken af van de toepasselijke bepalingen
die in hoofdstuk VIII van de Belastingwet BES zijn opgenomen. De formele
bepalingen van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 waarin naar
de formele bepalingen uit het Nederlandse formele belastingrecht wordt
verwezen zijn derhalve niet van toepassing op de BES-eilanden.
Wijze van heffing
Voor de bijheffing van de minimumbelasting op grond van het onderhavige wetsvoorstel wordt een voldoening op aangifte voorgesteld. De
belastingplichtige formaliseert hiermee de belastingschuld. Een aangifte-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

6

belasting wordt het meest passende geacht, omdat de hoogte van de
bijheffing wordt vastgesteld op basis van financiële gegevens van de
groep waar een belastingplichtige deel van uitmaakt. Anders dan bij een
aanslagbelasting is er dus geen tussenkomst van de inspecteur bij het
formaliseren van de belastingschuld. Voor wat betreft de rechtsbescherming geldt in dit verband het volgende. Inherent aan een aangiftebelasting is dat een nieuw feit niet vereist is voor de inspecteur om een
naheffingsaanslag op te leggen. Daarentegen beschikt de inspecteur niet
over de verlengde termijn voor navordering van 12 jaar die van
toepassing is op grensoverschrijdende situaties.
Voor bezwaar en beroep wordt aangesloten bij de reguliere wettelijke
bepalingen die hoofdstuk VIII van de Belastingwet BES voor een aangiftebelasting biedt. Dit betekent dat bezwaar en beroep openstaat tegen de
voldoening die de belastingplichtige doet bij het indienen van de aangifte.
Enkel het moment waarop bezwaar kan worden gemaakt wijkt af. Bij een
aanslagbelasting kan bezwaar worden gemaakt bij vaststelling van de
aanslag door de inspecteur. Er is derhalve geen verschil in de mate van
rechtsbescherming die de belastingplichtige geniet bij een aangiftebelasting, versus een aanslagbelasting. Ook tegen een naheffingsaanslag
kan bezwaar en beroep worden ingesteld.
De grondslag voor de minimumbelasting is in grote mate gekoppeld aan
de belastingdruk die multinationale groepen wereldwijd hebben. Daarom
acht het kabinet het redelijk dat ook groepsentiteiten van multinationale
groepen die niet op de BES-eilanden gevestigd zijn aansprakelijk gesteld
kunnen worden voor een bedrag aan verschuldigde minimumbelasting. In
beginsel zal de ontvanger de belastingschuldige aanspreken voor de
verschuldigde minimumbelasting. In dit wetsvoorstel wordt hiervoor een
nieuwe bepaling geïntroduceerd, op grond waarvan groepsentiteiten
behorend tot een multinationale groep of binnenlandse groep aansprakelijk kunnen worden gesteld voor een onbetaald gebleven belastingschuld van een andere groepsentiteit behorend tot dezelfde multinationale groep of binnenlandse groep aansprakelijk worden gesteld.
Invordering/Aansprakelijkheid
Als een bedrag aan verschuldigde minimumbelasting onbetaald blijft, zal
de ontvanger overgaan tot invorderingsmaatregelen. In beginsel zal de
ontvanger de belastingschuldige aanspreken voor de verschuldigde
minimumbelasting. In dit wetsvoorstel is voorzien in een separate
bepaling in de Belastingwet BES, op grond waarvan groepsentiteiten die
in het betreffende verslagjaar deel uit maakten van de groep, waarvan de
belastingschuldige onderdeel is of is geweest, hoofdelijk aansprakelijk
kunnen worden gesteld voor de op de BES-eilanden verschuldigde
minimumbelasting over dat verslagjaar.
De afbakening van de groep volgt uit de in het wetsvoorstel opgenomen
definitie van een groep. Deze definitie is gelijk aan de definitie die ook in
de OESO-modelregels is opgenomen. Een groep is hierbij een geheel van
entiteiten die met elkaar verbonden zijn door eigendom of zeggenschap,
zoals omschreven in de geaccepteerde of geautoriseerde financiële
verslaggevingsstandaard voor de opstelling van een geconsolideerde
jaarrekening door de uiteindelijkemoederentiteit, of een entiteit die een of
meer vaste inrichtingen heeft en zelf niet wordt meegeconsolideerd.
De informatieaangifte-indienende groepsentiteit zal als onderdeel van de
groep de bijheffing-informatieaangifte indienen en daarin ook opgaaf
moeten doen van alle groepsentiteiten die onderdeel uitmaken van de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

7

groep. Zij moet daarvoor binnen de groep de informatie opvragen en
controleren op juistheid.
Vanwege het internationale karakter van de minimumbelasting waarbij
over te laag belaste grondslag in een staat wordt bijgeheven in een
andere staat waar de multinationale groep actief is, acht het kabinet het
wenselijk om naast op de BES-eilanden gevestigde groepsentiteiten ook
buiten de BES-eilanden gevestigde groepsentiteiten hoofdelijk aansprakelijk te kunnen stellen als de verschuldigde minimumbelasting door de
belastingplichtige niet wordt voldaan. Dit past volgens het kabinet bij het
karakter van de minimumbelasting voor multinationale groepen omdat de
belasting (mede) afhankelijk is van de belastingdruk die de multinationale
onderneming wereldwijd heeft.
Om de hoofdelijke aansprakelijkheid buiten de BES-eilanden te effectueren kan gebruik gemaakt worden van de verschillende mogelijkheden
die bijvoorbeeld het Verdrag inzake wederzijdse administratieve bijstand
in belastingzaken (WABB-verdrag) bieden die ook op de BES-eilanden van
toepassing is.2
Tot slot zijn de transitieregels en de inwerkingtredingsregels ten aanzien
van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 aangepast voor de
toepassing van de in dat wetsvoorstel opgenomen maatregelen op de
BES-eilanden.
Vervallen van de spaartegoedenheffing
In de Belastingwet BES zijn nog regels opgenomen die betrekking hebben
op de Europese spaartegoedenrichtlijn. Hierdoor kon de Belastingdienst
automatisch rentegegevens uitwisselen met EU-lidstaten. De verplichting
om automatisch gegevens uit te wisselen is al geruime tijd ingetrokken,
omdat de verdragen met EU-lidstaten die daaraan ten grondslag liggen
zijn opgezegd en vervangen door de regels inzake de Common Reporting
Standard (CRS). Op grond daarvan kunnen deze (oude) verplichtingen
komen te vervallen.
Inkomsten- en loonbelasting
In de inkomsten- en loonbelasting wordt voorgesteld om een aantal
wijzigingen aan te brengen die verwijzen naar het begrip personenauto
zoals hiervoor is toegelicht. Deze wijzigingen hebben dan ook gevolgen
voor de bepalingen in de inkomstenbelasting die de bijtelling van de auto
van de zaak regelen. Om die reden worden deze regels ook aangepast.
Ook worden er uitgebreidere regels inzake de toepassing van het
gebruikelijk loon voor de directeur-grootaandeelhouder (dga) geïntroduceerd. De gebruikelijkloonregeling houdt in dat een aanmerkelijkbelanghouder wordt geacht een loon te genieten dat normaal is voor het niveau
en de duur van zijn arbeid.
In de loonbelasting ontbreken expliciete bepalingen over de behandeling
van aanspraken. Loon in de vorm van aanspraken in fiscale zin wordt in
aanmerking genomen op het tijdstip waarop het recht (de aanspraak)
ontstaat en niet wanneer de uit het recht voortvloeiende uitkering of
verstrekking wordt genoten. Het maakt daarbij niet uit of de aanspraak
voortvloeit uit een tegenwoordige of een vroegere dienstbetrekking. In dit
wetsvoorstel wordt voorgesteld om de behandeling van aanspraken voor
2

Artikel 11 van het Verdrag inzake wederzijdse administratieve bijstand in belastingzaken en het
Protocol tot wijziging van het verdrag, getekend in Straatsburg op 25 januari 1988 (Trb. 1991, 4
en Trb. 1997, 10) zoals gewijzigd op 27 mei 2010 (Trb. 2020, 221 en 314).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

8

de loonbelasting meer expliciet te omschrijven door in de formulering
ervan nadrukkelijk aansluiting te zoeken bij het aansprakenregime van de
Wet LB 1964 in Europees Nederland. Tevens wordt meer specifiek
geregeld welke bestanddelen niet tot het loon behoren. Inhoudelijke
wijzigingen zijn daarbij niet beoogd. De voorgestelde tekst beoogt een
voortzetting en verduidelijking van de bestaande praktijk.
In dit voorstel wordt ook de reeds in een beleidsbesluit3 vooruitlopend op
dit wetsvoorstel per 1 januari 2023 ingevoerde verhoging van de
belastingvrije som van USD 12.198 naar USD 17.352 wettelijk vastgelegd.
Op deze wettelijke maatregel is vooruitgelopen om zo snel mogelijk
zekerheid te bieden en tegemoet te komen aan de wens van de inwoners
van de BES-eilanden om de forse stijging van de kosten van levensonderhoud te compenseren. Om die reden is de belastingvrije som
gekoppeld aan het hoogste wettelijk minimumloon (van Sint Eustatius)
zoals dat thans geldt op de BES-eilanden.
Tot slot wordt voorgesteld om de dividendvrijstelling in de inkomstenbelasting af te schaffen. Bij de bepaling van het belastbaar inkomen in een
jaar worden vanaf 2024 dus alle ontvangen dividenden integraal in de
inkomstenbelasting betrokken.
Enkele wijzigingen in de Douane- en Accijnswet BES
In de DABES worden enkele redactionele wijzigingen doorgevoerd en
wordt de termijn die van toepassing is op de betaling van de douaneschuld en de bestuurlijke boete gewijzigd voor gevallen waarbij het
bedrag van de douaneschuld en de bestuurlijke boete bij wijze van
mededeling aan de schuldenaar bekend wordt gemaakt.
3. Budgettaire aspecten
De meeste maatregelen in het wetvoorstel betreffen een kleine
aanpassing of verheldering en zullen budgettair een nihil effect hebben.
De raming van de budgettaire aspecten van het wetsvoorstel met
betrekking tot het afschaffen van de dividendvrijstelling tot € 5.000 is
gebaseerd op de gegevens uit de belastingaangiften over het jaar 2021.
Dit jaar is het meest recente jaar waarvan de aangiftegegevens volledig in
de systemen zijn verwerkt. Het budgettaire belang hiervan is een
opbrengst van € 0,1 miljoen. en daarmee niet lastenrelevant. De raming
van de budgettaire aspecten van het gedeelte van het wetsvoorstel met
betrekking tot pijler 2 is gebaseerd op de gegevens uit de genoteerde
winst van de desbetreffende bedrijven over het jaar 2022. Deze maatregel
levert budgettair € 0,3 miljoen op en is tevens niet lastenrelevant. Als
laatste is er de maatregel omtrent het verhogen van het gebruikelijk loon
voor directeur-grootaandeelhouders. Deze maatregel heeft een budgettaire opbrengst van € 3 miljoen. De budgettaire gevolgen van de
maatregelen in dit wetsvoorstel worden samengevat in de volgende tabel.
Tabel 1 Budgettaire aspecten in € x 1.000
(Bedragen in Mln. Euro, prijzen 2023 += saldoverbeterend/lastenverzwarend)
Jaar
Algemene bepalingen
(aanscherping begrip
personenauto en correctie
fouten/wijzigingen)

3

2023

2024

2025

2026

struc

-

-

-

-

-

Tijdelijk besluit verhoging belastingvrije som Caribisch Nederland 2023, 16 december 2023, nr.
2022–311573.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

9

(Bedragen in Mln. Euro, prijzen 2023 += saldoverbeterend/lastenverzwarend)
Jaar
Vastgoed- en opbrengstbelasting (inclusief vestigingsplaatsbeschikking)
Algemene bestedingsbelasting (ABB)
Formele rechtsregels
Inkomstenbelasting
Loonbelasting
Douane- en Accijnswet

2023

2024

2025

2026

struc

-

-

-

-

-

-

3
-

3
-

3
-

3
-

4. Uitvoeringsaspecten
Dit wetsvoorstel is door de Belastingdienst beoordeeld met een uitvoeringstoets4. Voor dit wetsvoorstel geldt dat de Belastingdienst de
maatregelen uitvoerbaar acht per de voorgestelde inwerkingtredingsdatum. De gevolgen voor de uitvoering zijn beschreven in de uitvoeringstoetsen die als bijlagen zijn bijgevoegd. Uit de toetsen komt naar voren
dat de uitvoeringsgevolgen beperkt zijn en dat er slechts een klein risico is
op procesverstoring. Dit wetsvoorstel heeft geen noemenswaardige
uitvoeringskosten voor de Belastingdienst tot gevolg.
Tabel 2 Uitvoeringskosten in € x 1.000
Maatregel

2023

2024

2025

2026

2027

2028

Struc.

Wetsvoorstel
BES-eilanden

380

90

90

90

90

90

90

5. Doenvermogen
Voor belastingplichtigen heeft dit wetsvoorstel beperkte gevolgen voor
het beroep dat wordt gedaan op hun doenvermogen. Er zitten geen
wijzigingen in die als gevolg hebben dat burgers en bedrijven extra acties
moeten ondernemen. De aanpassingen in de ABB en de KOR komen de
doenlijkheid zelfs ten goede. De invoering van de minimumbelasting zal
slechts gelden voor een zeer beperkte groep belastingplichtigen, welke
zeer waarschijnlijk toegang hebben tot professionele fiscale ondersteuning. Voor wat betreft de aanpassing in het formele belastingrecht
bevat de Belastingwet BES reeds een raamwerk dat ten goede komt aan
de rechtsbescherming van de inwoners van de BES-eilanden. De huidige
aanpassingen bevat een aantal verbeteringen die deze rechtsbescherming
verduidelijken en verbeteren. Dit geldt voornamelijk voor de aansprakenregeling en de ambtshalve herzieningsregeling. De aanpassingen in dit
wetsvoorstel komt daardoor ten goede aan het doenvermogen ten
aanzien van het kunnen effectueren van de rechtsbescherming van de
inwoners van de BES-eilanden.
6. Administratieve lasten/gevolgen voor bedrijfsleven en burger
Voor dit wetsvoorstel heeft geen internetconsultatie plaatsgevonden.
Zoals hiervoor reeds is vermeld, is het grootste deel van de maatregelen
in dit wetsvoorstel initieel in de concept-Fiscale verzamelwet 2024
opgenomen, terwijl later is besloten de BES-maatregelen in een apart
wetsvoorstel bij het Belastingplan 2024 te formuleren. Het wetsvoorstel is
wel ter advisering voorgelegd aan de ATR en het college van het ATR
4

Tevens ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

10

onderschrijft de gemaakte regeldruk inschatting en heeft geen nadere
toevoegingen met betrekking tot de regeldrukkosten in dit wetsvoorstel.
Onze inschatting is dat de maatregelen in dit wetsvoorstel geen noemenswaardige administratieve lasten tot gevolg hebben. Het wetsvoorstel
bevat enkel een verhoging van het gebruikelijk loon voor de dga, alsmede
gaat voor de invoer van bestelauto’s het hoge tarief van de ABB gelden.
Als gevolg van een aantal overige maatregelen treden eenmalige niet
noemenswaardige administratieve lasten op. Dit geldt onder meer voor
de aanpassingen in de verplichtingen die administratieplichtigen hebben
ter zake van het opstellen van facturen, de uitvoering van de meldplicht in
de vastgoedbelasting en de bepaling van de hoogte van het gebruikelijk
loon. Daarnaast zorgt de afschaffing van de integratieheffing en de
verhoging van de grens voor de toepassing van de kleineondernemersregeling in de ABB voor een aantal ondernemers voor een afname van de
administratieve lasten omdat zij geen ABB-aangiften meer hoeven te
doen. De ATR heeft het wetsvoorstel niet geselecteerd voor een formeel
advies, omdat het slechts verwaarloosbare gevolgen voor de regeldruk
heeft.
7. EU-aspecten
Aan dit wetsvoorstel zijn, op de minimumbelasting na, geen bijzondere
EU-aspecten verbonden. Met de invoering van hoofdstuk VIIb van de
Belastingwet BES worden de maatregelen uit de Richtlijn (EU) 2022/2523
van de Raad van 14 december 2022 in de nationale wetgeving van de
BES-eilanden doorgevoerd per 31 december 2023.
II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
Artikel I, onderdeel A (artikel 1.3 van de Belastingwet BES)
Ingevolge de voorgestelde wijziging van het huidige artikel 1.3, onderdeel
d, van de Belastingwet BES wordt de op basis van het voorgestelde
hoofdstuk VIIB van de Belastingwet BES geheven minimumbelasting
tevens als een BES-belasting beschouwd. Daardoor zijn ingevolge artikel
1.1 van de Belastingwet BES de relevante bepalingen uit die wet voor
bijvoorbeeld de heffing en invordering van BES-belastingen ook van
toepassing ten aanzien van de minimumbelasting op de BES-eilanden.
Zoals in het algemeen deel van deze memorie is opgemerkt acht het
kabinet het wenselijk om de in de ABB, de Wet IB BES en de Wet LB BES
gebruikte definitie van het begrip personenauto en bestelauto te uniformeren. Daarbij wordt zo veel mogelijk aansluiting gezocht bij de op dit
punt in Europees Nederland geldende regelgeving in de Wet LB 1964 en
de Wet BPM 1992. Voor de in het voorgestelde artikel 1.3, eerste lid,
onderdeel t, van de Belastingwet BES op te nemen definitie van het begrip
personenauto wordt aangesloten bij artikel 3, eerste lid, Wet BPM 1992.
Daarin is bepaald dat onder een personenauto wordt verstaan een
motorrijtuig op drie of meer wielen, met uitzondering van:
a. autobussen;
b. bestelauto’s;
c. motorrijtuigen, niet ingericht voor het vervoer van personen, met een
toegestane maximum massa van meer dan 3.500 kg;
d. bromfietsen in de zin van artikel 1, eerste lid, onderdeel e, van de
Wegenverkeerswet 1994; en
e. landbouw- of bosbouwtrekkers, motorrijtuigen met beperkte snelheid
of mobiele machines, die in het kentekenregister als zodanig zijn
geregistreerd (deze laatste categorie zal op de BES-eilanden
overigens nauwelijks voorkomen).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

11

De aansluiting bij artikel 3, eerste lid, Wet BPM 1992 is niet nieuw. Het
huidige artikel 6.1, onderdeel f, van de Belastingwet BES, dat ingevolge
onderhavig wetsvoorstel komt te vervallen, doet dit ook, zij het dat de
werking daarvan beperkt is tot de ABB.
Een bestelauto wordt op grond van voornoemde definitie derhalve niet als
personenauto aangemerkt. Zoals is toegelicht in het algemeen deel van
deze memorie, is het belangrijk om bestelauto’s wel in de belastingheffing
te betrekken. Om die reden wordt in het voorgestelde artikel 1.3, eerste
lid, onderdeel u, van de Belastingwet BES ook het begrip bestelauto
gedefinieerd waarbij de in artikel 3, eerste lid, onderdeel b, en derde tot en
met zesde lid, Wet BPM 1992 opgenomen definitie van bestelauto indirect
wordt overgenomen.
Door in de genoemde definities voor de ABB, de Wet IB BES en de Wet LB
BES voortaan te verwijzen naar zowel de personenauto als de bestelauto
wordt de reikwijdte van de in die wetten opgenomen bepalingen omtrent
het belasten van (het gebruik van) auto’s geüniformeerd. De fiscale
behandeling van auto’s wordt hierdoor eenduidiger en makkelijker
toepasbaar, zowel voor belastingplichtigen en inhoudingsplichtigen als
voor de Belastingdienst. Zo komt onder andere het onderscheid tussen
pick-ups met enkele en dubbele cabine te vervallen.
In het voorgestelde artikel 1.3, tweede lid, van de Belastingwet BES wordt
tot slot vastgelegd dat er bij ministeriële regeling nadere regels kunnen
worden gesteld op basis waarvan motorrijtuigen voor de toepassing van
de ABB, de Wet IB BES of de Wet LB BES niet als personenauto of
bestelauto worden aangemerkt. Wat betreft de ABB is daar op dit moment
al invulling aan gegeven via het huidige artikel 6.2 van de Uitvoeringsregeling Belastingwet BES.
Artikel I, onderdeel B (artikel 5.2 van de Belastingwet BES)
In artikel 5.2, derde lid, onderdeel b, van de Belastingwet BES is een
regeling opgenomen die bepaalde op de BES-eilanden gevestigde
persoonlijke houdstervennootschappen in staat stelt om met betrekking
tot de op de BES-eilanden geldende opbrengstbelasting een vestigingsplaatsbeschikking te verkrijgen, op grond waarvan zij met betrekking tot
die belasting niet geacht worden in Nederland te zijn gevestigd. Een van
de voorwaarden voor een houdstervennootschap om in aanmerking te
komen voor een vestigingsplaatsbeschikking is dat zij 95 percent of meer
van de aandelen houdt in een vennootschap die eveneens op de
BES-eilanden is gevestigd en die ook in het bezit is van een vestigingsplaatsbeschikking of die is toegelaten tot een handels- en dienstenentrepot als bedoeld in hoofdstuk V DABES. De genoemde eis van 95
percent blijkt vaak op praktische problemen te stuiten. Diverse samenwerkingsverbanden kunnen hierdoor nimmer op basis van gelijkwaardigheid
een onderneming drijven door middel van een vennootschapsstructuur
waarbij participanten via een persoonlijke houdstermaatschappij een
gelijk belang in de werkmaatschappij houden. Om deze samenwerkingsvormen toch mogelijk te maken, wordt voorgesteld met ingang van
1 januari 2024 het criterium van 95 percent te vervangen door een
criterium van 50 percent. Hierdoor worden samenwerkingsverbanden
waarbij twee belastingplichtigen een gelijkwaardig percentage aan
aandelen in de werkmaatschappijen verwerven via een persoonlijk
houdstervennootschap mogelijk gemaakt zonder dat de persoonlijke
houdstervennootschap voor de toepassing van de Belastingwet BES
wordt geacht in Nederland te zijn gevestigd en daardoor in Nederland
belastingplichtig wordt voor de vennootschaps- en dividendbelasting.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

12

Gelijktijdig wordt voorgesteld de regeling aan te passen om misbruiksituaties te voorkomen. Een houdstervennootschap vraagt niet zelden een
vestigingsplaatsbeschikking voor een werkmaatschappij aan om zelf
passieve activiteiten op de BES-eilanden uit te (blijven) oefenen en op
deze manier niet belastingplichtig te worden voor de Nederlandse
vennootschaps- en dividendbelasting. De huidige wettekst biedt deze
mogelijkheid voor een houdstervennootschap door een deelname van 95
percent in een vennootschap te eisen die eveneens op de BES-eilanden is
gevestigd, en waarbij die werkmaatschappij ook in het bezit is van een
vestigingsplaatsbeschikking of is toegelaten tot een handels- en dienstenentrepot als bedoeld in hoofdstuk V DABES. In de huidige wettekst
worden geen andere eisen gesteld aan de overige activiteiten van de
houdstervennootschap. Voorgesteld wordt dit misbruik met ingang van
1 januari 2024 tegen te gaan door ook eisen te stellen aan de overige
activiteiten van de houdstervennootschap (naast het houden van een
belang van 50 percent in een gekwalificeerde BES-vennootschap). De
overige activiteiten van de houdstervennootschap moeten op grond van
de voorgestelde wijziging ook voldoen aan de ondernemingstoets van
artikel 5.2, tweede lid, onderdeel b, van de Belastingwet BES. Alle
houdstervennootschappen die op 31 december 2023 overige activiteiten
hebben die niet aan de voorgestelde voorwaarden van artikel 5.2, tweede
lid, van die wet voldoen, zullen op grond van de voorgestelde wijziging
vanaf 1 januari 2024 worden geacht te zijn gevestigd in Nederland en
hierdoor belastingplichtig worden voor de Nederlandse vennootschapsen dividendbelasting.
Een belastingplichtige moet op grond van de huidige wettekst binnen zes
maanden na aanvang van het belastingjaar waarvoor het voor de
toepassing van de opbrengstbelasting op de BES-eilanden wenst te zijn
gevestigd, een verzoek bij de Belastingdienst indienen voor het verkrijgen
van een vestigingsplaatsbeschikking om deze vanaf 1 januari van dat
kalenderjaar te kunnen toepassen. Door de huidige tekst van artikel 5.2,
zevende lid, van de Belastingwet BES kan het voorkomen dat een lichaam
dat bijvoorbeeld op 10 januari van een jaar is opgericht, maar waarvan het
in de loop van het kalenderjaar door het bestuur ingediende verzoek pas
op 3 september door de inspecteur wordt ontvangen, de Belastingdienst
geen terugwerkende kracht aan de goedkeuring kan verbinden voor de
periode van vóór 3 maart. Dit geldt overigens ook voor vennootschappen
die na de ontmanteling van het Nederlands-Antilliaanse staatsverband in
2010 nimmer een vestigingsplaatsvergunning hebben aangevraagd.
Artikel 5.2, zevende lid, van de Belastingwet BES bepaalt immers dat de
inwilliging van het verzoek niet verder kan terugwerken dan tot zes
maanden voor het tijdstip waarop het verzoek door de inspecteur is
ontvangen. Dat zou betekenen dat het lichaam in dat gehele jaar wordt
geacht in Nederland te zijn gevestigd en dat jaar belastingplichtig wordt
voor de vennootschaps- en dividendbelasting in Nederland. Deze termijn
van zes maanden wordt door de Belastingdienst als te kort ervaren, en de
daaraan verbonden gevolgen als onwenselijk, tenzij belastingplichtigen
(bewust of onbewust) de aanvraag vele jaren hebben uitgesteld. Om die
reden wordt voorgesteld genoemd zevende lid aan te passen en daarbij
de zesmaandentermijn te vervangen door een 24 maandentermijn, zodat
de inwerkingtreding van de vestigingsplaatsbeschikking kan aanvangen
met terugwerkende kracht tot en met het begin van het in het verzoek
aangegeven eerste kalenderjaar waarin de belastingplichtige voor de
toepassing van de Belastingwet BES op de BES-eilanden is gevestigd
indien die aanvang binnen de 24 maandentermijn valt. Dat betekent dat
de inwerkingtreding van een vestigingsplaatsvergunning voor een
vennootschap niet verder dan 24 maanden kan terugwerken.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

13

Artikel I, onderdeel C (artikel 5.8 van de Belastingwet BES)
Een inhoudingsplichtige voor de opbrengstbelasting die voor de
toepassing van een verdrag ter voorkoming van dubbele belasting dan
wel de Belastingregeling voor het Koninkrijk (BRK) op enig tijdstip niet
meer wordt aangemerkt als inwoner van de BES-eilanden, wordt op grond
van artikel 5.8 van de Belastingwet BES voor de toepassing van de
opbrengstbelasting op het direct aan dat tijdstip voorafgaande tijdstip
geacht zijn vermogen te hebben uitgedeeld aan de deelgerechtigden tot
dat vermogen naar de mate van hun gerechtigdheid. De BRK is echter niet
meer van toepassing in relatie tot Curaçao en Sint Maarten, waardoor
thans zou moeten worden verwezen naar de Belastingregeling Nederland
Curaçao (BRNC) of de Belastingregeling Nederland Sint Maarten (BRNS).
Hierdoor is het onduidelijk of deze regel van toepassing is op een
inhoudingsplichtige die op grond van de toepasselijke bepalingen van de
BRNC of de BRNS niet meer wordt aangemerkt als inwoner van de
BES-eilanden. Daar komt nog bij dat de BRK binnenkort zal worden
vervangen door de nieuwe Belastingregeling Nederland Aruba. Om de
toepassing van artikel 5.8 van de Belastingwet BES niet te veel te
beperken, en tevens de leesbaarheid van dat artikel te behouden, wordt
voorgesteld om in dat artikel de verdragen ter voorkoming van dubbele
belasting die ook betrekking hebben op de BES-eilanden, de drie
belastingregelingen die thans van kracht zijn tussen de BES-eilanden en
Aruba, Curaçao en Sint Maarten, alsmede de Belastingregeling voor het
land Nederland (BRN) voor wat betreft de relatie tussen Nederland en de
BES-eilanden aan te duiden als regelingen ter voorkoming van dubbele
belasting.
Artikel I, onderdeel D (artikel 5.10 van de Belastingwet BES)
Voorgesteld wordt de inhoud van artikel 5.10 van de Belastingwet BES in
het voorgestelde artikel 8.87a van de Belastingwet BES op te nemen en
daarbij uit te breiden. De nieuwe bepaling strekt ertoe de verplichting die
voor op de BES-eilanden gevestigde lichamen bestaat om binnen negen
maanden na afloop van het kalenderjaar een gewaarmerkt (ondertekend)
afschrift van de jaarrekening bij de inspecteur in te dienen uit te breiden
tot een algemene verplichting die niet meer aan de opbrengstbelasting is
gekoppeld. Voor een nadere toelichting op het voorgestelde artikel 8.87a
van de Belastingwet BES wordt verwezen naar de toelichting op artikel I,
onderdeel CC. Als gevolg van het voorgestelde artikel 8.87a van de
Belastingwet BES kan artikel 5.10 van die wet komen te vervallen.
Artikel I, onderdeel E (artikel 6.1 van de Belastingwet BES)
Met de voorgestelde wijziging van artikel 1.3 van de Belastingwet BES
wordt daarin een algemene definitie van het begrip personenauto
opgenomen. Als gevolg hiervan wordt de definitie zoals deze thans nog in
artikel 6.1, onderdeel f, van die wet is opgenomen overbodig en kan deze
komen te vervallen.
Met de voorgestelde aanvulling van artikel 1.3 van de Belastingwet BES
wordt daarin ook een algemene definitie van het begrip bestelauto
opgenomen. Het voorgestelde artikel 6.1, onderdeel f (nieuw), van de
Belastingwet BES wordt ten opzichte van de huidige tekst van dat
onderdeel uitgebreid met een verwijzing naar dit begrip. Ten gevolge
hiervan wordt de CO2-uitstoot van bestelauto’s, net als van personenauto’s, gemeten overeenkomstig bijlage XII bij Verordening (EG) nr.
692/2008 van de Commissie van 18 juli 2008 tot uitvoering en wijziging
van Verordening (EG) nr. 715/2007 van het Europees parlement en de
Raad betreffende de typegoedkeuring van motorvoertuigen met

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

14

betrekking tot emissies van lichte personen- en bedrijfsvoertuigen (Euro 5
en Euro 6) en de toegang tot reparatie- en onderhoudsinformatie (PbEU
2008, L 199), met dien verstande dat indien de meting mede met LPG of
aardgas als brandstof is uitgevoerd, de CO2-uitstoot van de auto met LPG
of aardgas als brandstofsoort wordt gehanteerd, zodat bestelauto’s zonder
CO2-uitstoot in de ABB tegen een nihiltarief kunnen worden belast.
Artikel I, onderdeel F (artikel 6.4 van de Belastingwet BES)
De in artikel 6.4, eerste lid, onderdeel f, van de Belastingwet BES
opgenomen integratieheffing is een correctie op de heffing van ABB bij de
zelfvervaardiging van goederen. Deze heffing heeft tot doel het verschil in
ABB te neutraliseren tussen een zelf vervaardigd product en een soortgelijk product indien dat van een andere BES-producent zou worden
gekocht. Met de integratieheffing wordt alsnog ABB geheven over zelf
vervaardigde producten, waarover nog geen ABB gerekend werd. Het
gaat hierbij bijvoorbeeld om de kosten voor de inzet van eigen personeel
bij de vervaardiging van een onroerende zaak, de waarde van de
ingebrachte kavel grond waarop een onroerende zaak wordt gebouwd of
de waarde van een lege onroerende zaak die wordt omgevormd tot
bijvoorbeeld een kantoorpand of nieuwe woningen, waarbij dan sprake is
van «in wezen nieuwbouw». Het moet dan wel gaan om de vervaardiging
waarbij een nieuwe onroerende zaak ontstaat. Anders kwalificeert het niet
als een levering maar als een dienst. De integratieheffing wordt door
ondernemers op de BES-eilanden als een drempel ervaren bij de bouw
van onroerende zaken. Om het kostprijsverhogende karakter weg te
nemen, wordt voorgesteld de integratieheffing af te schaffen.
Artikel I, onderdeel G (artikel 6.9 van de Belastingwet BES)
Door het voorgestelde vervallen van de integratieheffing in artikel 6.4,
eerste lid, onderdeel f, van de Belastingwet BES dient ook de verwijzing
naar deze regeling in artikel 6.9 van die wet te vervallen. Daarnaast dient
het woord «voortgebracht» te vervallen.
Artikel I, onderdeel H (artikel 6.10 van de Belastingwet BES)
De voorgestelde wijziging in artikel 6.10, tweede lid, onderdeel b, van de
Belastingwet BES bewerkstelligt, zoals ook toegelicht in het algemeen
deel van deze memorie, dat het hoge ABB-tarief voor personenauto’s die
CO2-uitstoot hebben met ingang van 1 januari 2024 ook gaat gelden voor
bestelauto’s die CO2-uitstoot hebben. De wijziging in onderdeel c van
genoemd artikellid regelt dat voor bestelauto’s die geen CO2-uitstoot
hebben in de ABB een nihiltarief gaat gelden, net zoals thans het geval is
voor personenauto’s die geen CO2 uitstoten.
Artikel I, onderdeel I (artikel 6.10a van de Belastingwet BES)
Voor de toelichting op dit onderdeel wordt verwezen naar de toelichting
op artikel I, onderdeel H.
Artikel I, onderdeel J (artikel 6.11 van de Belastingwet BES)
In verband met de voorgestelde verlettering van artikel 6.4, eerste lid,
onderdeel g, van de Belastingwet BES wordt voorgesteld de verwijzing in
artikel 6.11, eerste lid, onderdeel k, van de Belastingwet BES daarop aan
te passen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

15

Artikel I, onderdeel K (artikel 6.14 van de Belastingwet BES)
De ABB kent ter zake van zelf voortgebrachte goederen geen verplicht
factuurstelsel. Alleen op verzoek van een afnemende ondernemer is de
leverancier – de producent die leveringen van door hem voortgebrachte
goederen verricht – verplicht een factuur uit te reiken. Daarentegen is in
artikel 8.89a, eerste lid, van de Belastingwet BES een algemene factuurplicht voor administratieplichtigen opgenomen die ook voor de
toepassing van de ABB van toepassing is. Om onduidelijkheden te
voorkomen ter zake van deze twee factuurverplichtingen, wordt voorgesteld de eisen die artikel 8.89a, eerste lid, van de Belastingwet BES aan de
factuur stelt leidend te laten zijn. Daarom wordt voorgesteld artikel 6.14,
derde lid, eerste zin, van de Belastingwet BES aan te passen en daarin een
verwijzing op te nemen naar artikel 8.89a, eerste lid, van die wet.
Daarnaast wordt voorgesteld artikel 6.14, derde lid, tweede zin, aanhef en
onderdelen a tot en met g, van de Belastingwet BES, waarin de vereisten
zijn opgenomen die ter zake van zelf voortgebrachte goederen voor een
factuur gelden, te laten vervallen. Dit betekent dan ook dat voor de
producent die leveringen van door hem voortgebrachte goederen verricht
het verplichte factuurstelsel van toepassing wordt, en dat dus niet enkel
op verzoek een factuur wordt uitgereikt.
Artikel I, onderdeel L (artikel 6.19 van de Belastingwet BES)
Voor de toelichting op dit onderdeel wordt verwezen naar de toelichting
op artikel I, onderdeel H.
Artikel I, onderdeel M (artikel 6.19a van de Belastingwet BES)
Voor de toelichting op dit onderdeel wordt verwezen naar de toelichting
op artikel I, onderdeel H.
Artikel I, onderdeel N (artikel 6.22 van de Belastingwet BES)
In artikel 6.22 van de Belastingwet BES is een kleineondernemersregeling
opgenomen die voorziet in een ontheffing voor ABB voor onder andere
natuurlijke personen die ondernemer als bedoeld in artikel 6.1, onderdeel
f (nieuw), van de Belastingwet BES zijn en die een jaaromzet exclusief
ABB van niet meer dan USD 20.000 hebben behaald. Deze omzetgrens is
sinds de invoering van de ABB nimmer verhoogd, dan wel anderszins
aangepast aan de prijsindexcijfers van de gezinsconsumptie. Om die
reden wordt voorgesteld de omzetgrens voor natuurlijke personen die
ondernemer zijn te verhogen tot USD 30.000 per jaar. De verhoging van
deze grens biedt een tegemoetkoming aan kleine ondernemers die anders
met hoge administratieve lasten te maken hebben en verbetert eveneens
de uitvoerbaarheid van de belastingwetgeving door de Belastingdienst.
Artikel I, onderdeel O (artikel 7.4 van de Belastingwet BES)
In verband met de voorgestelde verlettering van artikel 6.4, eerste lid,
onderdeel g, van de Belastingwet BES wordt voorgesteld de verwijzing in
artikel 7.4, eerste lid, onderdeel g, van de Belastingwet BES daarop aan te
passen.
Artikel I, onderdeel P (hoofdstuk VIIB van de Belastingwet BES)
Op grond van het voorgestelde artikel I, onderdeel P, wordt een hoofdstuk
VIIB ingevoegd in de Belastingwet BES met de titel «Minimumbelasting».
In dit hoofdstuk wordt geregeld op welke wijze de in het wetsvoorstel Wet
minimumbelasting 2024 opgenomen maatregelen worden toegepast op

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

16

de BES-eilanden en worden regels gegeven voor de wijze van heffing, de
bestuurlijke boeten en de aansprakelijkheid aangaande de minimumbelasting.
Artikel 7b.1 van de Belastingwet BES
Op grond van het voorgestelde artikel 7b.1 van de Belastingwet BES
wordt het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 nadat deze tot wet
verheven is integraal op de BES-eilanden van toepassing met enkele
aanpassingen en behoudens een aantal uitzonderingen. Zo gelden de
regels in het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 die de relatie
tussen EU-lidstaten nader duiden niet in de relatie tussen de BES-eilanden
en de EU-lidstaten.
Artikel 7b.1, eerste lid
Het voorgestelde artikel 7b.1, eerste lid, aanhef, van de Belastingwet BES
regelt welke entiteiten op de BES-eilanden onder de minimumbelasting
vallen. In de eerste plaats betreffen dit groepsentiteiten die voldoen aan
de voorwaarden van het voorgestelde artikel 2.1, eerste lid, van het
wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024, en die dus niet zijn uitgezonderd op basis van artikel 2.2 van dat wetsvoorstel en die op grond van
artikel 1.5 in samenhang met artikel 5.2 van de Belastingwet BES op de
BES-eilanden zijn gevestigd. Een groepsentiteit, niet zijnde een vaste
inrichting, (een lichaam) is ingevolge de twee laatstgenoemde artikelen op
de BES-eilanden gevestigd als het aan twee voorwaarden voldoet. Ten
eerste moet de entiteit feitelijk op de BES-eilanden zijn gevestigd (naar de
omstandigheden beoordeeld). Ten tweede moet de entiteit een vestigingsplaatsbeschikking van de inspecteur hebben dat aan de voorwaarden van
artikel 5.2, tweede en derde lid, van de Belastingwet BES is voldaan, tenzij
de entiteit een stichting of doelvermogen is of – kort gezegd – op grond
van een aparte beschikking is toegelaten tot een handels- en dienstenentrepot als bedoeld in hoofdstuk V DABES. De op basis van artikel 1.5 van
de Belastingwet BES op de BES-eilanden gevestigde lichamen die niet
voldoen aan de voorwaarden van genoemd artikel 5.2, tweede en derde
lid,5 worden geacht in Nederland te zijn gevestigd en vallen onder de
Nederlandse vennootschaps- en dividendbelasting.6 Deze lichamen vallen
dus buiten het bereik van het voorgestelde hoofdstuk VIIB van de
Belastingwet BES. Deze lichamen zijn ook ingevolge artikel 1.3, eerste lid,
van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 voor belastingdoeleinden in Nederland gevestigd (op basis van «andere soortgelijke
criteria») en vallen dus direct onder het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 indien zij voldoen aan de voorwaarden van het voorgestelde
artikel 2.1 van dat wetsvoorstel.
Behalve op de BES-eilanden gevestigde groepsentiteiten zoals hiervoor
omschreven vallen ook op de BES-eilanden gelegen vaste inrichtingen die
voldoen aan de voorwaarden van het voorgestelde artikel 2.1, eerste lid,
van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 onder de belastingplicht voor de minimumbelasting van het voorgestelde artikel 7b.1, eerste
lid, aanhef, van de Belastingwet BES. Het betreft hier vaste inrichtingen
als omschreven in onderdeel c van de definitie van vaste inrichting in
artikel 1.2, eerste lid, van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 en
die op grond van artikel 1.3, vijfde lid, van dat wetsvoorstel op de
BES-eilanden zijn gelegen voor toepassing van de minimumbelasting. Dit
zijn dus ook vaste inrichtingen op de BES-eilanden die fictief in Nederland
5

En geen stichting of doelvermogen zijn noch op grond van een afzonderlijke beschikking zijn
toegelaten tot een handels- en dienstenentrepot als bedoeld in hoofdstuk V DABES.
6
Artikel 2, negende lid, Wet Vpb 1969 en artikel 1, zesde lid, Wet DB 1965.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

17

zijn gelegen voor de toepassing van de Wet Vpb 1969.7 De BES-eilanden
hebben geen vennootschapsbelastingsysteem, maar de aldaar gelegen
bedrijfsinrichting of een daarmee gelijkgestelde inrichting wordt overeenkomstig de BRN als een vaste inrichting aangemerkt. De BRN bevat op dit
punt een bepaling (artikel 2.2) die overeenkomt met artikel 7 van het
OESO-modelverdrag. Op basis daarvan kan aan die bedrijfsinrichting
inkomen worden toegerekend.
In het voorgestelde artikel 7b.1, eerste lid, aanhef en onderdelen a tot en
met d, van de Belastingwet BES zijn een aantal aanpassingen van het
wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 opgenomen om deze toe te
kunnen passen op de BES-eilanden. Ingevolge genoemd onderdeel a,
onder 1°, dient daar waar in het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024
wordt verwezen naar «Nederland» voor de toepassing van die wet op de
BES-eilanden te worden gelezen «BES eilanden». Ingevolge genoemd
onderdeel a, onder 2° dient daar waar in het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 de uitdrukking «in Nederland» wordt gebruikt te worden
gelezen «op de BES eilanden».
Ingevolge het voorgestelde artikel 7b.1, eerste lid, aanhef en onderdeel b,
van de Belastingwet BES worden de definities van kwalificerende
binnenlandse bijheffing, kwalificerende inkomen-inclusiemaatregel en
kwalificerende onderbelastewinstmaatregel aangepast om deze toe te
kunnen passen op de BES-eilanden. Voor de toepassing van de in het
wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 opgenomen maatregelen op de
BES-eilanden vervalt de verwijzing naar derde staten in die definities. Dit
geldt ook voor de toepassing van artikel 6.2, tweede lid, onderdeel a,
onder 4°, van dat wetsvoorstel.
Ingevolge het voorgestelde artikel 7b.1, eerste lid, aanhef en onderdeel c,
van de Belastingwet BES blijft de in artikel 4.1, eerste lid, aanhef, van het
wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 opgenomen zinsnede «of door
een in een lidstaat gevestigde uiteindelijkemoederentiteit die een
uitgesloten entiteit is» buiten toepassing. Deze zinsnede verwijst in de
relatie tussen Nederland en een andere EU-lidstaat naar een in die andere
EU-lidstaat gevestigde uiteindelijkemoederentiteit die een uitgesloten
entiteit is. Deze regel is voor de BES-eilanden niet relevant.
Ingevolge het voorgestelde artikel 7b.1, eerste lid, aanhef en onderdeel d,
van de Belastingwet BES dient daar waar in het wetsvoorstel Wet
minimumbelasting 2024 wordt verwezen naar «artikel 23, vierde lid, van
het Wetboek van Strafrecht» voor de toepassing van die wet op de
BES-eilanden te worden gelezen «artikel 27, vierde lid, van het Wetboek
van Strafrecht BES». Het Nederlandse Wetboek van Strafrecht is niet op
de BES-eilanden van toepassing, maar de strafrechtelijke bepalingen
aldaar zijn in een eigen wetboek opgenomen.
Artikel 7b.1, tweede lid
Ingevolge het voorgestelde artikel 7b.1, tweede lid, van de Belastingwet
BES wordt de definitie van derde staat in het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 aangepast voor de toepassing van de in dat wetsvoorstel
opgenomen maatregelen op de BES-eilanden.

7

Artikel 3, eerste lid, onderdeel d, Wet Vpb 1969 in samenhang met artikel 17, derde lid,
onderdeel c, Wet Vpb 1969.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

18

Artikel 7b.1, derde lid
In het voorgestelde artikel 7b.1, derde lid, van de Belastingwet BES zijn de
hoofdstukken en bepalingen uit het wetsvoorstel Wet minimumbelasting
2024 opgesomd die voor de BES-eilanden niet van overeenkomstige
toepassing zijn. Het betreft de hoofdstukken 5, 11 en 12, en artikel 14.3 van
het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024.
Hoofdstuk 5 van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 is
gedurende het jaar 2024 nog niet van toepassing op de BES-eilanden. Het
voorgestelde artikel 5.1 van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024
regelt met ingang van 31 december 2023 namelijk alleen nog de belastingplicht voor de onderbelastewinstbijheffing van een groepsentiteit, niet
zijnde een beleggingsentiteit, die behoort tot een multinationale groep
waarvan een of meer laagbelaste groepsentiteiten deel uitmaken en
waarvan de uiteindelijkemoederentiteit is gevestigd in een lidstaat van de
EU die heeft gekozen voor een latere toepassing van de inkomeninclusiemaatregel en de onderbelastewinstmaatregel. Voor een nadere
toelichting wordt verwezen naar de toelichting op het voorgestelde artikel
II.
De hoofdstukken 11 en 12 en artikel 14.3 van het wetsvoorstel Wet
minimumbelasting 2024 bevatten formeelrechtelijke bepalingen inzake de
uitvoering van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 en transitieregels die verwijzen naar de AWR. Op de BES-eilanden is de AWR niet van
toepassing. Het fiscale stelsel aldaar heeft aparte, van Nederland
afwijkende formeelrechtelijke regels die zijn opgenomen in hoofdstuk VIII
van de Belastingwet BES. In de voorgestelde artikelen 7b.2 tot en met 7b.8
van de Belastingwet BES zijn de formeelrechtelijke bepalingen
opgenomen voor de toepassing van de minimumbelasting op de
BES-eilanden. Het betreft hier een aantal afwijkingen van, en aanvullingen
op, de regels van hoofdstuk VIII van de Belastingwet BES. De bepalingen
over belastingrente, zoals opgenomen in artikel 12.3 van het wetsvoorstel
Wet minimumbelasting 2024, zijn niet overgenomen in de Belastingwet
BES. Op de BES-eilanden wordt geen belastingrente in rekening gebracht.
Artikel 7b.2 van de Belastingwet BES
In het voorgestelde artikel 7b.2 van de Belastingwet BES wordt de wijze
van heffing van minimumbelasting geregeld.
Artikel 7b.2, eerste lid
Het voorgestelde artikel 7b.2, eerste lid, van de Belastingwet BES bepaalt
dat de minimumbelasting die verschuldigd is geworden over een tijdvak
op aangifte moet worden voldaan. Het tijdvak voor de minimumbelasting
is het verslagjaar, bedoeld in artikel 1.2, eerste lid, van het wetsvoorstel
Wet minimumbelasting 2024. Dit zal worden opgenomen in hoofdstuk 8,
paragraaf 4, van de Uitvoeringsregeling Belastingwet BES.
Artikel 7b.2, tweede lid
In afwijking van artikel 8.5, tweede lid, eerste zin, en artikel 8.11, derde lid,
van de Belastingwet BES stelt de inspecteur de termijn voor het doen van
de aangifte voor de minimumbelasting zodanig vast dat deze niet eerder
verstrijkt dan zeventien maanden na het einde van het tijdvak. Omdat de
benodigde informatie uit de bijheffing-informatieaangifte niet later dan
vijftien maanden na het einde van het tijdvak beschikbaar moet zijn, wordt
de belastingplichtige een termijn geboden van ten minste twee maanden
na het beschikbaar komen van de relevante informatie voor het doen van
de belastingaangifte. In de bijheffing-informatieaangifte zal worden
vastgesteld hoeveel belasting er verschuldigd is op de BES-eilanden. Dit

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

19

bedrag moet worden geformaliseerd door middel van de belastingaangifte. Omdat er voor de belastingaangifte geen, of slechts beperkt,
aanvullende berekeningen hoeven te worden gemaakt om het te betalen
bedrag aan belasting vast te stellen wordt een termijn van twee maanden
na afloop van de termijn waarbinnen de bijheffing-informatieaangifte
moet worden ingediend voldoende geacht.
Artikel 7b.2, derde lid
In het voorgestelde artikel 7b.2, derde lid, van de Belastingwet BES wordt
geregeld dat de belasting, in afwijking van artikel 8.11, eerste lid, van de
Belastingwet BES binnen zeventien maanden na het einde van het tijdvak
moet worden betaald.
Artikel 7b.2, vierde lid
Het voorgestelde artikel 7b.2, vierde lid, van de Belastingwet BES regelt
tot slot dat de betalingsverplichting van een bedrag aan binnenlandse
bijheffing vervalt als artikel 8.4, zevende lid, van het wetsvoorstel Wet
minimumbelasting 2024 toepassing vindt ten aanzien van dat bedrag.
Genoemd artikel 8.4, zevende lid, van dat wetsvoorstel regelt namelijk dat
voor zover een bedrag aan kwalificerende binnenlandse bijheffing dat
over een verslagjaar is verschuldigd niet of niet volledig is betaald binnen
vier verslagjaren na het verslagjaar waarover die bijheffing verschuldigd
is, het niet-betaalde bedrag aan kwalificerende binnenlandse bijheffing
wordt aangemerkt als een additionele bijheffing als bedoeld in artikel 8.4,
zevende lid, van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 over het
vijfde verslagjaar na het verslagjaar waarover die bijheffing was
verschuldigd. Voor zover de op de BES-eilanden verschuldigde binnenlandse bijheffing dus niet binnen die termijn betaald is, vervalt ook de
betalingsverplichting.
Voor de volledigheid wordt opgemerkt dat het vervallen van de betalingsverplichting niet tot gevolg heeft dat opgelegde verzuim- of vergrijpboetes
of in rekening gebrachte invorderingsrente komen te vervallen. Dit zou
immers tot gevolg hebben dat een belastingplichtige of -schuldige die zijn
belastingschuld niet binnen de in het voorgestelde artikel 8.4, zevende lid,
van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 gestelde termijn betaalt
bevoordeeld zou worden door het niet betalen van de belastingschuld.
Artikel 7b.3 van de Belastingwet BES
Artikel 7b.3, eerste lid
Het voorgestelde artikel 7b.3, eerste lid, van de Belastingwet BES regelt
dat de voor de minimumbelasting geldende naheffingstermijn, in
afwijking van artikel 8.12, vierde lid, van de Belastingwet BES, vervalt na
het verlopen van zes jaren en vier maanden na het einde van het tijdvak
waarover de belasting verschuldigd is. Voor de belastingaangifte voor de
minimumbelasting geldt op grond van het voorgestelde artikel 7b.2,
tweede lid, van de Belastingwet BES een aangiftetermijn van zeventien
maanden. Deze aangiftetermijn is meer dan zestien maanden langer dan
de reguliere aangiftetermijn die geldt op grond van artikel 8.5, tweede lid,
van de Belastingwet BES. Om te voorkomen dat de naheffingstermijn
effectief wordt verkort, wordt ook de naheffingstermijn met eenzelfde
periode – zestien maanden en vijftien dagen – verlengd. Hierdoor staat
aan de inspecteur bij benadering eenzelfde termijn ter beschikking voor
het opleggen van een naheffingsaanslag als bij aangiftebelastingen
waarvoor de reguliere aangiftetermijn geldt.
Door aan te sluiten bij het tijdvak in plaats van het kalenderjaar wordt
bewerkstelligd dat de naheffingstermijn altijd gelijk is aan zes jaren en vier

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

20

maanden (behoudens het overgangsjaar, bedoeld in het voorgestelde
artikel 7b.8, vijfde lid, van de Belastingwet BES), ongeacht wanneer het
tijdvak eindigt. Zo wordt voorkomen dat een belastingplichtige met een
van het kalenderjaar afwijkend verslagjaar (tijdvak) geconfronteerd wordt
met een langere naheffingstermijn dan een belastingplichtige voor wie
het verslagjaar gelijk is aan het kalenderjaar. Voor een multinationale
groep met een verslagjaar dat eindigt op 31 december 2024 loopt de
naheffingstermijn dus af op 30 april 2031.
Artikel 7b.3, tweede lid
Het voorgestelde artikel 7b.3, tweede lid, van de Belastingwet BES regelt
dat, ingeval het voorgestelde artikel 7b.8, eerste en tweede lid, van die
wet toepassing vindt, in afwijking van artikel 8.12, vierde lid, van de
Belastingwet BES de bevoegdheid tot naheffing vervalt door verloop van
zes jaren en zeven maanden na het einde van het tijdvak waarover de
belasting is verschuldigd. Het voorgestelde artikel 7b.8, eerste en tweede
lid, van de Belastingwet BES regelt dat voor het overgangsjaar, bedoeld in
het voorgestelde artikel 7b.8, vijfde lid, van die wet een verlengde
aangiftetermijn, onderscheidenlijk betalingstermijn, van twintig maanden
– in plaats van zeventien maanden – na afloop van het tijdvak geldt. Om
deze reden wordt ook de naheffingstermijn met drie maanden verlengd.
Artikel 7b.3, derde lid
Het voorgestelde artikel 7b.3, derde lid, van de Belastingwet BES regelt
dat de bevoegdheid tot het opleggen van een naheffingsaanslag voor een
bedrag aan binnenlandse bijheffing komt te vervallen als artikel 8.4,
zevende lid, van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 toepassing
vindt op een verschuldigd bedrag aan binnenlandse bijheffing door een
voor die bijheffing belastingplichtige groepsentiteit op de BES-eilanden.
Op grond van artikel 8.4, zevende lid, van dat wetsvoorstel wordt een over
een verslagjaar verschuldigd bedrag aan kwalificerende binnenlandse
bijheffing (voor zover) dat niet is betaald binnen vier verslagjaren na het
verslagjaar waarover die bijheffing verschuldigd is, aangemerkt als
additionele bijheffing als bedoeld in het voorgestelde artikel 8.2, tweede
lid, van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 over het vijfde
verslagjaar volgend op het verslagjaar waarover die kwalificerende
binnenlandse bijheffing was verschuldigd.
Voor zover de binnenlandse bijheffing derhalve niet binnen de in het
voorgestelde artikel 8.4, zevende lid, van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 gestelde termijn is betaald, vervalt met ingang van dat
vijfde verslagjaar de bevoegdheid tot het opleggen van een naheffingsaanslag met betrekking tot het niet betaalde bedrag aan binnenlandse
bijheffing. Ook een eventueel reeds opgelegde naheffingsaanslag voor
een bedrag aan binnenlandse bijheffing vervalt voor zover die nog niet is
ingevorderd op het tijdstip waarop artikel 8.4, zevende lid, van het
wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 toepassing vindt op dat bedrag.
Voor zover die naheffingsaanslag reeds is ingevorderd op dat tijdstip, is
de bijheffing betaald en vindt het voorgestelde artikel 8.4, zevende lid, van
het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 geen toepassing. Effectief
geldt voor de binnenlandse bijheffing dus een kortere naheffingstermijn,
namelijk van vier jaar, dan voor de inkomen-inclusiebijheffing en de
onderbelastewinstbijheffing.
Opgelegde verzuim- of vergrijpboetes komen niet te vervallen als op een
bedrag aan niet betaalde binnenlandse bijheffing het voorgestelde artikel
8.4, zevende lid, van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 van
toepassing is. Als dit wel het geval zou zijn, zou er immers een prikkel
kunnen ontstaan voor de belastingplichtige om het verschuldigde bedrag
aan binnenlandse bijheffing niet te voldoen. Ook zou een belasting-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

21

plichtige die niet betaalt daarmee in een gunstigere positie komen dan
een belastingplichtige die wel binnen de in het voorgestelde artikel 8.4,
zevende lid, van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 gestelde
termijn zijn verschuldigde binnenlandse bijheffing heeft betaald.
Artikel 7b.4 van de Belastingwet BES
Artikel 7b.4, eerste lid
Op grond van het voorgestelde artikel 7b.4, eerste lid, van de Belastingwet
BES wordt de belastingplichtige verplicht om eigener beweging juiste en
volledige inlichtingen of gegevens die van belang kunnen zijn voor de
heffing van de minimumbelasting te verstrekken aan de inspecteur nadat
hem bekend is geworden dat die inlichtingen of gegevens niet, onjuist of
onvolledig door hem zijn verstrekt. De termijn om tijdig de juiste en
volledige inlichtingen en gegevens aan de inspecteur te verstrekken vangt
aan zodra de belastingplichtige bekend wordt met het feit dat inlichtingen
en gegevens eerder niet, onjuist of onvolledig zijn verstrekt en bedraagt
twee weken. Deze actieve inlichtingenverplichting betreft onder andere de
situatie dat onterecht geen aangifte is gedaan, dat onterecht een
onvolledige aangifte is gedaan of dat een aangifte met een te laag bedrag
aan verschuldigde minimumbelasting is gedaan. Met deze inlichtingenverplichting wordt een zelfstandige actieve rol voor de belastingplichtige ten
behoeve van een juiste heffing van minimumbelasting geregeld. De
termijn van twee weken om de inspecteur te informeren begint zoals
gezegd te lopen zodra de belastingplichtige bekend is geworden dat
inlichtingen en gegevens niet, onjuist of onvolledig zijn verstrekt. Omdat
de inlichtingenverplichting hoofdzakelijk geldt voor onjuistheden in de
belastingaangifte ten aanzien van de minimumbelasting, wordt deze
termijn passend geacht. Voor onjuistheden in de bijheffinginformatieaangifte, zoals bijvoorbeeld fiscale of boekhoudkundige
correcties, is voorzien in een andere systematiek, waardoor de veranderingen in het belastbare bedrag worden meegenomen in het op dat
moment nog openstaande jaar. De systematiek die hieraan ten grondslag
ligt, is opgenomen in artikel 7.6 van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024. Voor dergelijke wijzigingen in het belastbare bedrag zal de
inlichtingenverplichting dus ook niet van toepassing zijn.
Het niet, niet tijdig of niet op de juiste wijze voldoen aan de inlichtingenverplichting wordt aangemerkt als een overtreding. Indien het niet
nakomen van die verplichting is te wijten aan opzet of grove schuld van
de belastingplichtige, vormt dit op grond van het voorgestelde artikel 7b.6
van de Belastingwet BES een vergrijp ter zake waarvan de inspecteur hem
een bestuurlijke boete kan opleggen van ten hoogste 100 percent van het
bedrag aan belasting dat niet is geheven.
Artikel 7b.4, tweede lid
Het voorgestelde artikel 7b.4, tweede lid, van de Belastingwet BES regelt
dat het nakomen van de actieve informatieverplichting op de door de
inspecteur aangegeven wijze moet geschieden, hetgeen het alsnog
indienen van een aangifte kan betreffen ingeval onterecht geen aangifte is
gedaan, maar bijvoorbeeld ook het alsnog schriftelijk verstrekken van de
gegevens.
Artikel 7b.4, derde lid
Het voorgestelde artikel 7b.4, derde lid, van de Belastingwet BES regelt
dat de inlichtingenverplichting voor de belastingplichtige blijft bestaan tot
en met zes jaren en vier maanden na afloop van het tijdvak waarover de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

22

belasting is verschuldigd. Hiermee wordt aangesloten bij de termijn die
geldt voor het opleggen van een naheffingsaanslag.
Artikel 7b.4, vierde lid
Het voorgestelde artikel 7b.4, vierde lid, van de Belastingwet BES regelt
dat de inlichtingenverplichting, ingeval het voorgestelde artikel 7b.8,
eerste en tweede lid, van die wet toepassing vindt, in afwijking van het
voorgestelde artikel 7b.4, derde lid, van die wet vervalt door verloop van
zes jaren en zeven maanden na het einde van het tijdvak waarover de
belasting is verschuldigd. Het voorgestelde artikel 7b.8 van de Belastingwet BES regelt dat voor het overgangsjaar, bedoeld in genoemd
artikel 7b.8, vijfde lid, een verlengde aangiftetermijn van twintig maanden
na afloop van het tijdvak geldt. Als gevolg hiervan wordt ook de termijn
voor de inlichtingenverplichting met eenzelfde periode verlengd.
Artikel 7b.5 van de Belastingwet BES
In het voorgestelde artikel 7b.5 van de Belastingwet BES worden enkele
aanpassingen aangebracht voor de toepassing van de sanctiebepalingen
die in hoofdstuk VIII van de Belastingwet BES zijn opgenomen ten
behoeve van de heffing van de minimumbelasting. Omdat voor de
aangifte en voldoening van minimumbelasting een afwijkende termijn
geldt, wordt voorgesteld om ook voor de sanctiebepalingen bij die
afwijkende termijnen aan te sluiten. In zijn algemeenheid wordt
opgemerkt dat voor sancties de bepalingen uit hoofdstuk VIII van de
Belastingwet BES voor aangiftebelastingen van toepassing zijn. Zo is het
voor de inspecteur mogelijk om, als het aan opzet of grove schuld van de
belastingplichtige is te wijten dat de minimumbelasting niet, gedeeltelijk
niet, dan wel niet binnen de in het voorgestelde artikel 7b.2, derde lid, dan
wel artikel 7b.8, tweede lid, van de Belastingwet BES gestelde termijn is
betaald, een vergrijpboete op te leggen van ten hoogste 100 percent van
de als gevolg van de opzet of grove schuld te weinig betaalde belasting.8
Artikel 7b.5, eerste lid
Het voorgestelde artikel 7b.5, eerste lid, van de Belastingwet BES regelt
dat voor de toepassing van artikel 8.22, tweede lid, van die wet het
verzuim ziet op het niet doen van aangifte dan wel op het niet doen van
aangifte binnen de ingevolge artikel 7b.2, tweede lid, dan wel – voor een
overgangsjaar – artikel 7b.8, eerste lid, van de Belastingwet BES gestelde
termijn. Deze bepaling is noodzakelijk omdat de voorgestelde minimumbelasting een afwijkende aangiftetermijn kent. Dit betekent dat in geval de
aangifte minimumbelasting niet, dan wel niet binnen de in het voorgestelde artikel 7b.2, tweede lid, dan wel artikel 7b.8, eerste lid, van de
Belastingwet BES gestelde termijn is gedaan een verzuimboete van ten
hoogste USD 1.400 opgelegd kan worden.
Artikel 7b.5, tweede lid
Het voorgestelde artikel 7b.5, tweede lid, van de Belastingwet BES regelt
dat voor de toepassing van artikel 8.23, eerste lid, van de Belastingwet
BES het verzuim ziet op het niet, gedeeltelijk niet, dan wel niet betalen van
de belasting binnen de termijn, bedoeld in het voorgestelde 7b.2, derde
lid, dan wel artikel 7b.8, tweede lid, van die wet voor een overgangsjaar.
Dit betekent dat ingeval de minimumbelasting niet, gedeeltelijk niet, dan
wel niet binnen de in het voorgestelde artikel 7b.2, derde lid, dan wel
artikel 7b.8, tweede lid, van de Belastingwet BES gestelde termijn is
8

Artikel 8.26 van de Belastingwet BES.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

23

betaald een verzuimboete van ten hoogste USD 5.600 opgelegd kan
worden.
Artikel 7b.5, derde lid
Het voorgestelde artikel 7b.5, derde lid, van de Belastingwet BES bepaalt
dat in afwijking van de artikelen 8.23, derde lid, en 8.26, vierde lid, van die
wet de bevoegdheid tot het opleggen van een bestuurlijke boete op grond
van die artikelen vervalt door verloop van zes jaren en vier maanden na
afloop van het tijdvak waarover de belasting is verschuldigd. De
bevoegdheid om een bestuurlijke boete op te leggen vervalt derhalve
gelijktijdig met de bevoegdheid om een naheffingsaanslag op te leggen.
Voornoemde boetes zijn ook reguliere fiscale boetes bij aangiftebelastingen. Artikel 8.23 van de Belastingwet BES betreft een verzuimboete en
ziet kort samengevat op het niet, gedeeltelijk niet of niet tijdig betalen van
de belasting. Artikel 8.26 van de Belastingwet BES betreft een vergrijpboete. Deze vergrijpboete kan worden opgelegd ingeval het aan opzet of
grove schuld van de belastingplichtige is te wijten dat de belasting welke
op aangifte moet worden voldaan niet, gedeeltelijk niet of niet tijdig is
betaald.
Artikel 7b.5, vierde lid
Het voorgestelde artikel 7b.5, vierde lid, van de Belastingwet BES regelt
dat in afwijking van de artikelen 8.23, derde lid, en 8.26, vierde lid, van die
wet de bevoegdheid voor het opleggen van een bestuurlijke boete vervalt
door verloop van zes jaren en zeven maanden, in plaats van zes jaren en
vier maanden, als het voorgestelde artikel 7b.8, eerste en tweede lid, van
de Belastingwet BES toepassing vindt. Genoemd artikel 7b.8 regelt dat
voor het overgangsjaar een verlengde termijn van twintig maanden na
afloop van het tijdvak geldt voor het doen van aangifte en de betaling. Als
gevolg hiervan wordt ook de termijn waarin een bestuurlijke boete
opgelegd kan worden met eenzelfde periode verlengd.
Artikel 7b.6 van de Belastingwet BES
Artikel 7b.6, eerste en tweede lid
Ingevolge het voorgestelde artikel 7b.6, eerste lid, van de Belastingwet
BES wordt het opleggen van een vergrijpboete mogelijk indien het aan
opzet of grove schuld van de belastingplichtige is te wijten dat de
inlichtingenverplichting van het voorgestelde artikel 7b.4, eerste lid, van
die wet niet wordt nagekomen. Op grond van het voorgestelde artikel
7b.6, eerste en tweede lid, van de Belastingwet BES is de vergrijpboete
maximaal 100 percent van het bedrag aan belasting dat als gevolg van het
niet nakomen van de verplichting van het voorgestelde artikel 7b.4, eerste
lid, van die wet niet zou zijn geheven. Daarnaast kan het grofschuldig niet,
niet tijdig of niet op de juiste wijze voldoen aan deze verplichting ook
aangemerkt worden als een overtreding als bedoeld in artikel 8.74 van de
Belastingwet BES.
Artikel 7b.6, derde en vierde lid
Op grond van het voorgestelde artikel 7b.6, derde lid, van de Belastingwet
BES vervalt de bevoegdheid tot het opleggen van een vergrijpboete op
grond van het eerste lid van dat artikel door verloop van zes jaren en vier
maanden na afloop van het tijdvak waarover de belasting is verschuldigd.
De bevoegdheid om een vergrijpboete op te leggen vervalt derhalve
gelijktijdig met de bevoegdheid om een naheffingsaanslag op te leggen.
Deze periode wordt op grond van het voorgestelde artikel 7b.6, vierde lid,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

24

van de Belastingwet BES verlengd tot zes jaren en zeven maanden indien
het voorgestelde 7b.8, eerste en tweede lid, van die wet toepassing vindt.
Artikel 7b.7 van de Belastingwet BES
Met het voorgestelde artikel 7b.7 van de Belastingwet BES wordt geregeld
dat een groepsentiteit behorend tot een multinationale groep of binnenlandse groep hoofdelijk aansprakelijk kan worden gesteld voor de op de
BES-eilanden door groepsentiteiten van dezelfde multinationale groep of
binnenlandse groep ingevolge de in het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 opgenomen maatregelen verschuldigde minimumbelasting.
De minimumbelasting wordt geheven van (hoofdzakelijk) multinationale
groepen. Op grond van de voorgestelde bepaling kunnen ook groepsentiteiten van multinationale groepen die niet op de BES-eilanden gevestigd
zijn aansprakelijk gesteld worden voor een bedrag aan verschuldigde
minimumbelasting. Hiertoe kan gebruik worden gemaakt van de
verschillende mogelijkheden die bijvoorbeeld het WABB-verdrag waaraan
in het algemeen deel van deze memorie aan wordt gerefereerd. Het
WABB-verdrag is ook van toepassing op de BES-eilanden. De mogelijkheden die bilaterale belastingverdragen bieden zijn voor wat de
BES-eilanden betreft erg beperkt. Slechts een aantal bilaterale belastingverdragen is (ook) op de BES-eilanden van toepassing.
De aansprakelijkheid bestaat alleen voor belastingschulden die zien op
verslagjaren gedurende welke de aansprakelijk te stellen groepsentiteit
onderdeel uitmaakte van die multinationale groep of binnenlandse groep.
In de regel zal deze hoofdelijke aansprakelijkstelling eerst bij de andere op
de BES-eilanden gevestigde groepsentiteiten plaatsvinden. Voor een
nadere toelichting op de aansprakelijkheidsbepaling van het voorgestelde
artikel 7b.7 van de Belastingwet BES wordt verwezen naar het algemeen
deel van de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 inzake de in het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024
opgenomen gelijkluidende aansprakelijkheidsbepaling (het voorgestelde
artikel 41a IW 1990).
Uit artikel 8.62, eerste lid, van de Belastingwet BES volgt dat een
aansprakelijkstelling door de ontvanger plaatsvindt bij voor bezwaar
vatbare beschikking. Derhalve heeft de aansprakelijkgestelde de
mogelijkheid van bezwaar en beroep tegen de hoofdelijke aansprakelijkstelling.
Artikel 7b.8 van de Belastingwet BES
Op grond van het voorgestelde artikel 7b.8 van de Belastingwet BES
worden enkele termijnen verlengd voor het zogenoemde overgangsjaar.
De bepaling komt inhoudelijk overeen met artikel 14.3 van het
wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024, maar omdat in die bepaling
wordt verwezen naar de AWR wordt voor de BES-eilanden een eigen
bepaling in de Belastingwet BES voorgesteld. De artikelen 14.1 en 14.2
van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 zijn wel integraal op de
BES-eilanden van toepassing.
Artikel 7b.8, eerste en tweede lid
Het voorgestelde artikel 7b.8, eerste en tweede lid, van de Belastingwet
BES regelt dat de aangifte- en betaaltermijn voor het overgangsjaar
twintig maanden is. In combinatie met de verlengde termijn voor het
indienen van de bijheffing-informatieaangifte in het voorgestelde artikel
7b.8, derde lid, van de Belastingwet BES wordt de belastingplichtige op
die manier een effectieve aangifte- en betaaltermijn geboden van twee

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

25

maanden na het tijdstip waarop de bijheffing-informatieaangifte uiterlijk
moet worden ingediend.
Artikel 7b.8, derde lid
In het voorgestelde artikel 7b.8, derde lid, van de Belastingwet BES wordt
geregeld dat de termijn voor het indienen van de bijheffinginformatieaangifte en de kennisgeving voor het overgangsjaar achttien
maanden is, in afwijking van het voorgestelde artikel 13.1, zevende lid,
van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024.
Artikel 7b.8, vierde lid
Het voorgestelde artikel 7b.8, vierde lid, van de Belastingwet BES regelt
dat er voor het overgangsjaar geen verlengde termijn is voor indiening
van de bijheffing-informatieaangifte, het doen van aangifte en de betaling
als de multinationale groep voorafgaand aan het overgangsjaar een
bijheffing-informatieaangifte heeft ingediend in een andere staat waarmee
Nederland voor wat betreft de BES-eilanden voor dat tijdvak een
kwalificerende overeenkomst tussen de bevoegde autoriteiten als bedoeld
in het voorgestelde artikel 13.1, eerste lid, onderdeel b, van het
wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 heeft.
Artikel 7b.8, vijfde lid
In het voorgestelde artikel 7b.8, vijfde lid, van de Belastingwet BES wordt
geregeld dat voor de toepassing van genoemd artikel 7b.8 onder
overgangsjaar wordt verstaan: het eerste verslagjaar waarin een
multinationale groep met betrekking tot de BES-eilanden regels ter
implementatie van Richtlijn (EU) 2022/2525 of van de OESO-modelregels
dient toe te passen, of het eerste verslagjaar waarin een binnenlandse
groep voldoet aan de criteria, bedoeld in artikel 2.1 van het wetsvoorstel
Wet minimumbelasting 2024.
Artikel I, onderdeel Q (artikel 8.3 van de Belastingwet BES)
Voorgesteld wordt de tekst van artikel 8.3 van de Belastingwet BES te
vervangen door een nieuwe tekst om de wijze van het uitnodigen tot het
doen van aangifte te verruimen. De huidige tekst van genoemd artikel 8.3
geeft de inspecteur enkel de mogelijkheid om (vermoedelijk) belastingplichtigen, inhoudingsplichtigen en derde personen uit te nodigen tot het
doen van aangifte door middel van het toesturen van een papieren
aangiftebiljet. Hoewel in de memorie van toelichting bij de totstandkoming van de Belastingwet BES is aangegeven dat de uitnodiging tot het
doen van aangifte verschillende vormen kan aannemen, zoals toezending
of uitreiking van een aangiftebiljet, het sturen van een aangiftediskette of
van een aangiftebrief waarin bijvoorbeeld wordt verzocht elektronisch
aangifte te doen, worden door de voorgestelde vervanging van de tekst
van genoemd artikel deze verschillende vormen van het uitnodigen tot het
doen van aangifte mogelijk gemaakt door de ruimere formulering van de
wettekst. Dit biedt de Belastingdienst eveneens de mogelijkheid om op
termijn volledig over te gaan tot het verplicht laten doen van elektronische
aangifte voor alle belastingplichtigen, inhoudingsplichtigen en derde
personen (behoudens een aantal uitzonderingen voor belastingplichtigen,
inhoudingsplichtigen en derde personen die niet in staat zijn elektronisch
aangifte te doen).
De Belastingdienst wil de komende jaren daadwerkelijk beginnen met het
digitaal afhandelen van fiscale zaken. In dat kader past het niet om
papieren aangiftebiljetten te blijven versturen, maar om door middel van

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

26

een (elektronische) brief belastingplichtigen, inhoudingsplichtigen en
derde personen te verzoeken om gebruik te maken van de mogelijkheden
om digitaal aangifte te doen. Zoals gezegd zal de mogelijkheid blijven
bestaan dat personen op de BES-eilanden die niet elektronisch kunnen
communiceren dat ook op een andere manier kunnen blijven doen. Om
die reden dient er een keuzemogelijkheid te blijven om per post met de
Belastingdienst te communiceren. Dit wordt in een nieuwe uitvoeringsregeling nader vormgegeven.
Artikel I, onderdeel R (artikel 8.6a van de Belastingwet BES)
Belastingheffing begint bij de beschikbaarheid van de juiste en volledige
informatie. Een aanzienlijk deel van deze informatie moet door de
belastingplichtige of inhoudingsplichtige aangeleverd worden. De
Belastingdienst krijgt weliswaar ook van derden informatie, maar in veel
gevallen is het de belastingplichtige, onderscheidenlijk de inhoudingsplichtige, die over specifieke informatie beschikt en de juistheid en
volledigheid daarvan kan beoordelen. Het kan voorkomen dat het de
belastingplichtige, onderscheidenlijk de inhoudingsplichtige, nadien blijkt
dat door hem verstrekte informatie niet (meer) juist of niet (meer) volledig
is. Op grond van de huidige wettelijke bepalingen hoeft de belastingplichtige, onderscheidenlijk de inhoudingsplichtige, in die concrete
situatie niets te doen. Dit is ongewenst. Het zorgen voor de beschikbaarheid van de voor de belastingheffing relevante informatie is een
gedeelde verantwoordelijkheid van de Belastingdienst en de belastingplichtige, onderscheidenlijk de inhoudingsplichtige. Het mag dan ook van
de belastingplichtige, onderscheidenlijk de inhoudingsplichtige, worden
verwacht dat hij de Belastingdienst uit zichzelf informeert zodra hij ermee
bekend is of wordt dat eerder door hem verstrekte gegevens en inlichtingen onjuist of onvolledig zijn. Het voorgestelde artikel 8.6a, eerste lid,
van de Belastingwet BES bevat een delegatiebepaling op grond waarvan
in bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen gevallen aan
belastingplichtigen en inhoudingsplichtigen de verplichting kan worden
opgelegd om spontaan mededeling te doen van onjuistheden of onvolledigheden die hun bekend zijn (geworden). Op grond van het voorgestelde
artikel 8.6a, tweede lid, van de Belastingwet BES kunnen bij algemene
maatregel van bestuur termijnen worden gesteld en kan de wijze waarop
de mededeling moet worden gedaan worden bepaald. In Nederland is
voor een soortgelijke mededelingsplicht een soortgelijke bepaling van
toepassing (artikel 10a AWR). Voor wat de BES-eilanden betreft wordt
voorgesteld ook een verplichting tot het doen van een dergelijke
mededeling aan de belastingplichtige, onderscheidenlijk de inhoudingsplichtige, op te leggen. Deze is vooral van belang voor suppleties voor de
ABB, maar is hiertoe niet beperkt en geldt in beginsel voor alle rijksbelastingen op de BES-eilanden. De belastingplichtige, onderscheidenlijk de
inhoudingsplichtige, is bij uitstek bekend met de relevante informatie.
Daarnaast zijn onjuistheden of onvolledigheden in de ABB voor hem
eenvoudig te constateren. Dan mag worden verwacht dat hij dit ook met
de Belastingdienst deelt. Het voorgestelde artikel 8.6a, derde lid, van de
Belastingwet BES voorziet in de mogelijkheid om bij algemene maatregel
van bestuur het niet nakomen van de informatieverplichting of van de
voorschriften aan te merken als een beboetbaar feit. Het opnemen van
een boetemogelijkheid benadrukt het belang dat het kabinet aan deze
verplichting hecht. Het voorgestelde artikel 8.6a, derde lid, van de
Belastingwet BES voorziet uitsluitend in de mogelijkheid om een
vergrijpboete op te leggen. De informatieverplichting geldt namelijk alleen
indien de belastingplichtige, onderscheidenlijk de inhoudingsplichtige,
bekend is of wordt met bepaalde onjuistheden of onvolledigheden. Bij het
niet doen van mededeling daarvan in strijd met de hem opgelegde
verplichting daartoe past geen verzuimboete. De inspecteur zal uiteraard

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

27

moeten bewijzen dat de onjuistheid of onvolledigheid de belastingplichtige, onderscheidenlijk de inhoudingsplichtige, bekend is (geworden)
en dat in de periode daarna opzettelijk niet de goede informatie is
verstrekt. De vergrijpboete bedraagt maximaal 100 percent van het bedrag
aan belasting dat als gevolg van het niet nakomen van de informatieverplichting niet is of niet zou zijn geheven.
Artikel I, onderdeel S (artikel 8.7 van de Belastingwet BES)
Artikel 8.7, derde lid, van de Belastingwet BES geeft de inspecteur de
bevoegdheid om een aanslag op te leggen gedurende drie jaar vanaf het
tijdstip waarop de belastingschuld is ontstaan. Indien voor het doen van
aangifte uitstel is verleend, wordt de genoemde driejaarstermijn verlengd
met de duur van het uitstel. Als de belastingplichtige die geen uitnodiging
heeft gehad tot het doen van aangifte vlak voor het einde van de
driejaarstermijn een spontane aangifte indient of verzoekt om uitreiking
van een aangiftebiljet, heeft de inspecteur vervolgens heel weinig tijd over
om nog een belastingaanslag binnen de driejaarstermijn op te leggen. Om
hierin de inspecteur tegemoet te komen wordt voorgesteld artikel 8.7,
derde lid, van de Belastingwet BES uit te breiden. Als binnen zes maanden
voor het einde van de driejaarstermijn een spontane aangifte of een
verzoek tot uitreiking van een aangiftebiljet wordt gedaan, wordt de
termijn met zes maanden verlengd. Hierdoor krijgt de inspecteur
voldoende tijd om de aangifte zorgvuldig te beoordelen en een juiste
belastingaanslag op te leggen.
Artikel I, onderdeel T (artikel 8.10 van de Belastingwet BES)
In artikel 8.10, derde lid, van de Belastingwet BES is de termijn van vijf
jaar opgenomen, waarbinnen een navorderingsaanslag moet zijn
vastgesteld, terwijl in artikel 8.10, vierde lid, van die wet de verlengde
navorderingstermijn van twaalf jaar is opgenomen voor vermogen dat in
het buitenland wordt (aan)gehouden of voordelen die in het buitenland
opkomen. De navorderingstermijn vangt aan op het tijdstip waarop de
belastingschuld is ontstaan. Voorgesteld wordt om artikel 8.10, derde lid,
van de Belastingwet BES aan te vullen waardoor de navorderingstermijn
ook kan aanvangen op het tijdstip waarop het tijdvak waarover de
belasting wordt geheven of de belastingplicht eindigt. Dit betreft
belastingschulden als bedoeld in artikel 8.7, vierde lid, van de Belastingwet BES, waarvan de grootte eerst kan worden vastgesteld na afloop
van het tijdvak waarover de belasting wordt geheven. Verder wordt
voorgesteld de navorderingstermijn te verlengen met de periode
waarvoor uitstel is verleend voor het doen van aangifte. Dit geldt ook voor
de verlengde navorderingstermijn van artikel 8.10, vierde lid, van de
Belastingwet BES. Voor de duur van de verlenging van de termijn is
overigens beslissend het op verzoek verleende uitstel, ook al wordt niet de
gehele uitsteltermijn benut.
In de praktijk komt het met enige regelmaat voor dat belastingplichtigen
een aangifte indienen zonder dat daaraan een uitnodiging tot het indienen
ervan is voorafgegaan. Deze werkwijze kan ertoe leiden dat de inspecteur
verschillende wettelijke correctie- en sanctiebevoegdheden niet kan
uitoefenen. Om mogelijk misbruik van deze situatie tegen te gaan bepaalt
het voorgestelde artikel 8.10, vijfde lid, van de Belastingwet BES dat als
binnen zes maanden voor het einde van de navorderingstermijn een
zogeheten spontane aangifte wordt ingediend die termijn met zes
maanden wordt verlengd. De verlenging geldt ook als niet meteen
(«spontaan») de gegevens worden verstrekt, maar eerst op grond van
artikel 8.3, tweede lid, van de Belastingwet BES wordt verzocht om een
uitnodiging tot het doen van aangifte.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

28

Artikel I, onderdeel U (artikel 8.20 van de Belastingwet BES)
Artikel 8.20 van de Belastingwet BES bepaalt dat de inspecteur een
onjuiste belastingaanslag of beschikking ambtshalve kan verminderen of
een ontheffing ambtshalve kan verlenen. De Belastingwet BES stelt echter
geen termijn waarbinnen ambtshalve vermindering of ontheffing mogelijk
is, hetgeen voor wat de uitvoering van de regeling betreft als onwenselijk
wordt ervaren. Daarom wordt voorgesteld in artikel 8.20, derde lid, van de
Belastingwet BES hiervoor een vijfjaarstermijn te stellen, waarmee wordt
aangesloten bij de algemene navorderings- en naheffingstermijn.
Ingevolge de voorgestelde bepaling vervalt de termijn voor aanslagbelastingen of het verlenen van een ontheffing door verloop van vijf jaar na het
einde van het kalenderjaar waarop de belastingaanslag betrekking heeft.
Bij afwijkende tijdvakken gaat deze termijn lopen na afloop van het
boekjaar of belastingtijdvak. Bij tijdstipbelastingen gaat de termijn lopen
na het tijdstip waarop de belastingschuld is ontstaan. Ten aanzien van
aangiftebelastingen, zoals bedoeld in artikel 8.20, tweede lid, vervalt de
termijn door verloop van vijf jaar na het einde van het belastingjaar
waarin de belastingschuld is ontstaan of waarop de teruggaaf betrekking
heeft. In het voorgestelde artikel 8.20, vierde lid, van de Belastingwet BES
wordt daarentegen bepaald dat de inspecteur in een aantal gevallen geen
vermindering, ontheffing of teruggaaf verleent. In de eerste plaats is dat
het geval indien de vereiste aangifte niet is gedaan. Daarnaast verleent de
inspecteur geen vermindering of teruggaaf of geeft hij geen ontheffing
indien aan een aantal overige informatieverplichtingen niet is voldaan die
in de Belastingwet BES zijn vermeld. Het gaat hier om de situatie waarin
aan de reguliere informatieverplichtingen in het verleden niet is voldaan,
dan wel in het verleden niet aan die verplichtingen is voldaan op de wijze
waar de inspecteur om heeft verzocht. Ook indien een administratieplichtige zijn administratie niet op de in de wet voorgeschreven wijze
inricht en relevante gegevens niet volgens de voorgeschreven wijze
aanlevert, kan een vermindering, ontheffing of teruggaaf worden
geweigerd. Dit omvat ook de in artikel 8.20, tweede lid, genoemde
situaties.
Het blijft wel mogelijk dat de administratieplichtige op een andere wijze
doet blijken dat hij recht heeft op een vermindering van een onjuiste
belastingaanslag of beschikking.
Artikel I, onderdeel V (artikel 8.24a van de Belastingwet BES)
Zoals eerder is toegelicht, wordt voorgesteld om de inhoud van artikel
5.10 van de Belastingwet BES, de verplichting om binnen negen maanden
na afloop van het kalenderjaar een gewaarmerkt afschrift van de
jaarrekening bij de inspecteur in te dienen, te verplaatsen naar het
voorgestelde artikel 8.87a van de Belastingwet BES. Daarom moeten de in
artikel 8.24a van de Belastingwet BES opgenomen verwijzingen naar
genoemd artikel 5.10 worden aangepast. Met de aanpassing van de
verwijzing in artikel 8.24a, eerste en tweede lid, van de Belastingwet BES
is geen inhoudelijke wijziging beoogd.
Artikel I, onderdeel W (artikel 8.24b van de Belastingwet BES)
Het voorgestelde artikel 8.24b van de Belastingwet BES introduceert de
100 percentboete bij de definitieve aanslagregeling. De laakbare
gedraging bestaat uit het met opzet of grove schuld niet, dan wel onjuist
of onvolledig doen van een aangifte voor de belastingen die bij wege van
aanslag worden geheven. De rechtsgrond voor de bestuurlijke boete is in
wezen dat de met opzet of grove schuld begane gedragingen het gevaar
in zich dragen dat te weinig belasting is of zal worden geheven. Het in

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

29

gevaar brengen van de juiste belastingheffing geschiedt niet alleen door
het onjuist of onvolledig doen van de aangifte, maar doet zich ook voor
indien met opzet of grove schuld geen aangifte wordt gedaan. Voor wat
betreft de vraag of de juiste belastingheffing in gevaar wordt gebracht,
doet het in het algemeen niet ter zake of te weinig belasting kan worden
geheven bijvoorbeeld over het tijdvak waarop de aangifte betrekking heeft
of, bij verliesverrekening, over een ander tijdvak. In verband daarmee
wordt in het voorgestelde artikel 8.24b, tweede lid, van de Belastingwet
BES gesproken van het «bedrag (dat) als gevolg van de opzet of grove
schuld van de belastingplichtige zou zijn geheven» in plaats van het
bedrag dat is geheven. Hieruit volgt dat de bestuurlijke boete niet alleen
kan worden opgelegd indien de definitieve aanslagregeling ook daadwerkelijk uitmondt in de vaststelling van een aanslag (die te laag zou zijn
geweest indien de aangifte was gevolgd), maar ook in de gevallen waarin
verliesverrekening de oplegging van een definitieve aanslag onmogelijk
maakt. Ook blijft de bestuurlijke boete in stand indien een verlies wordt
teruggewenteld naar een voorafgaand jaar waardoor over dat jaar de
eerder vastgestelde belasting moet worden verminderd of zelfs geheel
moet vervallen. Voor de inkomstenbelasting geldt dan dat, indien het
relevante inkomen (dus het belastbare inkomen vóór verliesverrekening)
over een bepaald jaar met opzet of grove schuld te laag is aangegeven, de
bestuurlijke boete wordt bepaald op basis van het verschil in belasting dat
berekend kan worden bij een belastbaar inkomen, gelijk aan het inkomen
vóór correctie, en een belastbaar inkomen na correctie. Indien echter
bijvoorbeeld een aangifteplichtige voor de inkomstenbelasting over een
bepaald jaar een te hoog verlies aangeeft en de inspecteur aannemelijk
kan maken dat het verlies op een lager bedrag moet worden vastgesteld,
moet hij er niettemin mee volstaan met betrekking tot het verliesjaar zelf
een nihilaanslag vast te stellen en kan hij over dat jaar géén bestuurlijke
boete opleggen. Dit houdt verband met de systematiek van de inkomstenbelasting. De vraag naar het juiste bedrag van een verlies komt rechtens
immers pas aan de orde in het jaar of de jaren waarin het verlies
verrekend moet worden. Wordt dus in vorengenoemd voorbeeld het te
hoog aangegeven verlies van jaar 1 vervolgens in de aangifte over jaar 2
ten onrechte tot het volle bedrag opgevoerd als bestanddeel van het
belastbare inkomen, dan is het in jaar 2 wel mogelijk dat bij de aanslagregeling ter zake een correctie wordt toegepast én eveneens een bestuurlijke boete wordt opgelegd. Voor het opleggen van een in hoofdstuk 8 van
de Belastingwet BES geregelde 100 percent boete wordt van de
inspecteur verlangd dat hij de aanwezigheid van opzet of grove schuld
bewijst.
In het voorgestelde artikel 8.24b, tweede lid, van de Belastingwet BES is
de grondslag van de boeteberekening omschreven. In de meeste gevallen
zal dat het bedrag van de belastingaanslag zijn (onderdeel a), voor zover
dat bedrag als gevolg van de opzet van de belastingplichtige niet is of zou
zijn geheven. Voor de inkomstenbelasting houdt dit bijvoorbeeld in dat bij
een onjuiste of onvolledige aangifte de bestuurlijke boete wordt berekend
over het gedeelte van de belasting dat niet zou zijn geheven of minder zou
zijn teruggegeven zonder de betreffende correcties. Ontbreekt de aangifte
en zijn verdere heffingsgegevens niet beschikbaar, dan vormt de belasting
over het gehele ambtshalve geschatte belastbare inkomen de grondslag
voor de bestuurlijke boete. Bij de berekening van de bestuurlijke boete
moet de inspecteur uiteraard ook rekening houden met gegevens die hem
op andere wijze bekend zijn. Heeft bijvoorbeeld een belastingplichtige –
met opzet of grove schuld – geen aangifte voor de inkomstenbelasting
gedaan, maar is de inspecteur ermee bekend dat een deel van het
belastbare inkomen bestaat uit loon waarover op regelmatige wijze
loonbelasting is ingehouden, dan zal hij over de aan dat loon toe te
rekenen inkomstenbelasting geen bestuurlijke boete berekenen. Het

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

30

bedrag van de bestuurlijke boete ter zake van een onjuiste of onvolledige
aangifte, zal mede afhangen van de mate van schuld die in het spel is. Er
zijn gevallen waarin de belastingplichtige van een onjuistheid of onvolledigheid in het geheel geen verwijt kan worden gemaakt (afwezigheid van
alle schuld of «avas») of slechts een licht verwijt (lichte schuld). Daarnaast
bestaan de gradaties grove schuld en opzet, waarbij het begrip opzet zich
ook uitstrekt tot voorwaardelijke opzet. Dit wil zeggen dat de betrokkene
zich bij het verrichten van een bepaalde gedraging willens en wetens
blootstelt aan de geenszins als denkbeeldig te verwaarlozen kans, dat hij
daardoor de Belastingdienst tekortdoet. Voor zover de kwalificaties avas
of lichte schuld zich voordoen met betrekking tot onjuistheden of
onvolledigheden in de aangifte, bewerkstelligt het voorgestelde artikel
8.24b, tweede lid, aanhef, van de Belastingwet BES dat de correcties ter
zake buiten de grondslag van de boeteberekening blijven. Hierbij speelt
onder meer een beroep op het zogenoemde pleitbare standpunt een rol.
Het voorgestelde artikel 8.24b, tweede lid, onderdeel b, van de Belastingwet BES vermeldt voor gevallen waarin verliesverrekening een rol
speelt, een daarvoor gecorrigeerde grondslag. Ook hierbij geldt dat het
gaat om (het deel van) het bedrag dat als gevolg van de opzet van de
belastingplichtige niet is of zou zijn geheven. Indien er verliezen te
verrekenen zijn, wordt de bestuurlijke boete niet berekend over het bedrag
van de belastingaanslag, maar over het bedrag waarop de belastingaanslag zou zijn berekend zonder rekening te houden met die verliezen.
Het opleggen van een definitieve aanslag of een navorderingsaanslag is
geen voorwaarde voor het opleggen van de bestuurlijke boete. De
bestuurlijke boete kan eveneens worden opgelegd als verliesverrekening
verhindert dat een belastingaanslag wordt vastgesteld of in stand blijft.
Voor de gevallen waarin geen belasting is verschuldigd en ook geen
nihilaanslag wordt vastgesteld, bewerkstelligt het voorgestelde artikel
8.24b, derde lid, van de Belastingwet BES dat toch een bestuurlijke boete
kan worden opgelegd. Omdat het dan om een separate boetebeschikking
gaat, zou zonder nadere voorziening voor het opleggen ervan geen
termijn zijn gesteld. De voorgestelde tweede zin van genoemd derde lid
bevat daarvoor een voorziening. De bevoegdheid tot het opleggen van de
bestuurlijke boete vervalt na verloop van vijf jaren na het einde van het
kalenderjaar waarover de belastingschuld zou zijn ontstaan, indien geen
verliezen in aanmerking zouden zijn genomen. Voor deze termijnbepaling
is aangesloten bij de navorderings- en naheffingstermijnen in de
Belastingwet BES.
Artikel I, onderdeel X (artikel 8.64 van de Belastingwet BES)
Voor wat betreft de aansprakelijkheid voor de ABB verwijst artikel 8.64 van
de Belastingwet BES naar de ondernemer, bedoeld in artikel 6.1,
onderdeel h,van die wet. De omschrijving van ondernemer wordt
ingevolge de voorgestelde wijziging van laatstgenoemd artikel echter
verplaatst naar artikel 6.1, eerste lid, onderdeel g,van de Belastingwet
BES. De voorgestelde wijziging van artikel 8.64 van de Belastingwet BES
past de verwijzing hierop aan.
Artikel I, onderdeel Y (artikel 8.67 van de Belastingwet BES)
In artikel 8.67 van de Belastingwet BES is een inlenersaansprakelijkheid
opgenomen op grond waarvan de inlener thans aansprakelijk kan worden
gesteld voor de loonbelasting wanneer de uitlener van de arbeidskrachten
deze belasting niet betaalt. Hierbij wordt ten onrechte – in afwijking van
de uitvoeringspraktijk – niet verwezen naar de sociale verzekeringspremies en de ABB. Voorgesteld wordt artikel 8.67, eerste en derde lid,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

31

van de Belastingwet BES daarom aan te vullen met een verwijzing naar de
sociale verzekeringspremies en de ABB.
Om het risico van aansprakelijkheid te beperken, kan de inlener ingevolge
artikel 8.67, derde lid, van de Belastingwet BES gebruikmaken van een
geblokkeerde rekening (g-rekening) die de uitlener voor dit doel kan laten
openen. De inlener stort op deze g-rekening bedragen die overeenkomen
met de belastingen en premies die de onderaannemer in verband met het
werk moet afdragen of voldoen aan de Belastingdienst. Ten slotte wordt
voorgesteld om van de gelegenheid gebruik te maken om een foutieve
verwijzing naar de inlener te herstellen en te verwijzen naar de uitlener.
Verder wordt voorgesteld de in artikel 8.67, derde lid, van de Belastingwet
BES opgenomen verwijzing naar de Wet toezicht bank- en kredietwezen
1994 BES te vervangen. Laatstgenoemde wet is per 1 juli 2012 vervallen
en vervangen door de Wet financiële markten BES.
Artikel I, onderdeel Z (artikel 8.68 van de Belastingwet BES)
In artikel 8.68 van de Belastingwet BES is een ketenaansprakelijkheid
opgenomen op grond waarvan de aannemer en de onderaannemer van
een werk aansprakelijk kunnen worden gesteld voor de loonbelasting die
in de keten van onderaannemers in verband met (een deel van) het werk
moeten afdragen. Hierbij wordt – in afwijking van de uitvoeringspraktijk –
niet verwezen naar de ABB en de sociale verzekeringspremies. Voorgesteld wordt artikel 8.68, vijfde lid, van de Belastingwet BES daarom aan te
vullen met een verwijzing naar de ABB en de sociale verzekeringspremies
om ook deze belasting en premies wettelijk onder de ketenaansprakelijkheid te laten vallen.
Voorts wordt voorgesteld om de in artikel 8.68, vijfde lid, van de Belastingwet BES opgenomen verwijzing naar de reeds per 1 juli 2012 vervallen
Wet toezicht bank- en kredietwezen 1994 BES te vervangen door een
verwijzing naar de Wet financiële markten BES.
In artikel 8.68, zevende lid, van de Belastingwet BES is opgenomen dat de
aansprakelijkheid op grond van het vijfde lid van dat artikel niet geldt
indien de aannemer uiterlijk binnen een week na dagtekening van de
overeenkomst met de onderaannemer een afschrift van de door alle
partijen ondertekende overeenkomst aan de inspecteur heeft overgelegd.
De overeenkomst moet wel aan een aantal inhoudelijke eisen voldoen. Zo
moet de overeenkomst in ieder geval vermelden de naam of benaming en
de woonplaats van de onderaannemer, het onderdeel van het werk
waarvoor de onderaannemer zorgdraagt, de plaats en de datum van het
werk, de geschatte aanneemsom en de geschatte loonsom. In de praktijk
is gebleken dat de termijn van een week eigenlijk nooit wordt gehaald,
vooral omdat veel aannemers en onderaannemers zelden allemaal op de
BES-eilanden zijn gevestigd. Overeenkomsten kunnen uiteraard digitaal
zeer snel wereldwijd worden verstuurd, maar om alle getekende versies
binnen een week volledig getekend retour te ontvangen en naar de
inspecteur te sturen is zeer lastig. Om aan dit praktische bezwaar
tegemoet te komen wordt voorgesteld de termijn van een week te
verruimen naar een maand.
Artikel I, onderdeel AA (artikel 8.83a van de Belastingwet BES)
In het voorgestelde artikel 8.83a, eerste lid, van de Belastingwet BES
wordt een meldingsplicht voor de vastgoedbelasting ingevoerd in drie
situaties. In de eerste plaats geldt de meldingsplicht voor degenen die op
enig moment het genot krachtens eigendom, bezit of een ander beperkt
recht verkrijgen van een onroerende zaak. Ook geldt de meldingsplicht

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

32

voor degenen die op enig moment het genot van een onroerende zaak
hebben krachtens eigendom, bezit of enig ander zakelijk recht en ter zake
waarvan zich wijzigingen als bedoeld in artikel 4.8, eerste lid, van de
Belastingwet BES hebben voorgedaan. Het betreft wijzigingen aan die
onroerende zaak door bouw, verbouwing, verbetering, afbraak of
vernietiging. Tot slot geldt de meldingsplicht ook voor degenen die bij het
begin van een kalenderjaar het genot krachtens eigendom, bezit of een
ander beperkt recht hebben van een onroerende zaak, maar die in het
daaropvolgende jaar geen aanslag vastgoedbelasting hebben ontvangen.
De periode waarbinnen de melding moet worden gedaan verschilt. Voor
de in het voorgestelde artikel 8.83a, eerste lid, onderdelen a en b, van de
Belastingwet BES genoemde situaties bedraagt de termijn vier maanden
na verkrijging van het genot van de onroerende zaak, onderscheidenlijk
vier maanden nadat een wijziging van de onroerende zaak als bedoeld in
artikel 4.8, eerste lid, van de Belastingwet BES zich heeft voorgedaan.
Voor diegenen die een onroerende zaak bezitten of een ander beperkt
recht hebben en geen aanslag vastgoedbelasting ontvangen begint de
viermaandentermijn pas te lopen als het kalenderjaar dat volgt op het
kalenderjaar waarover geen aanslag is ontvangen is afgelopen. Ingeval
meerdere personen of lichamen van een onroerende zaak het genot
krachtens eigendom, bezit of beperkt recht hebben is het ingevolge het
voorgestelde artikel 8.83a, tweede lid, van de Belastingwet BES toegestaan dat een van hen namens al die personen of lichamen een melding
doet of laat doen. De reden voor het opnemen van een wettelijke
meldingsplicht is dat de Belastingdienst niet altijd de juiste en actuele
gegevens heeft om een aanslag in de vastgoedbelasting tijdig en tot het
juiste bedrag op te leggen. Daarin wordt thans verandering gebracht door
het voorstel om een meldingsplicht voor belastingplichtigen in te voeren.
Het voorgestelde derde lid van artikel 8.83a van de Belastingwet BES
omschrijft welke informatie de melding in ieder geval moet omvatten.
Het voorgestelde artikel 8.83a, vierde lid, van de Belastingwet BES ziet op
de situatie wanneer een aanslag niet of tot een te laag bedrag is vastgesteld omdat niet op tijd is voldaan aan de meldingsplicht. In dat geval kan
de inspecteur een bestuurlijke boete opleggen gelijktijdig met het
vaststellen van de aanslag. Deze boete kan maximaal 100 procent van het
bedrag van de aanslag vast.
Artikel I, onderdeel BB (artikel 8.87 van de Belastingwet BES)
Artikel 8.87 van de Belastingwet BES regelt de inlichtingenverplichtingen
van administratieplichtigen. Artikel 8.87, eerste lid, van de Belastingwet
BES beperkt de aan de administratieplichtige opgelegde verplichtingen tot
het verstrekken van gegevens en inlichtingen en tot medewerking aan een
boekenonderzoek met betrekking tot de belastingheffing van derden.
Anders dan in de Europees Nederlandse evenknie (artikel 53, eerste lid,
AWR) is niet expliciet bepaald dat deze verplichtingen ook gelden voor
administratieplichtigen die inhoudingsplichtig zijn. Hierdoor kan onduidelijkheid bestaan of een inhoudingsplichtige verplicht is mee te werken,
bijvoorbeeld bij het instellen van een boekenonderzoek. Deze onduidelijkheid is onwenselijk. Om die reden wordt ter verduidelijking voorgesteld
in artikel 8.87, eerste lid, van de Belastingwet BES op te nemen dat de in
genoemd eerste lid opgenomen verplichtingen voor administratieplichtigen ook gelden voor de heffing van belasting waarvan de inhouding aan
hen is opgedragen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

33

In artikel 8.87, tweede lid, van de Belastingwet BES is de verplichting
opgenomen om de Belastingdienst jaarlijks in de maand januari een
opgave te verstrekken van betalingen in het afgelopen kalenderjaar aan
derden die in het afgelopen jaar bij of voor de administratieplichtige,
anders dan in dienstbetrekking, werkzaamheden of diensten hebben
verricht. In de uitvoeringspraktijk blijkt echter dat administratieplichtigen
de opgave van betalingen aan derden niet, dan wel niet volledig of tijdig
doen. Het is daarnaast tevens de vraag of de opgave van betalingen aan
derden bij een ruime opvatting (zoals vergoedingen die worden betaald
aan ondernemers of kleine zaken die worden gekocht zoals een kop koffie
of een versnapering in een restaurant) geen overlapping is van de
factuurplicht van artikel 8.89a van de Belastingwet BES. Tegen deze
achtergrond wordt voorgesteld duidelijkheid te verschaffen ten aanzien
van betalingen aan derden. Ook wordt de termijn opgerekt tot drie
maanden waarin administratieplichtigen in het nieuwe jaar aan deze
verplichting kunnen voldoen. De termijn van een maand werd als te kort
ervaren, en vooral hierdoor wordt vrijwel nimmer tijdig aan deze
verplichting voldaan. Thans is de inlichtingenverplichting teruggebracht
tot het indienen van een opgave van betalingen aan derden, niet zijnde
werknemers (voor wie de verzamelloonstaatverplichting geldt). Voorgesteld wordt om eveneens administratieplichtigen (voor wie de factuurplicht op basis van artikel 8.89a van de Belastingwet BES geldt) uit te
zonderen van het begrip «derden» ten aanzien van wie een opgave moet
worden verstrekt. Dit geeft duidelijkheid aan werkgevers en andere
administratieplichtigen en houdt tevens de gegevensstroom voor de
Belastingdienst beheersbaar. Het zal tevens de administratieve lastendruk
voor het bedrijfsleven verminderen.
In artikel 8.87, derde lid, van de Belastingwet BES is de regeling
opgenomen op basis waarvan administratieplichtigen ook in de maand
januari van elk jaar aan de inspecteur een opgave moeten verstrekken
betreffende de personen die in het afgelopen jaar bij of voor de betreffende administratieplichtige in dienstbetrekking zijn geweest, of onder
andere bestuurder of commissaris zijn geweest. Ook voor wat deze
verplichting betreft blijkt dat administratieplichtigen de opgave van
betalingen aan derden niet, dan wel niet tijdig doen. Daarom wordt
voorgesteld ook de termijn om aan deze verplichting te voldoen te
verlengen zodat deze drie maanden gaat bedragen, derhalve tot 1 april
van enig jaar. De verplichting de opgave te verstrekken ziet op personen
die bij de administratieplichtige in dienstbetrekking zijn geweest.
Daaronder vallen per definitie ook personen die tot de administratieplichtige in fictieve dienstbetrekking hebben gestaan, zoals bestuurders,
commissarissen en personen die niet anders dan op provisiebasis werken.
Dit deel van de bepaling is derhalve overbodig en kan daarom vervallen.
Artikel I, onderdeel CC (artikel 8.87a van de Belastingwet BES)
Op grond van artikel 5.10, eerste lid, van de Belastingwet BES is elk op de
BES-eilanden gevestigd lichaam gehouden jaarlijks binnen negen
maanden na afloop van het boekjaar een door de bestuurder van het
lichaam gewaarmerkt afschrift van de jaarrekening, bestaande uit een
balans, winst- en verliesrekening en toelichting op deze stukken, bij de
inspecteur in te dienen. Op basis van de tekst van artikel 5.10, eerste lid,
van de Belastingwet BES is het onduidelijk of deze verplichting ook geldt
voor de belastingplichtige die niet op de BES-eilanden is gevestigd, maar
wel een onderneming drijft met behulp van een op de BES-eilanden
aanwezige vaste inrichting of een op de BES-eilanden woonachtige of
gevestigde vaste vertegenwoordiger. Ook is de opname van deze
verplichting in hoofdstuk V van de Belastingwet BES verwarrend. De
verplichting is immers niet gekoppeld aan een daadwerkelijke uitdeling in

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

34

de zin van artikel 5.3 van de Belastingwet BES. Het voorgestelde artikel
8.87a, eerste lid, van de Belastingwet BES strekt ertoe de verplichting die
voor op de BES-eilanden gevestigde lichamen bestaat uit te breiden tot
een algemene verplichting en de verplichting op te nemen in hoofdstuk
VIII, titel 7, van de Belastingwet BES en voorts niet te koppelen aan de
opbrengstbelasting. Verder gaat de verplichting gelden voor alle op de
BES-eilanden aanwezige vaste inrichtingen of op de BES-eilanden
aanwezige vaste vertegenwoordigers. In die zin wordt het voorgestelde
artikel 8.87a, eerste lid, van de Belastingwet BES uitgebreid ten opzichte
van artikel 5.10, eerste lid, van die wet. Het voorgestelde artikel 8.87a,
tweede tot en met vierde lid, van de Belastingwet BES is gelijkluidend aan
het te laten vervallen artikel 5.10, tweede tot en met vierde lid, van de
Belastingwet BES.
Artikel I, onderdeel DD (artikel 8.89a van de Belastingwet BES)
In het onderhavige wetsvoorstel wordt onder meer voorgesteld om de
inhoud van artikel 6.14 van de Belastingwet BES aan te passen (zie artikel
I, onderdeel K) om deze volledig in lijn te brengen met de huidige tekst
van artikel 8.89a van de Belastingwet BES. Als gevolg van de verwijzing in
genoemd artikel 6.14 van die wet naar de vereisten die in genoemd artikel
8.89a aan een factuur worden gesteld, dient de in laatstgenoemd artikel
opgenomen zinsnede over de afwijking van genoemd artikel 6.14 te
vervallen. Het voorgestelde artikel 8.89a, eerste lid, onderdeel b, van de
Belastingwet BES bepaalt dat ook het bedrag aan ABB op de factuur moet
worden vermeld.
Artikel I, onderdeel EE (artikel 8.124 van de Belastingwet BES)
Voor wat betreft het juridische kader voor de uitwisseling van fiscale
inlichtingen tussen de landen van het Koninkrijk is de BRK sinds 2016 niet
meer van toepassing in de relatie tussen de BES-eilanden en Curaçao en
tussen de BES-eilanden en Sint Maarten. Hierdoor is niet geheel duidelijk
of de regels inzake internationale bijstandsverlening (afdeling 2 van
hoofdstuk VIII van de Belastingwet BES) van toepassing zijn op de
uitwisseling van inlichtingen ter zake van belastingplichtigen die
woonachting of gevestigd zijn op de BES-eilanden, Curaçao of Sint
Maarten op grond van de toepasselijke bepalingen van BRNC of de BRNS.
Daar komt nog bij dat de BRK zal worden vervangen door de nieuwe
Belastingregeling Nederland Aruba. Om de toepassing van artikel 8.124
van de Belastingwet BES niet te veel te beperken, de leesbaarheid te
behouden, maar toch verwarring over de reikwijdte van de bepaling te
voorkomen, wordt voorgesteld om de verdragen inzake internationale
bijstandsverlening die op de BES-eilanden betrekking hebben, de drie
belastingregelingen die thans van kracht zijn tussen de BES-eilanden en
Aruba, Curaçao en Sint Maarten, alsmede de BRN voor wat betreft de
relatie tussen Nederland en de BES-eilanden aan te duiden als regelingen
inzake internationale bijstandsverlening.
Artikel I, onderdeel FF (Hoofdstuk IX van de Belastingwet BES)
Hoofstuk IX van de Belastingwet BES bevat de regeling voor de
BES-eilanden inzake de Europese spaartegoedenrichtlijn.9 Op basis van
dat hoofdstuk werd gebruikgemaakt van de mogelijkheid automatisch
rentegegevens uit te wisselen tussen de Belastingdienst en de belastingautoriteiten van de lidstaten van de Europese Unie (EU-lidstaten). De uit
de genoemde richtlijn voortvloeiende bilaterale spaartegoedenverdragen
9

Richtlijn 2003/48/EG van de Raad van 3 juni 2003 betreffende belastingheffing op inkomsten uit
spaargelden in de vorm van rentebetaling (PbEU 2003, L 157).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

35

met de EU-lidstaten die het Koninkrijk destijds namens de Nederlandse
Antillen heeft gesloten, en nog golden voor de BES-eilanden, zijn echter
inmiddels allemaal opgezegd. De verplichtingen uit deze verdragen zijn
sinds 2017 vervangen door de verplichtingen die voortvloeien uit de CRS
en zijn voor de BES-eilanden opgenomen in hoofdstuk VIII, paragraaf 4a,
van de Belastingwet BES. Op grond hiervan dient het behouden van de
binnenlandse regeling om automatisch rentegegevens uit te wisselen
geen doel meer, ook niet voor wat betreft de uitwisseling van gegeven
over voorgaande jaren. Hierdoor kan hoofdstuk IX van de Belastingwet
BES komen te vervallen.
Artikel II
Artikel II (artikel 7b.1 van de Belastingwet BES)
Het voorgestelde artikel II voorziet in samenhang met het voorgestelde
artikel VI, derde lid, met ingang van 31 december 2024 in een wijziging
van het per 1 januari 2024 voorgestelde artikel 7b.1, derde lid, van de
Belastingwet BES. De wijziging houdt in dat met ingang van de eerstgenoemde datum de (belastingplicht voor de) onderbelastewinstmaatregel
van hoofdstuk 5 van het wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 in
werking treedt voor op de BES-eilanden gevestigde groepsentiteiten, met
uitzondering van artikel 5.1, eerste lid, onderdeel c, en vijfde lid, van dat
wetsvoorstel. Genoemd onderdeel c, in samenhang met genoemd vijfde
lid, betreft kort gezegd de belastingplicht voor verslagjaren die aanvangen
voor 31 december 2029 voor de onderbelastewinstmaatregel van in
Nederland gevestigde groepsentiteiten met een uiteindelijkemoederentiteit die is gevestigd in een EU-lidstaat die heeft gekozen voor een latere
toepassing van de inkomen-inclusiemaatregel en de onderbelastewinstmaatregel. Omdat dit onderdeel de relatie tussen EU-lidstaten onderling
betreft wordt het uitgesloten voor de toepassing op de BES-eilanden.
Artikel III
Artikel III, onderdeel A (artikel 6 van de Wet inkomstenbelasting BES)
Het uniformeren van de begrippen personenauto en bestelauto door daar
in de voorgestelde tekst van artikel 1.3 van de Belastingwet BES definities
voor op te nemen werkt ook door naar artikel 6 Wet IB BES. Thans wordt
in dat artikel alleen gerefereerd aan de personenauto. Daar wordt
ingevolge de voorgestelde wijziging van dat artikel telkens de bestelauto
aan toegevoegd. In verband daarmee wordt voorgesteld de tekst van het
huidige artikel 6, zevende lid, Wet IB BES te vervangen door een andere
tekst. Met de voorgestelde tekst van genoemd zevende lid wordt bereikt
dat een bestelauto die door aard of inrichting uitsluitend of nagenoeg
uitsluitend geschikt blijkt te zijn voor het vervoer van goederen voor de
toepassing van artikel 6, vijfde en zesde lid, Wet IB BES niet als bestelauto
wordt aangemerkt, waardoor de forfaitaire bijtelling van 15% van de
(nieuw)waarde niet van toepassing is.10 Deze uitzondering op de bijtelling
is conform de in artikel 13bis, vijfde lid, onderdeel a, Wet LB 1964
opgenomen uitzondering op de in Europees Nederland geldende
bijtelling.

10

Ingeval er sprake is van privégebruik van een dergelijke bestelauto kan de aan het privégebruik toe te rekenen waarde op grond van artikel 6c, eerste lid, Wet LB BES wel als loon in
aanmerking worden genomen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

36

Artikel III, onderdeel B (artikel 8 van de Wet inkomstenbelasting BES)
In artikel 8, onderdeel n, Wet IB BES is de dividendvrijstelling opgenomen.
Dit onderdeel bevat een drempelvrijstelling en bepaalt dat ter zake van
alle ontvangen dividenden in een jaar de eerste USD 5.000 is vrijgesteld
van inkomstenbelasting. Deze vrijstelling stamt nog uit het NederlandsAntilliaanse recht. Mede op basis van deze regeling worden dividenden
die belastingplichtigen die woonachtig zijn op de BES-eilanden ontvangen
nauwelijks belast. Dit acht het kabinet, vooral gezien de toch al relatief
lage belastingdruk op de BES-eilanden, niet meer wenselijk. Daarom
wordt voorgesteld deze drempelvrijstelling te laten vervallen, op grond
waarvan iedere dividenduitkering vanaf de eerste dollar integraal wordt
belast met inkomstenbelasting.
Artikel III, onderdeel C (artikel 9a van de Wet inkomstenbelasting BES)
Voor de eenduidigheid wordt voorgesteld in artikel 9a Wet IB BES het
begrip personenautomobielen te vervangen door personenauto’s.
Artikel III, onderdeel D (artikel 24 van de Wet inkomstenbelasting BES)
Eind 2022 is afgeweken van de op grond van artikel 25 Wet IB BES
opgenomen bedrag van toe te passen tabelcorrectiefactor om de
belastingvrije som met terugwerkende kracht tot en met 1 januari 2023 te
verhogen naar USD 17 352. Met artikel III, onderdeel D, van dit
wetsvoorstel wordt de in artikel 24, tweede lid, Wet IB BES opgenomen
aangepaste lagere belastingvrije som van USD 13.549 opgenomen in
artikel IX van de Bijstellingsregeling directe belastingen 2023 (Stcrt. 2022,
32674) aangepast aan de hogere vastgestelde belastingvrije som van USD
17.352 zoals werd besloten na vaststelling van deze bijstellingsregeling op
16 december 2022 (Stcrt. 2022, 33352). Artikel III, onderdeel D werkt terug
tot en met 1 januari 2023.
Artikel IV
Artikel IV, onderdeel A (artikel 6 van de Wet loonbelasting BES)
Met de voorgestelde wijzigingen in artikel 6 Wet LB BES wordt beoogd het
aansprakenregime te verduidelijken en meer in lijn te brengen met dat in
Europees Nederland, meer in het bijzonder de Wet LB 1964. Het voorgestelde tweede lid is bedoeld om te bestendigen en te verduidelijken dat
aanspraken tot het loon behoren. Een inhoudelijke wijziging is daarmee
niet beoogd. Voor de inhoud van het begrip aanspraak wordt aansluiting
gezocht bij het begrip aanspraak zoals gebruikt in de Wet LB 1964.
Nieuw voor de BES-eilanden is het voorgestelde artikel 6, derde lid, Wet
LB BES dat regelt dat uitkeringen of verstrekkingen die voortkomen uit
een aanspraak die op grond van de bepalingen van de Wet LB BES belast
had moeten worden, maar ten onrechte niet is belast, alsnog tot het loon
worden gerekend. Deze bepaling wordt opgenomen om een langdurige
onterechte toepassing van de omkeerregel te kunnen herstellen. Het ten
onrechte toepassen van de omkeerregel heeft tot gevolg dat de aanspraak
onbelast blijft, terwijl op een later moment blijkt dat dit niet terecht was,
bijvoorbeeld omdat de regeling destijds als zuiver werd gezien en
mogelijk in eerste instantie ook zuiver is geweest en de regeling
naderhand niet zuiver blijkt te zijn. Onder de huidige wetgeving kan het
ten onrechte toepassen van de omkeerregel slechts worden gecorrigeerd
voor zover de naheffing- of navorderingstermijn van vijf jaar (artikel 8.12,
onderscheidenlijk artikel 8.10, van de Belastingwet BES) nog niet is
verstreken. In veel gevallen zal het bij de toepassing van de omkeerregel

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

37

echter gaan om een langere periode dan vijf jaar. Bijvoorbeeld bij
pensioenen is de periode waarin de omkeerregel wordt toegepast in het
algemeen 35 jaar of meer. Omdat uitkeringen uit een op grond van de wet
tot het loon behorende aanspraak onbelast zijn (omdat de aanspraak in
dat geval de loonsfeer heeft verlaten), worden in een dergelijk geval zowel
de aanspraak als de uitkeringen niet belast. Met het voorgestelde artikel 6,
derde lid, Wet LB BES wordt voorkomen dat ingeval naheffing met
betrekking tot de ten onrechte niet in de heffing betrokken aanspraak niet
mogelijk is zowel de aanspraak als de uitkeringen niet in de belastingheffing worden betrokken en daarmee sprake zou zijn van een dubbele
vrijstelling. Met deze bepaling wordt zeker gesteld dat óf de aanspraak óf
de daaruit voortvloeiende uitkeringen en verstrekkingen worden belast.
Met het belasten van de uitkeringen wordt aangesloten bij de wijze
waarop de werkgever en de werknemer de aanspraak zelf steeds hebben
behandeld. Het niet belasten van de aanspraak – en daarmee het
toepassen van de omkeerregel – impliceert dat de uitkeringen in beginsel
worden belast. De voorgestelde bepaling bewerkstelligt dit ook en brengt
derhalve geen nadeel toe aan de belastingplichtige.
In het voorgestelde artikel 6, vijfde lid (nieuw), Wet LB BES worden onder
meer enkele specifieke aanspraken vrijgesteld. Ingeval deze aanspraken
worden vrijgesteld, is de omkeerregel van toepassing. Op grond daarvan
wordt niet de aanspraak belast, maar worden de daaruit voortvloeiende
uitkeringen of verstrekkingen tot het loon gerekend. Met het vrijstellen
van deze aanspraken is, tenzij anders aangegeven, geen inhoudelijke
wijziging beoogd.
In het voorgestelde artikel 6, vijfde lid (nieuw), onderdeel a, Wet LB BES
worden de aanspraken op uitkeringen krachtens de Wet ongevallenverzekering BES, de Wet ziekteverzekering BES en de Cessantiawet BES
vrijgesteld. Niet de aanspraken, maar de op grond van deze wetten
verstrekte uitkeringen behoren daardoor tot het loon. Wederom is met
deze aanpassing geen inhoudelijke wijziging beoogd. In de praktijk wordt
ervan uitgegaan dat ook onder de thans geldende wetgeving deze aan de
dienstbetrekking verbonden aanspraken niet tot het loon behoren en de
daaruit voortvloeiende uitkeringen wel.
In het voorgestelde artikel 6, vijfde lid (nieuw), onderdeel b, Wet LB BES
worden aanspraken op uitkeringen die naar aard en strekking overeenkomen met uitkeringen ingevolge de Wet ziekteverzekering BES, Wet
ongevallenverzekering BES en de Cessantiawet BES vrijgesteld. Hierbij
kan gedacht worden aan met deze werknemersverzekeringen overeenkomende buitenlandse sociale verzekeringen. Een verzekering van een risico
dat in het stelsel van de BES niet verzekerd is, valt niet onder de reikwijdte
van dit onderdeel en is niet vrijgesteld.
In het voorgestelde artikel 6, vijfde lid (nieuw), onderdeel c, Wet LB BES
worden de aanspraken ingevolge een pensioenregeling vrijgesteld. Het
begrip pensioenregeling is gedefinieerd in artikel 6a Wet LB BES. In artikel
6b van die wet is aangegeven welke gevolgen zijn verbonden aan een
onregelmatige afwikkeling van een pensioenregeling: de aanspraak wordt
dan alsnog belast. Met het voorgestelde onderdeel c wordt geen
inhoudelijke wijziging beoogd. In de praktijk wordt ervan uitgegaan dat
ook onder de thans geldende wetgeving niet de door de werkgever
toegekende pensioenaanspraak, maar de daaruit voortvloeiende
uitkeringen tot het loon behoren. De voorgestelde bepaling is ook meer in
lijn met de regeling in Europees Nederland (artikel 11, eerste lid,
onderdeel c, Wet LB 1964).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

38

In het voorgestelde artikel 6, vijfde lid (nieuw), onderdeel d, Wet LB BES
worden aanspraken op uitkeringen wegens overlijden of invaliditeit ten
gevolge van een ongeval vrijgesteld, waardoor uitkeringen uit dergelijke
aanspraken tot het loon behoren. De voorgestelde bepaling is nieuw. Het
opnemen van deze vrijstelling past in het streven het aansprakenregime
Wet LB BES meer in overeenstemming te brengen met dat van de Wet LB
1964.
De vrijstelling van de eenmalige uitkering en verstrekking ter zake van het
overlijden van een werknemer in het voorgestelde artikel 6, vijfde lid
(nieuw), onderdeel e, Wet LB BES is nagenoeg ongewijzigd overgenomen
uit het huidige artikel 6, derde lid, onderdeel b, Wet LB BES. Anders dan in
laatstgenoemde bepaling, worden in de voorgestelde bepaling ook
aanspraken op een dergelijke uitkering en verstrekking vrijgesteld.
De in het voorgestelde artikel 6, vijfde lid, onderdelen f, g, h en i, Wet LB
BES opgenomen vrijstellingen zijn ten opzichte van de huidige tekst van
artikel 6, derde lid, Wet LB BES weliswaar anders geletterd, maar verder
ongewijzigd overgenomen uit genoemd derde lid.
In het voorgestelde artikel 6, vijfde lid (nieuw), onderdeel j, Wet LB BES
wordt tot slot geregeld dat de van de werknemer ingehouden bijdragen
aan bepaalde aanspraken op het loon in mindering kunnen worden
gebracht. Het gaat hierbij om werknemersbijdragen voor enkele in het
derde lid vrijgestelde aanspraken, te weten de op het loon van de
werknemer ingehouden bijdrage ingevolge een pensioenregeling, een
naar aard en strekking met de Wet ziekteverzekering BES, de Wet
ongevallenverzekering BES en de Cessantiawet BES overeenkomende
aanspraak en een aanspraak op uitkeringen wegens overlijden of
invaliditeit ten gevolge van een ongeval.
Op de BES-eilanden komt het voor dat pensioengerechtigden die niet
voldoende dienstjaren hebben om een volledig (aanvullend) ouderdomspensioen op te bouwen, wel het volledige ouderdomspensioen
ontvangen, maar ingevolge de pensioenregeling ter compensatie daarvan
tijdens het genieten van het ouderdomspensioen verplicht nog pensioenpremie moeten (blijven) betalen. Deze verplichte premiebetaling kan op
grond van het voorgestelde artikel 6, vijfde lid (nieuw), onderdeel j, onder
1o, Wet LB BES in aftrek worden gebracht op de tot het loon te rekenen
pensioenuitkering. Voorwaarde is wel dat deze verplichte premiebetaling
door degene die het ouderdomspensioen uitkeert wordt ingehouden op
de pensioenuitkering.
Het voorstelde artikel 6, tweede lid, Wet LB BES bevat tot slot een
delegatiebepaling op grond waarvan andere dan in het eerste lid
genoemde aanspraken ook niet tot het loon behoren, indien dit tot
vergemakkelijking van de heffing van belasting kan leiden.
Artikel IV, onderdeel B (artikel 6c van de Wet loonbelasting BES)
Met de voorgestelde wijziging van artikel 6c, tweede lid, Wet LB BES
wordt de formulering van het autokostenforfait (de bijtellingsregeling)
voor de loonbelasting in lijn gebracht met dat (onderscheidenlijk die) voor
de inkomstenbelasting. Met deze aangepaste formulering wordt wettelijk
vastgelegd dat ook de terbeschikkingstelling van een bestelauto leidt tot
toepassing van het autokostenforfait. Ter verduidelijking wordt in
aansluiting bij de betreffende bepaling in de Wet IB BES ook in de tekst
van de Wet LB BES opgenomen dat in situaties dat de belastingplichtige
doet blijken dat de auto niet voor privédoeleinden, waaronder

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

39

woon-werkverkeer, wordt gebruikt de forfaitaire bijtelling niet van
toepassing is.
In samenhang met de voorgestelde aanvulling van artikel 6, zesde lid, Wet
IB BES (artikel III, onderdeel A) wordt ook voor de toepassing van de Wet
LB BES een bestelauto die door aard of inrichting uitsluitend of nagenoeg
uitsluitend geschikt blijkt te zijn voor vervoer van goederen niet als
bestelauto aangemerkt, waardoor ter zake van zo’n auto geen bijtelling
geldt. Deze uitzondering op de bijtelling is conform de in artikel 13bis,
vijfde lid, onderdeel a, Wet LB 1964 opgenomen uitzondering op de in
Europees Nederland geldende bijtelling.
Artikel IV, onderdeel C (artikel 7 van de Wet loonbelasting BES)
Ingevolge de in artikel III, onderdeel A, opgenomen wijziging van artikel 6
Wet LB BES wordt de van de werknemer ingehouden bijdrage voor een
pensioenregeling bij de bepaling van het fiscale loon niet tot het loon
gerekend, zodat die in mindering kan worden gebracht. Als gevolg van de
voorgestelde tekst van artikel 6 Wet LB BES is de in artikel 7, vierde lid,
onderdeel a, tweede opsommingsteken, Wet LB BES opgenomen regel op
grond waarvan het zogenoemde zuiver voljaarsloon wordt verminderd
met aan het loon verbonden verplichte bijdragen van de werknemer voor
pensioen en pensioenfondsen overbodig geworden en kan deze komen te
vervallen.
Artikel IV, onderdeel D (artikel 8 van de Wet loonbelasting BES)
Met de voorgestelde wijziging van artikel 8, derde lid,Wet LB BES wordt
met terugwerkende kracht tot en met 1 januari 2011 een redactionele
onvolkomenheid hersteld.
Artikel IV, onderdeel E (artikel 9 van de Wet loonbelasting BES)
Met de voorgestelde wijziging van artikel 9, tweede lid, Wet LB BES wordt
een redactionele onvolkomenheid hersteld. De maatstaf van heffing van
de niet op de BES-eilanden wonende artiest is het loon. Tot dat loon
behoren niet de in het huidige artikel 6, derde lid, onderdeel f, Wet LB BES
bedoelde kosten. De bepaling in artikel 9, tweede lid, Wet LB BES dat het
loon wordt verminderd met deze kosten is dus overbodig en kan
vervallen.
Artikel IV, onderdeel F (artikel 9a van de Wet loonbelasting BES)
Voorgesteld wordt de gebruikelijkloonregeling in artikel 9a Wet LB BES op
een aantal onderdelen aan te passen en uit te breiden. In plaats van het
loon uit een soortgelijke dienstbetrekking wordt het loon uit de meest
vergelijkbare dienstbetrekking als vergelijkingsmaatstaf gehanteerd. De
gebruikelijkloonregeling is ook van toepassing op de partner van de
werknemer met een aanmerkelijk belang in de vennootschap. Voor
zogenoemde eenpitters wordt als vergelijkingsmaatstaf aansluiting
gezocht bij de omzet van de vennootschap. Verder wordt voorgesteld het
normbedrag te vervangen door een bedrag dat wordt gesteld op
tweemaal de belastingvrije som. Deze wijzigingen worden hierna verder
toegelicht. De regeling sluit thans beter aan bij de regeling zoals die in
Europees Nederland geldt, maar houdt wel rekening met de specifieke
omstandigheden op de BES-eilanden, omdat veel informatie over een
vergelijkbare dienstbetrekking en andere referenties ontbreken.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

40

Voor de werknemer die arbeid verricht ten behoeve van een lichaam
waarin hij of zijn partner een aanmerkelijk belang heeft (dga’s) geldt de
zogenoemde gebruikelijkloonregeling. Deze regeling bepaalt op welk
bedrag het loon van de dga minimaal gesteld moet worden en is bedoeld
om te voorkomen dat de dga zichzelf geen of weinig loon toekent en zich
de opbrengsten van de vennootschap (voor het overige) enkel in de vorm
van vervreemdingsvoordelen of reguliere voordelen doet toekomen. Met
de gebruikelijkloonregeling wordt ook meer de economische werkelijkheid
gevolgd. Immers, voor de aanmerkelijkbelanghouder draagt de opbrengst
van de vennootschap waarin hij een aanmerkelijk belang heeft en
waarvoor hij werkzaam is, zowel een arbeidscomponent als een kapitaalcomponent in zich. Het normbedrag voor de gebruikelijkloonregeling (de
arbeidscomponent) wordt op grond van de huidige regeling als hoofdregel jaarlijks ten minste gesteld op USD 14.000, en is voor wat het jaar
2023 betreft eenmalig op USD 25.000 vastgesteld. In de jaren voor 2023 is
de hoogte van dit normbedrag nimmer aangepast, terwijl de belastingvrije som in de Wet IB BES wel jaarlijks is gecorrigeerd aan de prijsindexverhouding zoals wordt berekend door het Centraal Bureau voor de
Statistiek. Thans is de belastingvrije som dermate gestegen (in 2023: USD
17.352) dat slechts een zeer beperkt deel van het op het normbedrag
gestelde loon daadwerkelijk in de heffing van de loon- en inkomstenbelasting wordt betrokken.
De belangrijkste voorgestelde wijziging ten opzichte van de huidige
vormgeving van de gebruikelijkloonregeling is de introductie van het
begrip «meest vergelijkbare dienstbetrekking» ter vervanging van het
begrip «soortgelijke dienstbetrekking».
Onder de huidige regeling kan de inspecteur een soortgelijke dienstbetrekking aanvoeren, waarna de inhoudingsplichtige slechts aannemelijk
hoeft te maken dat die dienstbetrekking niet soortgelijk is. Dit kan tot
gevolg hebben dat in die gevallen een gebruikelijk loon niet wordt
benaderd. Het gevolg daarvan kan zijn dat het loon op het standaardbedrag van (thans)
USD 25.000 gesteld wordt, terwijl duidelijk is dat dit bedrag onzakelijk laag
is. Dit is in strijd met het doel van de gebruikelijkloonregeling en dat acht
het kabinet onwenselijk. Om het loon in die situaties toch op een
gebruikelijk loon vast te kunnen stellen, wordt het criterium van de
«soortgelijke dienstbetrekking» vervangen door het criterium van de
«meest vergelijkbare dienstbetrekking». Een soortgelijke dienstbetrekking
kan ontbreken, maar een meest vergelijkbare dienstbetrekking bestaat
altijd.
De meest vergelijkbare dienstbetrekking is de dienstbetrekking van alle bij
de inhoudingsplichtige en bij de inspecteur bekende dienstbetrekkingen.
Hierbij speelt een aanmerkelijk belang geen rol en is het zakelijk bepaalde
loon bekend of kan het in redelijkheid geschat worden. Het gaat hierbij om
de meest vergelijkbare dienstbetrekking die gevonden is door de
Belastingdienst of de inhoudingsplichtige en waarvan het loon bekend is
of redelijkerwijs geschat kan worden. Zowel de Belastingdienst als de
inhoudingsplichtige kan hierbij steeds proberen aannemelijk te maken dat
er een meer vergelijkbare dienstbetrekking bestaat dan de dienstbetrekking die door de andere partij wordt aangevoerd. Uiteindelijk gaat het
om de meest vergelijkbare dienstbetrekking die gevonden is door de
Belastingdienst of de inhoudingsplichtige en waarvan het loon bekend is
of redelijkerwijs geschat kan worden. Hiermee wordt voorkomen dat een
partij zich kan beroepen op een dienstbetrekking die de andere partij niet
kent. Het is daarbij, net als onder de huidige regeling, niet nodig personen
met vergelijkbare dienstbetrekkingen met naam en toenaam te kennen of

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

41

te noemen. Een dienstbetrekking waarbij het loon op een ander bedrag is
vastgesteld dan in het economische verkeer gebruikelijk is, kan niet als de
meest vergelijkbare dienstbetrekking worden aangemerkt. Met deze
bepaling wordt beoogd om niet-zakelijke dienstbetrekkingen, waarbij
bijvoorbeeld sprake is van familiebanden, uit te sluiten. Bij dienstbetrekkingen tussen derden wordt in beginsel echter aangenomen dat sprake is
van een loon dat in het economische verkeer gebruikelijk is. Van het loon
in deze meest vergelijkbare dienstbetrekking wordt bij de toepassing van
de regeling uitgegaan.
Het loon wordt gesteld op 90 percent van het loon uit de meest vergelijkbare dienstbetrekking of, als dat hoger is, het loon van de meestverdienende werknemer. Het loon wordt niet lager gesteld dan twee keer de
belastingvrije som, of (als dat nog lager is) het loon uit de meest
vergelijkbare dienstbetrekking (zonder de doelmatigheidsmarge van 10
percent). Voorgesteld wordt de bewijslast ook anders te verdelen dan bij
de soortgelijke dienstbetrekking. Tot en met 2022 was het normbedrag
slechts USD 14.000 en voor 2.023 USD 25.000 en rustte op de inspecteur
de bewijslast dat het gebruikelijke loon hoger was en op de inhoudingsplichtige de bewijslast dat het lager was. Bij de meest vergelijkbare
dienstbetrekking is dat anders. Een meest vergelijkbare dienstbetrekking
bestaat immers altijd. De inspecteur en inhoudingsplichtige kunnen over
en weer een vergelijkbare dienstbetrekking aandragen. Vervolgens wordt
aansluiting gezocht bij het loon uit de meest vergelijkbare dienstbetrekking.
Om het ontgaan van de gebruikelijkloonregeling te voorkomen en deze
meer in lijn te brengen met de regeling in Europees Nederland, wordt
voorgesteld de regeling ook van toepassing te laten zijn op de partner van
de dga. Ook de partner van de dga heeft de mogelijkheid te bewijzen dat
90% van het loon uit de meest vergelijkbare dienstbetrekking lager is dan
het loon van de meestverdienende andere werknemer, dan wel het
normbedrag van tweemaal de belastingvrije som. Als er bij de vennootschap naast de dga geen andere werknemers in dienstbetrekking
werkzaam zijn, ontbreekt in zoverre een vergelijkingsmaatstaf. In
dergelijke gevallen is de omzet doorgaans nagenoeg geheel afhankelijk
van de werkzaamheden van de dga. Om die reden wordt voorgesteld in
die situaties als vergelijkingsmaatstaf uit te gaan van 90% van de
netto-omzet van het lichaam en – als die er zijn – de met het lichaam
verbonden lichamen. Hiermee krijgt de zogenoemde afroommethode in
zoverre een wettelijke basis. Met toepassing van het voorgestelde artikel
9a, tweede lid, Wet LB BES heeft de belastingplichtige – net als bij het
loon van de meestverdienende andere werknemer – de mogelijkheid
aannemelijk te maken dat 90% van het gebruikelijke loon uit de meest
vergelijkbare dienstbetrekking lager is dan 90% van de netto-omzet van
het lichaam en de verbonden lichamen. Om te voorkomen dat deze
bepaling op eenvoudige wijze kan worden ontgaan, wordt in het
voorgestelde artikel 9a, derde lid, Wet LB BES bepaald dat voor de
toepassing van artikel 9a, eerste lid, onderdeel b, Wet LB BES de
dienstbetrekking van de echtgenoot van de dga en de dienstbetrekkingen
van diens bloed- en aanverwanten tot in de derde graad buiten
beschouwing worden gelaten. Bij het bepalen van de netto-omzet mag het
door deze werknemers genoten loon wel als kosten op de omzet in
mindering worden gebracht.
Het voorgestelde artikel 9a, vierde lid, Wet LB BES regelt dat het gebruikelijke loon in het jaar van oprichting en de drie daaropvolgende jaren ook
mag worden gesteld op het bedrag van de commerciële winst. Het in het
huidige artikel 9a, tweede lid, Wet LB BES opgenomen vereiste van een
verzoek daartoe aan de inspecteur komt daarbij te vervallen. Voor

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

42

toepassing van deze faciliteit is (voorafgaande) toestemming van de
inspecteur dus niet meer nodig. Daarmee wordt een administratieve
vereenvoudiging bereikt.
In het voorgestelde artikel 9a, vijfde lid, Wet LB BES zijn ter verduidelijking
en voor een juiste toepassing van de gebruikelijkloonregeling enkele
definitiebepalingen opgenomen. Voor wat betreft het partnerbegrip is
ervoor gekozen om niet alleen de belastingplichtige en diens echtgenoot
onder de regeling te laten vallen. Dit geldt ook voor de meerderjarige
ongehuwde partner met wie een notarieel samenlevingscontract is
gesloten. Het geldt eveneens voor de meerderjarige ongehuwde partner
met wie de belastingplichtige geen notarieel samenlevingscontract heeft
gesloten, maar die wel staat ingeschreven op hetzelfde woonadres in de
basisregistratie personen of een daarmee naar aard en strekking
overeenkomstige registratie buiten de BES-eilanden.
Artikel V
Artikel V, onderdeel A (artikel 2.51 van de Douane- en Accijnswet BES)
In artikel 2.51, eerste lid, DABES is een algemene identificatieplicht
opgenomen voor de situatie waarin de inspecteur dit vordert voor de
uitvoering van de bij of krachtens de wet vastgestelde regels inzake de in-,
uit- en doorvoer van goederen en de heffing van accijnzen. Voor wat
betreft de wijze waarop aan de identificatieplicht kan worden voldaan
wordt in genoemde bepaling abusievelijk verwezen naar artikel 3 van de
Wet identificatie bij financiële dienstverlening BES. Deze verwijzing had
een verwijzing moeten zijn naar de Wet identificatieplicht BES, alwaar
artikel 2 de identificatiemiddelen opsomt waar genoemd artikel 2.51,
eerste lid, naar verwijst. De voorgestelde wijzing van artikel 2.51, eerste
lid, DABES herstelt deze omissie. Met het gebruik van de term identiteitsdocument wordt aangesloten bij de terminologie van de Wet identificatieplicht BES.
Artikel V, onderdeel B (artikel 2.78 van de Douane- en Accijnswet BES)
Artikel 2.78, vijfde lid, onderdeel a, DABES heeft betrekking op de termijn
die van toepassing is op de betaling van de douaneschuld en de bestuurlijke boete. In het geval waarbij het bedrag van de douaneschuld en de
bestuurlijke boete bij wijze van mededeling aan de schuldenaar bekend
wordt gemaakt, dient de betaling uiterlijk de eerste werkdag volgend op
de dag van ontvangst van de mededeling worden voldaan. In de praktijk
wordt de betaaltermijn van een werkdag als erg kort ervaren, hetgeen de
reden is dat wordt voorgesteld deze betaaltermijn te verruimen naar tien
dagen. Hiermee wordt aangesloten bij de betaaltermijn van tien dagen in
de gevallen die worden beschreven in artikel 2.78, vijfde lid, onderdeel b,
DABES waarbij in geval van navordering het bedrag van de douaneschuld
en bestuurlijke boete binnen die termijn moet worden voldaan.
Artikel V, onderdeel C (artikel 2.113 van de Douane- en Accijnswet BES)
Artikel 2.113, tweede lid, DABES ziet op de specifieke gevallen waarin een
bestuurlijke boete wordt opgelegd naar aanleiding van een handelen of
nalaten van een schuldenaar dat tot gevolg heeft dat de ontstane
douaneschuld wordt nagevorderd. Abusievelijk werd hier onder andere
verwezen naar de navorderingsbepaling van artikel 2.78, derde lid,
DABES. Dat moet artikel 2.78, zevende lid, van die wet zijn. Genoemde
verwijzing wordt bij de voorgestelde wijziging gecorrigeerd.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

43

Artikel VI
Artikel VI (inwerkingtreding)
Dit artikel regelt de inwerkingtreding. Voor een aantal bepalingen waarin
een afwijkende datum van inwerkingtreding of een inwerkingtreding met
terugwerkende kracht van toepassing is, wordt dat toegelicht bij de
toelichting op de betreffende onderdelen. Het betreft de verwijzing voor
de inlenersaansprakelijkheid in artikel 8.67 Belastingwet BES naar de
reeds per 1 juli 2012 vervallen Wet toezicht bank- en kredietwezen 1994
BES, de redactionele fout in artikel 8 Wet IB BES en de onjuiste verwijzing
in artikel 2.113, tweede lid, DABES die met terugwerkende kracht tot
1 januari 2011 worden hersteld.
Het tweede lid van dit artikel bevat de inwerkingtreding van de in het
wetsvoorstel Wet minimumbelasting 2024 opgenomen maatregelen. Het
voorgestelde artikel 17.1, eerste lid, van die wet bepaalt dat de Wet
minimumbelasting 2024 in werking treedt met ingang van 31 december
2023. Daarnaast wordt bepaald dat die wet voor het eerst toepassing vindt
met betrekking tot verslagjaren die aanvangen op of na 31 december
2023.
Het voorgestelde derde lid van dit artikel voorziet in een aanvulling op de
belastingplicht van de onderbelastewinstmaatregel en regelt dat het
voorgestelde artikel II, van dit wetsvoorstel in werking treedt met ingang
van 31 december 2024 en voor het eerst toepassing vinden met betrekking
tot verslagjaren die aanvangen op of na 31 december 2024.
Artikel VII
Deze wet wordt aangehaald als: Belastingplan BES eilanden 2024.
De Staatssecretaris van Financiën,
M.L.A. van Rij

Tweede Kamer, vergaderjaar 2023–2024, 36 419, nr. 3

44